Βασιλειῶν Γ' 3

Ἀφοῦ δὲ ἐστερεώθη πλέον ἡ βασιλεία διὰ τῆς χειρὸς τοῦ Σολομῶντος, ὁ Σολομὼν ἦλθεν εἰς συμπεθεριὰν μὲ τὸν Φαραὼ τὸν βασιλέα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐπῆρεν ὡς συζυγόν του τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τοῦ Φαραώ, τὴν ὁποίαν ἔφερεν εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, μέχρις ὅτου ἐτελείωσε τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ἰδικοῦ του οἴκου, τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ τείχους τοῦ κύκλῳ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν πλέον ἡ βασιλεία εἰς τὰ χέρια τοῦ Σολομῶντος ἐστερεώθη καὶ ἰσχυροποιήθη, ὁ Σολομὼν ἔκαμε συμπεθεριὸ μὲ τὸν Φαραώ, τὸν βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου, ἐνυμφεύθη τὴν θυγατέρα τοῦ Φαραὼ καὶ τὴν ἔφερε καὶ τὴν ἐγκατέστησεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, μέχρις ὅτου ὠλοκλήρωσε τὸ κτίσιμον τοῦ ἀνακτόρου του καὶ τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ γύρω-γύρω τοῦ τείχους τῆς ὀχυρώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁ λαὸς ὅμως προσέφερε θυσίαν θυμιάματος ἐπάνω εἰς ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη οἰκοδομηθῇ ὁ ναὸς τοῦ Κυρίου μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης.

Ὁ λαὸς ὅμως προσέφερε θυμίαμα εἰς πολλοὺς καὶ διαφόρους ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη κτισθῇ μέχρι τότε ναὸς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σολομὼν ἠγάπησε τὸν Κύριον, ἐπορεύετο σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας ὁ Δαυῒδ ὁ πατήρ του τοῦ εἶχε δώσει, ἀλλὰ προσέφερε θυσίας καὶ θυμιάματα πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, διότι δὲν εἶχεν ἀνοικοδομηθῆ ὁ ναός.

Ὁ δὲ Σολομὼν ἀγάπησε τὸν Κύριον καὶ ἐβάδιζε σύμφωνα μέ τις ἐντολὲς καὶ τὶς ὑποθῆκες τοῦ πατέρα του, τοῦ Δαβίδ· ὅμως καὶ αὐτὸς ἐθυσίαζε καὶ προσέφερε θυμίαμα πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς διαφόρους ὑψηλοὺς τόπους, ὅπως ὁ ἄλλος λαός.

Ἐσηκώθη, λοιπόν, κάποτε καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γαβαών, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ ἐκεῖ θυσίαν πρὸς τὸν Θεόν, διότι ἡ μεγάλη αὐτὴ πόλις εὑρίσκετο εἰς ἕνα πολὺ ὑψηλὸν τόπον. Ὁ Σολομὼν προσέφερεν ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώματος χίλια ζῶα εἰς τὸ θυσιαστήριον τῆς Γαβαών.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἐξεκίνησε καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γαβαὼν διὰ νὰ προσφέρῃ ἐκεῖ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν· διότι ἡ Γαβαὼν ἦταν κτισμένη εἰς πολὺ ὑψηλὴν τοποθεσίαν καὶ ἦταν (ἐπίσης) πολὺ ἐπίσημος. Ὁ Σολομὼν προσέφερεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῆς Γαβαὼν χίλια ζῶα ὡς θυσίαν ὁλοκαυτώσεως.

Ἐκεῖ δὲ ὁ Κύριος παρουσιάσθη εἰς τὸν Σολομῶντα κατὰ τὴν νύκτα εἰς τὸν ὕπνον του καὶ τοῦ εἶπεν· «ζήτησέ μου κάτι διὰ τὸν ἑαυτόν σου».

