Βασιλειῶν Β' 15

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, τὴν συμφιλίωσιν δηλαδὴ τοῦ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του, ὁ Ἀβεσσαλὼμ κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἅρματα, ἠγόρασε δὲ καὶ ἵππους. Πενήντα ἄνδρες ὡσὰν σωματοφύλακες καὶ τιμητικὴ συνοδεία ἔτρεχαν ἔπροσθέν του.

Μετὰ δὲ τὴν συμφιλίωσιν μὲ τὸν πατέρα του ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐφρόντισε καὶ ἑτοίμασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἱππικόν. Εἶχεν ἐπίσης μαζί του καὶ πενῆντα ἄνδρας, ποὺ εἶχαν εἰδικὴν ἀποστολὴν νὰ τρέχουν ἐμπρός του ὡς τιμητικὴ συνοδεία.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐξυπνοῦσε πολὺ πρωΐ, ἔβγαινε ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἵστατο πλησίον εἰς τὴν ὁδόν, ποὺ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως Ἱερουσαλήμ. Ἐφώναζε δὲ κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶχε διαφορὰς πρὸς ἄλλον καὶ ἤρχετο νὰ δικασθῇ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ἔλεγε μὲ πολλὴν φιλοφροσύνην· «ἀπὸ ποίαν πόλιν κατάγεσαι;» Ἐκεῖνος εὐχαριστημένος ἀπαντοῦσε· «ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, κατάγομαι ἀπὸ μίαν πόλιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Ἐξυπνοῦσε δὲ ἐνωρὶς τὸ πρωῒ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἐστέκετο δίπλα εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ὠδηγοῦσε εἰς τὴν πόλην τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων. Μόλις δὲ ἔβλεπεν ὁποιονδήποτε, ποὺ εἶχε κάποιαν ὑπόθεσιν καὶ ἐπήγαινε εἰς τὸν βασιλέα, διὰ νὰ τὴν ἐξετάσῃ ἐκεῖνος καὶ νὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον, ἐφώναζε πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸν ἐρωτοῦσε: «Ἀπὸ ποιὰ πόλι εἶσαι;» Καὶ ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε ἀναλόγως: «Εἶμαι ἀπὸ τὴν τάδε πόλιν τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραὴλ ὁ δοῦλος σου».

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἔλεγε καὶ διεβεβαίωνεν αὐτόν· «ἡ ὑπόθεσίς σου εἶναι ὁλοφάνερα δικαία καὶ εὔκολα ἠμπορεῖ νὰ τακτοποιηθῇ. Δὲν ὑπάρχει ὅμως κανένας διωρισμένος ἀπὸ τὸν βασιλέα δικαστής, διὰ νὰ δικάσῃ τὴν ὑπόθεσίν σου».

Καὶ τοῦ ἔλεγεν ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Σὲ βεβαιώνω ὅτι τὸ αἴτημά σου εἶναι δίκαιον καὶ σωστὸν καὶ θὰ τακτοποιηθῇ εὔκολα. Κρίμα ὅμως ποὺ δὲν ὑπάρχει διωρισμένος κάποιος δικαστὴς ἀπὸ τὸν βασιλέα, διὰ νὰ ἀκούσῃ τὸ θέμα σου».

Καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ προσέθετε· «ποιὸς τάχα θὰ μὲ ἐγκαταστήσῃ δικαστὴν εἰς τὴν χώραν αὐτήν; Ἂν γίνω, εἰς ἐμὲ θὰ ἔρχωνται τότε ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἔχουν διαφορὰς πρὸς ἄλλους, καὶ ἐγὼ θὰ δικάζω δικαίως».

Καὶ ἐσυνέχιζε ὁ Ἀβεσσαλώμ: «Ποιὸς θὰ μὲ κάνῃ Κριτὴν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ὥστε νὰ ἔρχεται πρὸς ἐμὲ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ θὰ ἔχῃ τυχὸν κάποιαν διαφορὰν μὲ τὸν συνάνθρωπόν του ἢ ὁποιανδήποτε δικαστικὴν ὑπόθεσιν, καὶ νὰ τὸν δικαιώνω;»

Ὅταν δὲ κανεὶς Ἰσραηλίτης τὸν ἐπλησίαζε νὰ τὸν προσκυνήσῃ, ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἄπλωνε τὸ χέρι του, τὴν ἔπιανε φιλικῶς καὶ τὸν καταφιλοῦσε.

