Ἔξοδος 32

Ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς ἰδὼν ὅτι ὁ Μωϋσῆς ἐβράδυνε νὰ κατεβῇ ἀπὸ τὸ ὄρος Σινά, συνηθροίσθη ἀναστατωμένος γύρω ἀπὸ τὸν Ἀαρὼν καὶ ἔλεγον πρὸς αὐτόν· «σήκω καὶ κατασκεύασέ μας θεούς, οἱ ὁποῖοι θὰ προπορεύονται καὶ θὰ μᾶς ὁδηγοῦν. Διότι δὲν γνωρίζομεν τί ἔχει συμβῆ εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, τὸν Μωϋσέα, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

Καὶ ὅταν εἶδεν ὁ λαὸς ὅτι ὁ Μωϋσῆς καθυστέρησε πολὺ νὰ κατεβῇ ἀπὸ τὸ βουνό, συνεκεντρώθησαν ὅλοι ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἀαρὼν καὶ τοῦ λέγουν: «Σήκω καὶ κάμε δι’ ἠμᾶς θεούς, ποὺ θὰ προχωροῦν ἐπὶ κεφαλῆς μας καὶ θὰ μᾶς ὁδηγοῦν, διότι δεν γνωρίζομεν τί συνέβη εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον, τὸν Μωϋσῆν, ποὺ μᾶς ἐβγαλε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον».

Ὁ Ἀαρὼν ἀπήντησεν εἰς αὐτούς· «ἀφαιρέσατε ἀπὸ τὰ αὐτιὰ τῶν συζύγων σας καὶ τὸν θυγατέρων σας τὰ χρυσᾶ σκουλαρίκια καὶ φέρετέ τα εἰς ἐμέ».

Καὶ ὁ Ἀαρὼν τοὺς λέγει: «Βγάλετε τὰ χρυσᾶ σκουλαρίκια, ποὺ εἶναι εἰς τὰ αὐτιὰ τῶν γυναικῶν καὶ τῶν θυγατέρων σας καὶ νὰ μοῦ τὰ φέρετε».

Ὅλος ὁ λαὸς ἀφήρεσε προθύμως τὰ χρυσᾶ σκουλαρίκια ἀπὸ τὰ αὐτιὰ τῶν γυναικῶν καὶ τὰ ἔφεραν πρὸς τὸν Ἀαρών.

Ἀμέσως ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἔβγαλαν τὰ χρυσᾶ σκουλαρίκια, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ αὐτιὰ τῶν γυναικῶν, καὶ τὰ ἔφεραν εἰς τὸν Ἀαρών.

Ἐκεῖνος τὰ ἐπῆρε ἀπὸ τὰ χέρια των, τὰ ἐπεξειργάσθη καὶ τὰ ἐκαθάρισε μὲ τὴν σμίλην, τὰ ἔρριψε εἰς τὸ χυτήριον καὶ ἔκαμε μόσχον χυτόν. Καὶ εἶπεν εἰς τὸν λαόν· «Ἰσραηλῖται, αὐτοὶ εἶναι οἱ θεοί σου, οἱ ὁποῖοι σὲ ἐπῆραν ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου καὶ σὲ ἀνεβίβασαν ἐδῶ».

Τὰ ἐπῆρε λοιπὸν ἐκεῖνος ἀπὸ τὰ χέρια των καὶ τὰ διεμόρφωσέ μὲ τὴν σμίλην καὶ ἀφοῦ τὰ ἔρριξεν εἰς τὸ χωνευτήριον ἔκαμε μὲ αὐτὰ ἕνα χυτὸ μοσχάρι καὶ εἶπεν: «Αὐτοὶ εἶναι, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, οἱ θεοί σου, ποὺ σὲ ἀνέβασαν ἐδῶ ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου».

Ἰδὼν δὲ ὁ Ἀαρὼν ὅτι αὐτὸ ηὐχαρίστησε τοὺς Ἰσραηλίτας ἔκτισε θυσιαστήριον ἀπέναντι τοῦ χρυσοῦ μόσχου καὶ διὰ κήρυκος ἐφώναξε πρὸς τὸν λαόν· «αὔριον εἶναι ἑορτὴ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου»!

