Βασιλειῶν Β' 16

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐπροχώρησε εἰς μικρόν τι διάστημα ἀπὸ τὴν Ροώς, ἰδοὺ ἦλθεν εἰς προϋπάντησίν του ὁ Σιβά, ὁ δοῦλος τοῦ Μεμφιβοσθέ, μὲ δύο σαμαρωμένους ὄνους. Ἐπάνω εἰς τοὺς ὄνους αὐτοὺς ἦσαν φορτωμένοι διακόσιοι ἄρτοι, ἑκατὸ μεγάλα τσαμπιὰ σταφίδες, ἑκατὸ φοίνικες καὶ ἔνας ἀσκὸς μὲ οἶνον.

Μετὰ τὴν ἀποχώρησιν τοῦ Χουσὶ ἀπεμακρύνθη ὀλίγον ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν θέσιν Ροὼς καὶ ἐκεῖ ἦλθε διὰ νὰ τὸν συναντήσῃ ὁ Σιβά, ποὺ ἦτο ὑπηρέτης τοῦ Μεμφιβοσθέ. Εἶχε δὲ μαζί του ὁ Σιβὰ καὶ δύο σαμαρωμένους ὄνους, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους εἶχε φορτώσει διακόσια ψωμιά, ἑκατὸ γλυκίσματα ἀπὸ σταφίδα, ἑκατὸ φροῦτα φοινικιὰς καὶ ἕνα μεγάλο ἀσκὶ μὲ κρασί.

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς τὸν Σιβά· «πρὸς ποῖον σκοπὸν τὰ ἔχεις αὐτά;» Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε· «τὰ ζῶα εἶναι, διὰ νὰ καθήσουν τὰ μέλη τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας, οἱ δὲ ἄρτοι καὶ οἱ φοίνικες εἶναι φαγητὸν τῶν ἀνδρῶν σου. Ὁ οἶνος εἶναι, διὰ νὰ τὸν πιοῦν ἐκεῖνοι, ποὺ εἶναι ἐξηντλημένοι ἀπὸ τὴν πορείαν εἰς τὴν ἔρημον».

«Τί τὰ θέλεις ὅλα αὐτά;» τὸν ἐρώτησε ἀμέσως ὁ βασιλεὺς Δαβίδ. Καὶ ὁ Σιβὰ τοῦ ἀπεκρίθη: «Τὰ ζῶα τὰ ἔφερα, διὰ νὰ καθήσουν εἰς αὐτὰ τὰ μέλη τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας, τὰ δὲ ψωμιὰ καὶ τὰ φροῦτα διὰ νὰ φάγουν οἱ ὑπηρέται σου· καὶ τὸ κρασί διὰ νὰ πιοῦν ὅσοι ἔχουν ἐξαντληθῇ ἀπὸ τὴν πορείαν εἰς τὴν ἔρημον».

Ὁ βασιλεὺς τὸν ἠρώτησε πάλιν· «ποῦ εἶναι τὸ παιδὶ τοῦ κυρίου σου;» Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἰδού, κάθεται εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι εἶπε· Σήμερον οἱ Ἰσραηλῖται θὰ μὲ ἀποκαταστήσουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ πατρός μου».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Καὶ ποὺ εὑρίσκεται τώρα ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, τοῦ Ἰωνάθαν; Ποὺ τὸν ἄφησες;» Καὶ ὁ Σιβά, ποὺ εἶχε πονηρὸν σκοπόν, ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλέα: «Νά, ἔμεινεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι εἶπε: «Σήμερα θὰ μὲ ἀποκαταστήσουν οἱ Ἰσραηλῖται εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ πατέρα μου».

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν εἰς τὸν Σιβά· «ἰδού, ἐγὼ σοῦ δίδω ὅλα ὅσα ἀνήκουν εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ». Ὁ Σιβὰ προσεκύνησε τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπεν· «εἴθε νὰ εὕρω τὴν χάριν αὐτὴν ἐνώπιόν σου, κύριέ μου καὶ βασιλεῦ».