Καὶ καθὼς ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὸν ὁποῖον συνωμιλοῦσε, ἐπλησίαζε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλὼμ διὰ νὰ τὸν προσκυνήσῃ, ἄπλωνε τὰ χέρια του ἐκεῖνος καὶ τὸν ἐνηγκαλίζετο καὶ τὸν ἠσπάζετο.

Ἔτσι δὲ συμπεριφερόμενος ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς κάθε Ἰσραηλίτην, ποὺ ἤρχετο νὰ δικασθῇ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, κατακτοῦσε τὰς καρδίας τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Τὰ ἔκαμνε δὲ αὐτὰ ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς κάθε Ἰσραηλίτην, ποὺ ἐπήγαινε πρὸς τὸν βασιλέα διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν ἐκδίκασιν κάποιας ὑποθέσεώς του. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐκέρδιζεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ τὴν συμπάθειαν καὶ φιλίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ὅταν ὁ Ἀβεσσαλὼμ συνεπλήρωνε τὸ τεσσαρακοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας του, εἶπε πρὸς τὸν πατέρα του· «δός μου τὴν ἄδειαν νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ ἐκτελέσω ἕνα τάξιμο, τὸ ὁποῖον ἔχω κάμει πρὸς τὸν Κύριον.

Κατὰ τὸ τέλος δὲ τοῦ τεσσαρακοστοῦ ἔτους εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν πατέρα του: «Θέλω νὰ πάω εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ ἐκπληρώσω τὰ τάματα, ποὺ ἔχω ὑποσχεθῆ εἰς τὸν Κύριον.

Διότι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅταν ἕμενα ἐξόριστος εἰς τὴν Γεδσούρ τῆς Συρίας, ἔκαμα μίαν εὐχὴν εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπα· Ἐὰν εὐδοκήσῃ ὁ Κύριος καὶ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ τοῦ προσφέρω δῶρον τῆς λατρείας μου πρὸς αὐτόν».

Ἔκαμα τάξιμο, ὁ δοῦλος σου, τότε ποὺ ἤμουν ἐξόριστος εἰς τὴν Γεδσοὺρ τῆς Συρίας καὶ εἶπα: «Ἐὰν μὲ βοηθήσῃ ὁ Κύριος καὶ ἐπιστρέψω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ τοῦ προσφέρω τὴν ἔκφρασιν τῆς εὐγνωμοσύνης καὶ λατρείας μου εἰς τὴν Χεβρών».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἀνύποπτος ἀπήντησε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ· «πήγαινε εἰς ὁδὸν εἰρήνης». Ἐκεῖνος δὲ ἐξεκίνησε καὶ μετέβη εἰς τὴν Χεβρών.

Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Πήγαινε εἰς τὸ καλό, εἰς ὁδὸν εἰρήνης». Ἐσηκωθη δὲ ἐκεῖνος ἀμέσως καὶ ἀνεχώρησε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Χεβρών.

Ἔστειλε δὲ κατασκόπους ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀναγγείλουν τὰ ἑξῆς· Ἀμέσως μόλις ἀκούσετε τὸν ἦχον κερατίνης σάλπιγγας θὰ πῆτε· «ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλώμ».

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐμπίστους ἀνθρώπους του ὡς κατασκόπους εἰς ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοὺς εἶπε: «Μόλις ἀκούσετε να ἀντηχῇ ἡ κερατίνη σάλπιγγα, θὰ διαδώσετε παντοῦ τὴν ἑξῆς εἴδησιν: Ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλώμ».

Μαζῆ δὲ μὲ τὸν Ἀβεσσαλὼμ ἐπορεύθησαν πρὸς τὴν Χεβρὼν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ διακόσιοι ἄλλοι ἐπίσημοι ἄνδρες. Αὐτοὶ ἐπῆγαν μαζῆ του μὲ ὅλην των τὴν ἁπλότητα, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τίποτε ἀπὸ ὅσα πονηρὰ εἶχε κατὰ νοῦν ὁ Ἀβεσσαλώμ.

Ὅταν δὲ ἀνεχώρησεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸν ἀκολούθησαν καὶ διακόσιοι ἐκλεκτοὶ καὶ ἐπίσημοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν μαζί του μὲ καλὴν διάθεσιν, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τίποτε ἀπὸ τὰ συνωμοτικά του σχέδια.

Ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅταν εἶχε κατεβῆ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ προσφέρῃ τὴν θυσίαν τοῦ τάματός του, ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ προσεκάλεσε τὸν Ἀχιτόφελ τὸν Γελμωναῖον, ὁ ὁποῖος ἦτο σύμβουλος τοῦ Δαυῒδ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Γωλά. Ἔτσι δὲ τὸ συνωμοτικὸν στράτευμα τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἐγίνετο ὁλονὲν καὶ ἰσχυρότερον, διότι πολὺς λαὸς συνεχῶς ἐπορεύετο καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ἔστειλε δὲ ἀνθρώπους το ἀπὸ τὴν Χεβρὼν ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ἐκάλεσε κοντά του τὸν Ἀχιτόφελ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας Γελμὼν καὶ ἦτο ἕως τότε ἰδιαίτερος σύμβουλος τοῦ βασιλέως Δαβίδ. Τὸν ἐκάλεσε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέραν του πατρίδα, ποὺ ἐλέγετο Γωλά, ἐνῷ προσέφερε τὰς θυσίας του. Ἔγινε δὲ τότε μεγάλη συνωμοσία καὶ ἐπανάστασις. Ὁ δὲ λαός, ποὺ ἀκολούθησε τὸν Ἀβεσσαλώμ, ἦτο πολύς.

Ἦλθεν ὅμως ἐνας ἀγγελιαφόρος πρὸς τὸν Δαυῒδ καὶ τοῦ εἶπεν· «ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔχουν ἀκολουθήσει τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Ἦλθε δὲ ὁ ἀγγελιαφόρος πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Οἱ Ἰσραηλῖται ἔδωσαν τὴν καρδίαν των εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸν ἀκολούθησαν».

Ὁ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος ἀντελήφθη πλέον τοὺς πονηροὺς σκοποὺς τοῦ Ἀβεσσαλώμ, εἶπε πρὸς τοὺς δούλους του, ποὺ εὑρίσκοντο μαζῆ του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· «σηκωθῆτε καὶ ἂς φύγωμεν. Διότι ἐὰν συναντηθῶμεν μὲ τὸν Ἀβεσσαλώμ, δὲν θὰ ὑπάρξῃ καμμία σωτηρία δι’ ἡμᾶς. Σπεύσατε νὰ φύγωμεν, μήπως τυχὸν ἐκεῖνος τρέξῃ καὶ μᾶς καταλάβῃ καὶ ἀφήσῃ νὰ πέσῃ ἐπάνω μας ὅλη ἡ κακία του καὶ περάσῃ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐν στόματι μαχαίρας».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς ὅλους τοὺς αὐλικούς του, ποὺ ἔμεναν μαζί του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα: «Σηκωθῆτε καὶ ἑτοιμασθῆτε ἀμέσως, διὰ νὰ φύγωμεν, διότι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις να σωθῶμεν, ἐὰν σταθῶμεν ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ. Κάνετε γρήγορα καὶ μὴ καθυστερεῖτε τὴν ἀναχώρησιν, διὰ νὰ μὴ σπεύσῃ καὶ μᾶς πιάσῃ καὶ βγάλῃ καὶ ρίξῃ ἐπάνω μας τὴν κακίαν του καὶ ἐξολοθρεύσῃ τὰ Ἱεροσόλυμα μὲ μαχαίρι».

Οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως εἶπαν πρὸς αὐτόν· «ὅλα ὅσα ἀποφασίσῃ νὰ πράξῃ ὁ κύριός μας καὶ βασιλεύς μας, ἡμεῖς εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ὑπακούσωμεν καὶ νὰ πράξωμεν».

Καὶ εἶπαν οἱ ἀφωσιωμένοι ὑπηρέται τοῦ βασιλέως εἰς τὸν βασιλέα των Δαβίδ: «Εἴμαστε ἕτοιμοι οἱ δοῦλοι σου νὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς ὅ,τι ἀποφασίσῃς σύ, ὁ κύριός μας καὶ βασιλεύς».

Ὁ βασιλεὺς πεζοπορῶν, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ βασιλικός του οἶκος, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀφῆκε δὲ μόνον δέκα ἀπὸ τὰς γυναῖκας του τῆς δευτέρας σειρᾶς, νὰ φυλάττουν τὸν βασιλικόν του οἶκον.

Καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν πόλιν πεζῇ ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του μαζί του. Ἄφησε δὲ πίσω του ὁ βασιλεὺς δέκα γυναῖκας ἀπὸ τὰς παλλακάς του, διὰ νὰ προσέχουν τὸ ἀνάκτορον.

