Βασιλειῶν Β' 3

Ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐγίνετο πόλεμος μεταξύ των τῆς οἰκογενείας τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαυΐδ. Κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Δαυῒδ προώδευαν συνεχῶς καὶ ἐνισχύοντο, ἐνῶ ἀντιθέτως οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαοὺλ ἐξασθενοῦσαν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον.

Ὁ δὲ πόλεμος μεταξὺ τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῆς οἰκογενείας καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαβὶδ ἐσυνεχίσθη ἐπὶ πολὺ χρονικὸν διάστημα. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ ἡ μὲν βασιλεία τοῦ Δαβὶδ ἐπροώδευε καὶ ἰσχυροποιεῖτο περισσότερον, ἡ δὲ βασιλεία τοῦ οἴκου Σαοὺλ ἐξασθενοῦσε καὶ ἐμειώνετο.

Ὁ Δαυῒδ ἀπέκτησεν εἰς τὴν Χεβρὼν τοὺς ἐξῆς υἱούς· Πρωτότοκος αὐτοῦ ἦτο ὁ Ἀμνών, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀχινόομ, τὴν Ἰεζραηλίτιδα.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν Χεβρὼν τοὺς ἑξῆς υἱούς: Πρῶτος ἐγεννήθη ὁ Ἀμνὼν ἀπὸ τὴν σύζυγόν του Ἀχινόομ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἰεζράελ.

Δεύτερος αὐτοῦ υἱὸς ἦτο ὁ Δαλουΐα, ὁ γεννηθεὶς ἀπὸ τὴν Ἀβιγαίαν τὴν καταγομένην ἀπὸ τὴν πόλιν Κάρμηλον. Τρίτος ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ υἱὸς τῆς συζύγου τοῦ Μααχά, ἡ ὁποία ἦτο θυγάτηρ τοῦ Θολμὶ τοῦ Βασιλέως Γεσίρ.

Δεύτερος υἱός του ἦτο ὁ Δαλουΐα, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀβιγαίαν, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὸ Κάρμηλον. Τρίτος υἱός του ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Μααχά, τὴν θυγατέρα τοῦ Θολμί, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῆς Γεσὶρ, περιοχῆς τῆς Συρίας.

Τέταρτος υἱός του ἦτο ὁ Ὀρνία, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Φεγγίθ. Πέμπτος υἱός του ἦτο ὁ Σαβατία ἐκ τῆς Ἀβιτάλ.

Τέταρτος υἱός του ἦτο ὁ Ὀρνία, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Φεγγίθ, καὶ πέμπτος ὁ Σαβατία, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Ἀβιτάλ.

Ἕκτος υἱός του ἦτο ὁ Ἰεθεραὰμ ἐκ τῆς Αἰγλὰ συζύγου τοῦ Δαυΐδ. Αὐτοὶ ἐγεννήθησαν, ὅταν ὁ Δαυῒδ εὑρίσκετο εἰς τὴν Χεβρών.

Ἕκτος τέλος υἱός του ἦτο ὁ Ἰεθεραάμ, ποὺ ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν σύζυγον τοῦ Δαβὶδ Αἰγλά (ποὺ ἦτο πιθανὸν ἄλλο ὄνομα τῆς Μελχόλ). Καὶ τοὺς ἕξι αὐτοὺς υἱούς του τοὺς ἀπέκτησεν ὁ Δαβὶδ τότε ποὺ διέμενεν εἰς τὴν Χεβρών.

Κατὰ τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐπικρατοῦσε ὁ πόλεμος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Δαυΐδ, ὁ Ἀβεννὴρ ἦτο κυρίαρχος εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σαούλ.

Κατὰ δὲ τὸ διάστημα τοῦ πολέμου καὶ τῆς διαμάχης μεταξὺ τῶν ὑπηκόων τοῦ Σαοὺλ καὶ τῶν ὑπηκόων τοῦ Δαβὶδ ἐξουσίαζεν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Σαοὺλ ὁ Ἀβεννήρ.

