Βασιλειῶν Δ' 16

Κατὰ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Φακεέ, υἱοῦ τοῦ Ρομελίου, ἔγινε βασιλεὺς εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα ὁ Ἄχαζ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάθαμ.

Κατὰ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Φακεέ, υἱοῦ τοῦ Ρομελία, βασιλιᾶ τοῦ Ἰσραήλ, ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν Θρόνον τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ὁ Ἄχαζ, υἱὸς τοῦ Ἰωαθάμ, βασιλιᾶ τοῦ Ἰούδα.

Ἦτο αὐτὸς εἴκοσιν ἐτῶν, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ δεκαὲξ ἔτη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸς ὅμως δὲν ἔπραξε τὸ ὀρθὸν καὶ τὸ εὐάρεστον ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ πιστῶς, ὅπως εἶχε πράξει καὶ ὁ προγονός του ὁ Δαυΐδ.

Ὅταν ὁ Ἄχαζ ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ἦταν εἴκοσι ἐτῶν, ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ δεκαέξι χρόνια. Ὁ Ἄχαζ δὲν ἔζησε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου μὲ πιστότητα καὶ ἀφοσίωσιν, ὅπως ὁ Δαβίδ, ὁ προπάτοράς του.

Ἀλλὰ ἐβάδισε τὸν δρόμον τῆς ἀσεβείας καὶ ἁμαρτωλότητος τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραήλ, ἀφοῦ καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν υἱόν του τὸν ἐπέρασεν ἀπὸ τὴν φωτιάν, σύμφωνα μὲ τὰς ἀποκρουστικὰς συνηθείας τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα εἶχε ξερριζώσει ὁ Κύριος ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὁ Ἄχαζ ἔζησε κατὰ τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ εἰδωλολατρικὸν παράδειγμα τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰσραήλ. Ἔφθασε μάλιστα μέχρι τοῦ σημείου (κατ’ ἄλλους νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν φωτιὰ τὸν υἱόν του διὰ νὰ τὸν ἑξαγνίσῃ· κατ’ ἄλλους) νὰ θυσιάσῃ τὸν υἱόν του ὡς ὁλοκαύτωμα εἰς τὰ εἴδωλα, σύμφωνα μὲ τὴν σιχαμερὴ συνήθειαν τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ἐξερρίζωσεν ὁ Κύριος, καθὼς οἱ Ἰσραηλῖται ἐπροχωροῦσαν καὶ ἐγκαθίσταντο εἰς τὴν Γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ἔτσι δὲ ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς προσέφερε θυσίας καὶ θυμιάματα εἰς τοὺς ὑψηλοὺς τόπους, εἰς τοὺς λόφους καὶ κάτω ἀπὸ κάθε δασικὸν πυκνόφυλλον δένδρον.

Ἀκόμη ὁ Ἄχαζ συνέχιζε νὰ προσφέρῃ θυσίες καὶ θυμίαμα εἰς τὰ εἴδωλα, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τοὺς ὑψηλοὺς εἰδωλολατρικοὺς τόπους, εἰς λόφους καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλον σκιερὸν δένδρον.

Τότε ὁ Ραασσών, ὁ βασιλεὺς τῆς Συρίας, καὶ ὁ Φακεέ, υἱὸς τοῦ Ρομελίου, βασιλεὺς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἐξεστράτευσαν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ τὴν πολεμήσουν καὶ ἐπολιόρκουν αὐτὴν καὶ τὸν Ἄχαζ, ποὺ εὑρίσκετο ἐντὸς αὐτῆς. Ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἐπιτύχουν νίκην.

Τότε ὁ Ραασσών, βασιλιᾶς τῆς Συρίας, καὶ ὁ Φακεέ, υἱὸς τοῦ Ρομελία, βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, ἐπετέθησαν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐπολιόρκησαν τὴν πόλιν, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο ὁ Ἄχαζ, ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ νικήσουν τὸν Ἄχαζ.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Ραασσών, βασιλεὺς τῆς Συρίας, κατέκτησε καὶ προσήρτησεν εἰς τὴν Συρίαν τὴν Αἰλὰθ καὶ ἐξεδίωξε τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν Αἰλάθ. Κατόπιν δὲ οἱ Ἰδουμαῖοι, τῇ συγκαταθέσει τοῦ Ραασσών, ἦλθον εἰς Αἰλὰθ καὶ ἐγκατεστάθησαν ἐκεῖ μέχρις αὐτῆς τῆς ἡμέρας.