Ἐβγῆκεν ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλη ἡ αὐλή του πεζοποροῦντες καὶ ἐσταμάτησαν εἰς ἕνα μακρυνὸν οἶκον.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλοι οἱ αὐλικοί του καὶ ἐπροχώρησαν μὲ τὰ πόδια, ἐσταμάτησαν εἰς κάποιο ἀπομακρυσμένο σπίτι.

Ὅλοι οἱ αὐλικοί του καὶ οἱ δοῦλοι του τὸν περιεστοίχιζαν καὶ ἐβάδιζαν μαζῆ του. Ἐπίσης μαζῆ του ἐπορεύοντο ὅλοι οἱ τῆς προσωπικῆς του φρουρᾶς, οἱ Χελεθὶ καὶ Φελεθί, καὶ ἐσταμάτησαν εἰς κάποιαν ἐληάν, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς ἔρημον περιοχήν. Ὅλος ὁ λαὸς ἐβάδιζε πλησίον του, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἐπίσημοι καὶ ὅλοι οἱ μαχηταί, ἐν ὅλῳ ἑξακόσιοι ἄνδρες ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν του. Πλησίον του ἦσαν ἡ σωμαμαφυλακή του ἀπὸ τοὺς Χελεθὶ καὶ Φελεθί, ὅλοι οἱ Γεθθαῖοι, οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἔλθει πεζοποροῦντες ἀπὸ τὴν Γέθ, καὶ ἐβάδιζαν μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα.

Ὅλοι δὲ οἱ δοῦλοι του ἐβάδιζαν δίπλα του διὰ νὰ τὸν βοηθοῦν, καθὼς ἐπίσης καὶ οἱ ἰδιαίτεροι σωματοφύλακές του, ὅλοι δηλαδὴ ποὺ ἀνῆκαν εἰς τοὺς Χελεθὶ καὶ Φελεθί. Ἐστάθηκαν δὲ ὅλοι εἰς κάποιαν ἐλιάν, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς ἐκείνην τὴν ἐρημικὴν τοποθεσίαν. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἐβάδιζε κοντά του καὶ ὅλοι ἐπίσης οἱ αὐλικοί του, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ δυνατοὶ καὶ ὅλοι οἱ ἐμπειροπόλεμοι στρατιωτικοὶ ἐν συνόλῳ ἑξακόσιοι ἄνδρες. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν δίπλα του, ἕτοιμοι νὰ τεθοῦν ἀμέσως ὑπὸ τὰς διαταγάς του. Ἐκεῖ ἦσαν ὅλοι, ὅσοι ἀποτελοῦσαν τὴν φρουράν του, δηλαδή οἱ Χελεθὶ καὶ οἱ Φελεθί, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ Γεθθαῖοι, ποὺ ἦσαν ἑξακόσιοι ἄνδρες καὶ οἱ ὁποῖοι ἦλθαν μὲ τὰ πόδια των ἀπὸ τὴν Γὲθ καὶ ἐβάδιζαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν βασιλέα Δαβίδ.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε πρὸς τὸν Ἐθθί, τὸν Γεθθαῖον· «διατί καὶ σὺ ἔρχεσαι μαζῆ μας; Γύρισε πίσω καὶ μένε μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα Ἀβεσσαλώμ, διότι σὺ εἶσαι ἁπλῶς ἔνας φιλοξενούμενός μας καὶ δὲν ἔχεις μετοικήσει ἀπὸ τὸν τόπον σου, διὰ νὰ ἐγκατασταθῇς ὁριστικῶς πλησίον μας.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν ἄρχοντα τῆς Γὲθ Ἐθθί, ποὺ εἶχεν ἔλθει πρὸ ὀλίγου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς φιλοξενούμενος: «Διατί ἔρχεσαι καὶ σὺ μαζί μας; Πήγαινε πίσω καὶ κάθισε μὲ τὸν νέον βασιλέα, τὸν Ἀβεσσαλώμ, διότι σὺ εἶσαι φιλοξενούμενος καὶ τώρα μόλις μετῴκησες ἀπὸ τὴν πατρίδα σου προσωρινῶς.

