Βασιλειῶν Β' 18

Ὁ Δαυῒδ ἐπεθεώρησε τὸν στρατόν, ποὺ ἦτο μαζῆ του, καὶ διώρισεν εἰς αὐτοὺς χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους.

Μετὰ ταῦτα ὁ Δαβὶδ ἐπιθεώρησε καὶ ἀρίθμησε τὸν στρατόν, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε, καὶ ὥρισεν εἰς αὐτοὺς ὡς διοικητὰς ἀξιωματικοὺς ἀνὰ χιλίους καὶ ἀνὰ ἑκατὸν ἄνδρας.

Διήρεσε δὲ τὸν στρατόν του εἰς τρία τμήματα. Τὸ ἕνα τρίτον τὸ ἔθεσεν ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Ἰωάβ. Τὸ δεύτερον τμῆμα τὸ ἔθεσεν ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Ἀβεσσά, τοῦ υἱοῦ τῆς Σαρουΐας, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωάβ. Καὶ τὸ τρίτον τμῆμα ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Ἐθθὶ τοῦ Γεθθαίου. Εἶπε δὲ πρὸς τὸν στρατόν του· «θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ μαζῆ σας, διὰ νὰ λάβω μέρος εἰς τὸν πόλεμον».

Ἀπέστειλε δὲ τὸν στρατόν του εἰς τὴν μάχην διηρημένον εἰς τρία τμήματα. Εἰς τὸ ἕνα τμῆμα ἐπὶ κεφαλῆς ἦτο ὁ Ἰωάβ, εἰς τὸ δεύτερον ὁ ἄλλος υἱὸς τῆς Ἀδελφῆς τοῦ Σαρουΐας, δηλαδὴ ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰωὰβ Ἀβεσσά, καὶ εἰς τὸ τρίτον ὁ Ἐθθὶ ὁ Γεθθαῖος. Εἶπε δὲ πρὸς τὸν στρατόν του ὁ Δαβίδ: «Θὰ ἔλθω ὁπωσδήποτε καὶ ἐγὼ μαζί σας διὰ νὰ πολεμήσω».

Οἱ στρατιῶται τοῦ ἀπήντησαν· «ὄχι, δὲν πρέπει νὰ ἐκστρατεύσῃς μαζῆ μας. Διότι ἐὰν ἡμεῖς νικηθῶμεν καὶ τραπῶμεν εἰς φυγήν, τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ ἔχῃ καὶ μεγάλην σημασίαν. Οὔτε ἐὰν οἱ μισοὶ ἀπὸ ἡμᾶς φονευθοῦν, θὰ μᾶς ὑπολογίσουν καὶ πολύ. Σὺ ὅμως, ἀξίζεις ὅσον δέκα χιλιάδες ἀπὸ ἡμᾶς. Δι’ ἡμᾶς εἶναι καλύτερον καὶ ὠφελιμώτερον νὰ μείνῃς εἰς τὴν πόλιν καὶ νὰ μᾶς βοηθήσῃς, ἐὰν παραστῇ ἀνάγκη».

Οἱ στρατιῶται του ὅμως τοῦ εἶπαν: «Νὰ μὴ βγῇς μαζί μας εἰς τὴν μάχην. Διότι ἐὰν ἐμεῖς νικηθῶμεν καὶ ἐγκαταλείψωμεν τὸν πόλεμον καὶ φύγωμεν, δὲν πρόκειται νὰ δώσουν οἱ ἐχθροὶ εἰς αὐτὸ μεγάλην προσοχήν. Δὲν πρόκειται ἐπίσης νὰ τοὺς κάνῃ ἐντύπωσιν καὶ ἐὰν ἀκόμη σκοτωθοῦν οἱ μισοὶ ἀπὸ ἐμᾶς. Σὺ ὅμως δὲν εἶσαι σὰν καὶ ἐμᾶς. Σὺ εἶσαι σὰν δέκα χιλιάδες ἀπὸ ἐμᾶς. Τώρα λοιπὸν εἶναι καλύτερον νὰ μείνῃς ἐδῶ εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ μᾶς βοηθήσῃς, ἐὰν χρειασθῇ».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτούς· «ἐγὼ θὰ πράξω αὐτό, τὸ ὁποῖον σεῖς νομίζετε καλόν». Ἔμεινεν ὁ βασιλεὺς πλησίον εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως. Ὁ δὲ στρατὸς ἐξήρχετο ἀπὸ τὴν πόλιν συντεταγμένος κατὰ ἑκατὸν καὶ κατὰ χιλίους ἄνδρας.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτούς: «Καλὰ λοιπόν. Θὰ κάνω αὐτό, ποὺ σᾶς ἀρέσει». Καὶ ἐστάθη ὁ βασιλεὺς δίπλα εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως καὶ ὅλος ὁ στρατὸς ἔβγαινε ἀνὰ ἑκατοντάδας καὶ ἀνὰ χιλιάδας.