Εἰς τὸν Σαοὺλ ἀνῆκεν ἄλλοτε μία παλλακὴ σύζυγος δευτέρας σειρᾶς, ὀνόματι Ρεσφὰ θυγάτηρ τοῦ Ἰάλ. Ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεννήρ· «διατί ἦλθες εἰς συνάφειαν μὲ τὴν παλλακὴν τοῦ πατρός μου;»

Μεταξὺ δὲ ἐκείνων, ποὺ εἶχαν ἀπομείνει ἀπὸ τὸν Σαούλ, ἦτο καὶ μία παλλακή του, ποὺ ἐλέγετο Ρεσφὰ καὶ ἦτο κόρη τοῦ Ἰάλ. Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰεβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, πρὸς τὸν Ἀβεννήρ: «Διατί συνῆψες συζυγικὴν σχέσιν μὲ τὴν παλλακὴν αὐτὴν τοῦ πατέρα μου;»

Ὁ Ἀβεννὴρ ἐθύμωσε πάρα πολὺ διὰ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν τοῦ Ἰεβοσθὲ καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «μήπως ἐνόμισες, ὅτι ἐγὼ εἶμαι κεφάλι σκυλιοῦ καὶ μοῦ ὁμιλεῖς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον; Γνωρίζεις ὅτι ἐγὼ ἐφάνηκα συγκαταβατικὸς καὶ καλὸς εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σαούλ, τοῦ πατρός σου, εἰς τοὺς συγγενεῖς σου καὶ εἰς τοὺς γνωρίμους σου, καὶ δὲν ηὐτομόλησα πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Δαυΐδ. Καὶ σὺ τολμᾷς σήμερον νὰ μὲ κατηγορῇς διὰ παρανομίαν εἰς βάρος κάποιας γυναικός;

Καὶ ἐθύμωσε πολὺ ὁ Ἀβεννὴρ ἐναντίον τοῦ Ἰεβοσθὲ διὰ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Μήπως μὲ θεωρεῖς σκυλὶ καὶ μοῦ ὁμιλεῖς ἔτσι; Ἐγὼ ἔδειξα συμπάθειαν, ὅπως ξέρεις, ἕως τώρα πρὸς τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, τοῦ πατέρα σου, καὶ πρὸς τοὺς ἀδελφούς σου, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τοὺς φίλους σου καὶ δὲν σὲ ἐγκατέλειψα διὰ νὰ ὑπάγω καὶ νὰ ταχθῶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Δαβίδ, τοῦ ἐχθροῦ σου. Καὶ ζητεῖς λοιπὸν λόγον ἀπὸ ἐμὲ σήμερα διὰ κάποιαν παρανομίαν μου εἰς βάρος μιᾶς γυναίκας;

Ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ πολλὰς τιμωρίας, ἂν δὲν πράξω διὰ τὸν Δαυῒδ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν ὅ,τι ἐνόρκως ὑπεσχέθη πρὸς αὐτὸν ὁ Θεός.

Νὰ μὲ τιμωρήσῃ μὲ πολλὰς τιμωρίας ὁ Κύριος καὶ νὰ προσθέσῃ καὶ ἄλλας εἰς ἐμέ, τὸν Ἀβεννήρ, ἂν δὲν κάνω διὰ τὸν Δαβὶδ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν αὐτό, ποὺ τοῦ ὑπεσχέθη μὲ ὅρκον ὁ Κύριος!

Ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἀφαιρεθῇ ἡ βασιλεία ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Σαοὺλ καὶ θὰ στερεωθῇ ὁ βασιλικὸς θρόνος διὰ τὸν Δαυῒδ εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ἐπὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἀπὸ τὴν βορειοτέραν πόλιν τὴν Δὰν καὶ μέχρι τῆς νοτιωτέρας πόλεως, τῆς Βηρσαβεέ».

Νὰ μὲ τιμωρήσῃ δηλαδή, ἐὰν δὲν συμβάλω εἰς τὸ νὰ ἀφαρεθῇ ἡ βασιλικὴ ἐξουσία ἀπὸ τὸν οἶκον Σαοὺλ καὶ νὰ ὑψωθῇ ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον καὶ νὰ βασιλεύσῃ εἰς ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν τελευταίαν πρὸς βορρᾶν πόλιν μας Δὰν ἕως τὴν νοτιωτέραν, τὴν Βηρσαβεέ!»

Ὁ Ἰεβοσθὲ δὲν ἠμπόρεσε καθόλου νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὸν Ἀβεννήρ, διότι τὸν ἐφοβεῖτο.

Ἐμπρὸς εἰς τὴν ἀντίδρασιν αὐτὴν τοῦ Ἀβεννὴρ δὲν ἐτόλμησεν ὁ Ἰεβοσθὲ νὰ τοῦ ἀπαντήσῃ τίποτε καὶ δὲν ἔδωσε συνέχειαν εἰς τὴν ὑπόθεσιν, διότι τὸν ἐφοβεῖτο.

