Βασιλειῶν Γ' 1

Ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, ὅταν ἐγήρασε καὶ εἶχε προχωρήσει πολὺ εἰς τὴν ἡλικίαν, δὲν ἠμποροῦσε νὰ θερμανθῇ, ἂν καὶ τὸν περιέβαλλαν μὲ πολλὰ ἐνδύματα.

Ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ εἶχε γηράσει καὶ εἶχε προχωρήσει πολὺ εἰς τὰ χρόνια· καὶ παρ’ ὅλον ὅτι οἱ ὑπηρέται τοῦτον ἐσκέπαζαν μὲ ροῦχα καὶ πολλὰ κλινοσκεπάσματα, ἐν τούτοις συνέχιζε νὰ κρυώνῃ καὶ δὲν ἐζεσταίνετο.

Οἱ δοῦλοι εἶπαν τότε ἀναμεταξύ των· «ἂς ἀναζητηθῇ καὶ ἂς εὑρεθῇ διὰ τὸν βασιλέα μας μία νεαρὰ παρθένος, ἡ ὁποία θὰ εὑρίσκεται πλησίον αὐτοῦ, διὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετῇ. Αὐτὴ θὰ κοιμᾶται μαζῆ του καὶ θὰ θερμαίνῃ τὸν κύριόν μας, τὸν βασιλέα».

Διὰ τοῦτο οἱ δοῦλοι του εἶπαν: «Ἂς ψάξουν καὶ ἂς εὔρουν διὰ τὸν βασιλιᾶ μας νεαρὰν παρθένον, διὰ νὰ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸν βασιλιᾶ νὰ τὸν ὑπηρετῆ καὶ να τὸν φροντίζῃ. Αὐτὴ ἐπίσης νὰ κοιμᾶται μαζί του εἰς τὴν ἀγκαλιάν του, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ ζεσταίνεται ὁ κύριος μας, ὁ βασιλιᾶς».

Πράγματι ἀνεζήτησαν νεαρὰν παρθένον ὡραίαν μεταξὺ ὅλων τῶν ὁρίων τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Καὶ εὑρῆκαν τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα, τὴν ὁποίαν καὶ ἔφεραν πρὸς τὸν βασιλέα.

Ἔτσι ἔψαξαν διὰ νὰ εὔρουν ὡραίαν νεαρὰν παρθένον εἰς ὅλην τὴν χώραν τοῦ Ἰσραήλ· καὶ εὐρῆκαν τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα, τὴν ὁποίαν ὡδήγησαν καὶ ἔφεραν εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ.

Ἡ νεᾶνις αὐτὴ ἦτο πάρα πολὺ ὡραία. Αὐτὴ λοιπὸν ἐθέρμαινε τὸν βασιλέα καὶ γενικῶς τὸν ἐξυπηρετοῦσε. Ὁ δὲ βασιλεὺς δὲν ἦλθε ποτὲ εἰς σαρκικὴν σχέσιν μὲ αὐτήν.

Ἡ νεαρὰ ἐκείνη παρθένος ἦταν πάρα πολὺ ὡραία. Αὐτὴ ἐζέσταινε τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε, τὸν ἐφρόντιζε καὶ τὸν ἐνοσήλευε. Ἀλλὰ ὁ βασιλιᾶς δὲν συνευρέθη ποτὲ μαζί της.

Ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, ὑπερηφανεύετο καὶ διαλαλοῦσε· «ἐγὼ θὰ γίνω βασιλεύς». Πρὸς τοῦτο κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ προσέλαβεν ἱππεῖς. Εἶχε δὲ ὡς σωματοφυλακήν του πενήντα ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἔτρεχαν τιμητικῶς ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτόν.

Τώρα πλέον ποὺ ἀπέθανεν ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τοῦ Δαβὶδ καὶ τῆς Ἀγγίθ, ὑπερηφανεύετο, ἐκαυχᾶτο, ὕψωνεν, ἐπαινοῦσε τὸν ἑαυτόν του καὶ ἔλεγεν: «Ἐγὼ θὰ γίνω βασιλιᾶς»! Καὶ προετοιμαζόμενος νὰ γίνῃ βασιλιᾶς κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἐστρατολόγησεν ἱππεῖς· εἶχε δὲ καὶ πενῆντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐπροπορεύοντο ὡς σωματοφύλακες καὶ ὡς τιμητικὴ συνοδεία.

