Βασιλειῶν Γ' 19

Ὁ Ἀχαάβ, ὅταν ἔφθασεν εἰς τὸ ἀνάκτορόν του, ἐγνωστοποίησεν εἰς τὴν σύζυγόν του τὴν Ἰεζάβελ ὅλα, ὅσα θαυματουργικῶς ἔκαμεν ὁ Ἠλιού, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι ἐθανάτωσε μὲ ρομφαίαν τοὺς προφήτας τῶν εἰδώλων.

Ὁ βασιλιᾶς Ἀχαὰβ ἀνεκοίνωσεν εἰς τὴν Ἰεζάβελ, τὴν γυναῖκα του, ὅλα ὅσα ἔκαμεν ὁ προφήτης Ἠλίας, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ πῶς ὁ Ἠλίας ἐφόνευσε τοὺς ἱερεῖς - προφῆτες τῶν εἰδώλων μὲ τὸ ξίφος.

Ἡ Ἰεζάβελ, κυριευθεῖσα ἀπὸ ὀργήν, ἔστειλεν ἀνθρώπους της πρὸς τὸν Ἠλίαν καὶ τοῦ εἶπεν· «ὅσον εἶναι ἀλήθεια ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Ἠλιοὺ καὶ ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἰεζάβελ, ἂς μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεὸς μὲ τὰς βαρυτέρας τιμωρίας, ἐὰν αὐτὴν τὴν ὥραν αὔριον δὲν παραδώσω τὴν ζωήν σου εἰς θάνατον, ὡσὰν ἑνὸς ἐξ αὐτῶν ποὺ σὺ ἐθανάτωσες».

Τότε ἡ Ἰεζάβελ γεμᾶτη ἀπὸ θυμὸν ἔστειλεν ἀπεσταλμένον εἰς τὸν Ἠλίαν, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπεν ἐκ μέρους της: «Ὅπως εἶναι βέβαιον ὅτι σὺ εἶσαι ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ ἐγὼ εἶμαι ἡ βασίλισσα Ἰεζάβελ, ἔτσι εἴθε νὰ μὲ τιμωρήσῃ ὁ Θεός (κατ’ ἄλλην γραφήν: Οἱ θεοί) καὶ εἴθε νὰ μοῦ προσθέσῃ καὶ ἄλλες ἀκόμη χειρότερες τιμωρίες καὶ συμφορές, ἐὰν ἀθετήσω τὴν ὑπόσχεσίν μου καὶ ἂν αὔριον τὴν ἰδίαν ὥραν δὲν παραδώσω τὴν ζωήν σου εἰς θάνατον, ὅπως ἀκριβῶς ἔκαμες καὶ σὺ εἰς κάθε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς - προφῆτες τῶν εἰδώλων».

Ὁ Ἠλίας ἐφοβήθη. Ἐσηκώθη καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ κατηυθύνετο, ὅπου ἡ φοβισμένη καρδιά του τὸν ὠθοῦσε. Ἔφθασεν εἰς τὴν Βηρσαβεέ, πόλιν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα. Ἐκεῖ δὲ ἀφῆκε τὸν ὑπηρέτην του.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς παραγγελίας αὐτῆς τῆς Ἰεζάβελ ἐφοβήθη ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ ἐσηκώθη καὶ ἔφυγεν, ὅπου τὸν ἔσπρωχνε ἡ ἐσωτερικὴ δύναμις τῆς ψυχῆς του. Ἔφθασεν εἰς τὴν πόλιν Βηρσαβεέ, ἡ ὁποία ἀνῆκεν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐκεῖ ἀφῆκε τὸν ὑπηρέτην του.

Ὁ Ἠλίας ἐπροχώρησεν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἐρήμου, δρόμον μιᾶς ἡμέρας, ἦλθε καὶ ἐκάθισεν ὑποκάτω ἀπὸ ἕνα φυτόν, ποὺ ὠνομάζετο Ραθμέν (ἀρκευθος), καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἀποθάνῃ λέγων· «ἀρκετὰ ἕως τώρα ἔζησα. Πάρε, Κύριε, ἀπὸ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου, διότι ἐγὼ δὲν εἶμαι καλύτερος ἀπὸ τοὺς προγόνους μου».