Ἐφόσον χθὲς ἦλθες, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σὲ μετακινήσω μαζῆ μας σήμερον; Λοιπόν, θὰ μεταναστεύσῃς ἀπὸ τὸν τόπον σου; Ἐπαναλαμβάνω, χθὲς ἐβγῆκες ἀπὸ τὴν πατρίδα σου καὶ πῶς θὰ σὲ ὑποχρεώσω ἐγὼ σήμερον, νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς εἰς τὴν πορείαν μας; Ἄλλωστε ἐγὼ θὰ πορευθῶ, ὅπου ἠμπορέσω νὰ πορευθῶ. Γύρισε λοιπὸν πίσω, ἐπίστρεψε εἰς τοὺς ἀδελφούς σου, εἰς τοὺς ἰδικούς σου. Ὁ δὲ Θεὸς θὰ δείξῃ τὸ ἔλεός του καὶ τὴν ἀλήθειάν του πρὸς σέ».

Χθὲς μόλις ἦλθες εἰς τὴν πρωτεύουσάν μας καὶ θὰ σὲ πάρω κοντά μου σήμερα, ὥστε νὰ ταλαιπωρῆσαι μαζί μου; Θὰ ἐγκαταλείψῃς λοιπὸν τὸν τόπον σου; Χθὲς ἐβγῆκες ἀπὸ τὴν χώραν σου καὶ θὰ σὲ σύρω σήμερα μαζί μας διὰ νὰ περιπλανᾶσαι εἰς τὴν ἔρημον; Δὲν γνωρίζω δὲ ἀκόμη οὔτε ἐγὼ πρὸς ποίαν κατεύθυνσιν θὰ πορευθῶ. Γύρισε λοιπὸν πίσω καὶ πάρε μαζί σου καὶ τοὺς συμπατριώτας σου καὶ φύγετε. Ὁ δὲ Κύριος θὰ ἐκδηλώσῃ πρὸς σὲ τὸ ἔλεος Του καὶ τὴν ἀλήθειαν καὶ πιστότητα τῶν λόγων Του περὶ δικαιοσύνης καὶ προστασίας Του».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἐθθὶ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ εἶπεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ εἰς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα ὅτι, ὅπου ὁ κύριός μου θὰ μεταβῇ εἰς τὸν θάνατον ἢ εἰς τὴν ζωήν, ἐκεῖ καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος σου θὰ εἶμαι μαζῆ σου».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἐθθὶ εἰς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, καὶ εἰς τὴν ζωήν σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι εἰς ὁποιονδήποτε τόπον θὰ ὑπάγῃς σύ, ὁ κύριός μου, θὰ εἶμαι ἐκεῖ καὶ ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, εἴτε ζήσω εἴτε πεθάνω».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ συγκινημένος εἶπε πρὸς τὸν Ἐθθί· «ἔλα, βάδιζε μαζῆ μας». ὁ Ἐθθὶ ὁ Γεθθαῖος, συνεπορεύετο μαζῆ μὲ τὸν βασιλέα καὶ μὲ ὅλους τοὺς δούλους καὶ μὲ ὅλον τὸν στρατὸν αὐτοῦ.

Εἶπε τότε ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἰς τὸν Ἐθθὶ: «Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν τὸ θέλεις, ἕλα καὶ προχώρει μαζί μου». Καὶ ἐπροχώρησαν πρὸς τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων ὁ Ἐθθί, ὁ Γεθθαῖος, καὶ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ καὶ ὅλοι οἱ αὐλικοί του, καθὼς καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦτο μαζί του.

Ὅλοι δὲ ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν φεύγοντα Δαυῒδ ἔκλαιαν μὲ φωνὴν μεγάλην. Ὅλος ὁ λαὸς διεπέρασε τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων. Ἐπίσης ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ καὶ ὅλος ὁ λαός, ἀφοῦ διέβησαν τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, ἐσκόπευαν νὰ πορευθοῦν διὰ τῆς ὁδοῦ, ἡ ὁποία ὠδηγοῦσε εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου.

Ὅλος δὲ ὁ τόπος ἀντηχοῦσε ἀπὸ τὰ κλάματα καὶ τὰς γοερὰς κραυγάς. Ἐπερνοῦσαν δὲ ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἔφευγαν, μέσα ἀπὸ τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων. Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασε τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε, ὁ Δαβὶδ ἐστράφη πρὸς τὸν δρόμον, ποὺ ὡδηγοῦσε πρὸς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου.