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἀαρὼν ὅτι ὁ λαὸς ἤθελε νὰ λατρεύῃ αὐτὸ τὸ μοσχάρι, ἔκτισεν ἀπέναντί του ἕνα θυσιαστήριον καὶ ἔβαλεν ὁ Ἀαρὼν κήρυκα νὰ φωνάζῃ καὶ νὰ λέγῃ πρὸς ὅλους: «Αὔριον θὰ ἔχωμεν ἑορτὴν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου».

Ἐγερθεὶς δὲ λίαν πρωῒ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἀνεβίβασεν εἰς τὸ θυσιαστήριον ὁλοκαυτώματα καὶ προσέφερεν εὐχαριστήριον θυσίαν διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν δουλείαν τῶν Αἰγυπτίων. Ὁ λαὸς μετὰ τὴν προσφορὰν τῶν θυσιῶν ἐκάθισεν, ἔφαγε καὶ ἔπιε καὶ μετὰ τὸ φαγοπότι ἐσηκώθησαν διὰ νὰ παίξουν καὶ νὰ χορεύσουν.

Καὶ ἀφοῦ ἐξύπνησεν ἔνωρις πρωΐ-πρωῒ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἀνέβασεν εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐθυσίασεν ὁλοκαυτώματα καὶ προσέφερεν εἰρηνικὴν θυσίαν εὐγνωμοσύνης διὰ τὴν σωτηρίαν των. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἐκάθισε πλησίον, διὰ νὰ φάγῃ καὶ νὰ πιῇ καὶ κατόπιν ἐσηκώθηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ χορεύουν καὶ νὰ διασκεδάζουν σὰν τοὺς εἰδωλολάτρας.

Ἐλάλησε τότε ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοῦ εἶπε· «κατέβα ἀπὸ ἐδῶ καὶ πήγαινε ταχέως κάτω, διότι ὁ λαός σου, τὸν ὁποῖον ἔβγαλες σὺ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, κατεπάτησε τὸν νόμον καὶ ἡμάρτησε.

Καὶ ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν καὶ τοῦ εἶπε: «Τρέχα γρήγορα! Κατέβα ἀπὸ ἐδῶ! Διότι ὁ λαός σου, ποὺ τὸν ἔβγαλες ἐλεύθερον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, ἔκανε παρανομίαν.

Πολὺ σύντομα ἔφυγαν ἀπὸ τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ διέταξα εἰς αὐτούς. Κατεσκεύασαν διὰ τὸν ἑαυτόν των μόσχον, προσεκύνησαν αὐτόν, τοῦ προσέφεραν θυσίας καὶ εἶπαν· Ἰσραηλῖται, αὐτοὶ εἶναι οἱ θεοί σου, οἱ ὁποῖοι σὲ ἀνεβίβασαν ἐδῶ ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου.

Ἐξέφυγαν γρήγορα ἀπὸ τὸν δρόμον, ποὺ τοὺς παρήγγειλες νὰ βαδίζουν. Ἔκαμαν ὡς θέον ἰδικόν των ἕνα μοσχάρι καὶ τὸ ἔχουν προσκυνήσει καὶ ἔχουν προσφερεῖ καὶ θυσίας εἰς αὐτὸ καὶ εἶπαν: «Αὐτοὶ εἶναι, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, οἱ θεοί σου, ποὺ σὲ ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ σὲ ἔφεραν ἐδῶ ἐπάνω».

Καὶ τώρα ἄφησέ με νὰ καταστρέψω αὐτοὺς ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν μου ὀργήν,

Καὶ τώρα ἄφησέ με, μὴ μὲ ἐμποδίζῃς μὲ τὴν προσευχήν σου. Ἐπειδὴ ἐθύμωσα πολὺ ἐναντίον των, θὰ τοὺς κάνω σκόνην, θὰ τοὺς ἐξοντώσω.

καὶ νὰ κάμω σὲ καὶ τοὺς ἀπογόνους σου ἔθνος μέγα».

Σὲ ὅμως καὶ τοὺς ἀπογόνους σου θὰ σᾶς κάνω ἔθνος μεγάλο καὶ πολυάριθμον».