Ὁ ἴδιος ὅμως ἐπροχώρησε βαθύτερα εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἀφοῦ ἐβάδισε δρόμον μιᾶς ἡμέρας (ἑπτὰ περίπου ὡρῶν), ἔφθασε καὶ ἐκάθισε κάτω ἀπὸ ἕνα φυτόν, ποὺ ὀνομάζεται Ραθμέν (ἄρκευθος, κέδρος). Ἑξαντλημένος ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ τὸν κόπον τῆς πορείας καὶ πιεζόμενος ἀπὸ τὴν θλῖψιν καὶ τὴν βαρυθυμίαν ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἀποθάνῃ καὶ εἶπεν: «Ἀρκετὰ ἐκοπίασα καὶ ἐκακοπάθησα· πάρε λοιπὸν τώρα τὴν ζωήν μου, Κύριε, διότι ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀνώτερος καὶ καλύτερος ἀπὸ τοὺς προπάτορές μου».

Ἀποκαρδιωμένος δὲ καὶ βαρύθυμος ἔπεσε καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ κάτω ἀπὸ τὸ δένδρον. Αἴφνης κάποιος τὸν ἤγγισεν καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω καὶ φάγε».

Ὁ Ἠλίας κουρασμένος καὶ λυπημένος ἐκοιμήθη καὶ ἔπεσεν εἰς ὕπνον βαθὺν κάτω ἀπὸ τὸ φυτὸν Ραθμέν. Ἀλλὰ νά· ἔξαφνα κάποιος τὸν ἄγγιξε καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ φάγε».

Ὁ Ἠλίας ἐξύπνησεν, ἤνοιξε τὰ μάτια του καὶ εἶδεν πρὸς τὸ μέρος, ποὺ ἀνεπαύετο ἡ κεφαλή του, ψημένην κριθίνην λαγάναν καὶ δοχεῖον μὲ νερό. Ἐσηκώθη, ἔφαγε, ἔπιε καὶ ἐκοιμήθη πάλιν.

Ὁ Ἠλίας ἐξύπνησεν, ἐκύτταξε γύρω καὶ νά· κοντὰ εἰς τὴν κεφαλήν του εὑρίσκετο μία κριθαρένια λαγάνα ψημένη (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Ἐπάνω εἰς ζεστὲς πέτρες) καὶ μία πήλινη κανάτα μὲ νερό. Ὁ Ἠλίας ἐσηκώθη καὶ ἔφαγε καὶ ἤπιε. Κατόπιν δὲ ἐκοιμήθη πάλιν.

Ὁ ἄγγελος ἐπανῆλθε διὰ δευτέραν φοράν, ἤγγισεν αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω καὶ φάγε, διότι εἶναι πολὺς ἀκόμη ὁ δρόμος, ποὺ θὰ κάμῃς».

Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἦλθε διὰ δευτέραν φοράν, τὸν ἄγγιξε καὶ τοῦ εἶπε: «Σήκω καὶ φάγε, διότι ὁ δρόμος ποὺ ἔχεις νὰ βαδίσῃς, τὸ ταξίδι ποὺ ἔχεις ἀκόμη νὰ κάμῃς, εἶναι μεγάλο καὶ κουραστικό».

Ὁ Ἠλίας ἐσηκώθη, ἔφαγε καὶ ἔπιε. Μὲ τὴν δύναμιν δὲ τῆς τροφῆς ἐκείνης ἐβάδισεν ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας, ἕως ὅτου ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ.

Ὁ Ἠλίας ἐσηκώθη καὶ ἔφαγε καὶ ἤπιε. Καὶ μὲ τὴν δύναμιν τῆς τροφῆς ἐκείνης ἐβάδισε σαράντα ἡμέρες καὶ σαράντα νύχτες, μέχρις ὅτου ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ.

