Βασιλειῶν Β' 2

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν Κύριον λέγων· «νὰ μεταβῶ, διὰ νὰ ἐγκατασταθῶ εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα;» Ὁ Κύριος τοῦ ἀπήντησε· «πήγαινε». Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε καὶ πάλιν· «ποῦ νὰ μεταβῶ;» Ὁ δὲ Κύριος τοῦ εἶπεν· «εἰς τὴν Χεβρών».

Μετὰ τὸν θρῆνον διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Νὰ ἀνεβῶ εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις τῆς φυλῆς Ἰούδα;» Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπεκρίθη: «Ἀνέβα». Καὶ ἐρώτησε πάλιν ὁ Δαβίδ: «Ποὺ ἀκριβῶς νὰ ὑπάγω;» «Εἰς τὴν Χεβρών», τοῦ ἀπήντησεν ὁ Κύριος.

Ὁ Δαυῒδ μετέβη πράγματι εἰς τὴν Χεβρών, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ αἱ δύο σύζυγοί του, ἡ Ἀχινόομ ἡ Ἰεζραηλῖτις, καὶ ἡ Ἀβιγαία ἡ γυνὴ Νάβαλ τοῦ Καρμηλίου.

Καὶ ἀνέβη ἐκεῖ, εἰς τὴν Χεβρών, ὁ Δαβὶδ μαζὶ μὲ τὰς δύο γυναῖκας του, τὴν Ἀχινόομ ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ καὶ τὴν Ἀβιγαίαν, τὴν γυναῖκα τοῦ Νάβαλ ἀπὸ τὸ Κάρμηλον.

Μαζῆ του ἐπίσης ἀνέβησαν καὶ οἱ ἄνδρες του, ὁ καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του, καὶ κατοικοῦσαν εἰς τὰς πόλεις τῆς Χεβρών.

Τὸν ἀκολούθησαν δὲ καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰς πόλεις τῆς περιοχῆς τῆς Χεβρών.

Ἦλθον τότε ἐκεῖ ἄνδρες ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ ἔχρισαν τὸν Δαυῒδ βασιλέα, διὰ νὰ βασιλεύσῃ εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα. Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπαν, ὅτι οἱ ἄνδρες τῆς Ἰαβίς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς χώραν Γαλαάδ, ἐπῆραν καὶ ἔθαψαν τὸ σῶμα τοῦ Σαούλ.

Ἔρχονται λοιπὸν τότε ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ χρίουν ἐκεῖ τὸν Δαβὶδ βασιλέα τῆς φυλῆς Ἰούδα. Ἀνεκοίνωσαν δὲ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως Ἰαβὶς τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ ἐνδιεφέρθησαν καὶ ἔθαψαν τὸν Σαούλ.

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλε πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἰαβὶς ἀγγελιαφόρους καὶ τοὺς εἶπεν· «εὐλογημένοι ἂς εἶσθε σεῖς ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι ἐδείξατε αὐτὴν τὴν μεγάλην καλωσύνην πρὸς τὸν κύριόν σας, πρὸς τὸν Σαούλ, τὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χρισθέντα βασιλέα, καὶ ἐθάψατε αὐτὸν καὶ τὸν υἱόν του τὸν Ἰωνάθαν.

Μόλις τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Δαβίδ, ἔστειλεν ἀγγελιαφορους πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἰαβὶς τῆς περιοχῆς Γαλαὰδ καὶ τοὺς εἶπεν ὁ νέος βασιλεύς: «Νὰ εἶσθε εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Κύριον, διότι ἐκάνατε τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς εὐσπλαγχνίας καὶ τιμῆς πρὸς τὸν κύριον σας, τὸν Σαούλ, ποὺ εἶχε χρισθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα, καὶ ἐθάψατε αὐτὸν καὶ τὸν υἱόν του Ἰωνάθαν.

Καὶ τώρα εὔχομαι καὶ παρακαλῶ τὸν Θεόν, νὰ δείξῃ πρὸς σᾶς τὸ ἔλεός του καὶ τὴν προστασίαν του. Ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος θὰ σᾶς προσφέρω πρὸς ἀμοιβήν σας ἀγαθά, διότι ἐδείξατε τέτοιαν καλὴν διαγωγὴν ἀπέναντι τοῦ Σαούλ.