Ὁ Δαυΐδ, ὁ πατέρας, ἔβλεπεν ὅλα αὐτά, ἄλλα ποτὲ δὲν ἠμπόδισε τὸν Ἀδωνίαν καὶ ποτὲ δὲν τοῦ εἶπε· «διατί φέρεσαι ἔτσι;» Ὁ δὲ Ἀδωνίας ἦτο ὡραιότατος κατὰ τὴν μορφὴν καὶ τὸ παράστημα. Αὐτὸν εἶχε γεννήσει ἡ Ἀγγίθ ἔπειτα ἀπὸ τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὁ πατέρας του ὁ Δαβίδ, ἐνῷ ἔβλεπε τὴν στάσιν καὶ τὰ φερσίματα αὐτὰ τοῦ Ἀδωνία, ποτὲ δὲν τὸν ἐμπόδισε καὶ ποτὲ δὲν τοῦ εἶπε: «Διατί φέρεσαι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον;» Ὁ Ἀδωνίας ἦταν ἐπίσης πολὺ ὠραῖος ἄνδρας εἰς τὴν ὄψιν καὶ τὸ παράστημα. Ἡ μητέρα του, ἡ Ἀγγίθ, τὸν ἐγέννησε μετὰ τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὁ Ἀδωνίας συνενοήθηκε σχετικῶς μὲ τὸν Ἰωάβ, τὸν υἱὸν τῆς Σαρουΐας, καὶ μὲ τὸν ἀρχιερέα τὸν Ἀβιάθαρ, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Ὁ Ἀδωνίας συνεσκέφθη καὶ συνωμότησε μὲ τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ Ἰωάβ, τὸν υἱὸν τῆς Σαρουΐας, καὶ μὲ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ· αὐτοὶ οἱ δύο ἀκολούθησαν τὸν Ἀδωνίαν καὶ τὸν ἐβοηθοῦσαν.

Ὁ ἀρχιερεὺς ὅμως Σαδώκ, ὁ Βαναίας υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὁ προφήτης Νάθαν, ὁ Σεμεΐ, ὁ Ρησὶ καὶ οἱ ἄλλοι ἰσχυροὶ ἄνδρες τοῦ Δαυῒδ δὲν ἠκολούθουν τὸν Ἀδωνίαν. Ὁ Ἀδωνίας ἦλθεν εἰς τὸν βράχον Ζωελεθί, ὁ ὁποῖος ἦτο πλησίον τῆς πηγῆς Ρωγήλ,

Ἀλλὰ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ ὁ Νάθαν ὁ προφήτης καὶ ὁ Σεμεῒ καὶ ὁ Ρησὶ καὶ (ἄλλοι) ἔνδοξοι καὶ γενναῖοι ἄνδρες (σωματοφύλακες) τοῦ Δαβὶδ δὲν ἀκολούθησαν καὶ δὲν ἐβοηθοῦσαν τὸν Ἀδωνίαν.

καὶ ἐθυσίασε πρόβατα, μόσχους καὶ ἀμνούς· ἐκεῖ προσεκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, ὅλους τοὺς ἐπισήμους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, αὐλικοὺς τοῦ βασιλέως.

(Μίαν ἡμέραν) ὁ Ἀδωνίας ἐθυσίασε πρόβατα καὶ μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ εἰς τὸν λίθον (βράχον) Ζωελεθί, ποὺ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν πηγὴν Ρωγήλ· ἐκεῖ ἐκάλεσεν ὅλους τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ ὅλους τοὺς ἐπισήμους καὶ σπουδαίους ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὑπηρέτες (αὐλικούς) τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ.

Δὲν προσεκάλεσεν ὅμως Νάθαν τὸν προφήτην, τὸν Βαναίαν, τοὺς ἐμπειροπολέμους σωματοφύλακας τοῦ βασιλέως καὶ τὸν Σολομῶντα, τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ.

Δὲν ἐκάλεσεν ὅμως τὸν προφήτην Νάθαν, οὔτε τὸν Βαναίαν, οὔτε τοὺς ἐνδόξους καὶ γενναίους (τοὺς σωματοφύλακες) τοῦ Δαβίδ, οὔτε τὸν Σολομῶντα, τὸν ἀδελφόν του (ἀπὸ ἄλλην μητέρα).

Ὁ Νάθαν ὁ προφήτης εἶπε τότε πρὸς τὴν Βηρσαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος· «δὲν ἤκουσες, ὅτι ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ, ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλέα, ἐνῶ ὁ κύριος ἡμῶν, ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, δὲν ἔχει οὐδεμίαν γνῶσιν τοῦ γεγονότος αὐτοῦ;

Τότε ὁ προφήτης Νάθαν ἐμίλησε πρὸς τὴν Βηρσαβεέ, τὴν μητέρα τοῦ Σολομῶντος, καὶ τῆς εἶπε: «Δὲν ἄκουσες ὅτι ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ ὁ Ἀδωνίας, ὁ υἱὸς τῆς Ἀγγίθ; Καὶ τοῦτο ἔγινε, ἐνῷ ὁ κύριός μας ὁ Δαβὶδ δὲν γνωρίζει τίποτε διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό!

Καὶ τώρα ἄκουσε μίαν συμβουλήν, ποὺ θὰ σοῦ δώσω, διὰ νὰ ἠμπορέσῃς νὰ σώσῃς τὴν ζωήν σου καὶ τὴν ζωὴν τοῦ παιδιοῦ σου, τοῦ Σολομῶντος.

Διὰ τοῦτο ἔλα, σὲ παρακαλῶ, τώρα νὰ σοῦ δώσω συμβουλήν, ὥστε νὰ ἠμπορέσῃς νὰ σώσῃς τὴν ζωήν σου καὶ τὴν ζωὴν τοῦ υἱοῦ σου, τοῦ Σολομῶντος.