Ὁ βασιλεὺς διέταξε τοὺς στρατηγούς του, τὸν Ἰωάβ, τὸν Ἀβεσσὰ καὶ τὸν Ἐθθὶ λέγων· «λυπηθῆτε μου τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ»! Ὅλος δὲ ὁ στρατὸς ἐπληροφορήθη τὴν ἐντολὴν αὐτὴν τοῦ βασιλέως πρὸς τοὺς στρατηγοὺς ὑπὲρ τοῦ Ἀβεσσαλώμ.

Ἔδωσε δὲ ὁ βασιλεὺς τὴν ἑξῆς διαταγὴν εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ τὸν Ἀβεσσὰ καὶ τὸν Ἐθθί: «Θέλω νὰ μοῦ λυπηθῆτε τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ». Ὅταν δὲ ἔδινε ὁ βασιλεὺς εἰς ὅλους τοὺς στρατηγοὺς τὴν διαταγὴν αὐτὴν διὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ, τὸ ἄκουσε καὶ τὸ ἐπρόσεξε ὅλος ὁ στρατός.

Ἐξῆλθεν ὅλος ὁ στρατὸς τοῦ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὸ δάσος, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατόν. Καὶ ἔγινε πόλεμος εἰς τὸ δάσος Ἐφραίμ.

Ἐβγῆκε λοιπὸν ὅλος ὁ στρατὸς εἰς τὸ δάσος ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ διεξήχθη κατόπιν ἡ μάχη εἰς τὸ δάσος Ἐφραίμ.

Ἐκεῖ ὁ ἰσραηλιτικὸς στρατὸς τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἐνικήθη ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Δαυΐδ. Αἱ ἀπώλειαι τοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀβεσσαλώμ, κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἦσαν εἴκοσι χιλιάδες ἄνδρες.

Κατὰ δὲ τὴν μάχην αὐτὴν ἐνικήθη ὁ Ἰσραηλιτικὸς στρατὸς τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβὶδ καὶ ἔπαθε φοβερὰν πανωλεθρίαν ἐκείνην τὴν ἡμέραν. Ἐφονεύθησαν εἴκοσι χιλιάδες ἄνδρες.

Ἡ μάχη ἐξηπλώθη εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν ἐκείνην. Κατὰ δὲ τὴν φυγὴν εἰς τὸ δάσος ἐφονεύθησαν ἐκ τῶν στρατιωτῶν τοῦ Ἀβεσσαλὼμ πολὺ περισσότεροι, παρὰ εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Ἐξηπλώθη δὲ καὶ διεσκορπίσθη ὁ πόλεμος εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν ἐκείνην. Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἐφονεύθησαν, ὅταν διεσκορπίσθησαν εἰς τὸ δάσος, ἦσαν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ ὅσους ἔφαγε τὸ μαχαίρι εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ εὑρέθη αἴφνης ἐνώπιον τῶν στρατιωτῶν τοῦ Δαυΐδ. Ἐκάθητο δὲ εἰς τὸν ἡμίονόν του, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε τρέχων εἰς τὸ δάσος τῆς μεγάλης δρυός. Ἡ κόμη τοῦ Ἀβεσσολὼμ περιεπλάκη εἰς τοὺς κλάδους τῆς δρυός. Ἐκρεμάσθη ἀπὸ τὴν κόμην του καὶ αἰωρεῖτο μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, διότι ἡ ἡμίονος, εἰς τὴν ὁποίαν αὐτὸς ἐκάθητο, ἐπροσπέρασε καὶ ἔφυγε τρέχουσα.