Εὔχομαι λοιπὸν νὰ δείξῃ ἀπέναντί σας ὁ Κύριος τὴν εὐσπλαγχνίαν Του καὶ τὴν ἀξιοπιστίαν Του ὡς πρὸς τὰς εὐλογίας, ποὺ ὑπόσχεται εἰς τοὺς ἀγαθούς. Σᾶς διαβεβαιώνω δὲ καὶ ἐγὼ ὅτι θὰ ἀνταμείψω τὴν καλὴν πρᾶξιν σας, διότι ἦτο πολὺ σπουδαῖον αὐτὸ ποὺ ἐκάνατε.

Καὶ τώρα λάβετε θάρρος, ἀναδειχθῆτε γενναῖοι, διότι ἂν ὁ κύριός σας ὁ Σαοὺλ ἀπέθανεν, ἡ φυλὴ ὅμως τοῦ Ἰούδα ἔχει χρίσει ἐμὲ βασιλέα της. Ἐγὼ θὰ σᾶς ἔχω ὑπὸ τὴν προστασίαν μου».

Εὔχομαι νὰ εἶναι δυνατὰ τὰ χέρια σας καὶ νὰ εἶσθε πάντα ἄνθρωποι γενναῖοι, διότι πέθανε μὲν ὁ Σαούλ, ὁ κύριός σας, ἀλλ’ ἤδη ἔχρισεν ἐμὲ ἡ φυλὴ Ἰούδα βασιλέα της. Θὰ εἶμαι λοιπὸν ὁ προστάτης σας.

Ὁ Ἀβεννὴρ ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαούλ, παρέλαβε τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τὸν μετέφερε ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, ὅπου εἶχε γίνει ἡ μάχῃ Μαναέμ,

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ Σαούλ, ἐπῆρε τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, τὸν Ἰεβοσθέ, ἀπὸ τὸ στρατόπεδον καὶ τὸν ἔφερεν ἐπάνω εἰς τὴν πόλιν Μαναέμ.

καὶ τὸν ἀνεκήρυξε βασιλέα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας τῆς χώρας Γαλαάδ, Θασιρί, Ἰεζράελ, Ἐφραίμ, Βενιαμὶν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας.

Καὶ τὸν ἐγκατέστησε βασιλέα εἰς τὰς περιοχὰς Γαλαάδ, Θασιρὶ καὶ Ἰεζράελ καὶ εἰς τὰς χώρας τῶν φυλῶν Ἐφραὶμ καὶ Βενιαμὶν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰσραηλίτας.

Ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς αὐτὸς τοῦ Σαούλ, ἦτο τεσσαράκοντα ἐτῶν, ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Δύο μόνον ἔτη ἐβασίλευσεν εἰς τὰς ἄλλας περιοχάς, πλὴν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς βασιλέα της τὸν Δαυΐδ.

Ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, ἦτο σαράντα ἐτῶν. Ἐβασίλευσε δὲ ἐπὶ δύο ἔτη εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, πλὴν τῆς φυλῆς Ἰούδα, ποὺ εἶχεν ἀνακηρύξει βασιλέα της τὸν Δαβίδ.

Τὸ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ Δαυΐδ εἶχεν ἐγκατασταθῇ ὡς βασιλεὺς εἰς Χεβρὼν ἐπὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἦτο ἑπτὰ ἔτη καὶ ἓξ μῆνες.

Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Χεβρὼν ὡς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια καὶ ἕξι μήνας.

Τότε ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, ἐξεστράτευσαν κατὰ τοῦ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν Μαναὲμ καὶ ἤρχοντο πρὸς τὴν Γαβαών.

Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν Μαναὲμ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, καὶ ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν Γαβαών.

Ἐκ μέρους δὲ τοῦ Δαυῒδ ἐξεστράτευσαν ἐναντίον αὐτῶν ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν Χεβρών. Συνηντήθησαν μὲ τοὺς στρατιώτας τοῦ Ἀβεννὴρ εἰς τὴν κρήνην, πλησίον τῆς Γαβαών, καὶ ἐστρατοπέδευσαν οἱ μὲν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τῆς πηγῆς, οἱ δὲ ἀπὸ τὴν ἄλλην.