Εἶπε τότε ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Σιβά: «Ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ὅλα, ὅσα ἀνήκουν εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ, γίνονται ἰδικά σου». Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Σιβά, τὸν ἐπροσκύνησε καὶ εἶπε: «Μάκαρι νὰ ἔχω τὴν εὔνοιάν σου, κύριέ μου, βασιλιᾶ μου».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἦλθεν ἀπὸ ἐκεῖ εἰς Βαουρίμ. Καὶ ἰδοὺ προσῆλθεν ἐκεῖ ἕνας ἀνήρ, συγγενὴς τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαούλ. Ὠνομάζετο Σεμεῒ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Γηρά. Αὐτὸς ἐπροχωροῦσε καταρώμενος

Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Δαβὶδ καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν πόλιν Βαουρίμ, ποὺ ἀπεῖχε τέσσερα περίπου χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔβγαινε δὲ τὴν ὥραν ἐκείνην ἀπὸ ἐκεῖ ἕνας ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς τοῦ Σαούλ, ποὺ ὠνομάζετο Σεμεῒ καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Γηρά. Ἐπροχωροῦσε λοιπὸν ὁ Σεμεῒ καὶ ἐξεστόμιζε κατάρας ἐναντίον τοῦ Δαβίδ.

καὶ ρίπτων λίθους ἐναντίον τοῦ Δαυῒδ καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν δούλων τοῦ βασιλέως. Ὅλος ὁ λαὸς καὶ ὅλοι οἱ ἰσχυροὶ πολεμισταὶ ἦσαν ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ ἀριστερῶν τοῦ βασιλέως.

Ἐλιθοβολοῦσε ἐπίσης τὸν Δαβὶδ καὶ ὅλους τοὺς ὑπηρέτας τοῦ βασιλέως Δαβίδ. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς καὶ ὅλοι οἱ δυνατοὶ πολεμισταί, οἱ σωματοφύλακες τοῦ βασιλέως, ἦσαν δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τοῦ Δαβίδ.

Αὐτὰ δὲ ἔλεγεν ὁ Σεμεῒ καταρώμενος τὸν Δαυΐδ· «φύγε, φύγε, ἄνθρωπε πνιγμένε εἰς τὰ αἵματα, ἄνθρωπε τῆς παρανομίας.

Ἔλεγε δὲ τὰ ἑξῆς ὁ Σεμεῒ εἰς τὰς κατάρας του ἐναντίον τοῦ Δαβίδ: «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ, φύγε ἀπ’ ἐδῶ, ἄνθρωπε βαμμένε εἰς τὸ αἷμα, ἄνθρωπε παράνομε.

Ὁ Κύριος ἔρριψε τώρα ἐπάνω σου ὅλους τοὺς ἀδίκους φόνους, τοὺς ὁποίους διέπραξες ἐναντίον τῆς βασιλικῆς οἰκογενείας τοῦ Σαούλ, ὥστε νὰ γίνῃς σὺ ἀντὶ ἐκείνου βασιλεύς. Παρέδωκε τώρα τὴν βασιλείαν σου εἰς τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ σου, τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ νά, τώρα σὺ ὑφίστασαι τὰς τιμωρίας τῶν κακῶν σου πράξεων, διότι εἶσαι ἀνὴρ πνιγμένος εἰς ἀθῶα αἵματα».

Ἔρριξε πλέον ὁ Κύριος ἐπάνω σου ὅλα τὰ αἵματα τῶν φόνων, ποὺ διέπραξες εἰς βάρος τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαούλ, διότι ἠθέλησες νὰ γίνῃς σὺ βασιλεὺς ἀντὶ ἐκείνου. Ὁ Κύριος ὅμως ἔδωσε τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν εἰς τὰ χέρια τοῦ υἱοῦ σου, τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ νά, τώρα πληρώνεις τὴν κακίαν σου, διότι εἶσαι ἄνθρωπος βουτηγμένος εἰς τὸ αἷμα».