Καὶ ἰδού, κατὰ τὴν διάβασιν τοῦ χειμάρρου, παρουσιάσθη καὶ ὁ Σαδώκ, ὁ ἀρχιερεύς, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλοι οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν Βαιθάρ. Αὐτοὶ ἐτοποθέτησαν ἐκεῖ τὴν ἱερὰν Κιβωτόν. Ἀνέβη δὲ καὶ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ, ὁ ὁποῖος παρέμενεν ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἔπαυσε πλέον νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ λαός, ποὺ ἀκολουθοῦσε τὸν Δαυΐδ.

Καὶ μόλις ἐπέρασαν τὸν χείμαρρον τῶν Κέδρων, καταφθάνει ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι ἐσήκωναν καὶ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν Βαιθάρ. Καὶ ἐτοποθέτησαν ἐκεῖ, εἰς τὸ ὕψωμα, τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου. Ἀνέβη δὲ πρὸς τὴν πλαγιὰν τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν καὶ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀβιάθαρ καὶ ἐστάθη δίπλα εἰς τὴν Κιβωτόν, ἕως ὅτου ἔπαυσε πλέον νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν πόλιν ὁ λαός, ποὺ εἶχεν ἀκολουθήσει τὸν Δαβίδ.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε τότε πρὸς τὸν Σαδώκ· «ἐπανάφερε τὴν Κιβωτὸν εἰς τὴν πόλιν. Ἐὰν δὲ εὕρω χάριν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ εὐδοκήσῃ νὰ μὲ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν πόλιν, θὰ μοῦ δείξῃ πάλιν τὴν Κιβωτὸν καὶ τὴν ὡραιότητά της.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Σαδώκ: «Θέλω νὰ μεταφέρῃς τὴν Κιβωτὸν τοῦ Κυρίου πίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐὰν μὲ λυπηθῇ ὁ Κύριος καὶ φανῇ εὐνοϊκὸς ἀπέναντί μου, θὰ μὲ φέρῃ πίσω εἰς τὴν πόλιν καὶ πάλιν καὶ θὰ μὲ ἀξιώσῃ νὰ ἰδῶ τὴν Κιβωτὸν καὶ τὸ κάλλος καὶ τὴν δόξαν της.

Ἐὰν ὅμως μοῦ ὁμιλήσῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον «δὲν εὐαρεστοῦμαι εἰς σέ» θὰ εἴπω· Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος. Ἂς κάμῃ ὁ Θεὸς δι’ ἐμὲ ὅ,τι εἶναι καλὸν ἐνώπιόν του».

Ἐὰν ἀντιθέτως μοῦ εἰπῇ διὰ τῶν πραγμάτων· «δὲν εἶμαι εὐχαριστημένος μαζί σου», εἶμαι ἕτοιμος νὰ ὑποταχθῶ εἰς τὸ θέλημά Του. Ἂς ἐνεργήσῃ Ἐκεῖνος ὡς πρὸς ἐμέ, ὅπως κρίνει καλύτερον».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Σαδώκ, τὸν ἀρχιερέα· «κυττᾶξτε, σὺ ἐπιστρέφεις εἰρηνικῶς εἰς τὴν πόλιν. Μαζῆ δὲ μὲ σᾶς ἐπιστρέφουν καὶ τὰ παιδιά σας, ὁ Ἀχιμάας ὁ ἰδικός σου υἱός, καὶ Ἰωνάθαν ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ.

Εἶπε δὲ ἐπὶ πλέον ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὰ ἑξῆς: «Προσέξατε! Νὰ ἐπιστρέψῃς τώρα σὺ εἰρηνικὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ σὲ ἀκολουθήσουν καὶ ὁ Ἀχιμάας ὁ υἱός σου καὶ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ. Θὰ εἶναι μαζί σας καὶ οἱ δύο υἱοί σας καὶ ἐλπίζω ὅτι θὰ μὲ ἐξυπηρετήσετε εἰς τὴν δύσκολον αὐτὴν ὥραν.

Ἰδέτε, ἐγὼ θὰ εὑρίσκομαι εἰς κατάστασιν ἐκστρατείας εἰς τὴν ἔρημον Ἀραβώθ, μέχρις ὅτου λάβω κάποιαν καλὴν πληροφορίαν ἀπὸ σᾶς».

Νὰ ξερετε δὲ ὅτι ἐγὼ θὰ εὑρίσκωμαι εἰς κατάστασιν ἀναμονῆς πολεμικῶν ἐξελίξεων εἰς τὴν περιοχὴν Ἀραβὼθ τῆς ἐρήμου τοῦ Ἰορδάνου· καὶ θὰ περιμένω ἕως ὅτου μοῦ στείλετε κάποιαν εἴδησιν».