Ὁ δὲ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Δαβὶδ Σαρουΐας, καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβὶδ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν Χεβρὼν καὶ ἦλθαν καὶ συνάντησαν τοὺς ἄλλους εἰς μίαν πηγήν, πλησίον τῆς Γαβαών, εἰς τὸν ἴδιον τόπον συγχρόνως. Καὶ ἐστρατοπέδευσαν οἱ μὲν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τῆς πηγῆς καὶ οἱ δὲ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν της.

Ὁ Ἀβεννὴρ εἶπε πρὸς τὸν Ἰωάβ· «ἂς σηκωθοῦν μερικοὶ νέοι καὶ ἂς μονομαχήσουν ἐνώπιον ἡμῶν». Ὁ Ἰωὰβ εἶπεν· «ἂς ἑτοιμασθοῦν, διὰ νὰ ἀγωνισθοῦν».

Καὶ ἐπρότεινε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἰωάβ: «Ἂς σηκωθοῦν ἐδῶ τώρα μερικοὶ νέοι καὶ ἂς ἀγωνισθοῦν, ἂς μονομαχήσουν ἐμπρός μας». «Συμφωνῶ, ἂς σηκωθοῦν», ἀπήντησεν ὁ Ἰωάβ.

Ἐσηκώθησαν καὶ προσῆλθον διὰ τὸν ἀγῶνα δώδεκα Βενιαμῖται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰεβοσθὲ καὶ δώδεκα ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαυΐδ.

Ἐσηκώθηκαν πράγματι καὶ παρουσιάσθηκαν δώδεκα τὸν ἀριθμὸν νεαροὶ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Ἰεβοσθέ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαούλ, καὶ δώδεκα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς τοῦ Δαβίδ.

Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ἥρπασε μὲ τὸ ἕνα χέρι του τὸν ἐχθρὸν ἀπὸ τὴν κεφαλήν, καῚ μὲ τὸ ἄλλο χέρι ἐβύθισε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, τὸν ὁποῖον ἐκρατοῦσε. Ἔπεσαν δὲ ὅλοι ἐπὶ τὸ αὐτό. Ὠνομάσθη δὲ τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου «Μέρος τῶν ἐπιβούλων». Ἡ τοποθεσία κεῖται πλησίον τῆς Γαβαών.

Καὶ ἔπιασε καθένας μὲ τὸ χέρι του τὸ κεφάλι αὐτοῦ ποὺ ἦτο κοντά του καὶ ἐβύθισε συγχρόνως μὲ τὸ ἄλλο χέρι του τὸ μαχαίρι εἰς τὴν πλευράν του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν νεκροὶ ὅλοι ἐπὶ τόπου. Δι’ αὐτὸ ὠνομάσθη ἀπὸ τότε ὁ τόπος ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὴν Γαβαών, «Μέρος τῶν δολοφόνων».

Συνήφθη κατόπιν, κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἡμέραν, σκληρὸς πόλεμος. Κατὰ τὴν μάχην αὐτὴν ἐνικήθησαν ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαυΐδ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες οἱ Ἰσραηλῖται.

Μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτὰ ἄρχισε πολὺ σκληρὸς πόλεμος κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεταξὺ τῶν δύο στρατευμάτων. Κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν ἐνικήθησαν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ στρατιῶται τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔφυγαν πανικόβλητοι ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ Δαβίδ.

Εἰς τὴν μάχην αὐτὴν ἔλαβον μέρος καὶ οἱ τρεῖς υἱοὶ τῆς Σαρουΐας, ὁ Ἰωάβ, ὁ Ἀβεσὰ καὶ ὁ Ἀσαήλ. Ὁ Ἀσαὴλ ἦτο ἐλαφρὸς καὶ ταχὺς εἰς τοὺς πόδας, ὡσὰν ἕνα ζαρκάδι εἰς τοὺς ἀγρούς.