Εἰσῆλθεν εἰς ἕνα ἐκεῖ σπήλαιον, ὅπου καὶ ἔμεινε. Καὶ ἰδού, ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπε· «διατί σύ, Ἠλιού, εὑρίσκεσαι ἐδῶ;»

Εἰς τὸ Χωρὴβ ἐμπῆκε εἰς ἕνα σπήλαιον καὶ ἐγκατεστάθη ἐκεῖ. Καὶ νά· ἔξαφνα λόγος Κυρίου κατέφθασεν εἰς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Τί κάνεις ἐδῶ; Πῶς ἐδῶ, Ἠλία;»

Ὁ Ἠλίας ἀπήντησε· «πλημμυρίζει ἡ καρδία μου ἀπὸ φλογερὸν ζῆλον διὰ σέ, τὸν Κύριον καὶ Παντοκράτορα, διότι οἱ Ἰσραηλῖται σὲ ἐγκατέλειψαν. Τὰ θυσιαστήριά σου τὰ κατέσκαψαν, τοὺς δὲ προφήτας σου ἐφόνευσαν μὲ ρομφαίαν. Ἔτσι δὲ ἔχω ἀπομείνει ἐγὼ ἐντελῶς μόνος, οἱ δὲ ἐχθροί σου ζητοῦν νὰ ἀφαιρέσουν καὶ τὴν δίκην μου ζωήν».

Ὁ Ἠλίας ἀπάντησε: «Ζῆλος ἱερὸς καὶ φλογερός, ἀγανάκτησις ἱερὰ καὶ μεγάλη ἔχει κυριεύσει τὴν ψυχήν μου διὰ Σέ, τὸν παντοκράτορα Κύριον. Πονῶ καὶ ἀγανακτῶ πολύ, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἀθέτησαν τὴν διαθήκην σου καὶ σὲ ἐγκατέλειψαν· τὰ θυσιαστήριά σου τὰ κατέστρεψαν καὶ τοὺς προφῆτες σου τοὺς ἐφόνευσαν μὲ ξίφος· καὶ ἐγώ, μόνον ἐγώ, ἔχω μείνει ὁλομόναχος. Ζητοῦν δὲ νὰ ἀφαιρέσουν καὶ τὴν ἰδικήν μου ζωήν!»

Εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Θεός· «αὔριον νὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ τὸ σπήλαιον καὶ νὰ σταθῇς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου εἰς τὸ ὄρος· καὶ ἰδού, θὰ περάσῃ ἐκεῖ ὁ Κύριος». Ἔτσι καὶ ἔγινε. Αἴφνης ἰσχυρότατος ἄνεμος ἔπνευσε, ποὺ διέλυε ὄρη καὶ συνέτριβε πέτρας, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχεν ὁ Κύριος μέσα εἰς τὸν σφοδρὸν ἄνεμον. Ἔπειτα ἀπὸ τὸν ἄνεμον ἔγινε σεισμὸς μεγάλος, ἀλλὰ οὔτε μέσα εἰς τὸν σεισμὸν ὑπῆρχεν ὁ Κύριος.

Καὶ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶπεν εἰς τὸν Ἠλίαν: «Νὰ βγῇς αὔριον ἀπὸ τὸ σπήλαιον καὶ νὰ σταθῇς ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον εἰς τὸ ὄρος. Καὶ νά· ἔξαφνα θὰ περάσῃ ἀπὸ ἐμπρός σου ὁ Κύριος. Τοῦτο θὰ γίνῃ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον: Θὰ φυσήξῃ ἔξαφνα θύελλα μεγάλη καὶ ἰσχυρή, ποὺ διαλύει ὄρη καὶ κατακομματιάζει πέτρες ἐνώπιον τοῦ Κυρίου· ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν θὰ εἶναι εἰς τὴν φοβερὰν ἐκείνην θύελλαν. Μετὰ τὴν θύελλαν θὰ ἀκολουθήσῃ σεισμός· ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν θὰ εἶναι οὔτε εἰς τὸν σεισμόν.

