Βασιλειῶν Β' 24

Ἤναψε πάλιν ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διότι ὁ διάβολος παρώθησε τὸν Δαυῒδ εἰς μίαν πτώσιν ὑποβαλὼν εἰς αὐτὸν τὴν κατωτέρω ἰδέαν· «Ἐμπρός, πήγαινε καὶ κάμε ἀρίθμησιν του ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα».

Καὶ ἄναψε πάλιν ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἠνέχθη ὠργισμένος τὴν πραγματοποίησιν μιᾶς ἀποφάσεως τοῦ Δαβίδ, ποὺ τὴν εἰσηγήθη ὁ Διάβολος καὶ ἀπέβη τελικῶς εἰς βάρος τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τοῦ εἶπε δηλαδὴ ὁ Κύριος: «Ἐφ’ ὅσον θέλεις, πήγαινε καὶ ἀρίθμησε τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ τοὺς Ἰουδαίους».

Ὁ βασιλεύς, παρασυρθεὶς ἀπὸ τὸν πειρασμὸν αὐτόν, εἶπε πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατεύματός του τὸν Ἰωάβ, ὁ ὁποῖος ἦτο πάντοτε μαζῆ του· «σὲ παρακαλῶ νὰ διαβῇς ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου καὶ ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, ἀπὸ τὴν βορεινὴν Δὰν μέχρι τὴν Βηρσαβεέ, ποὺ εὑρίσκεται πρὸς νότον, καὶ κάμε καταμέτρησιν ὅλων αὐτῶν, διὰ νὰ μάθω τὸν ἀριθμὸν τοῦ στρατοῦ».

Καὶ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἶπεν εἰς τὸν Ἰωάβ, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ του καὶ συμπαρίστατο εἰς τὸν Δαβίδ: «Θέλω νὰ περάσῃς μέσα ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ Ἰουδαίων, ἀπὸ τὴν Δάν, ποὺ εἶναι εἰς τὸν βορρᾶν, ἕως τὴν Βηρσαβεὲ εἰς τὸν νότον, καὶ νὰ καταμετρήσῃς ὅλον τὸν λαόν, ὥστε νὰ γνωρίσω πόσοι ἐν συνόλῳ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὸν λαόν μου».

Ὁ Ἰωὰβ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «εἴθε Κύριος ὁ Θεὸς νὰ πολλαπλασιάσῃ τὸν λαόν σου, ὥστε νὰ εἶναι ἑκατὸν φορὲς περισσότεροι, ἀπὸ ὅσοι εἶναι σήμερον καὶ ἔτσι οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλέως, νὰ τοὺς βλέπουν καὶ νὰ χαίρωνται ἀπὸ τὸ πλῆθος αὐτό. Διατί ὅμως ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς θέλει νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀρίθμησις, ἡ ὁποία προφανῶς δὲν εἶναι σύμφωνος μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;»

Ὁ δὲ Ἰωὰβ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν βασιλέα: «Μάκαρι νὰ προσθέσῃ Κύριος ὁ Θεὸς εἰς τὸν λαόν μας ἑκατὸν φορὲς περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι εἶναι τώρα καὶ νὰ γίνουν ἀσυγκρίτως περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἔχομεν εἰς τὸ παρόν, καὶ νὰ τοὺς βλέπῃ ὅλους ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς ὡς ὑποτελεῖς του καὶ νὰ χαίρεται. Διατί ὅμως ἀπεφάσισε ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς καὶ θέλει νὰ κάνῃ αὐτὴν τὴν ἀπογραφήν;»

Ὁ βασιλεὺς ὅμως ἐπέμενε καὶ ἐπεκράτησεν ἡ διαταγή του πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς τοὺς κατωτέρους ἄρχοντας τοῦ στρατοῦ. Ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄλλοι ἄρχοντες τοῦ στρατεύματος ὑπακούοντες εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως ἐξῆλθον ἀπὸ τὸν βασιλικὸν οἶκον καὶ ἐπροχώρησαν, διὰ νὰ κάμουν καταμέτρησιν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὅμως παρὰ τὴν κάποιαν ἀντίρρησιν τοῦ Ἰωὰβ ἐπεκράτησε τελικῶς ἡ γνώμη τοῦ βασιλέως καὶ διετάχθησαν ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄλλοι ἀξιωματικοὶ τοῦ στρατεύματος νὰ ἐκτελέσουν τὴν ἀπόφασιν τοῦ βασιλέως. Καὶ ἐβγῆκαν πράγματι ἀπὸ τὸ ἀνάκτορον τοῦ βασιλέως ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἀξιωματικοι τοῦ στρατοῦ καὶ ἐπῆγαν νὰ καταμετρήσουν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἐπέρασαν τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν καὶ ἤρχισαν ἀπὸ τὴν Ἀροὴρ καὶ ἀπὸ τὴν πόλιν, ποὺ εὑρίσκεται ἐκ δεξιῶν εἰς τὸ μέσον τῆς κοιλάδος Γὰδ καὶ Ἐλιέζερ.