Εἰς τὴν μάχην ἐπῆραν μέρος καὶ οἱ τρεῖς υἱοὶ τῆς Σαρουΐας, ὁ Ἰωάβ, ὁ Ἀβεσσὰ καὶ ὁ Ἀσαήλ. Ὁ Ἀσαὴλ εἶχεν ἐλαφρὰ πόδια καὶ ἔτρεχεν ὅπως τὸ ζαρκάδι εἰς τοὺς ἀγρούς.

Ὁ Ἀσαὴλ ἐκυνήγησε τὸν φεύγοντα Ἀβεννὴρ καὶ δὲν ἐξέκλινεν οὔτε εἰς τὰ δεξιὰ οὔτε εἰς τὰ ἀριστερά, ἀλλὰ εἶχε τεθῆ εἰς καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ ἔτρεξεν ὁ Ἀσαὴλ πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ τὸν κατεδίωξε, χωρὶς νὰ ἀλλάξῃ πορείαν δεξιὰ ἢ ἀριστερά. Ἔτρεχε σταθερὰ πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ.

Ὅταν ὁ Ἀσαὴλ ἐπλησίασε τὸν Ἀβεννήρ, αὐτὸς ἐγύρισε πίσω καὶ τοῦ εἶπε· «σὺ εἷσαι ὁ Ἀσαὴλ ὁ ἴδιος;» Ἐκεῖνος ἀπήντησε· «ναί, ἐγὼ εἶμαι».

Ἔστρεψε δὲ τὸ βλέμμα πίσω του ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἐρώτησε: «Εἶσαι ἄραγε σὺ ὁ ἴδιος ὁ Ἀσαήλ;» «Ἐγὼ εἶμαι», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεννήρ· «στρέψε δεξιὰ ἢ ἀριστερά, διάλεξε ἕνα ὅποιον θέλεις ἀπὸ τοὺς στρατιώτας, πάρε του τὴν πανοπλίαν ὡς δεῖγμα τῆς νίκης σου καὶ γύρισε πίσω». Ἀλλὰ ὁ Ἀσαὴλ δὲν ἠθέλησε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ τοῦ εἶπε πάλιν ὁ Ἀβεννήρ: «Στρίψε δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ καὶ πιάσε ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς καὶ πάρε διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὸν ὁπλισμόν του». Ὁ Ἀσαὴλ ὅμως δὲν ἠθέλησε νὰ τὸν ἀκούσῃ καὶ νὰ ἀφήσῃ τὴν καταδίωξίν του.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ πάλιν ἐπανέλαβε τὰ ἴδια καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἀσαήλ· «φύγε ἀπὸ κοντά μου, διὰ νὰ μὴ σὲ ρίψω νεκρὸν κάτω εἰς τὴν γῆν. Καὶ πῶς τότε θὰ σηκώσω τὸ πρόσωπόν μου νὰ ἀντικρύσω τὸν Ἰωάβ;

Καὶ εἶπε διὰ δευτέραν φορὰν ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἀσαήλ: «Φύγε ἀπὸ κοντά μου, διὰ νὰ μὴ σὲ χτυπήσω καὶ σὲ ρίξω νεκρὸν κατὰ γῆς. Διότι πῶς θὰ σηκώσω κατόπιν τὸ πρόσωπόν μου νὰ ἰδῶ τὸν Ἰωάβ;

Ποῦ καὶ πῶς θὰ εὕρω δικαιολογίας; Γύρισε λοιπὸν πρὸς τὸν Ἰωὰβ τὸν ἀδελφόν σου». Ἐκεῖνος δὲν ἤθελε νὰ ἀπομακρυνθῇ. Ὁ Ἀβεννὴρ ἐπετέθη καὶ ἐκτύπησε τὸν Ἀσαὴλ εἰς τὰ νεφρὰ μὲ τὸ πίσω μέρος τοῦ δόρατός του, ὥστε τὸ δόρυ διεπέρασε αὐτὸν καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ πίσω μέρος τοῦ σώματός του. Ὁ Ἀσαήλ, κτυπηθείς, ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ ἀπέθανεν εἰς τὴν θέσιν ἐκείνην. Οἱ ἄλλοι ἄνδρες τοῦ Ἰούδα ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Ἰωάβ, ποὺ ἤρχοντο κατόπιν, ἔφθασαν εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο, ὅπου ἔπεσε καὶ ἀπέθανεν Ὁ Ἀσαήλ, καὶ ἐσταμάτησαν.