Ὁ Ἀβεσσὰ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «πῶς τολμᾷ αὐτὸ τὸ ψόφιο σκυλὶ καὶ καταρᾶται τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου; Θὰ περάσω πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ θὰ τοῦ ἀποκόψω τὴν κεφαλήν».

Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀβεσσά, ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφὴς τοῦ Δαβὶδ Σαρουΐας, πρὸς τὸν βασιλέα: «Μὲ ποιὸ δικαίωμα τολμᾷ καὶ ὑβρίζει καὶ καταρᾶται τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου αὐτὸ τὸ ψόφιο σκυλί; Θέλω νὰ πάω ἐκεῖ καὶ νὰ τοῦ κόψω τὸ κεφάλι».

Εἶπεν ὁ βασιλεύς· «διατί ἀναμιγνύεσθε σεῖς, οἱ υἱοὶ τῆς Σαρουΐας, εἰς τὰς ἰδικάς μου ὑποθέσεις; Ἀφῆστε τον αὐτὸν νὰ μὲ καταρᾶται ἔτσι, διότι ὁ Κύριος τοῦ εἶπε νὰ καταρᾶται ἐμὲ τὸν Δαυΐδ. Ποιὸς, λοιπόν, ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ εἰς αὐτὸν διατί ἔπραξες καὶ ἐφέρθης τοιουτοτρόπως;»

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς Δαβίδ: «Διατί ἀναμειγνύεσθε εἰς τὰς ἰδιαιτέρας μου ὑποθέσεις, παιδιὰ τῆς Σαρουΐας; Ἀφῆστέ τον νὰ μὲ ὑβρίζῃ καὶ νὰ μὲ καταρᾶται ὅπως θέλει· διότι ὁ Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ τοῦ εἶπε νὰ καταρασθῇ τὸν Δαβίδ. Ποιὸς ἑπομένως θὰ τολμήσῃ νὰ τοῦ εἰπῇ· διατί τὸ ἔκανες αὐτό;»

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεσσὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς γύρω αὐλικούς του καὶ στρατιώτας του· «Ἀφοῦ ὁ υἱός μου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἰδικός μου γόνος, ζητεῖ τὴν ζωήν μου, πόσον μᾶλλον ὁ Σεμεΐ, αὐτὸς ὁ Βενιαμίτης; Ἀφῆστε τον νὰ μὲ καταρᾶται, διότι εἶπε τοῦτο εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος.

Εἶπε δὲ ἐπὶ πλέον ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἀβεσσὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς δούλους του: «Ὅπως ξέρετε, ὁ ἴδιος ὁ υἱός μου, ποὺ ἐβγῆκε ἀπὸ ἐμέ, ἐπιδιώκει νὰ μὲ σκοτώσῃ. Τώρα λοιπὸν προστίθεται εἰς αὐτὸν καὶ ὁ Σεμεΐ, ἕνας ἄνθρωπος δηλαδὴ τῆς φυλῆς Βενιαμίν. Ἀφῆστε τον νὰ μὲ καταρᾶται, διότι τοῦ τὸ εἶπεν ὁ Κύριος.

Ὑπομένω τὰς κατάρας του, μήπως ὁ Θεὸς ἴδῃ αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμόν μου καὶ μὲ ἀνταμείψῃ μὲ ἀγαθά, ἀντὶ τῆς κατάρας ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐξεσφενδονίσθη ἐναντίον μου».

Καὶ ἴσως προσέξῃ ὁ Κύριος τὸν ἐξευτελισμόν μου αὐτὸν καὶ μοῦ ἀποδώσῃ ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς ὕβρεως καὶ κατάρας, ποὺ ὑπέμεινα σήμερα».

Ὁ Δαυῒδ συνέχισε τὸν δρόμον του καὶ μαζῆ του συνεπορεύοντο ὅλοι ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦσαν. Ἐβάδιζε δὲ καὶ ὁ Σεμεῒ εἰς κάποιαν πλευρὰν τοῦ ὄρους πλησίον τοῦ Δαυΐδ. Ἐνῶ δὲ ἐπροχωροῦσε, κατηρᾶτο συνεχῶς τὸν Δαυῒδ καὶ ἔρριπτε λίθους ἐναντίον του καὶ ἐσκόρπιζε χῶμα κατὰ τοῦ Δαυΐδ.