Ὁ Σαδὼκ καὶ ὁ Ἀβιάθαρ ἐπέστρεψαν φέροντες τὴν Κιβωτὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐκεῖ.

Κατόπιν αὐτῶν οἱ ἀρχιερεῖς Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ μετέφεραν τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης πίσω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ παρέμεινεν ἐκεῖ ἡ Κιβωτός.

Ὁ δὲ Δαυῒδ ἀνήρχετο τὸν λόφον τῶν Ἐλαιῶν κλαίων καὶ ἔχων σκεπασμένην τὴν κεφαλήν του εἰς ἔνδειξιν πένθους. Ἐπορεύετο δὲ ἀνυπόδητος. Ὅλοι οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ του, ἐσκέπασαν τὴν κεφαλήν των καὶ ἀνέβαιναν τὸν ἀνήφορον του Ὄρους Ἐλαιῶν κλαίοντες καὶ ἐκεῖνοι.

Καὶ καθὼς ἐπμοχωροῦσε ὁ Δαβὶδ μὲ κόπον πρὸς τὰ ὑψώματα τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἀνέβαινε καὶ ἔκλαιε. Εἶχε δὲ σκεπασμένον τὸ κεφάλι του καὶ ἐβάδιζε ξυπόλητος εἰς ἐκδήλωσιν τῆς θλίψεώς του. Καὶ ὅλοι ἐπίσης, ὅσοι τὸν εἶχαν ἀκολουθήσει, εἶχαν σκεπασμένον τὸ κεφάλι των διὰ νὰ δείχνουν τὸ πένθος των καὶ ἔπροχωροῦσαν καὶ ἀνέβαιναν πρὸς τὰ ὑψώματα μὲ κλάματα.

Τότε ἐγνωστοποιήθη εἰς τὸν Δαυῒδ ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Ἀχιτόφελ εὑρίσκετο μαζῆ μὲ τοὺς στασιαστάς, μὲ τὸ μέρος τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Προοηυχήθη δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «Κύριε καὶ Θεέ μου, σὲ παρακαλῶ, ματαίωσε τὰ ἐναντίον ἐμοῦ πονηρὰ σχέδια τοῦ Ἀχιτόφελ».

Ἦλθαν δὲ ἀγγελιαφόροι εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ἀκόμη καὶ ὁ Ἀχιτόφελ εὑρίσκεται μὲ αὐτούς, ποὺ ἐπανεστάτησαν ἐναντίον σου μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Ἀβεσσαλώμ». Καὶ ὁ Δαβίδ, ποὺ ἐγνώριζε τί ἐσήμαινεν Ἀχιτόφελ, προσηυχήθη καὶ εἶπε: «Κύριε, σὺ ποὺ εἶσαι ὁ Θεός μου, διάλυσε τὰ σχέδια καὶ τὰς ραδιουργίας τοῦ Ἀχιτόφελ».

Κατόπιν ὁ Δαυῒδ ἔφθασε μέχρι τῆς θέσεως Ροώς, ὅπου καὶ προσεκύνησεν ἐκεῖ τὸν Θεόν. Καὶ ἰδού, εἰς ἀπάντησιν τοῦ Δαυῒδ παρουσιάσθη ὁ Χουσί, ὁ στενὸς αὐτοῦ φίλος, μὲ σχισμένον τὸν χιτῶνα του καὶ μὲ χῶμα ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησε ὁ Δαβίδ, ἔφθασεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, εἰς τὴν θέσιν Ροώς, καὶ ἐπροσκύνησε ἐκεῖ τὸν Κύριον. Ἐνῷ δὲ εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην, ἔρχεται εἰς συνάντησίν του ὁ Χουσί, ποὺ ἦτο ἰδιαίτερος σύμβουλος τοῦ βασιλέως Δαβίδ. Ὁ φίλος αὐτὸς τοῦ Δαβίδ, διὰ νὰ δείξῃ τὴν συμπάθειάν του πρὸς τὸν θλιμμένον βασιλέα τοῦ, εἶχε σχίσει τὸν χιτῶνα του καὶ εἶχε ρίξει χῶμα εἰς τὸ κεφάλι του.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς αὐτόν· «ἐὰν διαβῇς καὶ ἔλθῃς μαζῆ μου, θὰ εἶσαι εἰς ἐμὲ βάρος.