Ὁ Μωϋσῆς παρεκάλεσε θερμῶς τὸν Κύριον καὶ Θεὸν καὶ τοῦ εἶπε· «διατί, Κύριε, θυμώνεις καὶ ὀργίζεσαι ἐναντίον τοῦ λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον σὺ ἠλευθέρωσες καὶ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου μὲ ἀκατανίκητον δύναμιν καὶ μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιάν σου;

Καὶ προσηυχήθη ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ὁ Μωϋσῆς καὶ εἶπε: «Διατί, Κύριε, θυμώνεις καὶ ὀργίζεσαι ἐναντίον του λαοῦ σου, τὸν ὁποῖον ἔβγαλες σὺ ἐλεύθερον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον μὲ δύναμιν μεγάλην καὶ μὲ τὸν ὑψηλὸν καὶ ἀκαταμάχητον βραχίονά σου;

Δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃς, διὰ νὰ μὴ εἴπουν οἱ Αἰγύπτιοι ὅτι μὲ πονηρίαν τοὺς ἔβγαλες ἀπὸ τὴν χώραν των, διὰ νὰ τοὺς θανατώσῃς εἰς τὰ ὄρη καὶ νὰ τοὺς ξεπαστρέψῃς ἀπὸ τὴν γῆν. Παῦσε τὴν ὀργὴν καὶ τὸν θυμόν σου, γίνε ἵλεως εἰς τὴν κακίαν αὐτὴν τοῦ λαοῦ σου.

Ὑπάρχει φόβος νὰ ὁμιλήσουν ἐναντίον σου οἱ Αἰγύπτιοι καὶ νὰ λέγουν εἰς τοὺς γειτονικούς των λαούς: «Ὁ Θεός των τοὺς ἔβγαλε μὲ πονηρίαν ἀπὸ ἐδῶ, διὰ νὰ τοὺς θανατώσῃ εἰς τὰ βουνὰ καὶ νὰ τοὺς ἀφανίσῃ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς». Παῦσε λοιπὸν τὴν ἀγανάκτησίν τοῦ θυμοῦ σου καὶ γίνε ἵλεως καὶ συμπαθὴς εἰς τὴν κακίαν τοῦ λαοῦ σου.

Ἐνθυμήσου τοὺς δούλους σου, τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ καὶ τὸν Ἰακώβ, εἰς τοὺς ὁποίους ὡρκίσθης ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ τοὺς εἶπες· Θὰ αὐξήσω καὶ θὰ πολλαπλασιάσω ἐγὼ τοὺς ἀπογόνους σας, θὰ τοὺς ἀναδείξω ἀμέτρητον πλῆθος, ὡσὰν τὸ πλῆθος τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὑπεσχέθης ὅτι ὅλην αὐτὴν τὴν χώραν θὰ τὴν δώσῃς εἰς τοὺς ἀπογόνους των, διὰ νὰ τὴν ἔχουν πάντοτε ὑπὸ τὴν κυριότητα καὶ κατοχήν των».

Δεῖξε ἔλεος καὶ θυμήσου τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, τοὺς δούλους σου, ἐμπρὸς εἰς τοὺς ὁποίους ὡρκίσθης εἰς τὸν ἑαυτόν σου καὶ ὠμίλησες πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπες: Θὰ πληθύνω ὑπερβολικὰ τοὺς ἀπογόνους σας, ὥστε νὰ γίνουν σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ κατὰ τὸ πλῆθος. Ὑπεσχέθης ἐπίσης καὶ ὅλην αὐτὴν τὴν χώραν, ποὺ εἶπες ὅτι θὰ τὴν δώσῃς εἰς τοὺς ἀπογόνους των καὶ θὰ τὴν κατέχουν ὡς ἰδικήν των αἰωνίως».

Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν δέησιν τοῦ Μωϋσέως, ἐφάνη ἵλεως εἰς τὴν κακίαν αὐτὴν τῶν Ἰσραηλιτῶν, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἠθέλησε νὰ τοὺς τιμωρήσῃ.

Μετὰ τὴν προσευχὴν τοῦ Μωϋσέως ὁ Κύριος ἐφάνη ἵλεως διὰ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ λαοῦ καὶ ἔγινε τὸ κακόν, μὲ τὸ ὁποῖον εἶπεν ὅτι θὰ τιμωρήσῃ τὸν λαὸν Του.

Ὁ Μωϋσῆς ἐπέστρεψε καὶ κατέβη ἀπὸ τὸ ὄρος κρατῶν εἰς τὰς χεῖρας του τὰς δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου. Αὐταὶ αἱ πλάκες ἦσαν λίθιναι γραμμέναι καὶ ἀπὸ τὰς δύο πλευράς, ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ ἐγύρισεν ὀπίσω ὁ Μωϋσῆς, κατέβη ἀπὸ τὸ βουνό. Εἰς δὲ τὰ χέρια του ἦσαν αἱ δύο πλάκες τοῦ Μαρτυρίου, ποὺ ἦσαν πλάκες ἀπὸ πέτραν χαραγμέναι μὲ γράμματα καὶ ἀπὸ τὰς δύο πλευράς των. Εἶχαν γραφῆ καὶ ἀπὸ τὴν μίαν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν.

Ἦσαν δὲ ἔργον τοῦ Θεοῦ, τὰ γεγραμμένα εἰς αὐτὰς ἦσαν θεία γραφὴ χαραγμένη ἐπάνω εἰς τὰς πλάκας.

Αἱ πλάκες αὐταὶ ἦσαν ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ γραφὴ ἐπίσης ἦτο γραφὴ τοῦ Θεοῦ χαραγμένη εἰς τὰς πλάκας.

Καθὼς κατέβαιναν καὶ ἐπλησίαζον, ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ φωνὰς τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκραύγαζε, καὶ λέγει πρὸς τὸν Μωϋσῆν· «πολεμικαὶ κραυγαὶ ἀκούονται εἰς τὸ στρατόπεδόν μας»!

Καθὼς δὲ ἐπλησίαζαν, ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ τὰς φωνὰς τοῦ λαοῦ, ποὺ ἐφώναζε δυνατά, καὶ λέγει πρὸς τὸν Μωϋσῆν: «Πολεμικὸς θόρυβος ἀκούεται εἰς τὸ στρατόπεδον».

Ὁ Μωϋσῆς τοῦ ἀπήντησε· «δὲν εἶναι αὐταὶ φωναὶ ἀνθρώπων, ποὺ ἀρχίζουν τὸν πόλεμον καὶ ἀλαλάζουν διὰ τὴν νίκην, οὔτε κραυγαὶ ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἡττήθησαν καὶ φεύγουν πανικόβλητοι, ἀλλ’ ἐγὼ ἀκούω φωνὰς μεθυσμένων».

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Μωϋσῆς: «Ὁ θόρυβος αὐτὸς δὲν εἶναι κραυγὴ ἀλαλαγμοῦ πολεμιστῶν, ποὺ εἶναι πρῶτοι εἰς μίαν νικηφόρον πορείαν, οὔτε κραυγὴ πανικοῦ ἐκείνων, ποὺ τίθενται πρῶτοι εἰς φυγήν, ἀλλ’ ἐγὼ ἀκούω θόρυβον ἀπὸ φωνὰς ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πρῶτοι εἰς τὴν οἰνοποσίαν καὶ μέθην».

Ὅταν ἐπλησίαζεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸ στρατόπεδον, βλέπει τὸν μόσχον καὶ τοὺς χοροὺς καὶ καταληφθεὶς ἀπὸ ὀργὴν καὶ θυμὸν ἐπέταξεν ἀπὸ τὰς χεῖρας του τὰς δύο πλάκας καὶ τὰς συνέτριψεν εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους.

Καὶ καθὼς ἐπλησίαζεν εἰς τὸ στρατόπεδον, βλέπει ὁ Μωϋσῆς τὸ μοσχάρι καὶ τοὺς χοροὺς καὶ ἐπειδὴ ἐθύμωσε πολὺ ἔρριξεν ἀπὸ τὰ χέρια του τὰς δύο πλάκας τοῦ Νόμου καὶ τὰς συνέτριψεν εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ βουνοῦ.