Καὶ ἐσυνέχισαν τὴν πορείαν των εἰς τὸν δρόμον ὁ Δαβὶδ καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες του. Πλησίον δὲ τοῦ Δαβίδ, εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ βουνοῦ, ἐπροχωροῦσε καὶ ὁ Σεμεΐ. Καὶ καθὼς ἐβάδιζεν, ὕβριζε καὶ κατηρᾶτο καὶ ἐλιθοβολοῦσε τὸν βασιλέα ἀπὸ τὰ πλάγιά του καὶ ἐπετοῦσε ἐπάνω του καὶ χῶμα.

Ὁ βασιλεὺς καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦσαν μαζῆ του κατάκοποι ἀπὸ τὴν μεγάλην πορείαν ἦλθαν εἰς κάποιο ἐκεῖ μέρος καὶ ἀνεπαύθησαν.

Ἐξηντλημένοι δὲ ἀπὸ τὴν πορείαν ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ δοῦλοι του ἔφθασαν ἀνατολικῶς τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν καὶ ἀνεπαύθησαν ἐκεῖ.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς στρατός, ποὺ ἦτο μαζῆ του, εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Μαζῆ του δὲ ἦτο καὶ ὁ Ἀχιτόφελ.

Κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, ποὺ συνέβαιναν τὰ ἀνωτέρω, ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, καθὼς καὶ ὁ Ἀχιτόφελ μαζί του, εἰσῆλθαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ὁ φίλος τοῦ Δαυΐδ, ὁ Χουσί, ἦλθε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ, εἶπε πρὸς αὐτόν· «ζήτω ὁ βασιλεύς».

Ἦλθε δὲ τότε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ ὁ Χουσί, ὁ φίλος καὶ μυστικοσύμβουλος τοῦ Δαβίδ. Καὶ εἶπεν ὁ Χουσὶ εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ, ὅταν ἐπαρουσιάσθη ἐμπρός του: «Ζήτω ὁ νέος βασιλεύς!»

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἠρώτησε τὸν Χουσί· «αὐτὴ εἶναι ἡ εὐγνωμοσύνη καὶ ἡ καλωσύνη σου ἀπέναντι τοῦ φίλου σου, τοῦ Δαυΐδ; Διατί δὲν ἐπῆγες καὶ σὺ μαζῆ μὲ τὸν φίλον σου;»

Καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶπεν εἰς τὸν Χουσί: «Τόση ἦτο ἡ συμπάθεια καὶ ἀγάπη σου πρὸς τὸν φίλον σου; Διατί δὲν ἔφυγες καὶ σὺ μὲ τὸν φίλον σου;»

Ἀπήντησεν ὁ Χουσὶ πρὸς τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ εἶπε· «ὄχι δὲν ἐπῆγα μὲ ἐκεῖνον, διότι θὰ ἀκολουθήσω αὐτόν, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἐξέλεξεν ὡς βασιλέα. Εἰς αὐτὸν θὰ ἀνήκω καὶ μαζῆ του θὰ μένω.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Χουσὶ εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ: «Ὄχι! Ποτὲ τέτοιο πρᾶγμα! Ἀκολούθησα καὶ θὰ μείνω πιστὸς εἰς αὐτόν, ποὺ ἐδιάλεξε ὁ Κύριος καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ στρατὸς καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται. Θὰ μείνω μαζί του.

Ἐξ ἄλλου, ποῖον ἐγὼ θὰ ὑπηρετήσω; Τὸν υἱόν του δὲν θὰ ὑπηρετήσω; Ὅπως ἐδούλευσα τὸν πατέρα σου, ἔτσι πιστῶς θὰ δουλεύσω καὶ σέ».