Πήγαινε ἀμέσως πρὸς τὸν βασιλέα Δαυῒδ καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτὸν τὰ ἑξῆς· Κύριέ μου, βασιλεῦ, σὺ δὲν ὡρκίσθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου λέγων ὅτι τὸ παιδί σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου μου; Διατί λοιπὸν τώρα ἐβασίλευσεν ὁ Ἀδωνίας;

Πήγαινε ἀμέσως καὶ παρουσιάσου ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, μίλησέ του καὶ εἰπέ του τὰ ἑξῆς: «Σύ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, δὲν ὠρκίσθηκες εἰς τὴν δούλην σου καὶ δὲν μοῦ εἶπες ὅτι μετὰ ἀπὸ ἐμὲ θὰ βασιλεύσῃ ὁ υἱός σου Σολομὼν καὶ αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου; Τότε, πῶς ἔγινε τώρα καὶ ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ ὁ Ἀδωνίας;».

Τὴν ὥραν δέ, κατὰ τὴν ὁποίαν σὺ θὰ ὁμιλῇς ἐκεῖ μὲ τὸν βασιλέα, θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ ἔπειτα ἀπὸ σὲ καὶ θὰ ἐπιβεβαιώσω τὰ λόγια σου».

Ἀκόμη ὁ Νάθαν ἐπρόσθεσε: «Καὶ νά· ἐνῷ ἐσὺ θὰ συνομιλῇς ἐκεῖ μαζὶ μὲ τὸν βασιλιᾶ, θὰ ἔλθω καὶ ἐγὼ μετὰ ἀπὸ σὲ καὶ θὰ ἐπιβεβαιώσω τὰ λόγιά σου».

Ἡ Βηρσαβεὲ εἰσῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον, ὅπου εὑρίσκετο ὁ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος ἦτο πολὺ προχωρημένος πλέον εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ διὰ τοῦτο ἐξυπηρετεῖτο ἀπὸ τὴν Ἀβισὰγ τὴν Σωμανίτιδα.

Ἡ Βηρσαβεὲ ἐπῆγε καὶ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ, εἰς τὸν κοιτῶνα του. Ὁ βασιλιᾶς ἦταν πάρα πολὺ γέρων· καὶ διὰ τοῦτο ἡ Ἀβισὰγ ἡ Σωμανῖτις ἐφρόντιζε καὶ ὑπηρετοῦσε τὸν βασιλιᾶ.

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε καὶ προσεκύνησε τὸν βασιλέα. Ἐκεῖνος δὲ τὴν ἠρώτησε· «τί σοῦ συμβαίνει;»

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ. Καὶ ὁ βασιλιᾶς τὴν ἐρώτησε: «Τί σοῦ συμβαίνει; Τί ἐπιθυμεῖς;»

Ἡ Βηρσαβεὲ ἀπήντησε· «κύριέ μου βασιλεῦ, σὺ ὡρκίσθης εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ ὑπεσχέθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου εἰπών: Τὸ παιδί σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ ἐμέ. Αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου.

Ἡ Βηρσαβεὲ τοῦ ἀπάντησε: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ, σὺ ὡρκίσθης εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου καὶ ὑπεσχέθης εἰς ἐμὲ τὴν δούλην σου τοῦτο· «ὁ υἱός σου, ὁ Σολομών, θὰ βασιλεύσῃ μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου».

Καὶ ἰδοὺ τώρα ὁ Ἀδωνίας ἀνεκηρύχθη βασιλεύς, χωρὶς σύ, κύριέ μου καὶ βασιλεῦ, νὰ πληροφορηθῇς τὸ γεγονός.

Καὶ ὅμως τώρα, νά· ὁ Ἀδωνίας ἀνεκήρυξεν ἤδη τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ· καὶ σύ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, δὲν γνωρίζεις τίποτε διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό.

Ἐκεῖνος ἐθυσίασε μοσχάρια, ἀρνιὰ καὶ πολυάριθμα πρόβατα καὶ προσεκάλεσεν ἐκεῖ ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, ὅπως ἐπίσης τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ, τὸν ἀρχιστράτηγον Ἰωάβ· τὸν Σολομῶντα ὅμως, τὸν υἱόν σου, δὲν τὸν ἐκάλεσε.

Ὁ Ἀδωνίας ἐθυσίασε μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πάρα πολλὰ καὶ προσεκάλεσε ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ καὶ τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ στρατοῦ Ἰωάβ· ὅμως τὸν δοῦλον σου (τὸν υἱόν σου) Σολομώντα δὲν τὸν προσεκάλεσε.

Πρὸς σὲ δέ, κύριέ μου βασιλεῦ, εἶναι ἐστραμμένοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἀναγγείλῃς εἰς αὐτοὺς ποῖος πράγματι θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου ἔπειτα ἀπὸ σέ.

Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, πρὸς σέ, κύριέ μου, βασιλιᾶ, εἶναι στραμμένα τὰ μάτια ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ νὰ τοὺς ἀνακοινώσῃς ποιὸς θὰ σὲ διαδεχθῇ, ποιὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, μετὰ ἀπὸ σέ.

Ἐὰν δὲ ὁ κύριός μου καὶ ὁ βασιλεὺς κοιμηθῇ καὶ προστεθῇ εἰς τοὺς προπάτορας αὐτοῦ, θελήσῃ δὲ ὁ υἱός μου ὁ Σολομὼν νὰ διεκδικήσῃ τὸν θρόνον, τότε αὐτὸς καὶ ἐγὼ θὰ θεωρηθῶμεν ὡς ἔνοχοι».