Ἐκεῖ εἰς τὴν Γαβαὼν παρουσιάσθη τὴν νύκτα ἐκείνην εἰς τὸν Σολομῶντα ἐνῷ ἐκοιμᾶτο, ὁ Κύριπς μὲ θεῖον καὶ ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον καὶ τοῦ εἶπε: «Ζήτησέ μου κάποιο αἴτημα διὰ τὸν ἑαυτόν σου».

Ὁ Σολομὼν ἀπήντησε· «σύ, Κύριε, ἔδειξες μεγάλην καλωσύνην πρὸς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυῒδ τὸν πατέρα μου, διότι ἔζησεν αὐτὸς ἐνώπιόν σου μὲ πίστιν πρὸς σέ, μὲ δικαιοσύνην καὶ εὐθύτητα καρδίας ἀπέναντί σου. Σὺ δὲ τοῦ ἐπεδαψίλευσες τὸ μέγα τοῦτο καλόν, τὸ νὰ δώσῃς δηλαδὴ τὸν υἱόν του νὰ καθήσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου του, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα αὐτή.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἀπάντησε: «Σὺ ἔδειξες πάντοτε πολλὴν καλωσύνην καὶ ἐφέρθης μὲ μεγάλην συγκατάβασιν καὶ σταθερὰν ἀγάπην πρὸς τὸν δοῦλον σου Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, διότι ἐκεῖνος ἔζησεν ἐνώπιόν σου μὲ ἀλήθειαν, ὑπακοὴν καὶ εἰλικρίνειαν, μὲ δικαιοσύνην, μὲ εὐθύτητα, ἀκεραιότητα καὶ τιμιότητα. Σὺ δὲ τοῦ ἐπεφύλαξες τὴν μεγάλην αὐτὴν συγκατάβασιν καὶ σταθερὰν ἀγάπην σου, να δώσῃς δηλαδὴ ὥστε ὁ υἱός του νὰ τὸν διαδεχθῇ καὶ νὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον του, ὅπως τὸ φανερώνει καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Καὶ τώρα, Κύριέ μου καὶ Θεέ μου, σὺ ἔδωκες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου ἀντὶ τοῦ Δαυῒδ τοῦ πατρός μου. Ἐγὼ δὲ εἶμαι μικρὸν παιδίον ἀκόμη καὶ δὲν γνωρίζω, πῶς νὰ πορεύωμαι καὶ νὰ συμπεριφέρωμαι εἰς τὴν ζωήν μου.

Τώρα λοιπόν, Κύριε ὁ Θεός μου, σὺ ἀνέδειξες ἐμὲ τὸν δοῦλον σου βασιλιᾶ εἰς τὴν θέσιν τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα μου· ἐγὼ δέ, συγκρινόμενος πρὸς ἐκεῖνον, εἶμαι ἀκόμη μικρὸ παιδὶ χωρὶς πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζω πῶς νὰ ἀναστρέφωμαι καὶ νὰ συμπεριφέρωμαι εἰς τὴν ζωὴν καὶ πῶς νὰ κυβερνῶ.

Ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εὑρίσκομαι ἐν μέσῳ λαοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἐξέλεξες καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναρίθμητος.

Ἐκτὸς αὐτῶν ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εὑρίσκομαι ὡς βασιλιᾶς μεταξὺ τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον σὺ ἐξέλεξες καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι πλῆθος πολύ, ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀριθμηθῇ καὶ νὰ ὑπολογισθῇ.

Διὰ τοῦτο ἐπιθυμῶ, νὰ δώσῃς εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου διάνοιαν προσεκτικὴν νὰ ἀκούῃ καὶ νὰ κρίνῃ τὸν λαόν μὲ δικαιοσύνην, νὰ διακρίνῃ τὸ δίκαιον ἀπὸ τὸ ἄδικον· διότι ποιὸς χωρὶς τὴν ἰδικήν σου βοήθειαν θὰ ἠμπορῇ νὰ κυβερνᾷ τὸν πολὺν καὶ δυσκυβέρνητον τοῦτον λαόν σου;»