Εἰς κάποιαν στιγμὴν τῆς μάχης ὁ Ἀβεσσαλὼμ συνηντήθη καὶ ἦλθεν ἀντιμέτωπος μὲ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβίδ, καθὼς ἦτο ἀνεβασμένος εἰς τὸν ἡμίονόν του. Ἐμβῆκε δὲ ὁ ἡμίονος μέσα εἰς τὸ «δάσος τῆς μεγάλης βελανιδιᾶς» καί, καθὼς ἔτρεχε ὁ Ἀβεσσαλώμ, περιεπλάκη τὸ κεφάλι του μὲ τὰ μακρυὰ μαλλιά του εἰς τὰ κλαδιὰ μιᾶς βελανιδιᾶς καὶ ἐκρεμάσθη. Ἔμεινε δὲ κρεμασμένος καὶ μετέωρος μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ ὁ ἡμίονος ἔφυγεν ἀπὸ τὰ πόδια του.

Ἕνας στρατιώτης τοῦ Δαυῒδ τὸν εἶδε καὶ ἐγνωστοποίησεν αὐτὰ εἰς τὸν Ἰωὰβ εἰπών· «εἶδα τὸν Ἀβεσσαλὼμ κρεμασμένον κάτω ἀπὸ τὴν δρῦν».

Τὸν εἶδε δὲ κάποιος στρατιώτης καὶ ἔτρεξε καὶ τὸ ἀνεκοίνωσεν ἀμέσως εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπε: «Νά, εἶδα τὸν Ἀβεσσαλὼμ νὰ κρέμεται εἰς τὴν βελανιδιάν».

Ὁ Ἰωὰβ ἀπήντησεν εἰς τὸν ἀγγελιοφόρον· «τὸν εἶδες λοιπόν; Διατί δὲν τὸν ἐκτυποῦσες καὶ νὰ τὸν ἐξαπλῶσῃς νεκρὸν εἰς τὴν γῆν; Ἂν τὸ ἔκανες αὐτό, ἐγὼ θὰ σοῦ ἔδιδα ὡς ἀμοιβὴν δέκα σίκλους ἀργυροῦς καὶ μίαν ζώνην».

«Τὸν εἶδες!» εἶπεν ἔκπληκτος ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν ἀγγελιαφόρον στρατιώτην. «Διατί λοιπὸν δὲν τὸν ἐσκότωσες ἐπὶ τόπου καὶ δὲν τὸν ἑξάπλωσες εἰς τὴν γῆν; Ἂν τὸ ἔκαμνες, θὰ σοῦ ἔδινα δέκα ἀσημένιους σίκλους καὶ μίαν τιμητικὴν ζώνην».

Ὁ στρατιώτης ἐκεῖνος ἀπήντησε πρὸς τὸν Ἰωάβ· «ἐγὼ εἶμαι τέτοιος, ὥστε καὶ χιλίους ἀργύρους σίκλους ἐὰν ἔβαζες νὰ βαρύνουν τὸ χέρι μου, δὲν θὰ ἄπλωνα φονικὸν τὸ χέρι μου ἐναντίον τοῦ υἱοῦ τοῦ βασιλέως, διότι ἠκούσαμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιά, αὐτὰ τὰ ὁποῖα διέτασσε σὲ καὶ τὸν Ἀβεσσὰ καὶ τὸν Ἐθθὶ ὁ Δαυῒδ λέγων· Φυλάξατέ μου τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ στρατιώτης εἰς τὸν Ἰωάβ: «Δὲν εἶμαι τέτοιος ἄνθρωπος! Ἀκόμη καὶ χιλίους ἀσημένιους σίκλους ἐὰν μοῦ ἔβαζαν εἰς τὰ χέρια μου, δὲν θὰ ἐσήκωνα τὸ χέρι μου ἐναντίον τοῦ υἱοῦ τοῦ βασιλέως. Διότι ἐμπρὸς εἰς τὰ αὐτιά μας διέταξεν ὁ βασιλεὺς καὶ σὲ καὶ τὸν Ἀβεσσὰ καὶ τὸν Ἐθθὶ καὶ σᾶς εἶπε: «Νὰ μοῦ φυλάξετε τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Μὴ κάμετε τίποτε κακὸν ἐναντίον τῆς ζωῆς του. Ὁ βασιλεὺς δὲν λησμονεῖ τίποτε, ἀπὸ ὅσα διατάσσει. Καὶ ἂν ἐγὼ διέπραττον κάτι ἐναντίον τοῦ παιδιοῦ του, θὰ ἐτιμωρούμην ἀπὸ αὐτόν. Τότε καὶ σὺ ὁ ἴδιος θὰ ἤσουν ἐναντίον μου».