Ἀμέσως λαβὼν τὸν μόσχον, ποὺ εἶχαν κατασκευάσει οἱ Ἰσραηλῖται, ἔρριψε καὶ κατέκαυσεν αὐτὸν εἰς τὸ πῦρ, τὸν ἄλεσε εἰς λεπτὴν σκόνιν καὶ ἔρριψεν αὐτὴν εἰς τὸ ὕδωρ καὶ μὲ αὐτὸ ἐπότισε τοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ χρυσὸ μοσχάρι, ποὺ ἔκαμαν, τὸ ἔκαυσε καὶ τὸ ἔλειωσεν εἰς τὴν φωτιὰν καὶ τὸ ἄλεσεν, ὥστε νὰ γίνῃ λεπτὴ σκόνη καὶ τὸ διεσκόρπισε μέσα εἰς τὸ νερὸ καὶ ἐπότισε μὲ αὐτὸ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐκάλεσεν ὁ Μωϋσῆς τὸν Ἀαρὼν καὶ τοῦ εἶπε· «τί σοῦ ἔκαμε αὐτὸς ὁ λαὸς καὶ ἐπέσυρες ἐπάνω του τόσον μεγάλην ἁμαρτίαν καὶ ἐνοχήν;»

Εἶπε δὲ ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸν Ἀαρών: «Τί σοῦ ἔκανε ὁ λαὸς αὐτὸς καὶ ἔβαλες ἐπάνω των σὰν βάρος αὐτὴν τὴν μεγάλην ἁμαρτίαν;»

Ὁ Ἀαρὼν ἀπήντησε πρὸς τὸν Μωϋσῆν· «μὴ ὀργίζεσαι, κύριε, ἐναντίον μου, διότι σὺ γνωρίζεις πολὺ καλὰ τὴν ὀρμητικότητα αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀπήντησεν ὁ Ἀαρὼν πρὸς τὸν Μωϋσῆν: «Μὴ ὀργίζεσαι, κύριε, ἐναντίον μου, διότι γνωρίζεις καὶ σὺ τὴν ὀρμητικότητα αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.

Αὐτοὶ μοῦ εἶπαν· Κατασκεύασε δι’ ἡμᾶς θεούς, οἱ ὁποῖοι θὰ προπορεύωνται καὶ θὰ μᾶς ὁδηγοῦν, διότι δὲν γνωρίζομεν, τί συνέβη εἰς τὸν Μωϋσῆν, εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ἔγινεν αὐτό, ποὺ ἐζήτησαν οἱ ἴδιοι, διότι αὐτοὶ μοῦ ἔλεγαν ἐπιμόνως: Κάμε δι’ ἠμᾶς θεούς, ποὺ νὰ προχωροῦν ἐμπρός μας καὶ νὰ μᾶς ὁδηγοῦν, διότι δὲν γνωρίζομεν τί συνέβη εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον, τὸν Μωϋσῆν, ποὺ μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ἐγὼ τότε τοὺς εἶπα· Ὅ,τι χρυσάφι ὑπάρχει εἰς τὸν καθένα σας συγκεντρώσατέ το καὶ δόστε το εἰς ἐμέ. Μοῦ τὸ ἔδωσαν, τὸ ἔρριψα εἰς τὸ πῦρ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐβγῆκε αὐτὸς ὁ χρυσὸς μόσχος».

Καὶ ἐγὼ τοὺς εἶπα: Ὅσα χρυσαφικὰ ὑπάρχουν εἰς τὸν καθένα νὰ τὰ βγάλετε καὶ νὰ μοῦ τὰ φέρετε. Καὶ πράγματι μοῦ τὰ ἔδωσαν. Τὰ ἔρριξα λοιπὸν εἰς τὴν φωτιὰν καὶ ἐβγῃκεν αὐτὸ τὸ μοσχάρι».

Εἶδεν ὁ Μωϋσῆς ὅτι ὁ μεθυσμένος πλέον λαὸς εἶχε διασκορπισθῆ, διότι τοὺς ἔφερε εἰς ἔξαλλον κατάστασιν καὶ τοὺς διεσκόρπισεν ὁ Ἀαρὼν πρὸς μεγάλην χαρὰν τῶν ἐχθρῶν των,

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Μωῦσῆς τὸν λαόν, ποὺ δὲν εἶχε πλέον ἔλεγχον τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ εἶχαν ὅλοι παραλύσει, διότι ὁ Ἀαρὼν τοὺς ἄφησε νὰ κάνουν ἀνεξέλεγκτοι ὅ,τι ἤθελαν πρὸς ἰκανοποίησιν καὶ χαρὰν τῶν ἐχθρῶν των,

ἐστάθη ὄρθιος ὁ Μωϋσῆς εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ στρατοπέδου καὶ εἶπεν· «ὅποιος εἶναι μὲ τὸν Κύριον, ἂς ἔλθῃ πρὸς ἐμέ». Συνεκεντρώθησαν ἄμεσως γύρω ἀπὸ αὐτὸν ὅλοι οἱ τῆς φυλῆς Λευΐ.

ἐστάθη ὁ θεράπων τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆς εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ στρατοπέδου, ὅπου ἐγίνοντο τότε αἱ δίκαι καὶ εἶπε: «Ποῖος εἶναι μὲ τὸ μέρος τοῦ Κυρίου; Ἂς ἔλθῃ κοντά μου». Συνεκεντρώθησαν λοιπὸν ἀμέσως πλησίον του ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λευΐ.

Εἶπε πρὸς αὐτοὺς Ὁ Μωϋσῆς· «τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραήλ· Ζωσθῆτε ὁ καθένας σας καὶ θέσατε τὴν ρομφαίαν σας εἰς τὸν μηρόν, διέλθετε καὶ ἐπανέλθετε ἀπὸ τὴν μίαν εἴσοδον τοῦ στρατοπέδου μέχρι τῆς ἄλλης, περάσατε διὰ μέσου τοῦ στρατοπέδου καὶ θανατώσατε καθένας τὸν ἔνοχον ἀδελφόν του, τὸν φίλον του, τὸν συγγενῆ του».

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Μωϋσῆς: «Αὐτὰ παραγγέλλει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν: Ζωσθῆτε ὁ καθένας σας τὴν ρομφαίαν του εἰς τὸν μηρόν του καὶ νὰ περάσετε μέσα ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, ἀπὸ τὴν μίαν θύραν εἰς τὴν ἄλλην, νὰ περάσετε μάλιστα καὶ διὰ δευτέραν φορὰν καὶ νὰ θανατώσετε ὁ καθένας τὸν ἀδελφόν του καὶ καθένας τὸν φίλον του καὶ ὁ καθένας τὸν συγγενῆ του».

Οἱ Λευῖται ἔκαμαν, ὅπως τοὺς διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, καὶ ἐθανατώθησαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες.

Καὶ ἔκαμαν πράγματι οἱ Λευῖται ὅπως τοὺς εἶπεν ὁ Μωϋσῆς. Καὶ ἐφονεύθησαν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μέσα ἀπὸ τὸν λαὸν τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες περίπου.

Εἶπε τότε εἰς τοὺς Λευίτας ὁ Μωϋσῆς· «σήμερον μὲ τοὺς φόνους αὐτοὺς ἐξεπληρώσατε μὲ τὰς χεῖρας σας ὑπηρεσίαν πρὸς τὸν Κύριον, θανατώσαντες ὁ ἄλλος τὸν υἱόν του καὶ ἄλλος τὸν ἀδελφόν του. Δι’ αὐτήν σας τὴν πρᾶξιν θὰ δοθῇ εἰς σᾶς εἰδικὴ εὐλογία τοῦ Θεοῦ».

Εἶπε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Μωϋσῆς: «Σήμερον ἐγεμίσατε τὰ χέρια σας, σὰν νὰ ἐτελέσατε θυσίαν εἰς τὸν Κύριον, μὲ τὸ ὅτι ἐφονεύσατε ὁ καθεὶς τὸ παιδί του ἢ τὸν ἀδελφόν του, ὥστε νὰ σᾶς δοθῇ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ Τὸν ὑπηρετῆτε).

Τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἶπεν ὁ Μωϋσῆς πρὸς τὸν λαόν· «σεῖς διεπράξατε ἁμαρτίαν μεγάλην· καὶ τώρα θὰ ἀναβῶ εἰς τὸν Θεόν, νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ φανῇ ἵλεως διὰ τὴν ἁμαρτίαν σας αὐτήν».

Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ Μωϋσῆς ὡμίλησε πρὸς τὸν λαὸν καὶ εἶπε: «Μὲ αὐτὸ ποὺ ἐκάνατε, διεπράξατε ἁμαρτίαν μεγάλην. Καὶ τώρα θὰ ἀνεβῶ εἰς τὸ βουνὸ πρὸς τὸν Θεόν, διὰ να ζητήσω ἔλεος διὰ τὴν ἁμαρτίαν σας».