Ἔπειτα ἀπὸ τὸν σεισμὸν ἦλθε πῦρ. Οὔτε μέσα εἰς τὸ πῦρ ὑπῆρχεν ὁ Κύριος. Ἔπειτα ἀπὸ τὸ πῦρ ἠκούσθη φωνὴ αὔρας λεπτῆς καὶ δροσεράς. Ἐκεῖ ὑπῆρχεν ὁ Κύριος.

Μετὰ τὸν σεισμὸν θὰ ἀκολουθήσῃ φωτιά· ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι οὔτε εἰς τὴν φωτιὰ ὁ Κύριος. Μετὰ τὴν φωτιὰ θὰ ἀκολουθήσῃ ὁ ἁπαλὸς ψίθυρος λεπτῆς, δροσερῆς καὶ σιγαλῆς αὔρας· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ Κύριος».

Ὅταν ὁ Ἠλίας ἤκουσε καὶ εἶδεν αὐτό, ἐκάλυψεν ἀπὸ σεβασμὸν καὶ φόβον τὰ πρόσωπόν του μὲ τὴν μηλωτήν. Ἐξῆλθε καὶ ἐστάθη κάτω ἀπὸ τὸ σπήλαιον. Καὶ ἰδοὺ πάλιν ὁ Θεὸς τὸν ἠρώτησε· «διατί εὑρίσκεσαι ἐδῶ, Ἠλία;»

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ὅταν ὁ Ἠλίας ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἐσκέπασεν ἀπὸ φόβον καὶ βαθὺν σεβασμὸν τὸ πρόσωπόν του μὲ τὸν μανδύαν τὸν καμωμένον ἀπὸ δέρμα προβάτου, τὸν ὁποῖον ἐφοροῦσε, καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ σπήλαιον καὶ ἐστάθη εἰς τὴν εἴσοδόν του. Καὶ νά· ἔξαφνα ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ τὸν ἐρώτησε καὶ πάλιν: «Τί κάνεις ἐδῶ; Πῶς ἐδῶ, Ἠλία;»

Ὁ δὲ Ἠλίας ἀπήντησε· «φλογερὸς ζῆλος πλημμυρίζει τὴν καρδίαν μου πρὸς χάριν σοῦ, τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος. Πονῶ, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἐγκατέλιπον τὴν διαθήκην σου. Κατέσκαψαν καὶ ἐκρήμνισαν τὰ θυσιαστήριά σου. Ἐφόνευσαν μὲ ρομφαίαν τοὺς προφήτας σου. Ἐγὼ δὲ ἐντελῶς μόνος ἔχω ἀπομείνει. Ἀλλὰ ζητοῦν καὶ τὴν ἰδικήν μου ζωὴν νὰ ἀφαιρέσουν».

Ὁ Ἠλίας ἀπάντησε: «Ζῆλος ἱερὸς καὶ φλογερός, ἀγανάκτησις ἱερὰ καὶ μεγάλη ἔχει κυριεύσει τὴν ψυχήν μου διὰ Σέ, τὸν παντοκράτορα Κύριον. Πονῶ καὶ ἀγανακτῶ πολύ, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἀθέτησαν τὴν διαθήκην σου καὶ σὲ ἐγκατέλειψαν· τὰ θυσιαστήριά σου τὰ κατέστρεψαν καὶ τοὺς προφῆτες σου τοὺς ἐφόνευσαν μὲ ξίφος· καὶ ἐγώ, μόνον ἐγώ, ἔχω μείνει ὁλομόναχος. Ζητοῦν δὲ νὰ ἀφαιρέσουν καὶ τὴν ἰδικήν μου ζωήν!»