Ποὺ θὰ εὕρω δικαιολογίας; Γύρισε πίσω εἰς τὸν ἀδελφόν σου, τὸν Ἰωάβ». Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἤθελε να ἀπομακρυνθῇ. Κατόπιν τούτου τὸν ἐκτύπησεν ὁ Ἀβεννὴρ μὲ τὸ πίσω μέρος τοῦ δόρατος εἰς τὰ νεφρὰ καὶ ἐβγῆκε τὸ δόρυ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τοῦ σώματός του. Καὶ ἔπεσεν ἐκεῖ νεκρός, ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἀβεννήρ. Καθένας δὲ ποὺ ἔφθανεν εἰς τὸ σημεῖον, ὅπου ἐκτυπήθη καὶ ἐφονεύθη ὁ Ἀσαήλ, ἐστέκετο καὶ δὲν ἐπροχωροῦσε.

Ὁ Ἰωάβ ὅμως καὶ ὁ Ἀβεσὰ κατεδίωξαν τὸν Ἀβεννήρ. Ὁ ἥλιος ἐπλησίαζε νὰ δύσῃ καὶ αὐτοὶ ἔφθασαν ἕως εἰς τὸν λόφον Ἀμμάν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἀπέναντι τῆς Γαί, εἰς τὴν ἔρημον τῆς Γαβαών.

Ὁ Ἰωἀβ καὶ ὁ Ἀβεσσὰ ὅμως ἐσυνέχισαν τὴν καταδίωξην πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ. Καὶ κατὰ τὸ ἡλιοβασίλευμα ἔφθασαν εἰς τὸ βουνὸ Ἀμμάν, ποὺ εὑρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Γαί, εἰς τὸν δρόμον τῆς ἐρήμου τῆς Γαβαών.

Ἐκεῖ συνηθροίσθησαν οἱ τῆς φυλῆς Βενιαμίν, οἱ ἀκολουθοῦντες τὸν Ἀβεννήρ, καὶ ἀπήρτισαν ἕνα σῶμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ.

Ἐμαζεύθηκαν δὲ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Ἀβεννήρ, καὶ ἀπετέλεσαν ἕνα σῶμα καὶ ἐστάθηκαν εἰς τὴν κορυφὴν κάποιου βουνοῦ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐφώναξεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπε· «θὰ ἀλληλοφαγωθῶμεν, λοιπὸν, καὶ θὰ πέσωμεν ἀπὸ τὰς ἀδελφικὰς ρομφαίας; Δὲν γνωρίζεις, πόσον πικρὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἀλληλοφαγώματος; Ἕως πότε δὲν θὰ εἴπῃς εἰς τὸν λαόν σου, νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας;»

Καὶ ἐφώναξεν ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπε: «Θέλεις νὰ καταφάγῃ ὅλους μας τὸ μαχαίρι; Ἢ μήπως δὲν ξέρεις πόσον πικρὰ θὰ εἶναι ἡ κατάληξις αὐτῆς τῆς μάχης; Ἕως πότε λοιπὸν θὰ ἐπιμένῃς καὶ δὲν θὰ θέλῃς νὰ διατάξῃς τὸν στρατόν σου νὰ παύσῃ νὰ καταδιώκῃ τοὺς ἀδελφούς μας;»

Εἶπε τότε ὁ Ἰωάβ· «ζῇ Κύριος. Ἐὰν δὲν εἶχες ὁμιλήσει ἔτσι, μέχρι τῆς πρωΐας ὁ στρατός μου θὰ κυνηγοῦσε ὁ καθένας τὸν ἀδελφόν του».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰωάβ: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ τὰ παρακολουθεῖ ὅλα. Ἐὰν δὲν μιλοῦσες σὺ καὶ δὲν ἐπρότεινες τὴν μονομαχίαν τῶν νεαρῶν, οἱ στρατιῶται θὰ εἶχαν παύσει ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥραν, ἀπὸ τὸ πρωΐ, νὰ καταδιώκουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ποὺ εἶναι ἀδελφός του. Διότι ἀπὸ τότε ἐπετέθη ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου».