Διαφορετικά, ὅπως ἐξελίχθησαν τὰ γεγονότα, ἐὰν δὲν ὁρίσῃς ὡς διάδοχόν σου τὸν Σολομῶντα, θὰ συμβῇ τοῦτο: Ὅταν θὰ ἀποθάνῃς σὺ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλιᾶς, καὶ θὰ προστεθῇς εἰς τοὺς προπάτορές σου, ποὺ ἀπέθαναν πρὶν ἀπὸ σέ, ἐγὼ καὶ ὁ υἱός μου Σολομὼν θὰ ὑποστῶμεν κακὴν μεταχείρισιν ὡς ἐπαναστάται καὶ θὰ ἐκτελεσθῶμεν ὡς προδόται».

Καὶ ἰδού, ἐνῶ ἀκόμη αὐτὴ ὠμιλοῦσε μὲ τὸν βασιλέα, ἔφθασεν ὁ προφήτης Νάθαν.

Καὶ νά· ἐνῷ ἀκόμη ἡ Βηρσαβεὲ συνωμιλοῦσε μὲ τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, ἔφθασε καὶ ὁ προφήτης Νάθαν εἰς τὸ παλάτι.

Ἀνήγγειλαν εἰς τὸν βασιλέα· «ἰδού, ὁ Νάθαν ὁ προφήτης ἦλθε». Ἐξῆλθεν ἡ Βηρσαβεὲ καὶ ὁ Νάθαν εἰσῆλθε καὶ παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, προσεκύνησεν αὐτόν, κύψας τὸ πρόσωπόν του μέχρις ἐδάφους.

Καὶ οἱ ὑπηρέται ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπαν: «Νά· ἦλθεν εἰς τὸ παλάτι ὁ προφήτης Νάθαν». Καὶ (ἀφοῦ ἐβγῆκε ἡ Βηρσαβεέ) ὁ Νάθαν παρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλιᾶ, ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ μὲ τὸ πρόσωπόν του εἰς τὴν γῆν.

Ὁ Νάθαν ἠρώτησε· «Κύριέ μου βασιλεῦ, σὺ ἀπεφάσισες καὶ ἀνήγγειλες, ὅτι ὁ Ἀδωνίας θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ σὲ καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον σου;

Κατόπιν ὁ Νάθαν ἐρώτησε τὸν Δαβίδ: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ, σὺ ἀπεφάσισες καὶ εἶπες ὅτι ὁ Ἀδωνίας θὰ ἀνακηρυχθῇ βασιλιᾶς μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ ὡς διάδοχος εἰς τὸν θρόνον μου;

Διότι αὐτὸς σήμερον κατέβηκε καὶ ἐθυσίασε μοσχάρια, ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πολυάριθμα, προσεκάλεσεν ἐκεῖ ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως, τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ. Καὶ ἰδοὺ ἐκεῖνοι τρώγουν καὶ πίνουν μαζῆ του καὶ ἀνακράζουν· Ζήτω ὁ βασιλεὺς Ἀδωνίας.

Διότι συνέβη τοῦτο: Σήμερα ὁ Ἀδωνίας κατέβηκε (εἰς τὴν πηγὴν Ρωγήλ) καὶ ἐθυσίασε μοσχάρια καὶ ἀρνιὰ καὶ πρόβατα πάρα πολλὰ καὶ προσεκάλεσεν ὅλους τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ τὸν ἀρχιερέα Ἀβιάθαρ. Καὶ νά· ὅλοι αὐτοὶ τώρα τρώγουν καὶ πίνουν μαζί του καὶ ἐφώναξαν: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Ἀδωνίας!»

Ἐμὲ δὲ τὸν δοῦλον σου καὶ τὸν Σαδὼκ τὸν ἀρχιερέα, τὸν Βαναίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαὲ καὶ τὸν Σολομῶντα τὸν υἱόν σου δὲν ἐκάλεσεν.

Ἐνῷ ἐμένα τὸν δοῦλον σου καὶ τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, καὶ τὸν δοῦλον σοῦ Σολομῶντα δὲν μᾶς προσεκάλεσε.

Ἐὰν τὸ πρᾶγμα αὐτὸ ἔγινε κατόπιν ἐντολῆς τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως, πῶς δὲν μοῦ τὸ κατέστησες γνωστόν, ὥστε νὰ γνωρίζω καὶ ἐγὼ ὁ δοῦλος σου, ποῖος θὰ καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως ἔπειτα ἀπὸ αὐτόν;»

Ἐρωτῶ λοιπόν: Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη πράγματι μὲ τὴν ἔγκρισιν καὶ τὴν διαταγὴν τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ; Ἀλλὰ τότε πῶς δὲν ἐφανέρωσες καὶ εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου ποιὸς θὰ διαδεχθῇ καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, ὑστέρα ἀπὸ αὐτόν;»

Ἀπεκρίθη ὁ Δαυῒδ καὶ εἶπε· «φωνάξατε νὰ ἔλθῃ ἡ Βηρσαβεέ». Ἡ Βηρσαβεὲ εἰσῆλθε καὶ ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ ἀπάντησε εἰς τὸν Νάθαν καὶ εἶπε: «Φωνάξετε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ἡ Βηρσαβεέ». Καὶ ἡ Βηρσαβεέ, ποὺ εἶχεν ἀποσυρθῆ, ὅταν ἐμπῆκε εἰς τὸν κοιτῶνα τοῦ Δαβὶδ ὁ Νάθαν, ἐμπῆκε εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ παρουσιάσθη ἐμπρός του.