Ὁ Ἀβεννὴρ ἔστειλεν ἀμέσως ἀγγελιοφόρους πρὸς τὸν Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο τότε εἰς Θαιλάμ, καὶ τοῦ εἶπε· «κάμε συμφωνίαν μαζῆ μου καὶ ἰδού, θὰ ἐνεργήσω ἐγὼ ἔτσι, ὥστε νὰ στρέψω ὅλον τὸν ἰσρσηλιτικὸν λαόν μὲ τὸ μέρος σου».

Ὁ δὲ Ἀβεννὴρ ἀπέστειλεν ἀμέσως ἀγγελιαφόρους του πρὸς τὸν Δαβίδ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Θαιλάμ, καὶ τοῦ εἶπε: «Δέξου νὰ συμφώνησῃς μαζί μου καὶ σὲ βεβαιώνω ὅτι θὰ διαθέσω ὑπὲρ σοῦ τὴν δύναμίν μου, διὰ νὰ στρέψω μὲ τὸ μέρος σου ὅλον τὸν Ἰσραήλ».

Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησεν· «ἔχει καλῶς. Ἐγὼ κλείω μὲ σὲ συμφωνίαν, ἀλλὰ ὑπὸ ἕνα ὅρον. Ἰδοὺ τί ζητῶ ἀπὸ σένα· Δὲν θὰ παρουσιασθῇς ἐνώπιόν μου, ἐὰν δὲν μοῦ φέρῃς τὴν Μελχόλ, τὴν θυγατέρα τοῦ Σαούλ, τὴν σύζυγόν μου, ὅταν θὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντήσῃς».

Καὶ ὁ Δαβὶδ ἀπεκρίθη: «Εἶμαι σύμφωνος. Δέχομαι νὰ συνάψω μαζί σου συμμαχίαν, πλὴν ὅμως σοῦ θέτω τὸν ἑξῆς ὅρον: Θέλω νά μοῦ φέρῃς, τότε ποὺ θὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντῃσῃς, καὶ τὴν Μελχόλ, τὴν κόρην τοῦ Σαούλ. Εἰ δ’ ἄλλως, μὴ ἔλθῃς νὰ μὲ ἰδῇς».

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν ἀγγελιοφόρους καὶ πρὸς τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε· «δός μου πίσω τὴν γυναῖκα μου τὴν Μελχόλ, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἐπῆρα ὡς σύζυγόν μου, ἀφοῦ ἔφερα εἰς τὸν πατέρα σου τὸν Σαοὺλ τὰς ἀκροβυστίας ἑκατὸν ἀλλοφύλων».

Μετὰ ταῦτα ἀπέστειλεν ὁ Δαβὶδ ἀγγελιαφόρους του πρὸς τὸν Ἰεβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε: «Δός μου πίσω τὴν γυναῖκα μου, τὴν Μελχόλ, ποὺ τὴν εἶχα ἀποκτήσει ἀφοῦ ἔφερα εἰς τὸν πατέρα της ἑκατὸν ἀκροβυστίας ἀλλοφύλων Φιλισταίων».

Ὁ Ἰεβοσθὲ ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ ἐπῆρε τὴν Μελχὸλ ἀπὸ τὸν ἄνδρα αὐτῆς, τὸν Φαλτιὴλ υἱὸν τοῦ Σελλῆς.

Κατόπιν τούτου ἔστειλεν ἀνθρώπους του ὁ Ἰεβοσθὲ καὶ ἐπῆρε τὴν Μελχὸλ ἀπὸ τὸν ἄνδρα της, τὸν Φαλτιήλ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σελλῆς.

Ὁ σύζυγός της αὐτὸς τὴν ἀκολουθοῦσε κλαίων ἕως τὴν Βαρακίμ. Εἶπεν ὅμως πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀβεννήρ· «γύρισε πίσω, ἐπίστρεψε εἰς τὸν τόπον σου». Καὶ ἐκεῖνος ἐπέστρεψεν.

Ὁ δὲ σύζυγής της ἀκολουθοῦσε ἀπὸ πίσω της ἕως τὴν Βαρακίμ, πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ ἔκλαιε. Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεννήρ: «Φύγε ἀπὸ ἐδῶ. Γύρισε πίσω εἰς τὸ σπίτι σου». Καὶ ἠναγκάσθη ἐκεῖνος καὶ ἐπέστρεψε.