Ὁ Ἰωὰβ ἐσάλπισε μὲ τὴν σάλπιγγα καὶ ἀνήγγειλε τὴν παῦσιν τοῦ πολέμου. Ἔτσι ὅλος ὁ στρατὸς τοῦ Ἰωὰβ ἔπαυσε νὰ καταδιώκῃ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἐσταμάτησεν ὁ πόλεμος.

Μετὰ ταῦτα ἐσάλπισεν ὁ Ἰωάβ μὲ τὴν σάλπιγγα καὶ ἔδωσε σῆμα παύσεως τοῦ πολέμου. Καὶ ἀμέσως ἐστάθη ὅλος ὁ στρατὸς καὶ ἔπαυσαν τὴν καταδίωξιν τῶν στρατιωτῶν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δὲν ἐσυνέχισαν πλέον τὸν πόλεμον.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες του ἔφυγαν πρὸς δυσμὰς καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην, διέβησαν τὸν Ἰορδάνην καὶ ἐπροχώρησαν καὶ ἦλθαν εἰς τοποθεσίαν πέραν τοῦ Ἰορδάνου ὀνομαζομένην «Παρεμβολαί»·

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ οἱ ἄνδρες του καὶ κατευθύνθηκαν ἀρχικῶς πρὸς δυσμὰς καὶ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα. Ἐστράφησαν δὲ ἒν συνεχείᾳ πρὸς τὸν Ἰορδάνην καί, ἀφοῦ ἐπέρασαν τὸν ποταμόν, διέτρεξαν ὅλην τὴν κοιλάδα ἕως τὴν λίμνην Γεννησαρὲτ καὶ ἦλθαν εἰς τὸ στρατόπεδόν των, εἰς τὴν Μαναέμ.

Καὶ ὁ Ἰωὰβ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννήρ, συνήθροισεν ὅλον τὸν στρατόν του, ἔκαμεν ἀρίθμησιν καὶ εὑρέθη ὅτι λείπουν ἀπὸ τοὺς στρατιώτας τοῦ Δαυῒδ δέκα ἐννέα ἄνδρες καὶ ὁ Ἀσαήλ.

Ὁ δὲ ἸωᾺβ ἐσταμΆτησε τὴν καταδίωξιν τοῦ Ἀβεννὴρ καὶ συνεκέντρωσε κατὰ τὴν ἐπιστροφὴν τὸν στρατόν του καὶ ἔκανε καταμέτρησιν. Καὶ διεπίστωσεν ὅτι ἔλειπαν δεκαεννέα στρατιῶται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Δαβὶδ καὶ ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἀσαήλ.

Οἱ στρατιῶται ὅμως τοῦ Δαυῒδ ἐκτύπησαν καὶ ἐφόνευσαν ἀπὸ τοὺς τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἀπὸ τοὺς ἄνδρας αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Ἀβεννήρ, τριακοσίους ἑξῆντα.

Οἱ δὲ στρατιῶται τοῦ Δαβὶδ ἐφόνευσαν ἀπὸ τὸν στρατὸν τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ποὺ εἶχε μαζί του ὁ Ἀβεννήρ, τριακοσίους ἑξῆντα ἄνδρας.

Ἐσήκωσαν τὸν νεκρὸν τοῦ Ἀσαὴλ καὶ ἔθαψαν αὐτὸν εἰς τὸν τάφον τοῦ πατρός του, εἰς τὴν Βηθλεέμ. Ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα καὶ κατὰ τὰ ἐξημερώματα ἔφθασαν εἰς τὴν Χεβρών.

Ἐπῆραν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι τὸ πτῶμα τοῦ Ἀσαὴλ καὶ τὸ ἔθαψαν εἰς τὸν τάφον τοῦ πατέρα του, εἰς τὴν Βηθλεέμ. Καὶ ἐβάδισαν ὅλην τὴν νύκτα ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζί του, καὶ τοὺς εὑρῆκε ἡ αὐγὴ εἰς τὴν Χεβρών.