Εἶπε δὲ ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Χουσί, ποὺ ἦτο ἠλικιωμένος καὶ ἐδυσκολεύετο εἰς τὰς μετακινήσεις: «Ἐὰν ἔλθῃ μαζί μου, θὰ δυσκολευθῶ νὰ σὲ βαστάσω, θὰ μὲ ἐπιβαρύνῃς.

Ἐὰν ὅμως ἐπιστρέψῃς εἰς τὴν πόλιν, ἐκεῖ θὰ εἴπῃς εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ· Οἱ ἀδελφοί σου ἀνεχώρησαν. Ἔφυγεν ἐπίσης ἀπὸ ἐμὲ ὁ βασιλεύς, ὁ πατήρ σου. Ἐγὼ εἶμαι τώρα δοῦλος ἰδικός σου, βασιλεῦ. Ἄφησέ με νὰ ζήσω. Δοῦλος τοῦ πατρός σου ἤμουν προηγουμένως, μέχρι πρὸ ὀλίγου. Τώρα ἐγὼ θὰ γίνω δοῦλος ἰδικός σου. Μένων δὲ σὺ πλησίον τοῦ Ἀβεσσαλώμ, θὰ κατορθώσῃς νὰ διαλύσῃς τὰ ἐναντίον ἐμοῦ πονηρὰ σχέδια τοῦ Ἀχιτόφελ.

Ἐὰν ὅμως ἐπιστρέψῃς εἰς τὴν πόλιν, θὰ μὲ ἐξυπηρετήσῃς. Θὰ παρουσιασθῇς δηλαδὴ εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ θὰ τοῦ εἰπῇς: «Ἔφυγαν οἱ ἀδελφοί σου. Ἄφησα ἐπίσης πίσω μου καὶ τὸν βασιλέα πατέρα σου. Ἔφυγε καὶ αὐτός. Τώρα, μεγαλειότατε, εἶμαι ἰδικός σου δοῦλος. Ἄφησέ με νὰ ζήσω. Γνωρίζεις ὅτι ἀπὸ καιρὸν ἕως τώρα ἤμουν σύμβουλος τοῦ πατέρα σου. Ἀπὸ τώρα ὅμως καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ εἶμαι εἰς τὰς διαταγάς σου». Ἔτσι, Χουσί, θὰ ἠμπορέσῃς νὰ διαλύσῃς τὰ σχέδια τοῦ Ἀχιτόφελ, ποὺ ἐστράφη ἐναντίον μου.

Μαζῆ σου δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ θὰ εἶναι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ. Ὅ,τι ἀκούεις ἀπὸ τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Ἀβεσσαλώμ, θὰ τὸ γνωστοποιῇς εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ.

Νὰ ξέρῃς δὲ ὅτι ἐκεῖ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, θὰ ἔχῃς βοηθούς σου τοὺς ἀρχιερεῖς Σαδὼκ καὶ Ἀβιάθαρ. Ὁτιδήποτε θὰ μαθαίνῃς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ νέου βασιλέως, θὰ τὸ ἀνακοινώνῃς εἰς τὸν Σαδὼκ καὶ τὸν Ἀβιάθαρ, τοὺς δύο ἀρχιερεῖς.

Ἐπίσης μαζῆ μὲ αὐτοὺς εἶναι τὰ δύο παιδιά των. Ὁ Ἀχιμάας υἱὸς τοῦ Σαδώκ, καὶ ὁ Ἰωνάθαν υἱός του Ἀβιάθαρ. Διὰ μέσου αὐτῶν θὰ μοῦ γνωστοποιῆτε κάθε τι, τὸ ὁποῖον θὰ ἀκούσετε».

Ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου ἐπίσης ὅτι ἐκεῖ μαζὶ μὲ αὐτοὺς εὑρίσκονται καὶ οἱ δύο υἱοί των, δηλαδὴ ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, καὶ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ. Μὲ αὐτοὺς τοὺς δύο θὰ μὲ ἐνημερώνετε δι’ ὀτιδήποτε θὰ ἀκούετε καὶ θὰ μαθαίνετε».

Ὁ Χουσί, ὁ στενὸς φίλος τοῦ Δαυΐδ, ἐπείσθη, ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, ὅταν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰσήρχετο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Κατόπιν αὐτῶν ὁ φίλος καὶ μυστικοσύμβουλος τοῦ Δαβὶδ Χουσὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔφθασε δὲ τὴν στιγμήν, ποὺ εἰσήρχετο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ἀβεσσαλώμ.