Νὰ μὴ προξενήσετε κάτι κακὸν εἰς τὴν ζωήν του». Ὁ δὲ βασιλεὺς δὲν λησμονεῖ κανένα ἀπὸ τὰ λόγια του. Πιστεύω δὲ ὅτι καὶ σύ, ποὺ μοῦ λέγεις τώρα αὐτά, θὰ ἦσουν ἀντίθετός μου καὶ θὰ ἔπαιρνες τὸ μέρος τοῦ βασιλέως, ἐὰν ἐσκότωνα τὸ παιδί του».

Ὁ Ἰωὰβ ἀπήντησε· «αὐτὸ τὸ ὁποῖον σὺ δὲν ἔκαμες, θὰ τὸ κάμω ἐγώ. Δὲν θὰ μείνω ἄπρακτος, ὅπως σύ». Ἐπῆρε ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸ χέρι του τρία βέλη καὶ ἐκάρφωσεν αὐτὰ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἀβεσσαλώμ, καθ’ ὃν χρόνον ἐκεῖνος ἀκόμη ἐζοῦσε κρεμασμένος εἰς τὸ μέσον τῆς δρυός.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωάβ: «Τότε λοιπὸν θὰ κάνω ἐγὼ τὴν ἀρχήν. Δὲν θὰ χάνω περισσότερον μαζί σου τὸν χρόνον μου». Καὶ ἐπῆρε ὁ Ἰωὰβ τρία βέλη εἰς τὸ χέρι του καὶ τὰ ἐκάρφωσεν εἰς τὴν καρδιὰν τοῦ Ἀβεσσαλώμ, ἐνῷ αὐτὸς ἦτο ἀκόμη ζωντανὸς καὶ ἐκρέματο εἰς τὸ μέσον τῆς βελανιδιᾶς.

Κατόπιν περιεκύκλωσαν αὐτὸν δέκα στρατιῶται τοῦ Ἰωάβ, οἱ ὁποῖοι ἐκρατοῦσαν τὰ ὅπλα του, ἐκτύπησαν καὶ ἐκεῖνοι τὸν Ἀβεσσαλώμ μὲ τελειωτικὰς βολὰς καὶ τὸν ἐθανάτωσαν.

Τὸν περιεκύκλωσαν δὲ ἀμέσως δέκα νεαροὶ ὑπηρέται, ποὺ μετέφεραν τὰ ὅπλα τοῦ Ἰωάβ, καὶ ἐκτύπησαν καὶ αὐτοὶ τὸν Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸν ἐθανάτωσαν.

Ὁ Ἰωὰβ ἐσάλπισε μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα νὰ καταπαύσῃ ὁ πόλεμος. Ὅλος δὲ ὁ στρατὸς τοῦ Δαυῒδ ἔπαυσε νὰ καταδιώκῃ τοὺς στρατιώτας τοῦ Ἀβεσσαλώμ, διότι ὁ Ἰωὰβ ἐλυπήθη δι’ αὐτὴν τὴν καταστροφὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ στρατοῦ τοῦ Ἀβεσσαλώμ.

Κατόπιν τούτου ἐσάλπισεν ὁ Ἰωὰβ μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα παῦσιν τοῦ πολέμου καὶ ἔπαυσε πλέον ὁ στρατὸς νὰ καταδιώκῃ τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἦσαν μὲ τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ἐσταμάτησε δὲ τὸν πόλεμον ὁ Ἰωάβ, διότι ἐλυπήθη τὸν στρατὸν καὶ δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐξόντωσις, ἐφ’ ὅσον εἶχε φονευθῇ πλέον ὁ Ἀβεσσαλώμ.

Ἐπῆρε, τὸ πτῶμα τοῦ Ἀβεσσαλώμ, τὸ ἔρριψεν εἰς ἕνα μεγάλον ἐκεῖ λάκκον, μέσα εἰς βαθὺ χάσμα εἰς τὸ δάσος, ἐσώρευσεν ἐπάνω εἰς αὐτὸ λίθους πολλοὺς καὶ ἀνήγειρε μεγάλην στήλην ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς λίθους. Οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἔφυγαν καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὰς οἰκίας των.