Ὁ βασιλεὺς ἐνώπιον αὐτῆς καὶ τοῦ Νάθαν ὡρκίσθη καὶ εἶπεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον καὶ Θεόν, ὁ ὁποῖος μέχρι σήμερον ἐγλύτωσε τὴν ζωήν μου ἀπὸ πολλοὺς καὶ διαφόρους κινδύνους,

Τότε ὁ βασιλιᾶς ὡρκίσθη εἰς τὴν Βηρσαβεὲ καὶ εἶπεν: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζωντανὸν Κύριον, τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐφύλαξε καὶ ἐγλύτωσε μέχρι σήμερα τὴν ζωήν μου ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους·

ὅτι, ὅπως ὑπεσχέθην εἰς σὲ ὁρκισθεὶς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ λέγων, ὅτι ὁ Σολομών, ὁ υἱός σου, θὰ βασιλεύσῃ ἔπειτα ἀπὸ ἐμὲ καὶ αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου ὡς διάδοχός μου, ἔτσι σοῦ λέγω καὶ τώρα, ὅτι τοῦτο θὰ κάμω κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

ὅπως σου ὠρκίσθηκα εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ σοῦ ὑποσχέθηκα ὅτι ὁ Σολομών, ὁ υἱός σου, θὰ ἀνακηρυχθῇ βασιλιᾶς μετὰ ἀπὸ ἐμὲ καὶ ὅτι αὐτὸς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὡς διάδοχός μου, τὸ ἴδιον σοῦ ὑπόσχομαι μὲ ὅρκον καὶ τώρα· ἔτσι θὰ κάμω καὶ τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ἡ Βηρσαβεὲ ἔσκυψε τὸ πρόσωπόν της μέχρις ἐδάφους, προσεκύνησε τὸν βασιλέα καὶ εἶπε· «εἴθε νὰ ζῇ ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς Δαυῒδ αἰωνίως».

Τότε ἡ Βηρσαβεὲ γεμᾶτη εὐγνωμοσύνην πρὸς τὸν Δαβὶδ ἔσκυψε, ἔκαμε ἐδαφιαίαν μετάνοιαν καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ εἶπεν: «Εἴθε νὰ ζῇ ὁ κύριός μου, ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ, πάντοτε, αἰωνίως!»

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ εἶπε· «καλέσατε νὰ παρουσιασθοῦν ἐνώπιόν μου ὁ ἀρχιερεὺς Σαδώκ, ὁ προφήτης Νάθαν, ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ». Αὐτοὶ δὲ καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ εἶπε: «Φωνάξετε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ». Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ βασιλιᾶ καὶ παρουσιάσθησαν ἐμπρός του,

Ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς αὐτούς· «πάρετε μαζῆ σας τὴν σωματοφυλακὴν ἐμοῦ τοῦ κυρίου σας καὶ ἀναβιβάσατε εἰς τὴν ἰδικήν μου ἡμίονον τὸν υἱόν μου τὸν Σολομῶντα καὶ ὁδηγήσατε αὐτὸν εἰς τὴν Γιών.

ὁ βασιλιᾶς τοὺς εἶπε: «Παραλάβετε μαζί σας τὴν βασιλικὴν φρουρὰν ἐμοῦ τοῦ κυρίου σας καὶ ἀνεβάσετε τὸν υἱόν μου Σολομώντα εἰς τὴν ἰδικήν μου ἡμίονον καὶ συνοδεύοντάς τον κατεβάσετέ τον εἰς τὴν Γιών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐνώπιον καὶ τοῦ προφήτου Νάθαν ἂς χρίσῃ αὐτὸν ὡς βασιλέα τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Κατόπιν μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα σαλπίσατε καὶ διαλαλήσατε· Ζήτω ὁ βασιλεὺς Σολομών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν ἂς τὸν χρίσουν βασιλιᾶ τῶν Ἰσραηλιτῶν· ὕστερα νὰ σαλπίσετε χαρούμενα μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ νὰ φωνάξετε: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Σολομών!»

Αὐτὸς θὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου μου καὶ θὰ βασιλεύσῃ ἀντὶ ἐμοῦ. Ἐγὼ ἔδωσα τὴν ἐντολὴν νὰ εἶναι αὐτὸς ἄρχων εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα».

Κατόπιν ὁ Σολομὼν θὰ ἀνέβη καὶ θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου καὶ θὰ βασιλεύση ἀντὶ ἐμοῦ. Ἐγὼ ἔδωσα διαταγὴν νὰ ἀνακηρυχθῇ αὐτὸς βασιλιᾶς καὶ νὰ εἶναι ἡγεμόνας ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ (καὶ τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων)».

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἀπεκρίθη καὶ εἶπε εἰς τὸν βασιλέα· «ἂς γίνῃ, ὅπως διέταξεν ὁ βασιλεύς. Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως ἂς ἐπαληθεύσῃ καὶ ἂς πραγματοποίησῃ τοὺς λόγους σου.

