Δανιήλ 3

Ὁ βασιλεὺς Νοοβουχοδονόσορ διέταξε κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ κατεσκεύασαν ἕνα χρυσὸν ἄγαλμα. Τὸ ὕψος του ἦτο ἑξῆντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος του ἓξ πήχεις. Τὸ ἐτοποθέτησε δὲ εἰς τὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Βαβυλῶνος.

Ὁ βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχυδονόσορ κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας του κατεσκεύασεν ἕνα χρυσὸν ἄγαλμα· τὸ ὕψος του ἦταν ἑξῆντα πήχεις καὶ τὸ πλάτος του ἕξι πήχεις. Τὸ ἄγαλμα τοῦτο τὸ ἔστησεν εἰς τὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, (ποὺ εὑρίσκετο) εἰς τὴν ἐπαρχίαν (ἤ, τὴν ἐπικράτειαν) τῆς Βαβυλῶνος.

Κατόπιν ἔστειλεν ἀνθρώπους, νὰ συγκεντρώσουν τοὺς ὑπάτους καὶ τοὺς στρατηγούς, τοὺς τοπάρχας, τοὺς προϊσταμένους καὶ τοὺς ἄρχοντας, τοὺς κατέχοντας ἐξουσίας καὶ ὅλους ἐν γένει τοὺς ἄρχοντας τῶν χωρῶν, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχσδανόσορ.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς ἔστειλεν ἀπεσταλμένους νὰ συναθροῖσουν τοὺς ὑπάτους (σατράπας) καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς τοπάρχας (κυβερνήτας περιοχῶν), τοὺς ἡγουμένους (προεστῶτας, συμβούλους) καὶ τοὺς τυράννους (ἡγεμόνας) καὶ τοὺς προϊσταμένους ὑπηρεσιῶν (ἀξιωματούχους) καὶ γενικῶς ὅλους τοὺς ἄρχοντας τῶν χωρῶν ποὺ ἐξουσίαζε, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Πράγματι συνεκεντρώθησαν οἱ τοπάρχαι, οἱ ὕπατοι, οἱ στρατηγοί, οἱ προϊστάμενοι ὑπηρεσιῶν, οἱ μεγάλοι ἄρχοντες, οἱ ἔχοντες ἐξουσίαν, ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῶν χωρῶν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ Ναβουχαδονόσορ ὁ βασιλεύς. Ὅλοι αὐτοὶ ἦλθαν καὶ ἐστάθησαν ἐνώπιον τοῦ ἀγάλματος.

Συνεκεντρώθησαν λοιπὸν οἱ τοπάρχαι (κυβερνῆται περιοχῶν), οἱ ὕπατοι, οἱ στρατηγοί, οἱ ἡγούμενοι (προεστῶτες, σύμβουλοι), οἱ τύραννοι (ἡγεμόνες) οἱ μεγάλοι, οἱ προϊστάμενοι ὑπηρεσιῶν (ἀξιωματοῦχοι) καὶ γενικῶς ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῶν χωρῶν ποὺ ἐξουσίαζεν ὁ μονάρχης τῆς Βαβυλῶνος, διὰ νὰ παραστοῦν εἰς τὰ ἐγκαίνια τοῦ ἀγάλματος, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ. Ὅλοι αὐτοὶ ἐστάθησαν ὄρθιοι ἐμπρὸς εἰς τὸ πελώριον ἐκεῖνο ἄγαλμα.

Ὁ δὲ κῆρυξ ἐφώναζε μὲ ἰσχυρὰν φωνήν· «ἀκούσατε σεῖς, λαοί, φυλαὶ καὶ γλῶσσαι·

Καὶ ὁ κήρυκας ἐφώναζε μὲ πολὺ δυνατὴν φωνήν: «Πρὸς σᾶς, ἄνθρωποι τῶν διαφόρων λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν, ἀπευθύνεται ἡ ἀκόλουθη διαταγή:

τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς τετραχόρδου σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, θὰ πίπτετε καὶ θὰ προσκυνῆτε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσόν, τὸ ὁποῖον ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔστησεν.

Εὐθὺς ἀμέσως, μόλις ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης (= τετραχόρδου ὀργάνου, εἴδους λύρας) καὶ τοῦ ψαλτηρίου (= ἅρπας ἢ σαντουριοῦ) καὶ τῆς συμφωνίας (= ἀσκαύλου, γκάϊδας) καὶ παντὸς ἅλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, θὰ πίπτετε κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ θὰ προσκυνῆτε τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ πέσῃ νὰ προσκυνήσῃ, θὰ ριφθῇ αὐτὴν τὴν ὥραν εἰς τὴν καιομένην κάμινον τοῦ πυρός».

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος δὲν θὰ πέσῃ κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς νὰ προσκυνήσῃ, θὰ ριφθῇ εὐθὺς ἀμέσως εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς».

Ὅταν λοιπὸν οἱ λαοὶ ἤκουαν τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς τετραχόρδου σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, ἔπιπταν εἰς τὴν γῆν ὅλοι οἱ λαοί, αἱ φυλαί, αἱ γλῶσσαι καὶ προσκυνοῦσαν τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχσδονόσορ.

Συνέβαινε λοιπὸν τοῦτο: Ὅταν ἄκουαν οἱ λαοὶ ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῇ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας, ἔπεφταν κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῶν διαφόρων λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐπροσκυνοῦσαν τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἔστησεν ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ.

Τότε ὅμως παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως μερικοὶ Χαλδαῖοι καὶ κατήγγειλαν τοὺς Ἰουδαίους

Τότε παρουσιάσθησαν μερικοὶ ἄνδρες Χαλδαῖοι καὶ κατηγόρησαν τοὺς Ἰουδαίους

εἰς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα λέγοντες· «βασιλεῦ, εὐχόμεθα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων νὰ ζήσῃς.

εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα· οἱ Χαλδαῖοι αὐτοὶ τοῦ εἶπαν: «Βασιλιᾶ· εἴθε νὰ ζῇς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (εἴθε νὰ μείνῃς ἀθάνατος)!

Σύ, βασιλεῦ, ἐξέδωσες διαταγήν, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν κάθε ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ, τῆς κιθάρας καὶ τῆς σαμβύκης, τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων

Σύ, βασιλιᾶ, ἐξέδωκες διαταγήν, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν κάθε ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ παντὸς ἅλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων

καὶ δὲν θὰ πέσῃ νὰ προσκυνήσῃ τὸ χρυσοῦν ἄγαλμα, θὰ ριφθῇ εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.

καὶ δὲν θὰ πέσῃ κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς νὰ προσκυνήσῃ τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, θὰ ριφθῇ εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς.

Ὑπάρχουν, λοιπόν, μεταξύ μας ἄνδρες Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους μάλιστα σὺ κατέστησας ἀρχηγοὺς εἰς τὰ ἔργα τῆς χώρας Βαβυλῶνος, ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγώ, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπήκουσαν, ὦ βασιλεῦ, εἰς τὴν διαταγήν σου· τοὺς θεούς σου δὲν λατρεύουν καὶ τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον σὺ ἔστησες, αὐτοὶ δὲν τὸ προσκυνοῦν».