Ἐπῆρε δὲ ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἰωὰβ τὸ πτῶμα τοῦ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τὸ ἔρριξε μέσα εἰς ἕνα μεγάλον λάκκον εἰς τὸ δάσος, εἰς τὸ μεγάλο βάραθρον τοῦ δάσους, καὶ ἔστησεν ἐπάνω του σὰν στήλην ἕνα πολὺ μεγάλον σωρὸν ἀπὸ πέτρας. Καὶ μετὰ ταῦτα κάθε Ἰσραηλίτης ἐπέστρεψεν εἰς τὸ σπίτι του.

Κατὰ σύμπτωσιν δὲ ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὅταν ἀκόμη ἔζη, εἶχεν ἐγείρει ἐκεῖ διὰ τὸν ἑαυτόν του ἀναμνηστικὴν στήλην, ἐκεῖ ὅπου τώρα αὐτὸς εἶχε συλληφθῆ καὶ ταφῆ. Ἀνήγειρε δὲ αὐτὴν τὴν στήλην εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ βασιλέως, διότι εἶπεν· «ἐπειδὴ δὲν ἔχω υἱόν, διὰ νὰ διαιωνίσῃ τὸ ὄνομά μου, ἀνεγείρω αὐτὴν τὴν στήλην». Ἡ στήλη ὠνομάσθη μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς «Χεὶρ Ἀβεσσαλώμ».

Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον ὅτι, ὅταν ἐζοῦσε ὁ Ἀβεσσαλώμ, ἠθέλησε νὰ ἀνεγείρῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του μίαν στήλην, εἰς τὸν τόπον μάλιστα ἐκεῖνον, ὅπου συνελήφθη. Καὶ ἐπῆρε πράγματι καὶ ἔστησε μίαν εἰδικὴν ἀναμνηστικὴν στήλην εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ βασιλέως, διότι εἶπε: «Ἀφοῦ δὲν ἔχω υἱόν, ἀπόγονόν μου, στήνω τὴν στήλην αὐτὴν εἰς ἀνάμνησιν τοῦ ὀνόματός μου». Ἡ δὲ ὀνομασία τῆς στήλης αὐτῆς ἕως τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἦτο· «Χεὶρ Ἀβεσσαλώμ», διότι ὠμοίαζε μὲ χέρι.

Ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, εἶπε· «θὰ τρέξω λοιπὸν καὶ θὰ ἀναγγείλω τὰ εὐχάριστα γεγονότα εἰς τὸν βασιλέα, ὅτι δηλαδὴ ὁ Κύριος ἐφάνη δίκαιος καὶ ἀπήλλαξεν αὐτὸν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του».

Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεσσαλὼμ εἶπεν ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Σαδώκ: «Θέλω νὰ τρέξω, διὰ νὰ ἀνακοινώσω τὰ εὐχάριστα νέα εἰς τὸν βασιλέα, διότι ὁ Κύριος ἀπέδωσε δικαιοσύνην καὶ τὸν ἐγλύτωσε ἀπὸ τὸ φονικὸν χέρι τῶν ἐχθρῶν του».

Ὁ Ἰωὰβ εἶπεν εἰς αὐτόν· «δὲν θὰ εἶσαι διὰ τὸν βασιλέα ἀγγελιαφόρος καλῶν εἰδήσεων κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν. Ἄφησε, λοιπόν, νὰ τὸ ἀναγγείλῃς κάποιαν ἄλλην ἡμέραν. Δὲν πρέπει σήμερον νὰ τοῦ καταστήσῃς γνωστόν, διότι καὶ πῶς ἐφονεύθη ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως».

Ὁ Ἰωὰβ ὅμως τοῦ εἶπε: «Κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν δὲν θὰ εἶσαι σὺ κομιστὴς εὐχαρίστων εἰδήσεων. Εἶναι προτιμότερον νὰ τοῦ ἀναγγείλῃς κάτι εὐχάριστον ἄλλην ἡμέραν. Σήμερα ὅμως δὲν θὰ εἶναι εὐχάριστη ἡ ἀγγελία σου, διότι πέθανε ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως, ποὺ τὸν ἀγαποῦσε πολύ».

Ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν Χουσὶ εἶπε· «πήγαινε καὶ κατάστησε γνωστὰ εἰς τὸν βασιλέα, ὅσα εἶδες». Ὁ Χουσὶ προσεκύνησεν τὸν Ἰωὰβ καὶ ἔφυγε.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωὰβ εἰς κάποιον στρατιώτην λεγόμενον Χουσί: «Πήγαινε καὶ ἐνημέρωσε τὸν βασιλέα δι’ ὅσα εἶδες». Καὶ ὁ Χουσὶ ἐπροσκύνησε ἀμέσως τὸν Ἰωὰβ καὶ ἐβγῆκε εἰς τὸν δρόμον, διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν Δαβίδ.

Ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, παρεκάλεσε καὶ πάλιν τὸν Ἰωὰβ λέγων· «δός μου τὴν ἄδειαν νὰ τρέξω καὶ ἐγὼ πίσω ἀπὸ τὸν Χουσί». Ὁ Ἰωάβ τοῦ εἶπε· «διατί θέλεις νὰ τρέξης σύ, παιδί μου; Ἔλα ἐδῶ. Δὲν πρόκειται νὰ φέρῃς εἰς τὸν βασιλέα εὐχαρίστους ἀγγελίας».

Ὁ Ἀχιμάας ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, ἐπανέλαβε τὴν ἐπιθυμίαν του καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰωάβ: «Ἂς συμβῇ ὀτιδήποτε! Παρακαλῶ νὰ μὲ ἀφήσῃς νὰ τρέξω καὶ ἐγὼ καὶ νὰ ἀκολουθήσω τὸν Χουσί». Ὁ Ἰωὰβ ὅμως τοῦ εἶπε: «Διατί βιάζεσαι καὶ τρέχεις, παιδί μου; Ἔλα ἐδῶ! Δὲν ἔχεις νὰ μεταφέρῃς εὐχάριστα νέα, πρᾶγμα ποὺ θὰ σοῦ ἐχάριζε κάποιαν ὠφέλειαν».

Ἐκεῖνος εἶπε· «τί πειράζει, ἐὰν τρέξω καὶ ἐγώ;» Ὁ Ἰωάβ τοῦ εἶπε· «λοιπὸν τρέξε». Ἔτρεξε πράγματι ὁ Ἀχιμάας εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κεχὰρ καὶ ἐπροσπέρασε τὸν Χουσί.

Ὁ Ἀχιμάας ὅμως ἐπέμεινε: «Καὶ τί τὸ κακόν, ἐὰν τρέξω καὶ ἐγώ;» Καὶ ὁ Ἰωὰβ τοῦ εἶπε: «Ἀφοῦ ἐπιμένεις, τρέξε!» Καὶ ἔτρεξεν ἀμέσως ὁ Ἀχιμάας εἰς τὸν δρόμον τῆς κοιλάδος τοῦ Ἰορδάνου Κεχὰρ καὶ ἐξεπέρασε τὸν Χουσί.

Ὁ Δαυῒδ ἐκάθητο ἀνάμεσα εἰς τὰς δύο θύρας τῆς πύλης τῆς πόλεως. Ὁ σκοπὸς ἀνέβη εἰς τὸ ἠλιακωτὸν τῆς πύλης ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ παρετήρησε. Αἴφνης εἶδε νὰ τρέχῃ πρὸς τὴν κατεύθυνσίν του ἐνας ἄνδρας μόνος του.

Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐκάθητο μεταξὺ τῶν δύο πυλῶν τῆς εἰσόδου τῆς πόλεως. Καὶ ἀνέβη ὁ σκοπὸς εἰς τὴν ταράτσαν τῆς πύλης, ἐπάνω εἰς τὸ τεῖχος, καὶ ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδε προσεκτικὰ καὶ διέκρινε κάποιον ἄνδρα νὰ τρέχῃ μόνος του μὲ κατεύθυνσιν πρὸς αὐτόν.

Ἐφώναξεν ὁ σκοπὸς καὶ ἀνήγγειλε τοῦτο εἰς τὸν βασιλέα. Ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ἐὰν εἶναι μόνος του, ἔχει ἀσφαλῶς κάποιον εὐχάριστον πληροφορίαν νὰ μᾶς ἀναγγείλῃ». Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔτρεχε καὶ ἐπλησίαζε.