Διὰ τοῦτο χάρισε εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καρδίαν ταπεινὴν καὶ νοῦν ὀξυδερκῆ, ποὺ νὰ ἐννοῇ καὶ νὰ ἀντιλαμβάνεται ὀρθά, ὥστε νὰ ἀκούω, νὰ ἀντιλαμβάνωμαι καὶ νὰ διακρίνω μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης; ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ ἔτσι νὰ κρίνω μὲ δικαιοσύνην. Διότι, ἐὰν δὲν χαρίσῃς τὸν ἰδικόν σου φωτισμόν, ποῖος ἠμπορεῖ νὰ κυβερνᾷ τὸν λαόν σου αὐτόν, τὸν τόσον πολύν;»

Ὁ λόγος καὶ τὸ αἴτημα αὐτὸ τοῦ Σολομῶντος ἐφάνη ἀρεστὸν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Καὶ τὰ ὅσα εἶπεν ὁ Σολομὼν ἐφάνησαν ἀρεστὰ εἰς τὸν Κύριον, διότι ὁ Σολομὼν δὲν ἐζήτησε κάτι ἄλλο, ἀλλ’ ἐζήτησεν αὐτὸ εἰδικῶς τὸ χάρισμα.

Καὶ ὁ Κύριος τοῦ εἶπεν· «ἐπειδὴ ἐζήτησες ἀπὸ ἐμὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ δὲν ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου μακρότητα ἡμερῶν, δὲν ἐζήτησες πλούτη, δὲν ἐζήτησες τὸν θάνατον τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλὰ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου σοφίαν καὶ νοητικὴν ἱκανότητα, ὥστε νὰ δύνασαι νὰ κρίνῃς δικαίως,

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος τοῦ εἶπεν: «Ἐπειδὴ ἐζήτησες ἀπὸ ἐμὲ τὸ χάρισμα (αἴτημα) αὐτὸ καὶ δὲν ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου πολλὰ χρόνια ζωῆς, οὔτε ἐζήτησες πλοῦτον, οὔτε τὸν θάνατον τῶν ἐχθρῶν σου, ἀλλ’ ἐζήτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὴν ἱκανότητα νὰ ἀκούῃς, νὰ ἀντιλαμβάνεσαι, νὰ διακρίνῃς τὰ πράγματα καὶ ἔτσι νὰ κρίνῃς μὲ δικαιοσύνην,

Ἰδοὺ ἔκαμα εἰς σέ, ὅπως μοῦ εἶπες. Ἰδού, σοῦ ἔδωσα διάνοιαν συνετὴν καὶ σοφήν, ὁμοίαν πρὸς τὴν ὁποίαν κανεὶς προηγουμένως ἀπὸ σὲ δὲν εἶχε καὶ οὔτε θὰ ὑπάρξῃ ὕστερα ἀπὸ σὲ ὅμοιός σου.

νά! ἔκαμα ἀμέσως σύμφωνα μὲ τὸ αἴτημα καὶ τὴν ἐπιθυμίαν σου: Δηλαδή, νά· σοῦ δίδω νοῦν συνετόν, γνωστικόν, ὀξυδερκῆ καὶ σοφόν, τόσον πολύ, ὥστε δὲν ὑπῆρξε καὶ δὲν ἐφάνη ποτὲ πρὶν ἀπὸ σὲ οὔτε καὶ θὰ παρουσιασθῇ μετὰ ἀπὸ σὲ ἄλλος ὅμοιός σου ἄνθρωπος κατὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν.

Ἀλλὰ καὶ ὅσα δὲν μοῦ ἐζήτησες θὰ σοῦ τὰ δώσω δηλαδὴ πλοῦτον καὶ δόξαν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ ἄλλος ὅμοιός σου μεταξὺ ὅλων τῶν βασιλέων.

Ἀλλὰ σοῦ δίδω ἐπίσης καὶ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν μοῦ ἐζήτησες· σοῦ δίδω καὶ πλούτη καὶ δόξαν, τόσα πολλά, ὥστε δὲν ἐφάνη ποτὲ ἄλλος ὅμοιός σου μεταξὺ τῶν βασιλέων.