Ὑπάρχουν λοιπὸν ὡρισμένοι ἐπίσημοι ἄνδρες Ἰουδαῖοι, τοὺς ὁποίους μάλιστα ἐγκατέστησες ὑπευθύνους διοικητὰς καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἐνεπιστεύθης τὶς ὑποθέσεις τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαβυλῶνος, οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, οἱ ὁποῖοι ἀγνόησαν καὶ δὲν ὑπήκουσαν, βασιλιᾶ, εἰς τὸ πρόσταγμά σου· αὐτοὶ δὲν λατρεύουν τοὺς θεούς σου, ἀλλὰ καὶ τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσὸν ποὺ ἔστησες δὲν τὸ προσκυνοῦν».

Τότε ὁ Ναβουχαδρνόσορ ἐπάνω εἰς τὸν θυμόν του καὶ εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς ὀργῆς του, διέταξε νὰ φέρουν ἐνώπιόν του τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ καὶ ἐκεῖνοι ὠδηγήθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ, κυριευμένος ἀπὸ θυμὸν καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς μεγάλης ὀργῆς του, διέταξε νὰ ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του τοὺς Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ. Πράγματι δὲ οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἐπίσημοι Ἰουδαῖοι ὠδηγήθησαν ἀμέσως ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ δὲ Ναβουχοδονόσορ εἰς ἔντονον ὕφος ὡμίλησε καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «πράγματι Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δὲν λατρεύετε τοὺς ἰδικούς μου θεοὺς καὶ δὲν προσκυνεῖτε τὸ χρυσοῦν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἔστησα;

Καὶ ὁ Ναβουχοδονόσορ, ἀπευθυνόμενος πρὸς αὐτούς, τοὺς εἶπεν: «Εἶναι πράγματι ἀλήθεια, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ὅτι δὲν λατρεύετε τοὺς θεούς μου καὶ ὅτι δὲν προσκυνεῖτε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσόν, τὸ ὁποῖον ἔστησα;

Τώρα, λοιπόν, νὰ εἶσθε ἕτοιμοι, ὥστε, ὅταν ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος, τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου, τὴν συμφωνίαν αὐτῶν καὶ παντὸς ἄλλου εἴδους μουσικῶν ὀργάνων, νὰ πέσετε καὶ νὰ προσκυνήσετε τὸ ἄγαλμα τὸ χρυσοῦν, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἔχω κατασκευάσει. Ἐὰν δὲ τυχὸν καὶ δὲν προσκυνήσετε, αὐτὴν τὴν ὥραν θὰ ριφθῆτε εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην. Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια μου;»

Τώρα λοιπόν, ἐὰν εἶσθε ἕτοιμοι καὶ πρόθυμοι (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Νὰ εἶσθε ἕτοιμοι ὥστε), ὅταν ἀκούσετε τὸν ἦχον τῆς σάλπιγγος καὶ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῆς κιθάρας, τῆς σαμβύκης καὶ τοῦ ψαλτηρίου καὶ τῆς συμφωνίας καὶ κάθε εἴδους μουσικοῦ ὀργάνου, νὰ πέσετε κάτω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ νὰ προσκυνήσετε τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον κατεσκεύασα. Ἐὰν ὅμως δὲν τὸ προσκυνήσετε, εὐθὺς ἀμέσως θὰ ριφθῆτε εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ καιόμενον καμίνι τῆς φωτιᾶς. Καὶ τότε ποῖος θεὸς θὰ ὑπάρξῃ, ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια μου;»

Ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγὼ ἀπεκρίθησαν πρὸς τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα καὶ εἶπαν· «εἰς τὸ ἐρώτημά σου αὐτὸ δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν ἡμεῖς.

Οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ἀπάντησαν μὲ θάρρος καὶ μετριοφροσύνην εἰς τὸν βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορα καὶ τοῦ εἶπαν: «Δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ σοῦ ἀπαντήσωμεν ἡμεῖς εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο.

Διότι ὑπάρχει ὁ Θεός μας, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι δυνατὸς νὰ μᾶς περιφρουρήσῃ ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς καμίνου τῆς καιομένης καὶ νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ τὰ χέρια σου, ὦ βασιλεῦ.

Διότι ὁ ἰδικός μας ζωντανὸς καὶ ἀληθινὸς Θεός, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ τὸν ὁποῖον ἡμεῖς λατρεύομεν, ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὸ ἀναμμένον καὶ πυρωμένον καμίνι τῆς φωτιᾶς· Αὐτός, βασιλιᾶ, ἔχει ἀκόμη τὴν δύναμιν νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ καὶ ἀπὸ τὰ χέρια σου.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ἐὰν δὲν γίνῃ, μάθε, ὦ βασιλεῦ, ὅτι ἡμεῖς τοὺς θεούς σου δὲν θὰ λατρεύσωμεν, καὶ τὸ ἄγαλμα, τὸ ὁποῖον σὺ ἔστησες, δὲν θὰ τὸ προσκυνήσωμεν».

Ἀλλά, καὶ ἂν ἀκόμη ὁ Θεός μας δὲν θελήσῃ νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ, καὶ παραχωρήσῃ νὰ κατακαοῦν τὰ σώματά μας, σοῦ καθιστῶμεν γνωστὸν καὶ σοῦ δηλώνομεν, βασιλιᾶ, ὅτι καὶ πάλιν ἠμεῖς οὔτε τοὺς θεούς σου λατρεύομεν οὔτε καὶ τὸ χρυσὸν ἄγαλμα, ποὺ ἔστησες, προσκυνοῦμεν».

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐκυριεύθη ἀπὸ θυμόν· τὸ πρόσωπόν του ἤλλαξεν ἐναντίον τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀδεναγὼ καὶ ἔδωσε διαταγὴν νὰ καύσουν ἑπτὰ φορὲς περισσότερον τὴν κάμινον, μέχρις ὅτου πυρακτωθῇ ἐξ ὁλοκλήρου.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐκυριεύθη ἀπὸ θυμόν, ἡ δὲ ὄψις καὶ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου του ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὴν ἔξαψιν τῆς ὀργῆς κατὰ τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, καὶ διέταξε νὰ καύσουν τὸ καμίνι ἑπτὰ φορὲς περισσότερον ἀπὸ τὸ σννηθισμένον, μέχρις ὅτου πυρακτωθῇ τελείως, εἰς τὸν μέγιστον βαθμόν!

Διέταξεν ἐπίσης ἄνδρας ἰσχυρούς, νὰ δέσουν τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὴν καιομένην κάμινον τοῦ πυρός.

Ἐπίσης διέταξεν ἄνδρες ρωμαλέους νὰ δέσουν τοὺς Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ ἀναμμένον καὶ πυρακτωμένον ἐκεῖνο καμίνι.