Τὴν ἰδίαν ἐκείνην ἐποχὴν ὁ Ραασσών, βασιλιᾶς τῆς Συρίας, κατέλαβε πάλιν τὴν Αἰλὰθ διὰ λογαριασμὸν τῆς Συρίας καὶ ἔδιωξε ἀπὸ αὐτὴν τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἑκατοικοῦσαν ἐκεῖ. Παρέδωκε δὲ τὴν πόλιν εἰς τοὺς Ἰδουμαίους, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν εἰς τὴν Αἰλὰθ καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς αὐτὴν μέχρι τῆς ἡμέρας, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές.

Τότε ὁ Ἄχαζ ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Θαγλαθφελλασάρ, βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι δοῦλος σου καὶ παιδί σου. Ἔλα καὶ σῶσε με ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τῆς Συρίας καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ βασιλέως τοῦ βασιλείου τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιτεθῇ ἐναντίον μου».

Τότε ὁ Ἄχαζ, ποὺ ἐπολιορκεῖτο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔστειλεν ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Θαγλαθφελλασάρ, βασιλιᾶ τῶν Ἀσσυρίων, οἱ ὁποῖοι τοῦ μετέφεραν τὸ ἀκόλουθον μήνυμα: «Δοῦλος σου εἶμαι ἐγὼ καὶ υἱός σου. Ἔλα καὶ σῶσέ με ἀπὸ τὴν πολιορκίαν τοῦ βασιλιᾶ τῆς Συρίας καὶ τοῦ βασιλιᾶ του βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπιτεθῇ ἐναντίον μου».

Ἐπῆρεν ὁ Ἄχαζ ὅλον τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσόν, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὰ θησαυροφυλάκια τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, καὶ ἔστειλεν αὐτὰ ὡς δῶρα εἰς τὸν βασιλέα.

Καὶ ὁ Ἄχαζ ἐπῆρε ὅλο τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου, καὶ τὰ ἔστειλεν ὡς δῶρα εἰς τὸν βασιλιᾶ τῶν Ἀσσυρίων.

Ὁ βασιλεὺς τῶν Ἄσσυρίων ἐδέχθη τὴν πρόσκλησιν τοῦ Ἄχαζ καὶ ἐξεστράτευσεν εἰς τὴν Δαμασκόν, τὴν ὁποίαν καὶ κατέλαβε. Τοὺς κατοίκους αὐτῆς μετέφερεν εἰς ἄλλας περιοχάς, τὸν δὲ βασιλέα Ραασσὼν ἐφόνευσε.

Ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἀσσυρίων ἐδέχθη τὴν παράκλησιν τοῦ Ἄχαζ. Ἔτσι ὁ Θαγλαθφελλασὰρ ἐπροχώρησε καὶ ἐπετέθη κατὰ τῆς Δαμασκοῦ, τὴν κατέλαβε, συνέλαβεν αἰχμαλώτους τοὺς κατοίκους της καὶ τοὺς μετέφερεν εἰς τὴν πόλιν Κὶρ τῆς Μηδείας, τὸν δὲ βασιλιᾶ τῆς Συρίας Ραασσὼν ἐθανάτωσε.

Ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ μετέβη κατόπιν εἰς τὴν Δαμασκόν, διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Θαγλαθφελλασάρ, βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, ὁ ὁποῖος ἔμεινεν εἰς τὴν πόλιν αὐτήν. Ἐκεῖ εἰς τὴν Δαμασκὸν εἶδε τὸ θυσιαστήριον τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ καὶ ὁ Ἄχαζ ὁ βασιλεὺς ἔστειλε πρὸς τὸν ἀρχιερέα Οὐρίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ σχέδιον τοῦ θυσιαστηρίου καὶ κάθε ἄλλην λεπτομέρειαν, διὰ νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὅμοιον.

Ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ ἐπῆγε εἰς τὴν Δαμασκὸν διὰ νὰ συναντήση ἐκεῖ τὸν νικητὴν Θαγλαθφελλασάρ, τὸν βασιλιᾶ τῶν Ἀσσυρίων. Κατὰ τὴν ἐκεῖ ἐπίσκεψίν του εἶδε τὸ εἰδωλολατρικὸν θυσιαστήριον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Δαμασκόν, καὶ ἔστειλε πρὸς τὸν ἀρχιερέα Οὐρίαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἕνα ἀκριβὲς ἀντίγραφον τοῦ θυσιαστηρίου αὐτοῦ μὲ ὅλες τὶς λεπτομέρειες, τὸν τρόπον καὶ τὰ ὑλικὰ κατασκευῆς του, διὰ νὰ κατασκευάσῆ καὶ ὁ Οὐρίας ὅμοιον θυσιαστήριον εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Πράγματι ὁ Οὐρίας, ὁ ἀρχιερεύς, οἰκοδόμησε θυσιαστήριον καθ’ ὅλα ὅμοιον, ὅπως εἶχε διατάξει μὲ τοὺς ἀπεσταλμένους του ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ ἀπὸ τὴν Δαμασκόν.

Ἔτσι ὁ ἀρχιερεὺς Οὐρίας ἔκτισε θυσιαστήριον καθ’ ἅλα ὅμοιον μὲ ἐκεῖνο τῆς Δαμασκοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ πρότυπον καὶ τὶς ὁδηγίες, ποὺ τοῦ ἀπέστειλεν ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ ἀπὸ τὴν Δαμασκόν.

Ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ, ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἶδε τὸ θυσιαστήριον καὶ ἀνέβη ἐπάνω εἰς αὐτό.

Ὅταν ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν Δαμασκόν, εἶδεν ἕτοιμον τὸ νέον θυσιαστήριον καὶ ἀνέβη εἰς αὐτὸ διὰ νὰ θυσιάσῃ.

Προσέφερε δὲ ὁ ἴδιος θυσίαν τοῦ θυμιάματος, αἱματηρὰ ὁλοκαυτώματα, ἀναίμακτον θυσίαν δημητριακῶν καρπῶν καὶ σπονδὴν τοῦ οἴνου. Τὸ δὲ αἷμα τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν ἔχυσεν εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Ὁ Ἄχαζ ἐπρόσφερε ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον αὐτὸ τὸ θυμίαμά του, τὴν αἱματηρὰν θυσίαν τοῦ ὁλοκαυτώματος καὶ τὴν ἀναίμακτον θυσίαν του καὶ τὴν θυσίαν τοῦ κρασιοῦ (σπονδήν). Ἐπίσης ἔχυσεν εἰς τὸ θυσιαστήριον τὸ αἷμα τῶν εἰρηνικῶν θυσιῶν του.

Ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ διέταξεν ἐπὶ πλέον, ὅπως τὸ χαλκοῦν θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν ἔμπροσθεν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου μετατοπισθῇ καὶ τοποθετηθῇ πλησίον τοῦ νέου θυσιαστηρίου πρὸς βορρᾶν.

Τὸ δὲ χάλκινον θυσιαστήριον, τὸ ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον, τὸ ὁποῖον εὐρισκετο ἀπέναντι τοῦ Ναοῦ, διέταξε να μετατοπισθῇ ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο -δηλαδὴ ἀπὸ τὴν θέσιν μεταξὺ τοῦ νέου θυσιαστηρίου καὶ τοῦ Ναοῦ - καὶ να τοποθετηθῇ κοντὰ εἰς τὴν βορείαν πλευρὰν τοῦ νέου, ἰδικοῦ του θυσιαστηρίου.

Διέταξεν ἀκόμη ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ τὸν ἀρχιερέα Οὐρίαν καὶ τοῦ εἶπεν· «εἰς τὸ νέον αὐτὸ μέγα θυσιαστήριον πρόσφερε τὰ ὁλοκαυτώματα τῆς πρωΐας, τὴν ἀπογευματινὴν θυσίαν, τὸ ἰδιαίτερον ὁλοκαύτωμα τοῦ βασιλέως, τὴν ἀναίμακτον εἰρηνικὴν θυσίαν καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα ὅλων τῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ, τὴν ἀναίμακτον θυσίαν αὐτῶν καὶ τὴν σπονδὴν τοῦ οἴνου. Ὅλον δὲ τὸ αἷμα τῶν ὁλοκαυτωμάτων θὰ χύσῃς εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦτο. Τὸ δὲ παλαιὸν χαλκοῦν θυσιαστήριον θὰ διατεθῇ δι’ ἐμὲ προσωπικῶς, διὰ τὴν πρωϊνὴν θυσίαν».