Ἐπέστρεψεν ὁ Μωϋσῆς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε· «Κύριε, θερμῶς σὲ παρακαλῶ· ὁ λαὸς αὐτὸς ὑπέπεσεν εἰς βαρεῖαν ἁμαρτίαν, διότι ἐλησμόνησε σὲ καὶ κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του χρυσοῦς θεούς.

Ἐπέστρεψε πράγματι ὁ Μωϋσῆς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Σὲ παρακαλῶ, Κύριε· ὁ λαὸς αὐτὸς διέπραξεν ἁμαρτίαν μεγάλην καὶ ἔκαμαν διὰ τοὺς ἑαυτούς των θεοὺς ἀπὸ χρυσάφι. Εἶναι ἔνοχοι πράγματι.

Καὶ τώρα ἐὰν φανῇς ἵλεως καὶ συγχωρήσῃς τὴν ἁμαρτίαν των αὐτήν, συγχώρεσέ τους. Ἐὰν ὅμως δὲν τοὺς συγχωρήσῃς, ἐξάλειψε μαζῆ μὲ αὐτοὺς καὶ ἐμὲ ἀπὸ τὸ βιβλίον σου, εἰς τὸ ὁποῖον μὲ ἔχεις γραμμένον».

Τώρα λοιπὸν ἐὰν μὲν θέλῃς νὰ συγχωρήσῃς τὴν ἁμαρτίαν των, συγχώρησέ την· εἰδ’ ἄλλως σβῆσε καὶ ἐμὲ ἀπὸ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς, ὅπου μὲ ἔγραψες».

Ὁ Κύριος ἀπήντησε πρὸς τὸν Μωϋσῆν· «ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἁμαρτήσει ἐνώπιόν μου, αὐτὸν θὰ ἐξαλείψω ἀπὸ τὸ βιβλίον μου.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωϋσῆν: «Ἐκεῖνος ποὺ διέπραξεν ἁμαρτίαν ἐνώπιόν μου, θὰ τιμωρηθῇ. Ὅσους ἔχουν ἁμαρτήσει, αὐτοὺς μόνον θὰ σβήσω ἀπὸ τὸ βιβλίον μου (ὅπου εἶναι γραμμένοι οἱ ἐκλεκτοί).

Τώρα βάδιζε, κατέβα ἀπὸ τὸ ὄρος καὶ ὁδήγησε τὸν λαὸν αὐτὸν εἰς τὸν τόπον, ποὺ σοῦ εἶπα· ἰδοὺ ὁ ἄγγελός μου θὰ προπορεύεται ὡς ὁδηγὸς ἔμπροσθέν σου. Ὅταν δὲ ἀποφασίσω διὰ τὴν ἡμέραν τῆς τιμωρίας των, θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ καὶ θὰ ἐπιφέρω ἐπάνω των τὴν τιμωρίαν διὰ τὴν ἁμαρτίαν των αὐτήν».

Τώρα ὅμως πήγαινε, κατέβα ἀπὸ τὸ βουνὸ καὶ ὁδήγησε αὐτὸν τὸν λαὸν εἰς τὸν τόπον, ποὺ σοῦ εἶπα. Νά, ὁ ἄγγελός μου θὰ προχωρῇ ἐμπρὸς ἀπὸ σὲ καὶ θὰ σὲ ὁδηγῇ. Κατὰ τὸν καιρὸν ὅμως ποὺ θὰ κρίνω ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ ὡς δίκαιος τιμωρός, θὰ ἐπιφέρω εἰς αὐτοὺς τιμωρίαν καὶ δι’ αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν των».

Καὶ πράγματι, ὅταν ὁ Κύριος ἔκρινε κατάλληλον τὸν καιρόν, ἐτιμώρησε τὸν λαὸν διὰ τὸν μόσχον, τὸν ὁποῖον κατ’ ἀπαίτησίν των κατεσκεύασεν ὁ Ἀαρών.

Καὶ ἐτιμώρησε πράγματι ὁ Κύριος εἰς τὸν ὡρισμένον ἀπὸ Ἐκεῖνον καιρὸν τὸν λαόν, διότι ἐζήτησαν νὰ γίνῃ τὸ μοσχάρι, ποὺ τὸ κατεσκεύασεν ὁ Ἀαρών, διὰ να τὸ λατρεύουν ὡς θέον.