Ἐὰν δὲ πορευθῇς κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς σου σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματά μου, ὅπως ἐπορεύθη ὁ Δαυῒδ ὁ πατήρ σου, θὰ σοῦ δώσω καὶ μακρότητα ἡμερῶν».

Ἐὰν δὲ εἰς τὴν διαγωγήν σου καὶ εἰς τὸν δρόμον τῆς ζωῆς σου βαδίζῃς καὶ συμπεριφέρεσαι σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους, τὶς ἐντολὲς καὶ τὰ προστάγματά μου, ὅπως ἐβάδισε καὶ συμπεριφέρθη ὁ Δαβίδ, ὁ πατέρας σου, τότε καὶ ἐγὼ θὰ ἐπεκτείνω τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς σου· θὰ σὲ μακροημερεύσω».

Ὁ Σολομὼν ἐξύπνησε καὶ ἐνόησε, ποῖον ἦτο τὸ ὄνειρόν του. Ἠγέρθη, ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐστάθη ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου ἀπέναντι τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὴν Σιών. Ἐκεῖ προσέφερεν ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας εἰρηνικάς. Παρέθεσε δὲ διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ δι’ ὅλους τοὺς δούλους του μέγα συμπόσιον.

Ὁ Σολομὼν ἐξύπνησε καὶ νά· ἐνόησεν ὅτι ἦταν θεῖον, ἱερὸν καὶ ὑπερφυσικὸν ὄνειρον, εἰς τὸ ὁποῖον τοῦ ἐμίλησε ὁ Θεός. Κατόπιν ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκετο ἐμπρὸς εἰς τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης εἰς τὴν Σιών. Ἐκεῖ δὲ προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν θυσίες ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσίες εἰρηνικές (εὐχαριστήριες)· καὶ μὲ τὰ κομμάτια τῶν εὐχαριστηρίων θυσιῶν (τὰ ὁποῖα ἀνῆκαν εἰς ἐκείνους ποὺ προσέφεραν τὴν θυσίαν) ἔκαμε μεγάλο ἑορταστικὸν συμπόσιον διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ δι’ ὅλους τοὺς δούλους του.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλέα δύο κοιναὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἐστάθησαν ὄρθιαι ἐνώπιόν του.

Τότε παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ δύο γυναῖκες πόρνες καὶ ἐστάθησαν ὄρθιες ἐμπρός του.

Ἡ μία ἀπὸ αὐτὰς τοῦ εἶπεν· «ἄκουσέ με, σὲ παρακαλῶ, κύριε: Ἐγὼ καὶ αὐτὴ ἡ γυναίκα ἐμέναμεν εἰς τὸν ἴδιον οἶκον, καὶ ἐγεννήσαμεν εἰς τὸν οἶκον αὐτόν.

Καὶ ἡ μία γυναῖκα εἶπε: «Κύριέ μου, ἄκουσέ με, σὲ παρακαλῶ· ἐγὼ καὶ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἐμέναμε εἰς τὸ ἴδιον σπίτι καὶ ἐγεννήσαμεν καὶ οἱ δύο εἰς τὸ σπίτι αὐτό.

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ τέκνου μου ἐγέννησε καὶ ἡ γυναίκα αὐτή. Εἴμεθα μαζῆ εἰς τὸ ἴδιο τὸ κρεββάτι. Δὲν ὑπῆρξε κανένας ἄλλος μαζῆ μας, πλὴν ἀπὸ ἡμᾶς τὰς δύο.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ παιδιοῦ μου ἐγέννησε καὶ ἡ γυναῖκα αὐτή. Ἤμεθα καὶ οἱ δύο εἰς τὸ ἴδιον κρεββάτι· δὲν ὑπῆρχε μαζί μας κανένας ἄλλος εἰς τὸ σπίτι, ἐκτὸς ἀπὸ ἐμᾶς τὶς δύο.

Συνέβη ὅμως νὰ ἀποθάνῃ τὸ παιδὶ τῆς γυναικὸς αὐτῆς κατὰ τὴν νύκτα, διότι αὐτὴ ἔπεσε καὶ ἐκοιμήθη ἐπάνω του.