Τότε ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἀπεκρίθη εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ εἶπε: «Ἂς γίνῃ ἔτσι, ὅπως διέταξεν ὁ βασιλιᾶς! Εἴθε ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ, νὰ ἐπιβεβαιώσῃ καὶ νὰ στερεώσῃ τὰ λόγια σου αὐτά.

Εἴθε δέ, ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς ἦτο μαζῆ μὲ τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα, κατὰ παρόμοιον τρόπον νὰ εἶναι μαζῆ μὲ τὸν Σολομῶντα, καὶ νὰ δοξάσῃ τὴν βασιλείαν του περισσότερον ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ κυρίου μου τοῦ βασιλέως Δαυΐδ».

Ὅπως ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὸν κύριόν μου, τὸν βασιλιᾶ, εἴθε νὰ εἶναι ἔτσι καὶ μαζὶ μὲ τὸν Σολομῶντα καὶ ἂς δοξάσῃ καὶ ἂς κάμῃ εὐτυχισμένην τὴν βασιλείαν του περισσότερον ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ».

Πράγματι ὁ ἀρχιερεὺς Σαδώκ, ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ βασιλικὴ φρουρά, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ τὰ Χερεθὶ καὶ Φελεθί, ἦλθον. Αὐτοὶ ἐβοήθησαν καὶ ἐκάθησεν εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλέως Δαυῒδ ὁ Σολομὼν καὶ ὡδήγησαν αὐτὸν εἰς τὴν Γιών.

Καὶ ἦλθαν ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν καὶ ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, καὶ οἱ σωματοφύλακες τοῦ βασιλιᾶ, ὁ Χερεθὶ καὶ ὁ Φελεθί. Αὐτοὶ ἐβοήθησαν, ὥστε ὁ Σολομὼν νὰ ἀνέβη καὶ νὰ καβαλλικεύσῃ εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλιᾶ Δαβὶδ καὶ τὸν ἔφεραν συνοδεύοντές τον εἰς τὴν Γιών.

Ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐπῆρε τὴν κερατίνην φιάλην, ἡ ὁποία περιεῖχεν ἱερὸν ἔλαιον ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔχρισε τὸν Σολομῶντα. Κατόπιν ἐσάλπισε μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ ὅλος ὁ παριστάμενος λαὸς ἐφώναζε· Ζήτω ὁ βασιλεὺς ὁ Σολομών.

Ἐκεῖ ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐπῆρε τὸ κεράτινον δοχεῖον, ποὺ περιεῖχε ἅγιον λάδι, ἀπὸ τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔχρισε τὸν Σολομώντα. Κατόπιν ἐσάλπισε χαρούμενα μὲ τὴν κερατίνην σάλπιγγα καὶ ὅλος ὁ λαός (ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ) ἐφώναξε: «Ζήτω ὁ βασιλιᾶς Σολομών!»

Ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἀνεγνώρισε καὶ ἠκολούθησε τὸν Σολομῶντα ὡς βασιλέα. Οἱ Ἰσραηλῖται ἐχόρευσαν τότε πολλοὺς χοροὺς καὶ διεσκέδασαν μὲ χαρὰν μεγάλην ζητωκραυγάζοντες, ὥστε σὰν νὰ ἐσείετο καὶ νὰ ἐσχίζετο ἡ γῆ ἀπὸ τὰς φωνὰς αὐτῶν.

Ὅλος ὁ λαὸς ἀνεγνώρισε τὸν νέον βασιλιᾶ· καὶ ἀνέβησαν ὅλοι ἀπὸ τὴν πεδιάδα (ὅπου εὑρίσκετο ἡ Γιών) εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῆς Σιών, ἀκολουθοῦντες τὸν Σολομῶντα· καὶ ὅλοι ἐχόρευαν πολλοὺς χοροὺς καὶ ἐπανηγύριζαν μὲ μεγάλην χαρὰν καὶ πανηγυρισμοὺς τόσον πολύ, ὥστε ἔσπασε ἡ γῆ ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς καὶ τὶς ζητωκραυγὲς τῆς χαρᾶς των!

Ὁ Ἀδωνίας καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι ἄνδρες, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, ἤκουσαν αὐτὸν τὸν θόρυβον, ὅταν πλέον εἶχε τελειώσει τὸ συμπόσιόν των. Ὁ δὲ Ἰωάβ, ὅταν ἤκουσε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, ἠρώτησε· «τί σημαίνουν αἱ κραυγαὶ αὐταί, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀντηχεῖ ὁλόκληρος ἡ πόλις;»

Ὁ Ἀδωνίας καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι καλεσμένοι του ἄκουσαν τὸν μεγάλον αὐτὸν θόρυβον, μόλις εἶχαν τελειώσει τὸ συμπόσιόν των. Ὅταν δὲ ὁ στρατηγὸς Ἰωὰβ ἄκουσε τὸ σάλπισμα τῆς κερατίνης σάλπιγγος, εἶπε: «Τὶ σημαίνουν ὅλες αὐτὲς οἱ φωνὲς καὶ ὁ θόρυβος τῆς πόλεως, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τόσην ἀναταραχήν;»

Ἐνῶ δὲ ἔλεγεν αὐτά, ἰδοὺ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, προσῆλθεν εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν καὶ ὁ Ἀδωνίας τοῦ εἶπεν· «ἔλα, διότι εἶσαι γενναῖος ἄνθρωπος καὶ ἀσφαλῶς ἀγγελιαφόρος καλῶν εἰδήσεων».

