Βασιλειῶν Β' 9

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε· «μήπως, τάχα, καὶ ζῇ κανεὶς ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ ἀνταποδώσω πρὸς αὐτὸν εὐεργεσίας ἀπὸ εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Ιωνάθαν;»

Μετὰ τὴν ὑποταγὴν τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τοὺς συμβούλους του: «Ζῇ ἄραγε κανεὶς ἀπόγονος τοῦ Σαούλ; Θέλω νὰ τὸν βοηθήσω καὶ νὰ τοῦ δείξω τὴν ἀγάπην μου διὰ λόγους εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν φίλον μου Ἰωνάθαν».

Ἐζοῦσε τότε ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Σαοὺλ ἕνας δοῦλος, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Σιβά. Τὸν ἐκάλεσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν πρὸς τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «σὺ εἶσαι ὁ Σιβά;» Καὶ ἐκεῖνος ἀπήντησεν· «ἐγώ, ὁ δοῦλος σου».

Καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι πιθανὸν νὰ γνωρίζῃ κάποιος, ποὺ ἦτο ἄλλοτε δοῦλος εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σαοὺλ καὶ ὀνομάζεται Σιβά. Τὸν καλοῦν λοιπὸν νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν ἐρωτᾷ ὁ βασιλεύς: «Σὺ εἶσαι ὁ Σιβά;» «Μάλιστα! Ἐγὼ εἶμαι, ὁ δοῦλος σου», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Ὁ βασιλεὺς τὸν ἠρώτησε· «μήπως ἔχει ἐπιζήσει κανεὶς ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ, διὰ νὰ τοῦ προσφέρω εὐεργεσίαν, παρὰ τοῦ Θεοῦ εὐλογημένην;» Εἶπε δὲ ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα· «ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι χωλὸς καὶ ἀπὸ τὰ δύο πόδια».

Καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ εἶπε: «Μήπως ζῇ ἀκόμη κάποιος ἄνδρας ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαούλ; Θέλω νὰ τοῦ δείξω ἀγάπην, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εὐσπλαγχνίζεται καὶ εὐεργετεῖ τοὺς πάντας». Καὶ ὁ Σιβὰ ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλέα: «Ζῇ ἀκόμη ἕνας υἱὸς τοῦ Ἰωνάθαν, ποὺ ὅμως εἶναι χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο πόδια του».

Εἶπεν ὁ βασιλεύς· «ποῦ εἶναι αὐτός;» Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἱδού, αὐτὸς εὑρίσκεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ Μαχίρ, υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν πόλιν Λαδάβαρ».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Ποῦ μένει ὁ ἄνθρωπος αὐτός;» Καὶ ὁ Σιβὰ ἀπήντησεν εἰς τὸν βασιλέα: «Μένει εἰς τὸ σπίτι τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν πόλιν Λαδάβαρ».

Ὁ Δαυῒδ ἔστειλεν ἄνθρωπον καὶ ἔφερεν αὐτὸν ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιήλ, τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Λαδάβαρ.

Ἔστειλε τότε ἀνθρώπους του ὁ βασιλεὺς καὶ τὸν ἐπῆρε ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Μαχίρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀμιὴλ ἀπὸ τὴν Λαδάβαρ.

Ὁ Μεμφιβοσθέ, υἱὸς αὐτὸς τοῦ Ἰωνάθαν, υἱοῦ τοῦ Σαούλ, παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ. Ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ εἰς τὸ ἔδαφος, καὶ τὸν προσεκύνησεν. Ὁ Δαυῒδ τοῦ εἶπε· Μεμφιβοσθέ! Ἐκεῖνος ἀπήντησεν· Ἰδοὺ ὁ δοῦλος σου!

Καὶ μόλις ἦλθεν ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαοὺλ Ἰωνάθαν, εἰς τὸν Δαβίδ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ τὸν ἐπροσκύνησε. Ὁ Δαβὶδ ὅμως τοῦ ἔδειξε οἰκειότητα καὶ τὸν ἐφώναξε μὲ τὸ ὄνομά του: «Μεμφιβοσθέ!» Καὶ ἐκεῖνος ἀπεκρίθη: «Ἰδού! Εἶμαι ἐμπρός σου, ὁ δοῦλος σου, βασιλεῦ».

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «μὴ φοβῆσαι. Πρὸς χάριν τοῦ πατρός σου, τοῦ Ἰωνάθαν, θὰ δείξω καλωσύνην πρὸς σέ. Θὰ σοῦ ἀποδώσω ὅλην τὴν κτηματικὴν περιουσίαν τοῦ πάππου σου Σαούλ, καὶ σὺ θὰ τρώγῃς ἄρτον εἰς τὸ ἴδιο τραπέζι μὲ ἐμὲ διὰ παντός».

Τοῦ εἶπε δὲ τότε ὁ Δαβίδ: «Μὴ φοβᾶσαι, διότι ἀπεφάσισα νὰ σοῦ δείξω τὴν ἀγάπην μου, ἐπειδὴ εἶμαι ὑποχρεωμένος εἰς τὸν πατέρα σου, τὸν Ἰωναθαν. Θὰ σοῦ δώσω δὲ ὅλα τὰ κτήματα, ποὺ εἶχε ὁ Σαούλ, ὁ πατέρας τοῦ πατέρα σου, καὶ θὰ τρώγῃς εἰς τὸ ἑξῆς συνεχῶς εἰς τὸ τραπέζι μου μαζί μου».