Ὁ Ἀβεννὴρ εἰπὲ πρὸς τοὺς ἄρχοντας τοῦ Ἰσραὴλ τὰ ἐξῆς· «πρὸ καιροῦ, σεῖς οἱ ἴδιοι ἐζητοῦσατε τὸν Δαυῒδ ὡς βασιλέα σας.

Καὶ μίλησε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τοὺς ἄρχοντας καὶ προκρίτους τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τοὺς εἶπε: «Ἀπὸ ἀρκετὸν καιρὸν προηγουμένως ἐζητούσατε νὰ γίνῃ ὁ Δαβὶδ βασιλεύς σας.

Τώρα, λοιπόν, πράξατε τοῦτο, διότι ὁ Κύριος ὡμίλησε περὶ τοῦ Δαυῒδ λέγων· Διὰ τοῦ Δαυῒδ ἐγὼ θὰ σώσω τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀπὸ τὰ χέρια ὅλων τῶν ἐχθρῶν των».

Κάμετε λοιπὸν τώρα αὐτὸ ποὺ ποθεῖτε, διότι ὁ Κύριος μίλησε διὰ τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Διὰ μέσου τοῦ δούλου μου τοῦ Δαβὶδ θὰ σώσω τὸν λαόν μου ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ ἀπὸ τὰ χέρια καὶ τὴν δύναμιν ὅλων τῶν ἐχθρῶν των».

Ὁ Ἀβεννὴρ ὡμίλησεν ἐπίσης καλὰ ὑπὲρ τοῦ Δαυῒδ καὶ εἰς τοὺς Βενιαμίτας. Κατόπιν δὲ μετέβη εἰς Χεβρών, διὰ νὰ συνομιλήσῃ μὲ τὸν ἴδιον τὸν Δαυῒδ περὶ ὅλων αὐτῶν, ὅσα ἐφάνησαν ἀρεστά, εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς αὐτοὺς εἰδικῶς τοὺς ἄνδρας τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν.

Μίλησε ἐπίσης διὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῆς φυλῆς Βενιαμίν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο ὁ Σαούλ, καὶ ἡ ὁποία εἶχε μεγάλην ἐπιρροὴν εἰς τὸν Ἰσραήλ. Μετὰ ταῦτα ἐπῆγε ὁ Ἀβεννήρ εἰς τὴν Χεβρών, διὰ νὰ διαβιβάσῃ εἰς τὸν Δαβὶδ ὅλα, ὅσα ἐνέκριναν καὶ τὰ ἐθεώρησαν σωστὰ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς τοῦ Βενιαμίν.

Ὁ Ἀβεννὴρ καὶ ἄλλοι εἴκοσι ἄνδρες μαζῆ του, ἦλθον πρὸς τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν Χεβρών. Ὁ Δαυῒδ παρέθεσεν εἰς τὸν Ἀβεννὴρ καὶ εἰς τοὺς ἄνδρας του συμπόσιον.

Καὶ ἦλθεν ὁ Ἀβεννὴρ μαζί μὲ εἴκοσι ἄνδρας εἰς τὴν Χεβρὼν πρὸς συνάντησιν τοῦ Δαβίδ. Ὁ δὲ Δαβὶδ τοὺς ἐδέχθη φιλοφρόνως καὶ παρέθεσε συμπόσιον διὰ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ τοὺς ἄνδρας του.

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεννὴρ πρὸς τὸν Δαυΐδ· «θὰ σηκωθῶ λοιπὸν καὶ θὰ μεταβῶ νὰ συναθροίσω ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν διὰ σέ, τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα. Θὰ κάμω μὲ αὐτοὺς συμφωνίαν καὶ σὺ θὰ γίνῃς βασιλεὺς ἐπὶ ὅλων, ὅπως ἀκριβῶς ἐπιθυμεῖ ἡ καρδία σου». Ὁ Δαυῒδ ἔστειλε τὸν Ἀβεννήρ, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπορεύθη εἰρηνικῶς διὰ τὴν ἀποστολήν του.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς τὸν Δαβίδ: «Θὰ σηκωθῶ λοιπὸν τώρα καὶ θὰ ὑπάγω καὶ θὰ συγκεντρώσω πλησίον σου, πλησίον τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως, ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας. Καὶ θὰ συνάψωμεν μαζί των συμφωνίαν καὶ θὰ γίνῃς βασιλεὺς ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου». Καὶ κατευώδωσεν ὁ Δαβὶδ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ ἀνεχώρησε εἰρηνικὰ διὰ τὸν τόπον του.