Ἐνῷ δὲ τὰ ἔλεγε αὐτά, νά· κατέφθασεν ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, εἰς τὸν τόπον τοῦ συμποσίου. Καὶ ὁ Ἀδωνίας τοῦ εἶπεν: «Ἔλα, πλησίασε· διότι εἶσαι γενναῖος ἄνδρας καὶ εἶσαι ἀσφαλῶς κομιστὴς καλῶν καὶ χαρούμενων εἰδήσεων».

Ὁ Ἰωνάθαν ἀπήντησε καὶ εἶπε· «βεβαιότατα ὁ κύριος μας, ὁ βασιλεὺς Δαυΐδ, ἀνεκήρυξε τὸν Σολομῶντα ὡς βασιλέα.

Ὁ Ἰωνάθαν ἀπάντησε καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἀδωνίαν: «Βεβαιότατα! ὁ κύριός μας, ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ, ἀνεκήρυξε βασιλιᾶ τὸν Σολομῶντα·

Ὁ βασιλεὺς ἔστειλε μαζῆ μὲ τὸν Σολομῶντα τὸν ἀρχιερέα Σαδώκ, τὸν προφήτην Νάθαν, τὸν Βαναίαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, τὴν βασιλικὴν φρουρὰν τῶν Χερεθὶ καὶ Φελεθί, οἱ ὁποῖοι ἐβοήθησαν τιμητικῶς νὰ ἀνεβῇ ὁ Σολομὼν εἰς τὴν βασιλικὴν ἡμίονον.

καὶ μάλιστα ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ ἔστειλε μαζί του τὸν ἀρχιερέα Σαδὼκ καὶ τὸν προφήτην Νάθαν καὶ τὸν Βαναίαν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωδαέ, καὶ τοὺς Χερεθὶ καὶ Φελεθί, τὴν σωματοφυλακήν του, ὡς τιμητικὴν συνοδείαν· καὶ αὐτοὶ ἀνέβασαν καὶ ἐκάθισαν τὸν Σολομῶντα ἐπάνω εἰς τὴν ἡμίονον τοῦ βασιλιᾶ·

Ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ ἐνώπιον καὶ τοῦ προφήτου Νάθαν ἔχρισε τὸν Σολομῶντα βασιλέα εἰς τὴν Γιών. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέστρεψαν εὐφραινόμενοι εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλη ἡ πόλις ἀντήχησεν ἀπὸ τὰς ζητωκραυγάς. Αὐταὶ εἶναι αἱ φωναὶ τὰς ὁποίας ἠκούσατε».

καὶ ἔχρισαν τὸν Σολομῶντα ὁ ἀρχιερεὺς Σαδὼκ καὶ ὁ προφήτης Νάθαν εἰς τὴν Γιὼν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβησαν εἰς τὴν ἀκρόπολιν τῆς Σιὼν μὲ τέτοιους καὶ τόσους πανηγυρισμοὺς χαρᾶς, ὥστε ἀντήχησεν ὅλη ἡ πόλις καὶ ἀνεστατώθη ἀπὸ τοὺς ἀλαλαγμοὺς καὶ τὶς ζητωκραυγές. Αὐτὲς εἶναι οἱ φωνὲς καὶ ὁ θόρυβος, ποὺ ἀκούσατε.

Ἔτσι ὁ Σολομὼν ἐκάθησεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον.

Καὶ κάτι ἄλλο· ὁ Σολομὼν ἀνέβη πλέον καὶ ἐκάθησεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον,

Ὅλοι δὲ οἱ αὐλικοὶ καὶ τὸ περιβάλλον τοῦ βασιλέως Δαυῒδ εἰσῆλθεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτοῦ, διὰ νὰ τὸν τιμήσουν καὶ τὸν δοξάσουν λέγοντες· «εἴθε ὁ Θεὸς νὰ δοξάσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Σολομῶντος περισσότερον ἀπὸ τὸ ἰδικόν σου ὄνομα καὶ νὰ ἀναδείξῃ τὴν βασιλείαν του ἀνωτέραν ἀπὸ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδικήν σου». Ὁ δὲ βασιλεὺς ηὐχαριστήθη καὶ προσεκύνησε ἀπὸ τὴν κλίνην του τὸν Θεόν.

καὶ ἐμπῆκαν εἰς τὸν βασιλικὸν κοιτῶνα ὅλοι οἱ αὐλικοὶ καὶ ἡ βασιλικὴ φρουρά, διὰ νὰ ὑποβάλουν τὰ σεβάσματά των, νὰ συγχαροῦν καὶ νὰ εὐχηθοῦν εἰς τὸν κύριόν μας, τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, καὶ τοῦ εἶπαν: «Εὐχόμεθα νὰ εὐλογήσῃ ὁ Θεός, νὰ δοξάσῃ καὶ νὰ κάμῃ εὐτυχισμένην τὴν βασιλείαν τοῦ Σολομῶντος περισσότερον ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου βασιλείαν». Καὶ ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ γεμᾶτος εὐχαρίστησιν ἔσκυψε εὐλαβικὰ καὶ ὑπεκλίθη, ἐνῷ ἦταν εἰς τὸ κρεββάτι του, διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τοὺς αὐλικούς του διὰ τὰ καλά των λόγια καὶ νὰ ἀπευθύνῃ λόγους δοξολογίας εἰς τὸν Θεόν.