Τότε οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἄνδρες ἐδέθησαν μαζῆ μὲ τὰ ἐνδύματά των, μὲ τὰ καλύμματα τῆς κεφαλῆς των καὶ τὰς περισκελίδας των καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης,

Τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι (οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ) ἐδέθησαν μαζὶ μὲ τὰ ἐνδύματά των, δηλαδὴ μὲ τοὺς (ἐσωτερικούς) χιτῶνες των, τὰ καλύμματα τῆς κεφαλῆς των καὶ τὶς μακριὲς καὶ πλατειὲς βράκες τῶν (κατ’ ἄλλους: Τὰ ὑποδήματά των) καὶ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τοῦ ἀναμμένου καὶ πυρακτωμένου καμινιοῦ·

διότι ἡ διαταγὴ τοῦ βασιλέως ἦτο ρητὴ καὶ ἔντονος, ἡ δὲ κάμινος ἐξεκαύθη μὲ τὸ παραπάνω.

(ἐρρίφθησαν δὲ ἔτσι μὲ τὰ ἐνδύματά των βεβιασμένα καὶ ὄχι γυμνοί, ὅπως συνηθίζετο), διότι ἡ προσταγὴ τοῦ βασιλιᾶ ἦταν ἔντονη καὶ δὲν ἐδέχετο καμμίαν ἀναβολήν, τὸ δὲ καμίνι εἶχε πυρακτωθῆ πάρα πολύ· περισσότερον τοῦ κανονικοῦ.

Οἱ τρεῖς αὐτοὶ νέοι, ὁ Σεδράχ, ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγώ, ἐρρίφβησαν μὲ ὁρμὴν δεμένοι εἰς τὸ μέσον τῆς ἀναμμένης καμίνου τοῦ πυρός. Περιπατοῦσαν δὲ αὐτοὶ ἀνάμεσα εἰς τὰς φλόγας τῆς καμίνου, ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ δοξολογοῦντες τὸν Κύριον.

Τοιουτοτρόπως οἱ τρεῖς αὐτοὶ Ἰουδαῖοι ἄνδρες, οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ἔπεσαν εἰς τὸ μέσον τοῦ ἀναμμένου καὶ πυρακτωμένου καμινιοῦ δεμένοι. Παρ’ ὅλα αὐτά, περιπατοῦσαν ἐλεύθεροι (διότι τὰ δεσμά των ἐκάησαν ἀπὸ τὴν φωτιά) μέσα εἰς τὶς φλόγες, ὑμνοῦντες καὶ ἀναπέμποντες δοξολογίαν εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν.

Σταθεὶς δὲ ὄρθιος ὁ Ἀζαρίας ἐν μέσῳ τοῦ πυρός, ἤνοιξε τὸ στόμα αὐτοῦ, προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπε:

Καὶ ὁ Ἀζαρίας (ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς Τρεῖς Παῖδας), ἀφοῦ ἐστάθη ὄρθιος (μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δύο) εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα του, προσηυχήθη εἰς τὸν Θεόν (ἐκ μέρους καὶ τῶν ἄλλων δύο συντρόφων του) καὶ εἶπεν:

«Εὐλογημένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, ἄξιος παντὸς ἐπαίνου· δοξασμένον τὸ Ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

«Εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι, νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, καὶ ἄξιος παντὸς ὕμνου καὶ τὸ ὄνομά σου εἶναι αἰνετὸν καὶ δοξασμένον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας τῶν αἰώνων·

Διότι εἶσαι δίκαιος εἰς ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔκαμες πρὸς ἡμᾶς. Ὅλα τὰ ἔργα σου εἶναι ἀληθινά. Αἱ ὁδοί, τὰς ὁποίας σὺ ἔδωσες ἐντολὴν νὰ ἀκολουθῶμεν, εἶναι εὐθεῖαι καὶ ἀσφαλεῖς. Ὅλαι αἱ ἀποφάσεις σου ὀρθαί.

διότι εἶσαι δίκαιος εἰς ὅλα ὅσα ἔκαμες εἰς ἡμᾶς, καὶ ὅλα τὰ ἔργα σου εἶναι ὀρθὰ καὶ ἀληθινὰ καὶ οἱ δρόμοι σου εἶναι εὐθεῖς, ὅλες δὲ οἱ ἀποφάσεις καὶ τιμωρίες σου εἶναι ὀρθές, ἀληθινὲς καὶ δίκαιες.

Δικαίας ἀποφάσεις ἀλαθήτου κρίσεως ἐξέδωσες δι’ ὅλας ἐκείνας τὰς τιμωρίας καὶ θλίψεις, τὰς ὁποίας ἔστειλες εἰς ἡμᾶς καὶ ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς ἁγίας πόλεως τῶν προγόνων μας. Διότι μὲ ἀκρίβειαν καὶ μὲ δικαίαν κρίσιν ἐπέφερες ὅλα αὐτὰ ἐναντίον μας ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Δίκαιες ἐπίσης εἶναι οἱ ἀποφάσεις ποὺ ἔλαβες καὶ ἐξέδωκες, προκειμένου νὰ ἐπιφέρῃς ὅλες ἐκεῖνες τὶς τιμωρίες ἐναντίον μας καὶ ἐναντίον τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ, τῆς πόλεως τῶν πατέρων μας· διότι, πράγματι, μὲ ὀρθὴν καὶ δικαίαν ἀπόφασιν ἐπέφερες ἐναντίον μας ὅλες αὐτὲς τὶς συμφορές, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Διότι ἡμεῖς ἡμαρτήσαμεν, παρέβημεν τὸν Νόμον σου καὶ ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ σέ.

Διότι ἁμαρτήσαμε καὶ παρέβημεν τὸν ἅγιον Νόμον σου μὲ τὸ νὰ σὲ ἐγκαταλείψωμεν καὶ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ Σέ, τὸν ἀγαθὸν Δεσπότην καὶ παντοδύναμον προστάτην·

Ἡμαρτήσαμεν εἰς ὅλα, δὲν ὑπηκούσαμεν εἰς τὰς ἐντολάς σου, δὲν ἐφυλάξαμεν καὶ δὲν ἐπράξαμεν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα σὺ μᾶς εἶχες διατάξει, διὰ νὰ ζήσωμεν εὐτυχεῖς καὶ ἀσφαλεῖς.

καὶ ἁμαρτήσαμε ὅλως διόλου εἰς ὅλα καὶ δὲν ὑπακούσαμε εἰς τὶς σωτήριες ἐντολές σου, οὔτε ἐφυλάξαμε μὲ προσοχὴν οὔτε ἐφαρμόσαμε ὅσα μᾶς διέταξες, ὥστε νὰ εὐτυχήσωμεν.

Διὰ τοῦτο ὅλα ὅσα σὺ ἔφερες ἐναντίον μας, ὅλα ὅσα ἔπραξες εἰς τιμωρίαν μας, τὰ ἔκαμες κατὰ δίκαιον καὶ ἀληθινὴν κρίσιν.

Λόγῳ τῆς ἀνυπακοῆς καὶ ἀποστασίας μᾶς, ὅλες τὶς θλίψεις καὶ ταλαιπωρίες ποὺ ἔστειλες ἐναντίον μας καὶ ὅλες τὶς τιμωρίες ποὺ ἐπέφερες ἐναντίον μας ὀρθῶς καὶ δικαίως τὶς ἐνήργησες καὶ τὶς ἐπέβαλες.