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ διέταξε τὸν ἀρχιερέα Οὐρίαν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἐπάνω εἰς τὸ νέον αὐτὸ θυσιαστήριον τὸ μεγάλο νὰ προσφέρῃς τὴν πρωϊνὴν θυσίαν τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὴν ἀπογευματινὴν θυσίαν καὶ τὴν θυσίαν ὁλοκαυτώματος τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὴν ἀναίμακτον εἰρηνικήν του θυσίαν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὶς θυσίες ὁλοκαυτωμάτων ὅλου τοῦ λαοῦ καὶ τὶς ἀναίμακτες θυσίες των καὶ τὶς θυσίες τοῦ κρασιοῦ (σπονδές). Εἰς αὐτὸ τὸ νέον θυσιαστήριον νὰ χύσῃς καὶ ὅλον τὸ αἷμα τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ὅλον τὸ αἷμα τῶν ζώων τῶν ἄλλων θυσιῶν. Τὸ δὲ χάλκινον θυσιαστήριον, τὸ παλαιόν, θὰ μείνῃ δι’ ἐμὲ διὰ νὰ ἐρωτῶ τὸν Κύριον· αὐτὸ θὰ τὸ χρησιμοποιῶ ἐγὼ κάθε πρωΐ».

Ὁ ἀρχιερεὺς Οὐρίας ἔπραξεν ὅλα ὅσα εἶχεν εἴπει ὁ Ἄχαζ. Ἐξετέλεσεν ὅλας τὰς ἐντολὰς τοῦ βασιλέως.

Ὁ ἀρχιερεὺς Οὐρίας ἔκαμεν ἀκριβῶς ὅλα, ὅσα τὸν διέταξεν ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ.

Ἀκόμη ὁ βασιλεὺς Ἄχαζ ἔθραυσε τὰ πλευρὰ τῶν κινητῶν λουτήρων, ἀφήρεσεν ἀπὸ αὐτὰ τὸν νιπτῆρα, κατέβασε τὴν χαλκίνην θάλασσαν ἀπὸ τὰ χάλκινα βόϊδια, τὰ ὁποῖα ἦσαν ὑποκάτω ἀπὸ αὐτὴν ὡς ὑποστηρίγματά της, καὶ τὴν ἐτοποθέτησεν εἰς ἄλλην εὐτελῆ λιθίνην βάσιν.

Ὁ βασιλιᾶς Ἄχαζ ἔκοψε τὰ χάλκινα πλευρὰ τῶν κινητῶν λουτήρων καὶ ἀφήρεσεν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν νιπτῆρα, ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω των. Ἐπίσης κατέβασε τὴν χαλκίνην «θάλασσαν» (τὴν μεγάλην δεξαμενήν) ἀπὸ τὴν ράχην τῶν δώδεκα χαλκίνων βοδιῶν, ποὺ τὴν ὑπεβάσταζαν, καὶ τὴν ἔβαλεν ἐπάνω εἰς πέτρινην βάσιν.

Διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ δὲ τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων, διέταξε καὶ μετερρύθμισαν τὴν ἐξέδραν, ἡ ὁποία ἦτο κτισμένη εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν εἰσοδον, ποὺ ὠδηγοῦσεν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν μέρος τοῦ βασιλικοῦ ἀνακτόρου πρὸς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Μετεκίνησεν ἐπίσης τὸ βάθρον (τὴν ἐξέδραν) τοῦ βασιλικοῦ θρόνου, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ ἀπέκλεισε (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μετεκίνησεν, ἔστρεψε πρὸς ἄλλην κατεύθυνσιν) τὴν βασιλικὴν εἴσοδον (τὸν διάδρομον), ποὺ ὠδηγοῦσε ἀπὸ τὸν ἔξω τοῦ ἀνακτόρου χῶρον πρὸς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου· ὁ Ἄχαζ ἔκαμε τὶς μεταρρυθμίσεις αὐτὲς διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν Ἀσσύριον ἡγεμόνα.

Τὰ ὑπόλοιπα ἐκ τῶν ἔργων τοῦ Ἄχαζ, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἔκανε εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ βασιλείου Ἰουδα.

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ βασιλιᾶ Ἄχαζ, καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν «Χρονικῶν (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα»;

Ὁ Ἄχαζ ἐκοιμήθη μὲ τοὺς προπάτορας αὐτοῦ καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ. Ἀντ’ αὐτοῦ δὲ ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ὁ υἱός του, ὁ Ἐζεκίας.

Ἀπέθανεν ὁ Ἄχαζ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένονς προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἐζεκίας, ὁ υἱός του.