Ἐκτὸς αὐτοῦ ὅμως, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑπηρετήσω; Υἱός του δὲν εἶναι αὐτός, εἰς τὰς διαταγὰς τοῦ ὁποίου θὰ δουλεύω εἰς τὸ ἑξῆς; Ὅπως ὑπηρέτησα ἕως τώρα τὸν πατέρα σου, ἔτσι θὰ εἶμαι καὶ δοῦλος ἰδικός σου».

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἶπε πρὸς τὸν Ἀχιτόφελ· «σκεφθῆτε μεταξύ σας καὶ ἀποφασίσατε, τί θὰ κάμωμεν».

Μετὰ ταῦτα εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν Ἀχιτόφελ: «Νὰ συσκεφθῆτε καὶ νὰ ἀποφασίσετε τί θὰ κάνωμεν».

Ὁ Ἀχιτόφελ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ· «εἴσελθε πρὸς τὰς συζύγους τῆς δευτέρας σειρᾶς τοῦ πατρός σου, τὰς ὁποίας αὐτὸς ἀφῆκε νὰ φυλάττουν τὸν οἶκον του. Ὁλοι οἱ Ἰσραηλῖται θὰ μάθουν ὅτι μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐξηυτέλισες καὶ ἔδειξες τὸ μῖσος σου ἐναντίον τοῦ πατρός σου καὶ θὰ ἐνισχυθοῦν οἱ ἄνδρες, ποὺ εἶναι μαζῆ σου, ὥστε νὰ σοῦ εἶναι πλέον ἀφοσιωμένοι».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀχιτόφελ εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ: «Πήγαινε καὶ βίασε τὰς παλλακὰς τοῦ πατέρα σου, ποὺ τὰς ἄφησε διὰ νὰ φυλάσσουν τὸ ἀνάκτορόν του. Θὰ μάθουν δὲ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ὅτι ἐξευτέλισες μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τὸν πατέρα σου, καὶ ἐπροχώρησαν τόσον πολὺ τὰ πράγματα καὶ ἔτσι θὰ γίνουν περισσότερον ἀποφασιστικοὶ καὶ θαρραλέοι ὅλοι, ὅσοι σὲ ἀκολουθοῦν».

Οἱ ἄνδρες τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔστησαν τὴν σκηνήν του ἐπάνω εἰς τὸ ἠλιακωτὸν τοῦ οἴκου τοῦ Δαυΐδ, ὁ δὲ Ἀβεσσαλὼμ ἐνώπιον ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦλθεν εἰς ἕνωσιν μὲ τὰς συζύγους τοῦ πατρός του.

Κατόπιν τούτου ἔστησαν τὴν σκηνὴν τοῦ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν ταράτσαν τοῦ ἀνακτόρου καὶ ἦλθεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς σαρκικὴν σχέσιν μὲ τὰς παλλακὰς τοῦ πατέρα του ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Αἱ γνῶμαι δέ, τὰς ὁποίας ὁ Ἀχιτόφελ ἐσκέπτετο καὶ ἔδιδε κατὰ τὰς πρώτας αὐτὰς ἡμέρας εἰς τὸν Ἀβεσσαλώμ, ἦσαν ὡς ἐὰν κανεὶς ἐρωτοῦσε τὸν Θεόν. Τέτοιες ἦσαν αἱ γνῶμαι καὶ αἱ συμβουλαί, τὰς ὁποίας ὁ Ἀχιτόφελ προηγουμένως μὲν ἔδιδε πρὸς τὸν Δαυΐδ, τώρα δὲ ἔδιδε πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Τόσον δὲ μεγάλη ἦτο ἡ φήμη τοῦ Ἀχιτόφελ, ὥστε ἡ γνώμη, τὴν ὁποίαν ἔδιδε κατὰ τὰς πρώτας ἐκείνας ἡμέρας, ἐγίνετο σεβαστή, ὅπως ὅταν κάποιος ἐρωτᾷ τὸν Θεὸν καὶ περιμένῃ ἀπάντησίν Του. Ἔτσι ἐθεωρεῖτο κάθε γνώμη τοῦ Ἀχιτόφελ καὶ ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Ἀβεσσαλώμ.