Ὅμως ὁ υἱὸς τῆς γυναίκας αὐτῆς ἀπέθανε τὴν νύκτα, διότι αὐτὴ ἐκοιμήθη ἐπάνω του καὶ τὸν ἐπλάκωσε·

Ἐσηκώθη ὅμως κατὰ τὸ μεσονύκτιον, ἐπῆρε τὸ παιδί μου ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά μου, τὸ ἐκοίμισεν εἰς τὴν ἰδικήν της ἀγκαλιάν, τὸν δὲ υἱὸν της τὸν νεκρὸν τὸν ἀπέθεσεν εἰς τὴν ἰδικήν μου ἀγκάλην.

ἐσηκώθη λοιπὸν κατὰ τὰ μεσάνυκτα καί, ἐνῷ ἐκοιμώμουν, ἐπῆρε τὸν υἱόν μου ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά μου καὶ τὸν ἐκοίμισεν εἰς τὴν ἀγκαλιά της καὶ τὸν υἱόν της τὸν νεκρὸν τὸν ἔβαλεν εἰς τὴν ἀγκαλιά μου.

Ἐσηκώθηκα ἐγὼ τὸ πρωὶ νὰ θηλάσω τὸ παιδί μου, καὶ εἶδα ὅτι ἐκεῖνο ἦτο νεκρόν. Ὅταν ἔγινε πρωί, παρετήρησα καὶ εἶδα ὅτι αὐτὸ δὲν ἦτο τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον ἐγὼ εἶχα γεννήσει».

Ἐσηκώθηκα δὲ τὸ πρωῒ διὰ νὰ θηλάσω τὸν υἱόν μου, ἀλλ’ ἐκεῖνος ἦταν νεκρός· ὅταν δὲ τὸν ἐκύτταξα ἀπὸ κοντὰ καὶ μὲ προσοχὴν τὸ πρωΐ, νά· διεπίστωσα ὅτι αὐτὸς δὲν ἦταν ὁ υἱός μου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐγέννησα».

Ἡ ἄλλη ὅμως γυναίκα εἶπε πρὸς αὐτήν· «ὄχι, τὸ παιδί, ποὺ ζῇ, εἶναι τὸ δικό μου τὸ παιδί. Τὸ ἰδικόν σου τὸ παιδὶ εἶναι νεκρόν». Ἔτσι ὡμίλησαν αἱ δύο αὐταὶ γυναῖκες ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἡ ἄλλη γυναῖκα εἶπεν: «Ὄχι! τὸ παιδὶ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου· ὁ δὲ υἱός σου εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί!» Ἔτσι ἐμίλησαν καὶ αὐτὰ εἶπαν οἱ γυναῖκες ἐμπρὸς εἰς τὸν Σολομῶντα.

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν εἶπεν εἰς τὴν μίαν· «σὺ λέγεις ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ παιδί σου, ποὺ ζῇ, καὶ ὅτι τὸ παιδὶ ἐκείνης εἶναι νεκρόν». Καὶ εἰς τὴν ἄλλην εἶπε· «σὺ λέγεις· ὄχι, ὄχι· ἀντιθέτως τὸ ζωντανὸ παιδὶ εἶναι ὁ υἱός μου καὶ τὸ νεκρὸ παιδὶ εἶναι ὁ υἱός σου».

Τότε ὁ βασιλιᾶς τοὺς εἶπε: «Σύ, ἡ μία, λέγεις· «τὸ παιδὶ αὐτὸ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου καὶ ὁ υἱὸς ἐκείνης εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί». Καὶ σύ, ἡ ἄλλη, λέγεις· «ὄχι! τὸ παιδὶ τὸ ζωντανὸ εἶναι ὁ υἱός μου, καὶ ὁ υἱός σου εἶναι τὸ νεκρὸ παιδί».

Εἶπε τότε ὁ βασιλεύς· «πάρετε καὶ φέρετε ἐδῶ μίαν μάχαιραν». Ἔφεραν πράγματι τὴν μάχαιραν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Καὶ ἐπρόσθεσε ὁ βασιλιᾶς: «Φέρτε μου ἕνα μαχαίρι (ξίφος). Οἱ ὑπηρέται ἔφεραν τὸ μαχαίρι εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Εἶπε τότε ὁ βασιλεύς· «κόψτε εἰς δύο τὸ ζωντανὸ παιδί, τὸ ὁποῖον θηλάζει, καὶ δῶστε τὸ ἥμισυ εἰς τὴν γυναῖκα αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλο ἥμισυ εἰς τὴν ἄλλην γυναῖκα».

Τότε ὁ βασιλιᾶς εἶπε: «Μοιράστε τὸ παιδὶ τὸ ζωντανό, ποὺ θηλάζει, εἰς δύο καὶ δῶστε τὸ μισό (ἀπ’ αὐτό) εἰς αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλο μισὸ εἰς τὴν ἄλλην γυναῖκα».

Ἐταράχθησαν τὰ μητρικὰ σπλάγχνα τῆς γυναικός, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε τὸ ζωντανὸν βρέφος, καὶ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «κάμε, σὲ παρακαλῶ, καλωσύνην πρὸς ἐμέ, κύριε, καὶ δώσατε εἰς αὐτὴν τὸ παιδὶ καὶ μὴ τὸ φονεύσετε». Ἡ ἄλλη ὅμως γυναῖκα εἶπεν· «οὔτε εἰς ἐμὲ οὔτε εἰς αὐτὴν νὰ δοθῇ. Διαμελίσατό το».

Τότε ἡ γυναῖκα, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκε τὸ ζωντανὸ παιδί, ἐπειδὴ συνεκινήθη βαθεία καὶ ἐταράχθησαν τὰ μητρικά της σπλάγχνα ἀπὸ ἀγάπην πρὸς τὸ παιδί της, ἀπεκρίθη πρὸς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπε: «Σὲ παρακαλῶ, κύριέ μου, ἄκουσέ με· δῶστε τὸ παιδὶ εἰς αὐτὴν καὶ μὴ τὸ θανατώσετε μὲ κανένα τρόπον!» Ἡ ἄλλη ὅμως εἶπε: «Νὰ μὴ δοθῇ οὔτε εἰς ἐμὲ οὔτε εἰς αὐτήν· μοιράστε το εἰς τὰ δύο!»

Ἀπήντησεν τότε ὁ βασιλεύς· «δώσατε τὸ παιδὶ εἰς τὴν γυναῖκα, ποὺ εἶπε· Δῶστε αὐτὸ εἰς ἐκείνην καὶ μὴ τὸ θανατώσετε. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματική του μητέρα».

Τότε ὁ βασιλιᾶς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε: «Δῶστε τὸ παιδὶ εἰς τὴν γυναῖκα ποὺ εἶπε· «δῶστε τὸ παιδὶ εἰς αὐτὴν καὶ μὴ τὸ θανατώσετε μὲ κανένα τρόπον»· δῶστε τὸ εἰς αὐτήν, διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματική του μητέρα»,

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἐξέδωκεν ὁ βασιλεύς, καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ ἱερὸν δέος πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, διότι εἶδον ὅτι ἡ σύνεσις τοῦ Θεοῦ ὑπῆρχεν εἰς αὐτόν, ὥστε νὰ κρίνῃ κατὰ δίκαιον τρόπον.

Καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἄκουσαν τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασιν αὐτήν, ποὺ ἐξέδωκεν ὁ βασιλιᾶς, καὶ ἠσθάνθησαν βαθὺν σεβασμὸν καὶ ἱερὸν δέος ἀπέναντί του· διότι ἀντελήφθησαν ὅτι εἰς αὐτὸν ὑπῆρχεν ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, σοφία ποὺ ὑπερβαίνει τὰ ἀνθρώπινα μέτρα· σοφία τέτοια, ὥστε νὰ διακρίνῃ ὀρθὰ καὶ νὰ ἀποδίδη δικαιοσύνην.