Καὶ παρέδωκες ἡμᾶς εἰς χεῖρας παρανόμων ἐχθρῶν, ἀποστατῶν, μισητοτάτων, εἰς χεῖρας βασιλέως ἀδίκου καὶ μοχθηροτάτου ἀπὸ ὅλους τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς.

Καὶ μᾶς παρέδωκες αἰχμαλώτους εἰς χέρια ἐχθρῶν ἀνόμων, οἱ ὁποῖοι, κινούμενοι ἀπὸ σκοτεινὸν φανατισμόν, μᾶς μισοῦν μὲ ἄσβεστον μῖσος καὶ εἶναι ἀποστάται ἀπὸ Σέ· (μᾶς παρέδωκες) καὶ εἰς τὰ χέρια ἑνὸς βασιλιᾶ, τοῦ ὁποίου ὅμοιος εἰς ἀδικίαν, κακότητα καὶ σκληρότητα δὲν ὑπάρχει εἰς ὅλην τὴν γῆν.

Τώρα δέ, Κύριε, δὲν ἔχομεν τὸ σθένος νὰ ἀνοίξωμεν τὸ στόμα μας πρὸς σέ. Καταισχύνῃ καὶ ὄνειδος ἐγίναμεν διὰ τοὺς δούλους σου, ποὺ σὲ ὑπηρετοῦν, διὰ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι σὲ λατρεύουν.

Καὶ τώρα δὲν ἔχομεν τὴν τόλμην ἀλλ’ οὔτε καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἀνοίξωμεν τὸ στόμα μας καὶ νὰ παραπονεθῶμεν· καταντήσαμε ἐντροπὴ καὶ ἀντικείμενον λοιδορίας καὶ καταφρονήσεως ἐνώπιον τῶν δούλων σου καὶ ἐνώπιον αὐτῶν οἱ ὁποῖοι Σὲ εὐλαβούνται καὶ Σὲ λατρεύουν.

Ἀλλὰ σὲ ἱκετεύομεν· διὰ τὸ ἅγιον καὶ φιλάνθρωπον Ὄνομά σου μὴ μᾶς παραδώσῃς εἰς πλήρη ὄλεθρον καὶ μὴ διαλύσῃς τὴν συιμφωνίαν, ποὺ συνῆψες μὲ τοὺς πατέρας μας.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ Σὲ ἱκετεύομεν: Χάριν τοῦ ἁγίου ὀνόματός σου (ἐλέησέ μας, δεῖξε φιλανθρωπίαν καί) μὴ μᾶς παραδώσῃς εἰς τελείαν καὶ ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν καὶ μὴ διαρρήξῃς, μὴ ἀπαρνηθῇς καὶ ἀκυρώσῃς τὴν συμφωνίαν ποὺ ἔκαμες μὲ τοὺς πατέρας μας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν Σὺ θὰ εἶσαι Θεός των, αὐτοὶ δὲ λαὸς ἰδικός σου.

Μὴ ἀπομακρύνῃς ἀπὸ ἡμᾶς τὸ ἔλεός σου πρὸς χάριν τοῦ ἀγαπητοῦ σου Ἀβραάμ, πρὸς χάριν τοῦ δούλου σου Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, τοῦ ἁγίου σου.

Μὴ ἀπομακρύνῃς ἐπίσης τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου· ὄχι διότι τὰ ἀξίζομεν, ἀλλὰ χάριν τοῦ ἀγαπημένου σου (πατριάρχου μας) Ἀβραὰμ καὶ χάριν τοῦ ἀφωσιωμένου σου δούλου (πατριάρχου μᾶς) Ἰσαὰκ καὶ χάριν τοῦ ἁγίου σου (πατριάρχου μας) Ἰακώβ,

Εἰς αὐτοὺς εἶπες καὶ ὑπεσχέθης, νὰ πληθύνῃς τοὺς ἀπογόνους των καὶ νὰ τοὺς ἀναδείξῃς ὡς πρὸς τὸ πλῆθος ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν παραλίαν τῆς θαλάσσης.

εἰς τοὺς ὁποίους ὑπεσχέθης ἐπανειλημμένως ὅτι θὰ πολλαπλασιάσῃς καὶ θὰ πληθύνῃς τοὺς ἀπογόνους των ὡσὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡσὰν τὴν ἄμμον ποὺ εἶναι εἰς τὴν ἀκροθαλασσιά.

Σὲ παρακαλοῦμεν θερμῶς, Δέσποτα, διότι ἡμεῖς σήμερον ἐγίναμεν ὀλιγώτεροι καὶ μικρότεροι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας εἴμεθα σήμερον εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην ἐξευτελισμένοι καὶ ἄσημοι.

Διότι, Δέσποτα, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὶς ὑποσχέσεις ἐκεῖνες, σήμερα ἐγίναμε οἱ ὀλιγαριθμότεροι ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ εἴμεθα περιφρονημένοι καὶ ἐξευτελισμένοι εἰς ὅλην τὴν γῆν, ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Εἰς τὴν ἐποχήν μας αὐτὴν δὲν ὑπάρχει βασιλεὺς δι’ ἡμᾶς, οὔτε προφήτης, οὔτε κανένας ἄλλος ἄρχων. Δὲν προσφέρονται πλέον ὁλοκαυτώματα, οὔτε ἀναίμακτοι θυσίαι, οὔτε θυμίαμα, οὔτε καὶ ὑπάρχει ναὸς καὶ θυσιαστὴριον, διὰ νὰ προσφέρωμεν ἐνώπιόν σου τὰς θυσίας μας καὶ νὰ εὕρωμεν ἔλεος.

Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν δὲν ὑπάρχει πλέον εἰς ἡμᾶς οὔτε πολιτικὸς ἡγέτης οὔτε προφήτης οὔτε θρησκευτικὸς ἀρχηγός· οὔτε θυσία ὁλοκαυτώματος προσφέρεται, οὔτε ἄλλη αἱματηρὴ θυσία, οὔτε θυσία ἀναίμακτη, οὔτε θυμίαμα, ἀλλ’ οὔτε καὶ τόπος «ναὸς καὶ θυσιαστήριον», εἰς τὸν ὁποῖον νὰ προσφέρωμεν τὰ πρωτογεννήματά μας ἐνώπιόν Σου καὶ νὰ λάβωμεν τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν σου.

Ἀλλὰ ἂς προσφερθῶμεν ὡς θυσία ἐνώπιόν σου καὶ ἂς γίνωμεν δεκτοὶ ἀπὸ σὲ μὲ ψυχὴν συντετριμμένην καὶ πνεῦμα ταπεινωμένον.

Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν δὲν ἔχομεν τὴν δυνατότητα νὰ Σοῦ προσφέρωμεν τὶς θυσίες μας, ἂς γίνωμεν δεκτοὶ ἀπὸ Σὲ προσφέροντες εἰς τὴν ἀγαθότητά σου ψυχὴν ἡ ὁποία ἔχει συντριβῆ ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ φρόνημα ταπεινόν.