Ὁ βασιλεὺς ηὐχήθη κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ εἶπε· «δοξασμένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος σήμερον ἔδωκεν ἀπὸ τοὺς υἱούς μου βασιλέα νὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον μου καὶ τὸν ὁποῖον βασιλέα βλέπω ἐγὼ μὲ τὰ ἴδια μου τὰ μάτια».

Ὁ βασιλιᾶς Δαβίδ (εὐχήθη λοιπὸν καί) εἶπε: «Ἂς εἶναι δοξασμένος καὶ εὐλογημένος ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος σήμερα εὐδόκησε νὰ ἀνεβάσῃ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους μου εἰς τὸν θρόνον μου ὡς διάδοχόν μου, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀξιώνομαι νὰ βλέπω αὐτὴν τὴν στιγμὴν μὲ τὰ μάτιά μου!»

Κατόπιν αὐτῶν ὅλοι οἱ ἐπίσημοι προσκεκλημένοι τοῦ Ἀδωνίου ἐταράχθησαν καὶ διεσκορπίσθησαν καὶ ὁ καθένας ἐπῆρε τὸν δρόμον διὰ τὸ σπίτι του.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς, ποὺ ἔφερεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἀβιάθαρ, ὅλοι οἱ καλεσμένοι τοῦ Ἀδωνία ἐξεπλάγησαν, τὰ ἔχασαν, ἐτρομοκρατήθησαν καὶ διελύθησαν· ἐγκατέλειψαν τὴν συνωμοτικὴν ὁμάδα καὶ διεσκορπίσθησαν· ὁ καθένας ἐπῆρε μόνος του τὸν δρόμον διὰ τὸ σπίτι του.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν Σολομῶντα, ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἔπιασε τὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου.

Καὶ ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη πάρα πολὺ τὸν Σολομῶντα καὶ ἐσηκώθη καὶ κατέφυγεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἐκρατήθη ἀπὸ τὰ ἱερὰ κέρατα (τίς γωνιές, ποὺ ἐξεῖχαν ὡς κέρατα) τοῦ θυσιαστηρίου.

Αὐτὸ ἀνέφεραν μερικοὶ εἰς τὸν Σολομῶντα καὶ τοῦ εἶπαν· «ἰδού, ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν βασιλέα Σολομῶντα καὶ κρατεῖ μὲ τὰ χέρια του τὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων λέγων· Ἂς μοῦ ὁρκισθῇ σήμερον ὁ Σολομών, ὅτι δὲν θὰ θανατώσῃ διὰ ρομφαίας ἐμέ, τὸν δοῦλον του».

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ ἀνεκοίνωσαν εἰς τὸν Σολομῶντα· τοῦ εἶπαν: «Νά· ὁ Ἀδωνίας ἐφοβήθη τὸν βασιλιᾶ Σολομῶντα καὶ κρατεῖ μὲ τὰ χέρια του τὰ ἱερὰ κέρατα τοῦ θυσιαστηρίου καὶ λέγει: «Ἂς μοῦ ὁρκισθῇ σήμερα ὁ βασιλιᾶς Σολομών, ὅτι δὲν θὰ θανατώσῃ μὲ τὴν ρομφαίαν ἐμένα, τὸν δοῦλον του».

Ὁ Σολομὼν εἶπεν· «ἐὰν εἰς τὸ μέλλον ἀναδειχθῇ καλὸς καὶ τίμιος ἄνθρωπος, οὔτε τρίχα δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὸ κεφάλι του. Ἐὰν ὅμως συλληφθῇ εἰς νέον ὀλίσθημα, θὰ καταδικασθῇ εἰς θάνατον».

Ὁ Σολομὼν ἀπάντησε: «Ἐὰν εἰς τὸ μέλλον δείξῃ καλὴν διαγωγὴν καὶ ἀποδειχθῇ ἀγαθὸς καὶ νομιμόφρων ἄνθρωπος, τότε δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὸ κεφάλι του οὔτε μία τρίχα, δὲν πρόκειται νὰ πάθη οὔτε τὴν παραμικρὰν βλάβην· ἐὰν ὅμως εὑρεθῇ παραβάτης καὶ ἔνοχος εἰς κάποιο καινούργιο παράπτωμα, τότε θὰ θανατωθῇ».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἔστειλεν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι κατέβασαν τὸν Ἀδωνίαν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ἐκεῖνος παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Σολομῶντος καὶ τὸν προσεκύνησεν. Ὁ δὲ Σολομὼν τοῦ εἶπε· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν ἔστειλεν ἀνθρώπους καὶ ἐκατέβασαν τὸν Ἀδωνίαν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, εἰς τὸ ὁποῖον ἦταν γαντζωμένος. Καὶ ὁ Ἀδωνίας ἦλθε καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλιᾶ Σολομώντα. Τότε ὁ Σολομὼν τοῦ εἶπε: «Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».