Καὶ ἔβγαλε φωνὴν ὁ σκοπὸς καὶ ἐνημέρωσε τὸν βασιλέα. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς Δαβίδ: «Ἐφ’ ὅσον εἶναι μόνος του, καὶ δὲν τρέχουν πολλοὶ φύρδην - μίγδην πανικόβλητοι, σημαίνει ὅτι ἐνικήσαμεν καὶ μᾶς μεταφέρει εὐχάριστα νέα». Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔτρεχε, ἐπροχωροῦσε καὶ ἐπλησίαζε πρὸς τὴν πύλην.

Ὁ σκοπὸς εἶδε καὶ ἄλλον κατόπιν ἄνθρωπον νὰ τρέχῃ καὶ ἐφώναξε πρὸς τὸν βασιλέα, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν πύλην, καὶ τοῦ εἶπε· «ἰδού, καὶ ἄλλος ἄνθρωπος μόνος του τρέχει». Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησε· «καὶ αὐτός, βεβαίως, καλὰς ἀγγελίας ἔχει νὰ μᾶς φέρῃ».

Ὁ σκοπὸς ὅμως εἶδε κατόπιν ἄλλον ἕνα ἄνδρα, ποὺ ἔτρεχε καὶ αὐτός, καὶ ἐφώναξε πάλιν πρὸς τὸν βασιλέα, ποὺ ἦτο εἰς τὴν πύλην, καὶ τοῦ εἶπε: «Βλέπω τώρα καὶ ἄλλον ἄνδρα νὰ τρέχῃ μόνος». Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Καὶ αὐτὸς ἀσφαλῶς μεταφέρει καλὰς εἰδήσεις».

Ὁ σκοπὸς προσέθεσε· «ἐγὼ βλέπω τὸν πρῶτον νὰ τρέχῃ, ὅπως τρέχει ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ». Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς· «καλὸς ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς καὶ ἔρχεται, διὰ νὰ μᾶς φέρῃ ἀσφαλῶς κάποιον καλὴν εἴδησιν».

Εἶπε δὲ πάλιν ὁ σκοπός: «Ὅπως βλέπω, ὁ πρῶτος τρέχει μὲ τὸν τρόπον ποὺ τρέχει ὁ Ἀχιμάας, ὁ υἱὸς τοῦ Σαδώκ». Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Ὁ Ἀχιμάας εἶναι καλὸς ἄνθρωπος καὶ ἔρχεται νὰ μᾶς φέρῃ εὐχάριστα νέα».

Ὁ Ἀχιμάας ἔφθασε καὶ ἐφώναξε καὶ εἶπε εἰς τὸν βασιλέα· «εἰρήνη». Προσεκύνησε τὸν βασιλέα μέχρις ἐδάφους καὶ εἶπεν· «ἂς ἔχῃ δόξαν Κύριος ὁ Θεός σου, ὁ ὁποῖος ἐξεδίωζε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν σηκώσει τὸ χέρι των ἐναντίον σου τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως».

Καὶ ἐφώναξεν ἀπὸ μακρυὰ ὁ Ἀχιμάας, μόλις εἶδε τὸν Δαβίδ, καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα: «Εἰρήνη!» Ὅταν δὲ ἔφθασε κοντά του, ἐπροσκύνησε τὸν βασιλέα μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ εἶπε: «Ἂς εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καὶ Θεός σου, ὁ Ὁποῖος ἀπέκλεισε καὶ ἐξώντωσε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἐσήκωσαν τὸ χέρι των ἐναντίον τοῦ βασιλέως καὶ κυρίου μου».

Ὁ βασιλεὺς ἀμέσως τὸν ἠρώτησε· «τὸ παιδί μου, ὁ Ἀβεσσαλώμ, εἶναι καλά;» Ὁ Ἀχιμάας ἀπήντησε· «εἶδα πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων, ὅταν ὁ Ἰωάβ, ὁ δοῦλος τοῦ βασιλέως ἔστειλεν ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, νὰ ἔλθω πρὸς σέ. Δὲν γνωρίζω, τί ἀκριβῶς ἔγινεν ἐκεῖ».