Σὺ δέ, Κύριε, ἐν τῷ ἐλέει σου, ὅπως θὰ ἐδέχεσο ὁλοκαυτώματα κριῶν καὶ ταύρων καὶ μυριάδων ἀμνῶν καλοθρεμμένων, ἔτσι ἂς γίνῃ σήμερα δεκτὴ ἡ θυσία μας αὐτὴ ἐνώπιόν σου. Σὲ ἀκολουθοῦντες προσφέρομεν αὐτὴν τὴν θυσίαν, διότι εἴμεθα ἀπολύτως βέβαιοι, ὅτι δὲν θὰ ἐντραποῦν ποτὲ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πίστιν καὶ στηρίζουν τὴν πεποίθησίν των εἰς σέ.

Ὅπως ἐὰν Σοῦ ἐπροσφέραμε θυσίες ὁλοκαυτωμάτων κριῶν καὶ ταύρων, ὅπως ἐὰν Σοῦ ἐπροσφέραμε θυσίαν ἀπὸ μυριάδες παχιὰ ἀρνιά, κατὰ παρόμοιον τρόπον ἂς γίνῃ δεκτὴ ὡς ἰσάξια ἡ θυσία μας αὐτὴ ἐνώπιόν Σου σήμερα. Αὐτὴ δὲ ἡ ἐξ ὅλης ψυχῆς θυσία μας, ἡ συντετριμμένη ἀπὸ εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ ταπεινὸν φρόνημα, ἂς Σὲ ἀκολουθῇ πάντοτε· ὅπου εἶσαι Σὺ νὰ εἶναι καὶ ἡ θυσία αὐτή, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ κατεντροπιασθοῦν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν πεποίθησιν καὶ τὶς ἐλπίδες των εἰς Σέ.

Διότι καὶ τώρα ἀκόμη ἀκολουθοῦμεν τὰς ἐντολάς σου μὲ ὅλην μας τὴν καρδίαν. Σὲ σεβόμεθα καὶ ἀναζητοῦμεν μετὰ πόθου τὸ πρόσωπόν σου.

Καὶ τώρα συνεχίζομεν νὰ Σὲ ἀκολουθῶμεν μὲ ὅλην μας τὴν καρδιά καὶ Σὲ εὐλαβούμεθα βαθύτατα· ζητοῦμεν δὲ μὲ ἐπιμονὴν καὶ ζῆλον νὰ ἴδωμεν τὸ πρόσωπόν σου, νὰ συναντήσωμεν τὴν εὐμένειάν σου καὶ νὰ εὐαρεστήσωμεν ἐνώπιόν Σου.

Μὴ μᾶς κατεντροπιάσῃς, Κύριε, ἀλλὰ δεῖξε καὶ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἀπέναντί μας τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.

Μὴ μᾶς κατεντροπιάσῃς μὲ τὴν ἀποδοκιμασίαν σου, ἀλλὰ μεταχειρίσου μας ὄχι κατὰ τὸν δίκαιον θυμόν σου, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ τὸ ἀπέραντον πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τὴν πολλὴν σοῦ εὐσπλαγχνίαν.

Σύμφωνα μὲ τὰ ἀναρίθμητα θαύμαστά σου ἔργα, ποὺ ἔχεις πράξει εἰς προστασίαν τοῦ λαοῦ σου, γλύτωσέ μας καὶ σήμερα καὶ δόξασε ἔτσι τὸ Ὄνομά σου. Ἂς καταισχυνθοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι φέρονται μὲ σκληρὸν τρόπον καὶ διαπράττουν κακότητας εἰς τοὺς δούλους σου.

Καὶ λύτρωσέ μας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας μὲ τὶς θαυμαστὲς ἐνέργειές σου καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον δόξασε τὸ πάντιμον ὄνομά σου, Κύριε. Ἂς καταισχυνθοῦν δὲ καὶ ἂς ἐντροπιασθοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κακομεταχειρίζονται καὶ τυραννοῦν τοὺς δούλους σου.

Ἂς καταισχυνθοῦν καὶ ἂς ἀποδειχθῇ ἀνύπαρκτος καὶ ἀνίσχυρος ἡ ἐναντίον μας δύναμίς των. Ἂς συντριβῇ ἡ ἰσχύς των.

Ἂς κατεντροπιασθοῦν μὲ τὸ νὰ ἀποστερηθοῦν οἰανδήποτε ἐξουσίαν ποὺ σήμερα κατέχουν, καὶ ἡ δύναμίς των εἴθε νὰ συντριβῇ.

Καὶ ἂς μάθουν, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ μόνος ἀληθινὸς Κύριος καὶ Θεός, ἔνδοξος εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην»!

Καὶ ἂς γνωρίσουν πλέον ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα ὅτι Σὺ καὶ κανένας ἄλλος εἶσαι Κύριος ὁ Θεός, ὁ μόνος ἔνδοξος εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην».

Οἱ ὑπηρέται τοῦ βασιλέως, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ρίψει αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον, ἐτροφοδοτοῦσαν ἀκαταπαύστως τὸ πῦρ μὲ νάφθαν καὶ πίσσαν καὶ στουπὶ καὶ κληματόβεργες.

Καθ’ ὅλην τὴν διαρκειαν τῆς προσευχῆς τοῦ Ἀζαρίου, οἱ ὑπηρέται οἱ ὁποῖοι εἶχαν ρίψει τοὺς τρεῖς Ἰουδαίους εἰς τὸ καμίνι δὲν ἐσταμάτησαν νὰ τροφοδοτοῦν συνεχῶς τὴν φωτιὰ τοῦ καμινιοῦ μὲ τὶς πολὺ εὔφλεκτες ὕλες, νάφθαν (ἀκατέργαστον πετρέλαιον), πίσσαν, στουπιὰ καὶ κληματόβεργες.

Ἡ φλόγα ἔβγαινε καὶ ἀνήρχετο ἐπάνω ἀπὸ τὴν κάμινον εἰς ὕψος σαρανταεννέα πήχεων.

Καὶ οἱ φλόγες ἐξεχύνοντο ἐπάνω ἀπὸ τὸ καμίνι καὶ ἔφθαναν εἰς ὕψος σαράντα ἐννέα πήχεων (δηλαδή, περὶ τὰ 25 μέτρα).

Ἐξηπλώθη ὁλόγυρα καὶ ἔκαυσε τοὺς Χαλδαίους, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὴν κάμινον.

Ἐξεχύθησαν δὲ οἱ φλόγες καὶ ἀπλώθηκαν γύρω-γύρω ἀπὸ τὸ καμίνι καὶ κατέκαυσαν ὅσους Χαλδαίους εὐρῆκαν κοντὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸ καμίνι.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου κατέβη καὶ ἦτο μαζῆ μὲ τοὺς περὶ τὸν Ἀζαρίαν ἐντὸς τῆς καμίνου. Αὐτὸς ἐξετίναξε τὴν φλόγα τοῦ πυρὸς ἀπὸ τὴν κάμινον

Ἐνῷ δὲ αὐτὰ συνέβαιναν ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι, ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου κατέβη καὶ εὑρέθη μαζὶ μὲ τὸν Ἀζαρίαν καὶ τοὺς φίλους του καὶ ἐτίναξε καὶ διεσκόρπισε μὲ ὁρμὴν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι.