Ὁ Μεμφιβοσθὲ προσεκύνησε πάλιν τὸν Δαυῒδ καὶ εἶπε· «ποιὸς εἶμαι ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, εἰς τὸν ὁποῖον ἔρριψες ἕνα τόσον σπλαγχνικὸν βλέμμα; Ἐγὼ εἶμαι ὅμοιος μὲ ἕνα ψόφιο σκυλί».

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ Μεμφιβοσθέ, ἐπροσκύνησε καὶ πάλιν τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Ποιὸς εἶμαι ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, τὸν ὁποῖον κατεδέχθης να προσέξῃς; Εἶναι σὰν νὰ ἔρριξες βλέμμα πρὸς ἕνα ψόφιο σκυλί. Τέτοιος εἶμαι».

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐκάλεσε τὸν δοῦλον τοῦ Σαούλ, τὸν Σιβά, καὶ τοῦ εἶπεν· «ὅλα ὅσα ἄλλοτε ἀνῆκον εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἰς ὅλην τὴν οἰκογένειαν του τὰ ἔχω δώσει εἰς τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου, εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ.

Μετὰ ταῦτα ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τὸν Σιβά, ποὺ ἦτο δοῦλος τοῦ Σαούλ, καὶ τοῦ εἶπε: «Ὅλα, ὅσα ἀνῆκαν εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἰς ὅλην του τὴν οἰκογένειαν, τὰ ἔδωσα πλέον εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου τοῦ Ἰωνάθαν.

Σὺ δὲ καὶ τὰ παιδιά σου καὶ οἱ δοῦλοι σου θὰ ἐργάζεσθε τοὺς ἀγρούς του πρὸς χάριν αὐτοῦ. Καὶ πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου θὰ προσφέρῃς τὰ εἰσοδήματα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς θὰ τὰ ἀπολαμβάνῃ. Ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, θὰ τρώγῃ πάντοτε εἰς τὸ ἴδιο τραπέζι μὲ ἐμέ». (Ὁ Σιβὰ εἶχε δέκα πέντε υἱοὺς καὶ εἴκοσι δούλους).

Θὰ καλλιεργῇς λοιπὸν εἰς τὸ ἑξῆς διὰ λογαριασμόν του τὰ κτήματα σὺ μὲ τὰ παιδιά σου καὶ τοὺς δούλους σου. Θὰ παραδίδῃς δὲ τοὺς καρπούς των εἰς τὸν Μεμφιβοσθέ, τὸν υἱὸν τοῦ κυρίου σου, διὰ νὰ τοὺς ἀπολαμβάνῃ αὐτός. Νὰ ξέρῃς δὲ ὅτι ὁ Μεμφιβοσθέ, ὁ υἱὸς τοῦ κυρίου σου, θὰ τρώγῃ πάντοτε εἰς τὸ τραπέζι μου». (Τότε ποὺ εἶπεν αὐτὰ ὁ Δαβίδ, ὁ Σιβὰ εἶχε δεκαπέντε υἱοὺς καὶ εἴκοσι δούλους).

Ὁ Σιβὰ ἀπήντησε πρὸς τὸν βασιλέα· «σύμφωνα μὲ ὅλα ὅσα σύ, ὁ κύριός μου καὶ ὁ βασιλεύς, διέταξες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου, ἐγὼ θὰ ἐνεργήσω». Ὁ Μεμφιβοσθὲ συνέτρωγε ἔκτοτε μαζῆ μὲ τὸν Δαυῒδ εἰς τὴν βασιλικὴν τράπεζαν, σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοῦ βασιλέως.

Εἶπε δὲ ὁ Σιβὰ πρὸς τὸν βασιλέα: «Θὰ φροντίσω νὰ κάνω ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅ,τι ἀκριβῶς διέταξε ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς εἰς ἐμέ, τὸν δοῦλον του». Καὶ ἀπὸ τότε ὁ Μεμφιβοσθὲ ἔτρωγεν εἰς τὸ τραπέζι τοῦ Δαβὶδ σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τοῦ βασιλέως.

Ὁ Μεμφιβοσθὲ εἶχεν ἕνα μικρὸν υἱόν, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Μιχά. Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Σιβά, ἦσαν δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.

Εἶχε δὲ ὁ Μεμφιβοσθὲ καὶ ἕνα μικρὸν υἱόν, ποὺ ὠνομάζετο Μιχά. Ὅλοι δέ, ὅσοι διέμεναν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σιβά, ἔγιναν εἰς τὸ ἑξῆς δοῦλοι τοῦ Μεμφιβοσθέ.

Ὁ Μεμφιβοσθὲ κατοικοῦσε πλέον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι συνέτρωγε πάντοτε εἰς τὴν ἰδίαν τράπεζαν μὲ τὸν βασιλέα. Ἦτο δὲ χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο του πόδια.

Καὶ ἐγκατεστάθη πλέον μονίμως εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Μεμφιβοσθέ, διότι ἔτρωγε καὶ αὐτὸς καθημερινῶς εἰς τὸ τραπέζι τοῦ βασιλέως. Ἦτο δὲ αὐτὸς χωλὸς καὶ εἰς τὰ δύο πόδια του.