Καὶ ἐρώτησε ἀμέσως ὁ βασιλεύς: «Εἶναι καλὰ ὁ Ἀβεσσαλώμ, τὸ παιδί μου;» Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀχιμάας: «Ὅταν ἔστειλεν ὁ Ἰωάβ, ὁ δοῦλος τοῦ βασιλέως, ἐμὲ τὸν δοῦλον σου διὰ νὰ σὲ ἐνημερώσω, εἶδα πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων ἐκεῖ καὶ δὲν διέκρινα τί ἀκριβῶς συνέβη μὲ τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Εἶπεν ὁ βασιλεύς· «παραμέρισε καὶ στάσου ἐκεῖ ὄρθιος». Ὁ Ἀχιμάας ἐστράφη πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ ἐστάθη ὄρθιος.

Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ εἶπε: «Καλά, στρέψε πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ στάσου ἐδῶ κοντά μας». Καὶ πράγματι ὁ Ἀχιμάας ἐστράφη καὶ ἐστάθη, ὅπως τοῦ εἶπεν ὁ Δαβίδ.

Ἰδού, ὅτι ἔφθασε καὶ ὁ Χουσί, ὁ ὁποῖος εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα· «ἂς μάθῃ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλεύς, τὴν καλὴν καὶ εὐχάριστον ἀγγελίαν. Ὅτι ὁ Κύριος ἔβγαλε σήμερον δικαίαν ἀπόφασιν καὶ σὲ ἀπήλλαξεν ἀπὸ τὰς χεῖρας ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐξεγερθῇ ἐναντίον σου».

Ἐντὸς ὀλίγου ἔφθασε καὶ ὁ Χουσὶ καὶ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα: «Ἂς ἀκούσῃ ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς τὸ εὐχάριστον νέον, ὅτι δηλαδὴ σὲ ἐδικαίωσεν ὁ Κύριος καὶ σὲ ἐγλύτωσε ἀπὸ τὸ φονικὸν χέρι ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἐξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου».

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε τὸν Χουσί· «τί κάνει τὸ παιδί μου, ὁ Ἀβεσσαλώμ;» Ὁ Χουσὶ ἀπήντησεν· «οἱ ἐχθροί, οἱ ἰδικοί σου, τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως μου, καὶ γενικῶς ὅλοι ὅσοι ἐστασίασαν ἐναντίον σου, διὰ νὰ σοῦ κάμουν κακόν, ἂς ἔχουν τὴν τύχην τοῦ παιδιοῦ σου τοῦ Ἀβεσσαλώμ».

Καὶ ἐρώτησε ὁ βασιλεὺς τὸν Χουσί: «Εἶναι καλὰ τὸ παιδί μου, ὁ Ἀβεσσαλώμ;» Καὶ ὁ Χουσὶ ἀπεκρίθη: «Μάκαρι ὅλοι οἱ ἐχθροὶ τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως καὶ ὅλοι, ὅσοι ἐπανεστάτησαν ἐναντίον του διὰ νὰ τὸν βλάψουν, νὰ πάθουν ὅ,τι κακὸν ἔπαθε καὶ αὐτὸ τὸ παιδί».

Ἐταράχθη ὁ βασιλεύς, ἀνέβηκεν εἰς τὸ δωμάτιον, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἐπάνω ἀπὸ τὴν πύλην, καὶ ἔκλαυσε. Καὶ καθὼς ἀνέβαινε πρὸς τὸ δωμάτιον αὐτὸ ἔλεγε· «παιδί μου Ἀβεσσαλώμ, παιδί μου, Ἀβεσσαλὼμ παιδί μου, διατί νὰ μὴ ἀποθάνω ἐγὼ ἀντὶ για σένα; Ἐγὼ ἔπρεπε νὰ ἀποθάνω Ἀβεσσαλώμ, υἱέ μου, υἱέ μου»!

Μόλις ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ ὁ βασιλεύς, ἐταράχθη καὶ ἀνέβη εἰς τὸ δωμάτιον, ποὺ ἦτο ἐπάνω ἀπὸ τὴν πύλην, καὶ ἔκλαυσε. Ἐνῷ δὲ ἀνέβαινε πρὸς τὸ δωμάτιον, ὁ Δαβὶδ ἔλεγε: «Παιδί μου Ἀβεσσαλώμ! Παιδί μου! Παιδί μου Ἀβεσσαλώμ! Μάκαρι νὰ πέθαινα ἐγὼ καὶ ὄχι σύ! Ἐγὼ νὰ πέθαινα εἰς τὴν θέσιν σου, Ἀβεσσαλώμ! Παιδί μου, παιδί μου!»