καὶ ἔκαμεν, ὥστε εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου νὰ ὑπάρχῃ δροσερός, ἐλαφρῶς συρίζων ἀήρ. Ἔτσι δὲ τὸ πῦρ οὔτε καὶ τοὺς ἤγγισε κἄν, οὔτε τοὺς ἐστενοχώρησε, οὔτε καὶ τοὺς ἠνώχλησε καθόλου.

Καὶ μετέβαλε τὸ μέσον τοῦ πυρακτωμένου καμινιοῦ εἰς τόπον ὅπου ἐφυσοῦσε σφυρίζοντας ἁπαλὰ ἄνεμος δροσερός, ἔτσι ὥστε ἡ φωτιὰ καθόλου δὲν τοὺς ἄγγισε, οὔτε τοὺς ἔβλαψεν οὔτε καὶ τοὺς ἐνώχλησε εἰς τὸ παραμικρόν.

Τότε οἱ τρεῖς παῖδες, ὡς ἐὰν εἶχαν ἕνα στόμα, ὑμνολογοῦσαν καὶ ἐδόξαζαν καὶ εὐλογοῦσαν τὸν Θεὸν μέσα εἰς τὴν, κάμινον λέγοντες·

Τότε οἱ Τρεῖς Παῖδες, ὡσὰν νὰ εἶχαν ἕνα στόμα, ἄρχισαν νὰ ὑμνοῦν καὶ νὰ δοξολογοῦν καὶ νὰ εὐλογοῦν τὸν Θεὸν μέσα εἰς τὸ καμίνι, λέγοντες:

«Εὐλογημένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, ἄξιος πάσης ὑμνολογίας, καὶ ὑπερυψούμενος εἰς τοὺς αἰῶνας.

«Εὐλογητὸς καὶ δοξασμένος εἶσαι, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, Σὺ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ ἐξυψώνεσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς αἰῶνας,

Εὐλογημένον ἂς εἶναι τὸ ἅγιον Ὄνομα τῆς δόξης σου, ἀνώτερον ἀπὸ κάθε ὑμνολογίαν, ὑπερυψούμενον εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

καὶ δοξασμένον ἂς εἶναι τὸ ἔνδοξον καὶ ἅγιον ὄνομά σου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον νὰ ὑμνῆται καὶ νὰ ἐξυψώνεται πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι εἰς τὸν ναὸν τῆς ἁγίας δόξης σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον, καὶ ὑπερένδοξος εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι εἰς τὸν Ναὸν τῆς ἁγίας δόξης σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον καὶ ἀπὸ κάθε δόξαν εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ευλογημένος εἶσαι σύ, ποὺ ἐπιβλέπεις τὰ ἀπύθμενα βάθη τῶν θαλασσῶν, σὺ ποὺ κάθεσαι ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ, ἄξιος παντὸς ὕμνου, καὶ ὑπερυψούμενος εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ παρακολουθεῖς καὶ ἐποπτεύεις τὰ ἀπύθμενα βάθη τῶν θαλασσῶν, Σὺ ὁ ὁποῖος κάθεσαι ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβὶμ (ὡσὰν ἐπάνω εἰς θρόνον) καὶ ἔχεις ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σου ὅλες τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις, καὶ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξολογῆσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος κάθεσαι ἐπὶ τοῦ λαμπροῦ θρόνου τῆς ἐνδόξου βασιλείας σου, ἀνώτερος ἀπὸ κάθε ὕμνον καὶ ἄξιος νὰ μεγαλύνεσαι εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος κάθεσαι εἰς τὸν ἔνδοξον θρόνον τῆς παντοκρατορικῆς καὶ αἰωνίου βασιλείας σου, καὶ ὁ ὁποῖος εἶσαι ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξολογῆσαι πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογημένος εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖς εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, ἄξιος νὰ ὑμνῆσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος εἶσαι Σύ, ὁ ὁποῖος βασιλεύεις καὶ κυριαρχεῖς εἰς τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, Σὺ ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιον καὶ πρέπον νὰ ὑμνῆσαι, νὰ δοξάζεσαι πέραν παντὸς μέτρου εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Κυρίου. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ οὐράνια καὶ ἐπίγεια δημιουργήματα τοῦ Κυρίου, ἔμψυχα καὶ ἄψυχα, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον οἱ οὐρανοί, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, οὐρανοί, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν πέραν ἀπὸ κάθε μέτρον εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ἄγγελοι Κυρίου εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἀγγελικὲς δυνάμεις καὶ στρατιὲς τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ ὑπεράνω τοῦ οὐρανοῦ ὕδατα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εύλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον, ὅλα τὰ ὕδατα ποὺ εὑρίσκονται ἀποθηκευμένα διὰ τῆς δυνάμεώς του ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ εἰς τὸ στερέωμα, ποὺ ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλαι αἱ δυνάμεις τοῦ Κυρίου, ἂς δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε τὸ μεγαλεῖον του, μεγαλύνατε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλες οἱ στρατιὲς τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων τοῦ Κυρίου, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ἥλιος καὶ σελήνη, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἥλιε καὶ σελήνη, τὸν Κύριον· ὑμνε·ῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Κάθε βροχὴ καὶ κάθε δρόσος, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἂς εὐλογῇ καὶ ἂς δοξάζῃ κάθε σταγόνα τῆς βροχῆς καὶ τῆς δροσιᾶς, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλοι οἱ ἄνεμοι, δοξάζετε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλοι οἱ ἄνεμοι, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πῦρ καὶ θερμότης, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, φωτιὰ καὶ θερμότης, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε (ἐγκωμιάζετε) τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καῦμα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ψῦχος καὶ καύσων, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δροσιὲς καὶ χιόνια, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δροσιὲς καὶ νιφάδες τοῦ χιονιοῦ, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νύκτες καὶ ἡμέραι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νύκτες καὶ ἡμέρες, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Φῶς καὶ σκότος, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Φῶς καὶ σκοτάδι, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καύσων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ψῦχος καὶ καύσων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πάχναι καὶ χιόνες, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πάχνες καὶ χιόνια, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἀστραπαὶ καὶ νεφέλαι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ἀστραπὲς καὶ σύννεφα, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὁλόκληρος ἡ γῆ ἂς δοξάζῃ τὸν Κύριον. Ἂς ὑμνῇ καὶ ἃς ὑπερυψώνῃ αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἂς εὐλογῇ καὶ ἂς δοξάζῃ ὅλη ἡ γῆ τὸν Κύριον· ἂς Τὸν ὑμνῇ καὶ ἂς Τὸν ὑπερυψώνῃ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὄρη καὶ λόφοι, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὑψηλὰ ὄρη καὶ χαμηλὰ βουνὰ (λόφοι), τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα ὅσα φυτρώνουν εἰς τὴν γῆν, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα ὅσα φυτρώνουν εἰς τὴν γῆν, ὅλη ἡ βλάστησις, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Θάλασσα καὶ ποταμοί, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Θάλασσα καὶ ποταμοί, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πηγαὶ ὑδάτων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πηγὲς τῶν ὑδάτων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Τὰ μεγάλα κήτη, οἱ ἰχθύες τῆς θαλάσσης καὶ ὅλα ὅσα κινοῦνται εἰς τὰ ὕδατα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας

Μεγάλα θαλάσσια κήτη καὶ ὅλα ὅσα ζοῦν καὶ κινοῦνται μέσα εἰς τὰ ὕδατα τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ποταμῶν, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὅλα τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ ὅλα τὰ ἥμερα ζῶα, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, ὅλα τὰ ἄγρια θηρία τῆς γῆς καὶ ὅσα ἥμερα ζῶα ὑπηρετοῦν τὶς ἀνάγκες τοῦ ἄνθρωπον, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἰσραηλῖται, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλογεῖτε, Ἰσραηλῖται, καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ἐξαίρετε τὸ μεγαλεῖον του εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοῦλοι Κυρίου, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Δοῦλοι καὶ πιστοὶ τοῦ Κυρίου, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πνεύματα καὶ ψυχαὶ δικαίων, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Πνεύματα καὶ ψυχὲς τῶν δικαίων, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας.

Ὅσιοι καὶ ταπεινοὶ κατὰ τὴν καρδίαν, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐλαβεῖς καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς τὸν Κύριον καὶ ὅσοι μὲ ταπείνωσιν ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομά του, εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε τὸν Κύριον· ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας, διότι μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὸν ᾅδην, μᾶς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου, μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς καμίνου, ἀπὸ τὴν καιομένην φλόγα. Μᾶς ἔσωσεν ἀνάμεσα ἀπὸ τὴν φωτιάν.

Εὐλογεῖτε καὶ δοξάζετε, Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτὸν ὑπέρμετρα εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας, διότι μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὸν Ἅδην καὶ μᾶς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ θανάτου. Μᾶς ἐγλύτωσε μέσα ἀπὸ τὸ καμίνι, μέσα ἀπὸ τὴν ἀναμμένην καὶ καιομένην φλόγα· μᾶς ἔσωσε μέσα ἀπὸ τὴν φωτιά.

Δοξολογήσατε τὸν Κύριον, ἰδιότι εἶναι ἀγαθὸς καὶ διότι τὸ ἔλεός του εἶναι αἰώνιον.

Δοξολογεῖτε καὶ εὐχαριστεῖτε μὲ εὐγνωμοσύνην τὸν Κύριον, διότι εἶναι εὐεργετικὸς καὶ γεμᾶτος καλωσύνην, διότι τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ διαρκοῦν αἰωνίως.

Ὅλοι σεῖς, ποὺ τὸν λατρεύετε, εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, ποὺ εἶναι Θεὸς τῶν θεῶν. Ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε αὐτόν, διότι τὸ ἔλεός του εἶναι αἰώνιον».

Ὅλοι σεῖς οἱ ὁποῖοι λατρεύετε τὸν Κύριον, δοξολογεῖτε καὶ εὐχαριστεῖτε τὸν Κύριον, τὸν ἀληθινὸν καὶ ζωντανὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος κατεξουσιάζει καὶ κατεντροπιάζει τοὺς ψευδοθεοὺς τῶν εἰδώλων· ὑμνεῖτε καὶ δοξολογεῖτε Αὐτόν, διότι τὸ ἔλεος καὶ ἡ εὐσπλαγχνία του εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ μένουν καὶ διαρκοῦν αἰωνίως».

Ὁ Ναβουχοδανόσορ, ἤκουσεν αὐτοὺς νὰ ὑμνολογοῦν τὸν Θεόν, ἐκυριεύθη ἀπὸ θαυμασμόν, ἀνεπήδησε βιαστικὰ ἀπὸ τὸ θρόνον του καὶ εἶπεν εἰς τοὺς μεγιστᾶνας του· «τρεῖς ἄνδρας δεμένους δὲν ἐρρίψαμεν ἡμεῖς εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός;» Ἐκεῖνοι ἀπήντησαν εἰς τὸν βασιλέα· «πρὰγματι, βασιλεῦ, ἔτσι εἶναι».

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἄκουσε τοὺς Τρεῖς Παῖδας νὰ ὑμνοῦν καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν καὶ ἔμεινε κατάπληκτος, γεμᾶτος θαυμασμὸν καὶ ἀπορίαν. Ἀνεπήδησεν ἀπότομα καὶ μὲ ὁρμὴν ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ εἶπεν εἰς τοὺς μεγιστᾶνες, τοὺς στενοὺς συμβούλους του: «Τρεῖς ἄνδρες δὲν ἐρρίψαμεν δεμένους εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς τοῦ πυρακτωμένου καμινιοῦ;» Αὐτοὶ δὲ ἀπεκρίθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ· «Μάλιστα, βασιλιᾶ, αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια».

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγὼ βλέπω τέσσαρας ἄνδρας λυμένους νὰ περιπατοῦν ἐν τῷ μέσῳ τοῦ πυρός. Δὲν βλέπω νὰ ὑπάρχῃ καμμία βλάβη εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸ πῦρ, ἡ δὲ ὄψις τοῦ τετάρτου δὲν εἶναι ὅμοια πρὸς ἄνθρωπον, ἀλλὰ πρὸς υἱὸν Θεοῦ».

«Ἀλλά», συνέχισεν ὁ βασιλιᾶς, «ἰδού! Ἐγὼ βλέπω τέσσερις ἄνδρες λυμένους (ὄχι δεμένους) νὰ περιπατοῦν ἄνετα εἰς τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς! Τοὺς βλέπω ἐντελῶς ἀνέπαφους, καμμία βλάβη δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὴν φωτιά! ἡ δὲ ὄψις καὶ ἐμφάνισις τοῦ τετάρτου εἶναι ὅμοια πρὸς υἱόν (ἀγγέλου) Θεοῦ»!

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ ἴδιος ἐπλησίασεν εἰς τὴν θύραν τῆς καμίνου τοῦ πυρός, ἡ ὁποία ἐξακολουθοῦσε νὰ καίεται, καὶ εἶπε· «Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ἐβγᾶτε ἀπὸ τὴν κάμινον καὶ ἐλᾶτε ἐδῶ». Ὁ Σεδρὰχ ὁ Μισὰχ καὶ ὁ Ἀβδεναγὼ ἐβγῆκαν ἐκ τοῦ μέσου τοῦ πυρός.

Τότε ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπλησίασε κοντὰ εἰς τὸ ἄνοιγμα (τὴν θύραν), ποὺ εὑρίσκετο χαμηλὰ εἰς τὰ πλάγια τοῦ πυρίνου καμινιοῦ, καὶ ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Τρεῖς Παῖδας ποὺ ἦσαν μέσα, εἶπε: «Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, βγῆτε ἔξω καὶ ἐλάτε ἐδῶ!» Καὶ οἱ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ μέσον τῆς φωτιᾶς.

Τότε οἱ σατρὰπαι καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ βασιλέως, ἔβλεπαν μὲ θαυμασμὸν τοὺς τρεῖς αὐτοὺς ἄνδρας, διὸτι δὲν τοὺς εἶχε θίξει καθόλου τὸ πῦρ· οὔτε μία τρίχα τῆς κεφαλῆς των δὲν εἶχε καῇ. Τὰ ἐνδύματά των δὲν μετεβλήθησαν καθόλου· οὔτε κἂν ὀσμὴ πυρὸς δὲν ὑπῆρχεν ἐπάνω εἰς αὐτούς.

Τότε οἱ σατράπαι καὶ οἱ στρατηγοὶ καὶ οἱ τοπάρχαι (κυβερνῆται περιοχῶν) καὶ γενικῶς οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ ἔβλεπαν μὲ προσοχὴν καὶ ἔκπληξιν τοὺς τρεῖς ἄνδρες, διότι ἡ φωτιὰ δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ σώματά των, καὶ οὔτε μία τρίχα τῆς κεφαλῆς των δὲν εἶχε καῇ· τὰ δὲ ἐνδύματά των δὲν ἐκαψαλίσθηκαν καὶ δὲν παρεμορφώθησαν, ἀλλ’ οὔτε καὶ μυρωδιὰ φωτιᾶς ὑπῆρχεν ἐπάνω των!

Ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ ἔλαβε τὸν λόγον μέ ἑπισημότητα καὶ εἶπεν· «εὐλογημένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τῶν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγώ, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐγλύτωσε τοὺς παῖδας του, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ εἶχαν πίστιν εἰς αὐτόν, παρέβησαν τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως καὶ παρέδωκαν τὰ σώματά των εἰς τὴν φωτιάν, διὰ νὰ μὴ ὑποχωρήσουν καὶ λατρεύσουν καὶ προσκυνήσουν ἄλλον θεόν, εἰμὶ μόνον τὸν Θεόν των.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν: «Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, ὁ ὁποῖος ἀπέστειλε τὸν ἄγγελόν του καὶ ἔσωσε καὶ ἐλευθέρωσε τοὺς δούλους του, διότι, ἐπειδὴ εἶχαν ἀπόλυτον πίστιν εἰς Αὐτόν, ἀψήφησαν καὶ παρέβησαν τὸ διάταγμα τοῦ βασιλιᾶ· καὶ ἐπροτίμησαν νὰ παραδώσουν τὰ σώματα τῶν εἰς τὴν φωτιά, παρὰ νὰ λατρεύσουν καὶ νὰ προσκυνήσουν οἰονδηποτε ἄλλον θεόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεόν των.

Ἐγώ, λοιπὸν ἐκδίδω διαταγήν, κάθε ἄνθρωπος οἰουδήποτε λαοῦ, οἰασδήποτε φυλῆς καὶ γλώσσης, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐκστομίσῃ βλασφημίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τοῦ Σεδράχ, τοῦ Μισὰχ καὶ τοῦ Ἀβδεναγώ, θὰ παραδοθῇ εἰς θάνατον, ὁ δὲ οἶκος καὶ ἡ περιουσία του θὰ δημευθοῦν, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεός, ὁ ὁποῖος νὰ ἠμπορῇ κατ’ αὐτὸν τὸν θαυμαστὸν τρόπον νὰ σώζῃ τοὺς ἀνθρώπους του»!

Ὡς ἐκ τούτου ἐγὼ ἐκδίδω διαταγήν, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν: Κάθε ἄνθρωπος ὁποιονδήποτε λαοῦ, ὁποιοσδήποτε φυλῆς καὶ γλώσσης, ὁ ὁποῖος θὰ τολμήσῃ νὰ ἐκστομίσῃ βλασφημίαν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τῶν Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ, θὰ θανατωθῇ, ἡ δὲ ἀκίνητος καὶ κινητῇ περιουσία του θὰ δημευθοῦν διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος θεὸς ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ προσφέρῃ παρομοίαν θαυμαστὴν σωτηρίαν».

Τότε ὁ βασιλεὺς ὥρισε διοικητὰς τὸν Σεδράχ, τὸν Μισὰχ καὶ τὸν Ἀβδεναγὼ εἰς τὴν χώραν τῆς Βαβυλῶνος. Τοὺς ἐδόξασε καὶ τοὺς ἔδωσεν ἀξίωμα, ὥστε νὰ εἶναι ἀρχηγοὶ ὅλων τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὴν βασιλείαν του. Ἐξέδωσε δὲ τὴν ἐξῆς διαταγήν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς προήγαγε καὶ ἐγκατέστησε τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ Ἀβδεναγὼ ὡς διοικητὰς εἰς τὴν ἐπαρχίαν (ἐπικράτειαν) τῆς Βαβυλῶνος. Τοὺς ἐδόξασε δὲ καὶ τοὺς παρεχώρησε τὴν ἐξουσίαν νὰ ἡγοῦνται ὅλων τῶν Ἰουδαίων οἱ ὁποῖοι ἐζοῦσαν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς βασιλείας του.

«Ἐγὼ ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ἀπευθύνομαι πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν λαῶν, τῶν φύλων καὶ τῶν γλωσσῶν, ποὺ κατοικοῦν εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ἂς εἶναι πλουσία καὶ ἀμετακίνητος μεταξύ σας ἡ εἰρήνη.

(Ἐγὼ) ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ (ἀπευθύνομαι) πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν λαῶν, φυλῶν καὶ γλωσσῶν, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς ὅλον τὸν κόσμον (καὶ τοὺς εὔχομαι): Εἴθε νὰ πληθύνῃ καὶ νὰ πλεονάζῃ εἰς σᾶς ἡ εἰρήνη!

Μοῦ ἐφάνη ἀρεστὸν νὰ ἀναγγείλω εἰς σᾶς τὰ καταπληκτικὰ σημεῖα καὶ τὰ θαυμαστὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς ἐμὲ ὁ Ὕψιστος Θεός,

Μοῦ ἐφάνη καλὸν καὶ ἀρεστὸν νὰ σᾶς ἀνακοινώσω τὰ μεγάλα θαύματα καὶ τὰ ἔργα ποὺ προκαλοῦν κατάπληξιν καὶ τρόμον, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν εἰς Ἐμὲ ὁ Ὕψιστος Θεός, καὶ νὰ σᾶς γνωστοποιήσω

νὰ σᾶς πῶ πόσον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἦσαν. Ἡ βασιλεία του εἶναι βασιλεία αἰωνία καὶ ἡ ἐξουσία του ἐκτείνεται εἰς ὅλας τὰς γενεὰς τῶν γενεῶν».

πόσον μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ὑπῆρξαν αὐτά! Ἡ βασιλεία του εἶναι βασιλεία αἰωνία, ἢ δὲ δύναμις καὶ κυριαρχία του ἰσχύουν πάντοτε καὶ ἐκτείνονται ἀπαύστως καὶ αἰωνίως ἀπὸ τὴν μίαν γενεὰν εἰς τὴν ἄλλην γενεάν!»