Εἶπε τότε ὁ Κύριος πρὸς αὐτόν· «πήγαινε, ξαναγύρισε εἰς τὸν δρόμον σου καὶ θὰ ἔλθῃς εἰς τὸν δρόμον τῆς ἐρήμου τῆς Δαμασκοῦ. Ὅταν φθάσῃς ἐκεῖ, θὰ χρίσῃς ὡς βασιλέα τῆς Συρίας τὸν Ἀζαήλ,

Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν Ἠλίαν: «Πήγαινε, γύρισε πίσω, βάδισε τὸν δρόμον σου καὶ ἀκολούθησε τὸν δρόμον τῆς ἐρήμου, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν Δαμασκόν. Καὶ ὅταν φθάσῃς εἰς τὴν Δαμασκόν, νὰ χρίσῃς τὸν Ἀζαὴλ ὡς βασιλιᾶ τῆς Συρίας.

τὸν δὲ Ἰού, υἱὸν τοῦ Ναμεσσί, θὰ τὸν χρίσῃς βασιλέα τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τὸν Ἐλισαιέ, τὸν υἱὸν Σαφάτ, θὰ τὸν χρίσῃς ὡς προφήτην ἀντὶ σοῦ.

Ἐπίσης θὰ χρίσῃς καὶ τὸν Ἰού, τὸν υἱὸν τοῦ Ναμεσσί, ὡς βασιλιᾶ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ. Τὸν δὲ Ἐλισαῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Σαφάτ, θὰ χρίσῃς ὡς προφήτην, ὁ ὁποῖος θὰ σὲ διαδεχθῇ.

Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο· ἐκεῖνον ὁποῖος θὰ διασωθῇ ἀπὸ τὴν ρομφαίαν τοῦ Ἀζαήλ, θὰ τὸν θανατώσῃ ὁ Ἰού, καὶ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος θὰ διαφύγῃ τὴν φονικὴν ρομφαίαν Ἰού, θὰ τὸν τιμωρήσῃ διὰ θανάτου ὁ Ἐλισαῖος.

Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο: Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ σωθῇ ἀπὸ τὸ ξίφος τοῦ Ἀζαήλ, θὰ τὸν θανατώσῃ ὁ Ἰού· καὶ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ σωθῇ ἀπὸ τὸ ξίφος τοῦ Ἰού, θὰ τὸν θανατώσῃ ὁ Ἐλισαῖος.

Θὰ ἀφήσῃς ὅμως ζῶντας καὶ ἀσφαλεῖς μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἑπτὰ χιλιάδας ἄνδρας, ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν ἔκαμψαν γόνυ, διά, νὰ προσκυνήσουν τὸν Βάαλ, τὰ στόματα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν προσεκύνησαν αὐτόν».

Θὰ φυλάξῃς δὲ καὶ δὲν θὰ θανατώσῃς εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰσραὴλ ἑπτὰ χιλιάδες (7.000) ἄνδρες, ὅσους δηλαδὴ δὲν ἐγονάτισαν διὰ νὰ προσκυνήσουν καὶ νὰ λατρεύσουν τὸν Βάαλ, ὅσα στόματα δὲν ἐπροσκύνησαν τὸ εἴδωλον τοῦ θεοῦ αὐτοῦ».

Ὁ Ἠλίας ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ, εὗρε τὸν Ἐλισαῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Σαφάτ, ὁ ὁποῖος τότε ἔκανε χωράφι μὲ τὰ βόϊδια του - δώδεκα ζεύγη βοϊδιῶν ὤργωναν ἐνώπιόν του, αὐτὸς δὲ ἔκανε χωράφι αὐτοπροσώπως μὲ ἕνα ζεῦγος - . Ὁ Ἠλίας τὸν ἐπλησίασε καὶ ἔρριψεν ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὴν μηλωτήν.