Ἐπέρασαν λοιπὸν τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν πόλιν Ἀροὴρ καὶ ἄρχισαν τὴν καταγραφὴν ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτήν, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ δεξιὰ τῆς ἄλλης ὁμωνύμου πόλεως, ποὺ ἦτο εἰς τὸ μέσον τῆς κοιλάδος Γὰδ καὶ Ἐλιέζερ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπροχώρησαν εἰς τὴν χώραν Γαλαὰδ καὶ εἰς τὴν χώραν Θαβασών, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἀδασαί, ἔφθασαν εἰς Δανιδὰν καὶ Οὐδὰν καὶ ἐπροχώρησαν κύκλῳ πρὸς τὴν Σιδῶνα.

Ἐν συνεχείᾳ ἦλθαν εἰς τὴν χώραν Γαλαὰδ καὶ τὴν περιοχὴν Θαβασών, ποὺ εἶναι γνωστὴ καὶ μὲ τὸ ὄνομα Ἀδασαί, καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς πόλεις Δανιδὰν καὶ Οὐδάν. Ἐπῆραν δὲ κυκλικὴν κατεύθυνσιν, μὲ ἀφετηρίαν τὰ νοτιοανατολικὰ σύνορα τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν Φοινικικὴν πόλιν Σιδῶνα, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὰ βορειοδυτικὰ σύνορα τῆς χώρας των.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθον εἰς Μάψαρ τῆς Τύρου καὶ εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῶν Εὐαίων καὶ τῶν ἄλλων Χαναναίων. Ἐπροχώρησαν καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ νότιον μέρος τῆς φυλῆς Ἰούδα εἰς τὴν Βηρσαβεέ.

Κατόπιν ἦλθαν εἰς τὴν ὀχυρὰν περιοχὴν Μάψαρ, κοντὰ εἰς τὴν Τύρον, καὶ εἰς ὅλας τὰς πόλεις, ὅπου ἔμεναν οἱ Εὐαῖοι καὶ οἱ Χαναναῖοι, καὶ ἔφθασαν τελικῶς εἰς τὰ νότια μέρη τῆς χώρας, ὅπου ἔμεναν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ καπέληξαν εἰς τὴν πόλιν Βηρσαβεέ.

Περιώδευσαν ὅλην τὴν χώραν καὶ ἔπειτα ἀπὸ πορείαν ἐννέα μηνῶν καὶ εἴκοσι ἡμερῶν ἐπανῆλθον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἀφοῦ περιώδευσαν ὅλην τὴν ἐπικράτειαν τοῦ βασιλέως Δαβίδ, ἐπέστρεψαν μετὰ ἀπὸ ἐννέα μῆνας καὶ εἴκοσι ἡμέρας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωὰβ παρέδωκεν εἰς τὸν βασιλέα Δαυῒδ τὸν ἀριθμὸν τῆς καταμετρήσεως τοῦ λαοῦ. Ἦσαν ὀκτακόσιαι χιλιάδες ἀνδρῶν ἀπὸ τὰς ἄλλας φυλὰς τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ πεντακόσιαι χιλιάδες ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦσαν νὰ μάχωνται χειριζόμενοι τὴν σπάθην.

Καὶ παρέδωσεν ὁ Ἰωὰβ εἰς τὸν βασιλέα τὸν συνολικὸν ἀριθμὸν τῆς ἀπογραφὴς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Συμφώνως δὲ πρὸς τὴν ἀπογραφὴν αὐτὴν αἱ φυλαὶ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἦσαν πρὸς βορρᾶν, διέθεταν ὀκτακοσίας χιλιάδας ἰσχυρῶν ἀνδρῶν, ποὺ ἠμποροῦσαν νὰ κρατήσουν καὶ νὰ χειρισθοῦν τὴν ρομφαίαν. Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸν νότον, εἶχαν πεντακοσίας χιλιάδας στρατιωτῶν.

Ὁ Δαυῒδ ὅμως ἠσθάνθη τύψεις συνειδήσεως ἔπειτα ἀπὸ τὴν καταμέτρησιν αὐτὴν τοῦ λαοῦ καὶ εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· «Κύριε, ἡμάρτησα πάρα πολὺ δι’ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔκαμα. Σὲ παρακαλῶ συγχώρησε τὴν ἁμαρτίαν αὐτὴν τοῦ δούλου σου, διότι συμπεριεφέρθην κατὰ ἕνα πολὺ μωρὸν τρόπον».

Μετὰ τὴν ἀπογραφὴν ὅμως τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ὁ Δαβὶδ ἠσθάνθη δριμεῖς ἐλέγχους συνειδήσεως καὶ εἶπε συντετριμμένος πρὸς τὸν Κύριον ὁ βασιλεύς: «Διέπραξα πολὺ μεγάλην ἁμαρτίαν μὲ αὐτὸ ποὺ ἔκανα τώρα, Κύριε. Συγχώρησε, Σὲ παρακαλῶ, τὴν παρανομίαν τοῦ δούλου Σου, διότι ἐνήργησα σὰν πολὺ ἀνόητος ἄνθρωπος».

Ἐξύπνησε τὴν ἄλλην ἡμέραν τὸ πρωὶ ὁ Δαυΐδ, ὁ δὲ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν προφήτην Γάδ, τὸν βλέποντα τὰ μέλλοντα·

Καὶ ὅταν ἐξύπνησε τὸ πρωὶ ὁ Δαβίδ, ἐλάλησεν ὁ Κύριος εἰς τὸν προφήτην Γάδ, ποὺ ἦτο τότε ὁ βλέπων τὸ μέλλον καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Κυρίου, καὶ τοῦ εἶπε:

«Πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὸν Δαυΐδ: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· Ἐγὼ ὁ Κύριος θέτω ἐνώπιόν σου τρία τινά. Διάλεξε σὺ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἐγὼ θὰ τὸ θέσω εἰς ἐφαρμογήν».

«Πήγαινε νὰ μιλήσῃς εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ νὰ τοῦ εἰπῇς: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος: Ἐγώ, ποὺ ἐξουσιάζω τὰ πάντα, σοῦ προτείνω τρία πράγματα. Διάλεξε σὺ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ τὸ κάνω».

Ὁ Γὰδ ἦλθε πρὸς τὸν Δαυΐδ, ἀνήγγειλεν εἰς αὐτὸν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «διάλεξε διὰ τὸν ἑαυτόν σου, τί προτιμᾷς νὰ γίνῃ· νὰ πέσῃ ἐπὶ τρία ἔτη πεῖνα εἰς τὴν χώραν σου ἢ ἐπὶ τρεῖς μῆνας νὰ φύγῃς καταδιωκόμενος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σου ἢ νὰ πέσῃ θανατικὸν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας εἰς τὸν λαὸν τῆς χώρας σου. Τώρα λοιπὸν σκέψου καὶ πές μου, τί νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε».

Καὶ πράγματι ἐμβῆκε ὁ Γὰδ εἰς τὸ ἀνάκτορον τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ ἀνήγγειλεν ὅ,τι τὸν διέταξεν ὁ Θεὸς καὶ τοῦ εἶπε: «Διάλεξε τί θέλεις νὰ γίνῃ εἰς τὸ βασίλειόν σου: Προτιμᾷς νὰ πέσῃ πεῖνα εἰς τὴν χώραν σου ἐπὶ τρία χρόνια, ἡ θέλεις νὰ σὲ νικοῦν καὶ νὰ σὲ καταδιῴκουν οἱ ἐχθροί σου καὶ νὰ φεύγῃς πανικόβλητος ἐμπρός των ἐπὶ τρεῖς μῆνας, ἡ προτιμᾷς νὰ πέσῃ θανατικὸ εἰς τὴν χώραν σου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας; Σκέψου λοιπὸν καὶ κοίταξε τί σὲ συμφέρει, διὰ νὰ ἀπαντήσω καὶ ἐγὼ ἀναλόγως εἰς Ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε».

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς τὸν Γάδ· «μεγάλη στενοχώρια καὶ θλῖψις ὁλόγυρά μου. Ἀντὶ νὰ πέσω εἰς τὰ χέρια ἐχθρῶν ἀνθρώπων, προτιμῶ νὰ πέσω εἰς τὰ χέρια τοῦ Κυρίου, διότι αὐτὸς εἶναι πολυέλεος».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Γάδ: «Εἶμαι κλεισμένος ἀπὸ παντοῦ καὶ εὑρίσκομαι εἰς πολὺ δύσκολον θέσιν. Προτιμῶ λοιπὸν νὰ πέσω εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τιμωρηθῶ ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι πολυεύσπλαγχνος, παρὰ νὰ πέσω εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπου».

Καὶ ὁ Δαυῒδ ἐπροτίμησε τὴν θανατηφόρον ἐπιδημίαν. Ἦσαν δὲ τότε αἱ ἡμέραι τοῦ θερισμοῦ τῶν σιτηρῶν. Ἔστειλεν ὁ Κύριος θανατικὸν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν πρωΐαν ἕως τὰς ἀπογευματινὰς ὥρας. Ἤρχισεν ἡ θραῦσις τοῦ θανάτου μεταξὺ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἀπέθανον ἀπὸ τὸν λαόν, ἀπὸ τὴν πόλιν Δὰν μέχρι καὶ τὴν Βηρσαβεέ, ἑβδόμηκοντα χιλιάδες ἄνδρες.

Ἔτσι ἀπὸ τὰ τρία, ποὺ τοῦ ἐπρότεινε ὁ Θεός, ἐδιάλεξε ὁ Δαβὶδ τὸν θάνατον. Τότε δὲ ἦτο ἡ ἐποχή, ποὺ ἐθέριζαν τὰ σιτηρά. Καὶ ἔστειλεν ὁ Κύριος θανατικὸ εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ πέθαιναν ἀπὸ τὸ πρωῒ ἕως τὴν ὥραν τοῦ μεσημβρινοῦ φαγητοῦ. Καὶ ἄρχισε ἔτσι ἡ θανάτωσις τοῦ λαοῦ. Πέθαναν δὲ εἰς ὅλην τὴν χώραν, ἀπὸ τὴν Δὰν ἕως τὴν Βηρσαβεέ, κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἑβδομῆντα χιλιάδες ἄνδρες.

Ὁ τιμωρός, ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι του ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ καταστρέψῃ καὶ αὐτήν. Ὁ Κύριος ὅμως ἠρκέσθη μὲ τὴν ἕως ἐδῶ τιμωρίαν καὶ ἀνεκάλεσε τὴν ἀπόφασίν του διὰ τὴν ἐπέκτασίν τοῦ θανάτου καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄγγελον, τὸν ἐντεταλμένον νὰ ἀποστείλῃ θάνατον εἰς τὸν λαόν· «ἀρκετὰ ἕως ἐδῶ. Σταμάτησε τὸ χέρι σου». Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου εὑρίσκετο τότε εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.

Ἄπλωσε δὲ τὸ χέρι του ὁ ἐξολοθρευτὴς ἄγγελος, ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπάνω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ τὴν καταστρέψῃ καὶ αὐτήν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς δὲν ἠθέλησε νὰ συνεχισθῇ τὸ κακόν. Ἠρκέσθη εἰς τὴν ἕως τότε τιμωρίαν. Τοὺς ἐλυπήθη καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄγγελόν Του, ποὺ ἐθανάτωνε τὸν λαόν: «Ἀρκετὰ ἕως τώρα! Τράβηξε τὸ χέρι σου ἀπὸ ἐδῶ. Μὴ συνέχιζῃς τὴν τιμωρίαν». Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὁ ἄγγελος αὐτὸς τοῦ Κυρίου εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὸ ἁλῶνι το·υ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου.

Ὁ Δαυῒδ βλέπων τὸν ἄγγελον νὰ ἀποστέλλῃ θάνατον εἰς τὸν λαὸν εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· «ἰδού, ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἡμάρτησα. Ἐγὼ εἶμαι ὁ ποιμήν, ὁ ὁποῖος διέπραξα αὐτὴν τὴν ἀδικίαν. Ἐκεῖνοι εἶναι τὰ πρόβατα, εἰς τί πταίουν; Ἂς πέσῃ, λοιπόν, ἡ τιμωρὸς δεξιά σου ἐναντίον ἐμοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ οἴκου τοῦ πατρός μου».

Καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Δαβὶδ τὸν ἄγγελον νὰ θανατώνῃ τὸν λαόν, προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Νά, ἐγὼ εἶμαι ποὺ ἁμάρτησα καὶ ἐγώ, ὁ ποιμήν, εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ ἔκανα αὐτὸ τὸ κακόν. Αὐτοὶ ὅμως ποὺ εἶναι πρόβατα, τί κακὸν ἔκαναν καὶ τιμωροῦνται τώρα; Ἂς πέσῃ λοιπὸν τὸ χέρι σου, ποὺ τιμωρεῖ τὸ κακόν, ἐπάνω εἰς ἐμὲ καὶ εἰς τὴν πατρικήν μου οἰκογένειαν».

Ὁ Γὰδ μετέβη κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην πρὸς τὸν Δαυῒδ καὶ τοῦ εἶπε· «πήγαινε νὰ ἀνεγείρῃς θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου».

Καὶ ἦλθε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην εἰς τὸν Δαβὶδ ὁ προφήτης Γὰδ καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ ἀνέβα εἰς τὸ ἁλῶνι τὸν Ὀρνὰ τοῦ Ἰεβουσαίου καὶ κτίσε ἐκεῖ Θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου».

Ὁ Δαυΐδ, σύμφωνα, μὲ τὸν λόγον αὐτὸν τοῦ προφήτου Γάδ, ἀνέβηκεν ἐκεῖ καὶ ἔκαμεν, ὅπως τὸν διέταξεν ὁ Κύριος.

Καὶ ἀνέβη πράγματι ὁ Δαβίδ, ὅπως τοῦ εἶπεν ὁ Γάδ, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος.

Ὁ Ὀρνὰ ἐκύτταξε πρὸς τὰ κάτω, εἶδε τὸν βασιλέα του μὲ τοὺς ἀκολουθοῦντας αὐτὸν δούλους του, ἐβγῆκε καὶ προσεκύνησε τὸν βασιλέα ἕως ἐδάφους.

Μόλις δὲ ἔσκυψε πρὸς τὸν κατήφορον ὁ Ὀρνὰ καὶ εἶδε τὸν βασιλέα καὶ τοὺς ἄνδρας του νὰ ἀνεβαίνουν πρὸς αὐτόν, ἐβγῆκε ἀμέσως εἰς τὸν δρόμον καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλέα μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς.

Εἶπε δὲ ὁ Ὀρνὰ πρὸς τὸν βασιλέα· «διατί, τάχα, ἦλθεν ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς πρὸς ἐμέ, τὸν δοῦλον του;» Ὁ Δαυΐδ τοῦ ἀπήντησεν· «ἦλθον νὰ ἀγοράσω ἀπὸ σὲ τὸ ἁλώνι σου, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσω ἐδῶ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ σταματήσῃ ἔτσι τὸ θανατικὸ ἐναντίον τοῦ λαοῦ».

Καὶ εἶπεν ὁ Ὀρνὰ εἰς τὸν Δαβίδ: «Πῶς ἦταν αὐτὸ καὶ ἦλθεν ὁ κύριος καὶ βασιλεύς μου πρὸς τὸν δοῦλον του;» Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ: «Ἦλθα διὰ νὰ πάρω τὸ ἁλῶνι σου καὶ νὰ κτίσω εἰς αὐτὸ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ σταματήσει ἔτσι τὸ θανατικό, ποὺ ἔχει πέσει εἰς τὸν λαόν».

Ὁ Ὀρνὰ εἶπε τότε πρὸς τὸν Δαυῒδ· «ἂς πάρῃ ὁ κύριός μου ὁ βασιλεὺς τὸ ἁλώνι μου καὶ ἂς τὸ διαθέσῃ διὰ θυσιαστήριον πρὸς τὸν Κύριον, ὅπως αὐτὸς νομίζει καλόν. Ἰδοὺ καὶ τὸ βόδια μου ἂς τὰ προσφέρῃ ὁ βασιλεὺς ὁλοκαύτωμα πρὸς τὸν Κύριον. Τὰ ἁμάξια καὶ ὁ ζυγὸς τῶν ζώων ἂς εἶναι ξύλα διὰ τὴν φωτιὰν τῆς θυσίας».

Εἶπε δὲ ὁ Ὀρνὰ εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἂς πάρῃ καὶ ἂς προσφέρῃ ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς εἰς τὸν Κύριον ὅ,τι νομίζει καλύτερον. Νά, καὶ τὰ βόδια μου εἶναι εἰς τὴν διάθεσίν σου, διὰ νὰ προσφερθοῦν ὡς θυσία ὁλοκαυτώσεως, καὶ οἱ τροχοὶ ἀπὸ τὸ ἀμάξι μου καὶ ὅ,τι ἄλλο χρησιμεύει διὰ νὰ ζευχθοῦν τὰ βόδια, εἶναι διαθέσιμα ὅλα διὰ τὴν φωτιὰν τῆς θυσίας».

Ὅλα τὰ προσέφερεν ὁ Ὀρνὰ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «εἴθε Κύριος ὁ Θεὸς νὰ σὲ εὐλογήσῃ».

Ἔτσι ὁ Ὀρνὰ τὰ προσέφερεν ὅλα εἰς τὸν βασιλέα. Ἔδωσε μάλιστα ὁ Ὀρνὰ καὶ τὴν εὐχήν του εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε: «Εὔχομαι νὰ σὲ εὐλογήσῃ Κύριος ὁ Θεός σου».

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς τὸν Ὀρνά· «ὄχι, δὲν δέχομαι τὴν δωρεάν, ἀλλὰ θὰ ἀγοράσω τὸ ἁλώνι σου ἀπὸ σὲ μὲ χρήματα καὶ δὲν θέλω νὰ προσφέρω εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου δωρεὰν τὰ ὁλοκαυτώματα». Ὁ Δαυῒδ ἠγόρασε πράγματι τὸ ἁλώνι καὶ τὰ βόδια ἀντὶ πεντήκοντα ἀργυρῶν σίκλων.

Εἶπεν ὅμως ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ὀρνά: «Ὄχι ἔτσι! Δὲν θέλω νὰ προσφέρω δωρεὰν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου! Εἶμαι ἀποφασισμένος να πληρώσω ὅ,τι πρέπει διὰ νὰ ἀποκτήσω τὸ κτῆμα σου». Καὶ ἔδωσε πράγματι ὁ Δαβὶδ πενῆντα ἀσημένιους σίκλους καὶ ἀγόρασε τὸ ἁλῶνι καὶ τὰ βόδια τοῦ Ὀρνά.

Ἐκεῖ δὲ ἔκτισε θυσιαστήριον πρὸς τὸν Κύριον καὶ προσέφερεν ἐπάνω εἰς αὐτὸ ὁλοκαυτώματα καὶ ἄλλας εἰρηνικὰς θυσίας. Ἀργότερα δὲ ὁ Σολωμὼν ἐμεγάλωσεν αὐτὸ τὸ θυσιαστήριον, διότι ἦτο μικρόν. Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν δέησιν τοῦ Δαυῒδ διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς χώρας, ἐπραΰνθη καὶ ἐσταμάτησε τὴν θραῦσιν τὴν ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ἔκτισε δὲ ἐκεῖ ὁ Δαβὶδ θυσιαστήριον πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Καὶ προσέφερεν ἐκεῖ θυσίας ὁλοκαυτώσεως εἰς ἔνδειξιν πλήρους ἀφοσιώσεως εἰς τὸν δίκαιον Κύριον καὶ θυσίας εἰρηνικὰς εἰς ἔνδειξιν εὐγνωμοσύνης πρὸς Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι πολυεύσπλαγχνος. Ὁ δὲ διάδοχος τοῦ Δαβὶδ Σαλωμὼν (Σολομὼν) ἐμεγαλωσε ἀργότερα τὸ θυσιαστήριον αὐτό, διότι ἐξ ἀρχῆς εἶχε γίνει μικρό. Μετὰ δὲ τὴν προσφορὰν τῶν θυσιῶν ἔδειξεν ὁ Κύριος τὴν εὐσπλαγχνίαν Του πρὸς τὴν χώραν τοῦ Δαβὶδ καὶ κατέπαυσεν ἡ θανατικὴ τιμωρία, ποὺ εἶχε πέσει ἐπάνω εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.