Καὶ ἰδού, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀναχώρησιν τοῦ Ἀβεννήρ, ἔφθασαν εἰς Χεβρὼν οἱ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ καὶ ὁ ἀρχιστράτηγος Ἰωάβ, ἐπιστρέφοντες ἀπὸ κάποιαν ἐκστρατείαν καὶ φέροντες μαζῆ των πολλὰ λάφυρα. Ὁ δὲ Ἀβεννὴρ δὲν εὑρίσκετο πλέον μαζῆ μὲ τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν Χεβρών, διότι εἶχεν ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Δαυῒδ καὶ εἶχεν ἀπέλθει εἰρηνικῶς, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀνατεθεῖσαν εἰς αὐτὸν ἀποστολήν.

Καὶ ἔφθασαν τότε ἐπὶ τόπου ἀπὸ κάποιαν ἐκστρατείαν ὁ Ἰωὰβ καὶ οἱ ἄνδρες τοῦ Δαβίδ. Ἔφεραν δὲ μαζί των καὶ λάφυρα πολλά. Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ὁ Ἀβεννὴρ εἶχεν ἤδη ἀναχωρήσει. Δὲν εὑρίσκετο εἰς τὴν Χεβρὼν πλησίον τοῦ Δαβίδ, διότι τὸν εἶχε κατευοδώσει καὶ εἶχαν χωρισθῇ εἰρηνικά.

Ὁ δὲ Ἰωὰβ καὶ ὅλος ὁ στρατός του ἦλθον εἰς τὴν Χεβρών. Ἐγνωστοποιήθη τότε ἐκεῖ πρὸς τὸν Ἰωὰβ τὸ γεγονὸς ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τοῦ εἶπαν· «ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, ὁ Ἀβεννήρ, πρὸς τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ τὸν ἀπέστειλε πρὸς κάποιαν ἀποστολὴν καὶ ἐκεῖνος ἔφυγεν εἰρηνικῶς».

Μόλις ἔφθασαν εἰς τὴν Χεβρὼν ὁ Ἰωὰβ καὶ ὅλος ὁ στρατός του, ἀνήγγειλαν εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ εἶπαν: «Πρὸ ὀλίγου εἶχεν ἔλθει ἐδῶ ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, καὶ εἶδε τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν κατευώδωσεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἔφυγε σὰν φίλος».

Ὁ Ἰωὰβ εἰσῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα καὶ εἶπε· «τί εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔκαμες; Ἦλθεν ὁ Ἀβεννὴρ εἰς σέ, καὶ διατί τὸν ἀφῆκες νὰ ἀναχωρήσῃ καὶ ἀπῆλθεν ἐν εἰρήνῃ;

Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἰωάβ, ἐπαρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκανες; Ἦλθεν ἐδῶ πρὸς σὲ ὁ Ἀβεννὴρ καὶ τὸν ἄφησες νὰ φύγῃ ἐλεύθερος καὶ εἰρηνικός;

Ἢ δὲν γνωρίζεις τὴν κακίαν τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, ὅτι ἦλθε μὲ τὸν σκοπὸν νὰ σὲ ἐξαπατήσῃ, νὰ γνωρίσῃ τὰ κατατόπια σου καὶ γενικῶς νὰ μάθῃ ὅλα, ὅσα σὺ κάμνεις;»

Δὲν γνωρίζεις μήπως τὴν κακίαν τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, καὶ ὅτι ἦλθεν ἐδῶ διὰ νὰ σὲ ἐξαπατήσῃ καὶ νὰ κατασκόπευσῃ τὰς κινήσεις σου καὶ νὰ μάθῃ ὅλα, ὅσα κάνεις;»

Ὁ Ἰωὰβ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὸν Δαυῒδ καὶ ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Ἀβεννήρ, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸ φρέαρ Σεειράμ, ὅπου αὐτὸς εἶχε φθάσει. Ὁ Δαυῒδ δὲν εἶχεν ἰδέαν περὶ αὐτῶν.

Ἐβγῆκε κατόπιν ὁ Ἰωὰβ ἀπὸ τὴν κατοικίαν τοῦ Δαβὶδ καὶ ἔστειλε ἀγγελιαφόρους πίσω ἀπὸ τὸν Ἀβεννήρ, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπρόλαβαν εἰς τὸ φρέαρ τὸν Σεειράμ, ποὺ ἦτο πλησίον τῆς Χεβρών, καὶ τοῦ εἶπαν νὰ γυρίσῃ πίσω. Ὁ Δαβὶδ δὲν ἐγνώριζε τίποτε διὰ τὴν ἐνέργειαν αὐτὴν τοῦ Ἰωάβ.

Ὁ Ἀβεννὴρ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ ὁ Ἰωὰβ τὸν ἐπῆρε κατὰ μέρος εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς πύλης τῆς πόλεως, διότι δῆθεν ἤθελε νὰ συνομιλήσῃ μὲ αὐτόν. Ἐκεῖ τὸν ἐκτύπησε δολίως εἰς τὰ νεφρά, εἰς τὴν κοιλίαν. Ὁ Ἀβεννὴρ ἐφονεύθη καὶ ἔτσι ἐχύθη τὸ αἷμα του ἀντὶ τοῦ φονευθέντος Ἀσαήλ, ἀδελφοῦ τοῦ Ἰωάβ.

Ἔφερεν ἔτσι ὁ Ἰωὰβ τὸν Ἀβεννὴρ πίσω εἰς τὴν Χεβρὼν καὶ τὸν ὡδήγησε παράμερα, εἰς τὴν ἐσωτερικὴν πλευρὰν τῆς πύλης, μὲ σκοπὸν δῆθεν νὰ τοῦ εἰπῇ κάποιο μυστικόν. Εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως τοῦ ἔστησεν ἐνέδραν. Τὸν ἐκτύπησε δὲ ἐκεῖ ξαφνικὰ εἰς τὰ νεφρὰ καὶ τὸν ἐφόνευσε. Καὶ ἐξεδικήθη ἔτσι ὁ Ἰωὰβ τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀσαήλ.

Ἐπληροφορήθη κατόπιν ὁ Δαυῒδ τὰ φοβερὰ αὐτὰ γεγονότα καὶ εἶπεν· «εἶμαι διὰ παντὸς ἀθῶος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἐγὼ καὶ ἡ βασιλεία μου διὰ τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ.

Ὅταν ἔμαθε ἀργότερα ὁ Δαβὶδ τὸ γεγονός, εἶπεν: «Ἐγὼ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῆς βασιλείας μου αἰωνίως δὲν ἔχομεν καμμίαν ἐνοχὴν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, ποὺ ἐχύθη μὲ δολιότητα. Εἴμαστε ἀθῶοι.

Τὸ αἷμα τοῦ Ἀβεννὴρ ἂς πέσῃ εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἰς ὅλην τὴν πατρικήν του οἰκογένειαν. Εἴθε νὰ μὴ ἐκλείψῃ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰωὰβ γονορρυὴς καὶ λεπρὸς καὶ ἄνθρωπος χωλὸς καὶ τυφλὸς κρατῶν ράβδον εἰς τὰ χέρια, διὰ νὰ στηρίζεται, θανατούμενος ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τῶν ἐχθρῶν καὶ στερούμενος καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἀκόμη τὸ ψωμί του»!

Ἡ ἐνοχὴ αὐτοῦ τοῦ αἵματος ἂς πέσῃ εἰς τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωὰβ καὶ εἰς ὅλην τὴν πατρικήν του οἰκογένειαν. Καὶ ἂς μὴ λείψῃ ποτὲ ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἰωὰβ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποφέρῃ ἀπὸ γονόρροιαν, καὶ ὁ λεπρός, καὶ ὁ χωλὸς ἢ τυφλός, ποὺ θὰ ἀναγκάζεται νὰ κρατῇ ραβδί, καὶ αὐτὸς ποὺ θὰ θανατώνεται μὲ μαχαίρι, καὶ αὐτὸς ποὺ θὰ στερῆται ἀκόμη καὶ τὸ ψωμί».

Ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ Ἀβεσσά, ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ἐκαιροφυλακτοῦσαν ἀπὸ καιρὸν νὰ θανατώσουν τὸν Ἀβεννήρ, διότι αὐτὸς εἶχε φονεύσει τὸν Ἀσαήλ, τὸν ἀδελφόν των, εἰς τὴν Γαβαὼν κατὰ τὴν περίοδον τοῦ πολέμου.

Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ διεπράχθη, διότι ὁ Ἰωὰβ καὶ ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἀβεσσά, παρεμόνευαν καὶ κατεσκόπευαν ἀπὸ καιρὸν τὸν Ἀβεννὴρ καὶ ἤθελαν νὰ ἐκδικηθοῦν, ἐπειδὴ εἶχε σκοτώσει τὸν ἀδελφόν των, τὸν Ἀσαήλ, εἰς τὸν πόλεμον, ποὺ εἶχε γίνει εἰς τὴν Γαβαών.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ του· «σχίσατε τὰ ἐνδύματά σας, φορέσατε σάκκους, κλαύσατε μὲ κοπετοὺς καὶ θρήνους διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ». Ὁ ἴδιος δὲ ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἀκολουθοῦσε πενθῶν τὸ νεκρικὸν φέρετρον.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ πρὸς τὸν Ἰωὰβ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς στρατιώτας, ποὺ ἦσαν μαζί του: «Νὰ σχίσετε τὰ ροῦχα σας καὶ νὰ φορέσετε τρίχινα, χονδρὰ ροῦχα εἰς ἔνδειξιν πένθους καὶ νὰ θρηνῆτε ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ φέρετρον τοῦ Ἀβεννήρ». Κατὰ δὲ τὴν νεκρικὴν πομπὴν ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ ἐβάδιζε πίσω ἀπὸ τὸ φέρετρον.

Ἔθαψαν τὸν Ἀβεννὴρ εἰς τὴν Χεβρών. Ὁ δὲ βασιλεὺς Δαυῒδ κατὰ τὸν ἐνταφιασμόν τοῦ Ἀβεννὴρ ὕψωσε φωνὴν μεγάλην καὶ ἔκλαυσε. Μαζῆ δὲ μὲ τὸν Δαυῒδ ἔκλαυσε καὶ ὅλος ὁ στρατὸς διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ.

Καὶ ἔθαψαν τὸν Ἀβεννὴρ εἰς τὴν Χεβρών. Ὕψωσε δὲ ὁ βασιλεὺς τὴν φωνήν του καὶ ἔκλαυσεν ἐμπρὸς εἰς τὸν τάφον του καὶ μαζί του ἔκλαυσε διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννὴρ καὶ ὅλος ὁ λαός.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἔψαλε τότε καὶ ἕνα θρηνῶδες ἆσμα διὰ τὸν Ἀβεννὴρ καὶ εἶπεν· «ἔπρεπε λοιπόν, νὰ ἀποθάνῃ ὁ Ἀβεννήρ, ὅπως ἀπέθανεν ὁ χυδαῖος καὶ κακὸς Νάβαλ;

Ἔψαλε μάλιστα ὁ βασιλεὺς καὶ θρηνητικὸν ᾆσμα διὰ τὸν Ἀβεννὴρ μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Ὁ στρατηγὸς Ἀβεννὴρ νὰ ἔχῃ ἄδοζον καὶ ἄθλιον θάνατον, σὰν νὰ ἦτο ὁ Νάβαλ!

Δὲν ἐδέθησαν τὰ χέρια σου, καὶ δὲν ἐπεράσθησαν τὰ πόδια σου εἰς σιδερένια δεσμὰ ὡς εἰς ἡττημένον κατὰ τὸν πόλεμον. Δὲν ἀπέθανες κεραυνόπληκτος, ὅπως ὁ Νάβαλ. Ἔπεσες δολοφονηθεὶς ἀπὸ υἱοὺς τῆς παρανομίας». Συνήχθη ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ κλαύσῃ αὐτόν.

Δὲν ἐδέθησαν τὰ χέρια σου, οὔτε ἐσφίχθησαν τὰ πόδια σου εἰς τὰ δεσμά. Δὲν ἐνικήθης ἀπὸ ἐχθρούς, οὔτε συνελήφθης αἰχμάλωτος. Δὲν ἔστειλεν αἰφνίδιον θάνατον ὁ Θεός, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Νάβαλ. Ἔπεσες κτυπημένος ἀπὸ δολοφόνους, ἀπὸ τέκνα τῆς ἀδικίας». Καὶ ἐμαζεύθη ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ κλαύσῃ τὸν Ἀβεννήρ.

Ὅλος σχεδὸν ὁ στρατὸς τοῦ Δαυῒδ ἦλθε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ φάγῃ ἄρτον, καθ’ ὃν χρόνον διαρκοῦσεν ἡ ἡμέρα, διότι ὁ Δαυῒδ διὰ τὴν δολοφονίαν τοῦ Ἀβεννὴρ ὡρκίσθη καὶ εἶπεν· «ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεός, ἐὰν φάγω ἄρτον ἢ κάτι ἄλλο, πρὶν δύσῃ ὁ ἥλιος».

Ἦλθε δὲ ὅλος ὁ λαὸς διὰ νὰ προσφέρῃ τροφὰς εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν παρακαλοῦσαν ἕως τὸ βράδυ ἐκείνης τῆς ἡμέρας νὰ φάγῃ, ἀλλ’ ὁ Δαβὶδ ὡρκίσθη καὶ εἶπε: «Νὰ στείλῃ ὁ Θεὸς ἐπάνω μου πολλὰς τιμωρίας καὶ νὰ προσθέσῃ καὶ πολλὰς ἄλλας, ἐὰν βάλω εἰς τὸ στόμα μου ψωμὶ ἢ ὀτιδήποτε ἄλλο, ἕως ὅτου δύσῃ ὁ ἥλιος».

Ἔμαθεν αὐτὸ ὅλος ὁ λαός· ἤρεσαν δὲ εἰς τὸν λαὸν ὅλα, ὅσα ἔκαμεν ὁ βασιλεὺς ἐνώπιον τοῦ λαοῦ.

Καὶ ὅταν ἔγινε αὐτὸ γνωστὸν εἰς τὸν λαόν, εὐχαριστήθηκαν ὅλοι μὲ ὅλα, ὅσα ἔκανε ὁ βασιλεύς των ἐνώπιον τοῦ λαοῦ του.

Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀντελήφθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ ἐπείσθη κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὅτι ὅσα ἔγιναν διὰ τὸν θάνατον τοῦ Ἀβεννήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Νήρ, δὲν ἧτο καθόλου ὑπεύθυνος ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ.

Καὶ ἔτσι ἐβεβαιώθη ὅλος ὁ στρατὸς καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὅτι δὲν ἐθανατώθη ὁ Ἀβεννήρ, ὁ υἱὸς τοῦ Νήρ, κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλέως.

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς ἄνδρας του διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ Ἀβεννήρ· «δὲν γνωρίζετε ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἔνας μεγάλος ἄρχων τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ ἐφονεύθη;»

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς Δαβὶδ εἰς τοὺς ἄνδρας του: «Δὲν ξέρετε ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐφονεύθη εἰς τὸν Ἰσραὴλ ἕνας μεγάλος στρατηγὸς καὶ προεστός;

Θέλων δὲ νὰ προλάβῃ κάθε κατηγορίαν, ἐπειδὴ δὲν ἐτιμώρησε τὸν Ἰωάβ, εἶπε· «πῶς νὰ φονεύσω αὐτόν, ἀφοῦ εἶναι, συγγενής μου, ὁ δὲ θρόνος μου πρὸ ὀλίγου μόλις ἔχει ἀποκατασταθῇ; Ἐκτὸς δὲ τούτου οἱ ἀδελφοὶ αὐτοί, Ἰωὰβ καὶ Ἰεσσά, οἱ υἱοὶ τῆς ἀδελφῆς μου τῆς Σαρουΐας, εἶναι ἰσχυρότεροί μου σήμερα. Εἴθε εἰς καθένα, ὁ ὁποῖος διαπράττει ἐγκλήματα, νὰ ἀποδῶσῃ ὁ Κύριος τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν, ἀνάλογον πρὸς τὴν διαπραττομένην κακὴν πρᾶξιν».

Ὅσον ἀφορᾷ δὲ ἐμέ, δὲν γνωρίζετε ὅτι εἶμαι συγγενὴς τῶν δολοφόνων καὶ ὅτι μόλις πρὸ ὀλίγου ἐπῆρα τὸν θρόνον τοῦ βασιλέως; Εὑρίσκομαι δηλαδὴ εἰς δυσκολίαν μεγάλην. Δὲν ἠμπορῶ νὰ κάνω τίποτε. Διότι οἱ ἄνδρες αὐτοί, ποὺ τὸν ἐφόνευσαν, οἱ υἱοὶ τῆς ἀδελφής μου Σαρουΐας, ἔχουν σκληρὸν χαρακτῆρα καὶ εἶναι ἰσχυρότεροί μου. Νομίζω λοιπὸν ὅτι δὲν πρέπει νὰ προβῶ τώρα εἰς καμμίαν ἐνέργειαν, διὰ νὰ μὴ ἀναστατωθοῦν τὰ πάντα. Τὰ ἀφήνω ὅλα εἰς τὸν Κύριον καὶ εὔχομαι νὰ τιμωρήσῃ ἐκεῖνος καθένα, ποὺ διαπράττει ἀνομήματα, ἀναλόγως πρὸς τὴν κακίαν του».