Ἔτσι ὁ Ἠλίας ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὸ ὄρος Χωρὴβ καὶ εὑρῆκε τὸν Ἐλισαῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Σαφάτ, ὁ ὁποῖος ὤργωνε μὲ βόδια - δώδεκα ζευγάρια βόδια ὤργωναν ἐμπρός του, αὐτὸς δὲ ὁ ἴδιος ὤργωνε μὲ τὸ ἕνα ζευγάρι - . Ὁ Ἠλίας, μόλις τὸν εἶδε, τὸν ἐπλησίασε καὶ ἔρριψε μὲ μίαν γρήγορον κίνησιν ἐπάνω εἰς τὸν Ἐλισαῖον τὸν μανδύαν του τὸν καμωμένον ἀπὸ δέρμα προβάτου.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐνόησε τὴν συμβολικὴν αὐτὴν πρᾶξιν τοῦ Ἠλιού, ἐγκατέλειπε τὰ βόϊδια του καὶ ἔτρεξεν ὄπισθεν τοῦ Ἠλιοὺ καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐπίτρεψόν μου νὰ μεταβῶ, διὰ νὰ ἀποχαιρετήσω καὶ καταφιλήσω τὸν πατέρα μου, καὶ ἔπειτα θὰ σὲ ἀκολουθήσω». Ὁ δὲ Ἠλίας τοῦ εἶπε· «πήγαινε καὶ γύρισε πάλιν, διότι σὲ ἔχω καταστήσει προφήτην».

Ἀμέσως ὁ Ἐλισαῖος, ποὺ ἐκατάλαβε τὶ ἐσήμαινεν ἡ πρᾶξις αὑτὴ τοῦ Ἠλία, ἀφῆκε τὰ βόδια, μὲ τὰ ὁποῖα ὤργωνεν, ἔτρεξε πίσω ἀπὸ τὸν Ἠλίαν καὶ τοῦ εἶπε: «Δῶσε μου τὴν ἄδειαν, σὲ παρακαλῶ, νὰ τρέξω νὰ ἀποχαιρετήσω μὲ ἀσπασμὸν τὸν πατέρα μου καὶ κατόπιν θὰ ἔλθω νὰ σὲ ἀκολουθήσω». Ὁ Ἠλίας τοῦ ἀπάντησε: «Πήγαινε· να ἐπιστρέψῃς ὅμως καὶ πάλιν, διότι ἐγὼ ἔπραξα τὸ καθῆκον μου· σὲ ἔκαμα προφήτην».

Ὁ Ἐλισαῖος ἀπεχωρίσθη τὴν ὥραν ἐκείνην ἀπὸ τὸν Ἠλίαν, ἐπῆρε τὰ δώδεκα ζεύγη τῶν βοϊδιῶν, τὰ ἔσφαξε καὶ τὰ ἐθυσίασε, τὰ ἔψησε μὲ τὰ ξύλα ἀπὸ τὰ ἄροτρα τῶν βοϊδιῶν, παρέθεσε τράπεζαν εἰς τὸν λαὸν καὶ ἔφαγον. Ἔπειτα ἐσηκώθη καὶ ἐπορεύθη εἰς συνάντησιν τοῦ Ἠλιοὺ καὶ ὑπηρετοῦσεν αὐτόν.

Ὁ Ἐλισαῖος ἐπέστρεψεν (ἐγύρισε πίσω) καὶ ἔφυγεν ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου συνηντήθη μὲ τὸν Ἠλίαν. Καὶ ἐπῆρε τὰ δώδεκα ζευγάρια τῶν βοδιῶν ποὺ ὤργωναν, τὰ ἔσφαξε, τὰ ἐθυσίασε καὶ τὰ ἔψησε μὲ τὰ ξύλα τῶν ἀλετριῶν, εἰς τὰ ὁποῖα ἦσαν ζευγμένα, καὶ ἐμοίρασε τὸ ψημένον κρέας εἰς τὸν λαόν, καὶ ἔφαγαν. Κατόπιν ὁ Ἐλισαῖος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε καὶ συνήντησε τὸν Ἠλίαν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὸν ἀκολούθησε καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε.