Ἔσδρας Α' 1

Μετὰ τὸν καθαρισμὸν τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ τὴν ἐπισκευήν του καὶ μετὰ τὴν εὔρεσιν τοῦ βιβλίου τοῦ νόμου, ὁ Ἰωσίας ἑώρτασε τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου του εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐθυσίασε τὸν πασχάλιον ἀμνὸν τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου ἰουδαϊκοῦ μηνός.

Μετὰ ταῦτα ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων Ἰωσίας, ποὺ ἐνδιεφερθῆ διὰ τὴν θρησκευτικὴν ἀναγέννησιν τοῦ λαοῦ του, ἑώρτασε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου του. Συγκεκριμένως ἐθυσίασε τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν τὴν δεκάτην τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου ἰουδαϊκοῦ μηνός.

Ἐγκατέστησε τοὺς ἱερεῖς σύμφωνα μὲ τὰς τάξεις αὐτῶν, στολισμένους μὲ τὰ ἱερατικά των ἄμφια εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, καὶ γενικῶς διὰ τὴν ἀνασύστασιν τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ μετὰ τὴν καταπολέμησιν τῆς εἰδωλολατρίας, ἐγκατέστησε τοὺς ἱερεῖς μὲ τὰ εἰδικὰ ἄμφιά των εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἐπιτελοῦν τὰ ἱερά των ἔργα ἀναλόγως πρὸς τὰ διακονήματά των.

Διέταξε τοὺς Λευίτας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ταχθῇ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ναοῦ ὑπὲρ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, νὰ ἐξαγνισθοῦν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ νὰ προσφέρουν τὰς θυσίας ἐκεῖ, ὅπου ὑπάρχει ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ εἰς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀνοικοδομήσει ὁ Σολομὼν ὁ βασιλεύς, ὁ υἱὸς τοῦ Δαυΐδ.

Εἶπε δὲ εἰς τοὺς Λευίτας, ποὺ ἦσαν οἱ ὑπηρέται τοῦ ἱεροῦ ἐν μέσῳ τῶν Ἰσραηλιτῶν, νὰ ἑξαγνισθοῦν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ὑπηρετοῦν ἐνώπιον τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εἰς τὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἀνήγειρεν ὁ βασιλεὺς Σολομών, ὁ υἱὸς τοῦ Δαβίδ.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· «δὲν θὰ ἔχετε πλέον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ φέρετε ἐπὶ τῶν ὤμων σας αὐτὴν τὴν Κιβωτόν. Καὶ τώρα προσφέρατε τὰ τῆς λατρείας εἰς Κύριον τὸν Θεόν σας, ἐξυπηρετήσατε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν του καὶ ἑτοιμάσατε τὴν θυσίαν τῶν πασχαλινῶν ἀμνῶν κατὰ τὰς φυλὰς καὶ τὰς οἰκογενείας σας σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Δαυΐδ, βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν καθορισθεῖσαν μεγαλοπρέπειαν ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ Σολομῶντος.

Τοὺς εἶπεν ἐπίσης καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἔργον σας εἰς τὸ ἑξῆς δὲν θὰ εἶναι νὰ μεταφέρετε τὴν Κιβωτὸν ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους σας. Θὰ μένῃ αὐτὴ μονίμως εἰς τὸν τόπον της. Τώρα λοιπὸν νὰ λειτουργῆτε καὶ νὰ διακονῆτε εἰς τὸν Κύριον καὶ Θεόν σας, νὰ ἐξυπηρετῆτε τὰς ἀνάγκας τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ ἔθνους τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ ἑτοιμάσετε τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἀναλόγως πρὸς τὰς πατριαρχικὰς οἰκογενείας καὶ τὰς φυλάς σας, συμφώνως πρὸς τὴν γραπτὴν ἐντολὴν τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραὴλ Δαβὶδ καὶ πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν, ποὺ καθώρισε πρὸς τοῦτο ὁ υἱς τού Σολομών.

Σταθῆτε, λοιπόν, εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου εἰς τὴν θέσιν σας σύμφωνα μὲ τὴν διαίρεσιν τῶν πατριαρχικῶν σας οἰκογενειῶν, σεῖς οἱ Λευῖται, οἱ ὁποῖοι ἔχετε ἐκλεγῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἵστασθε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς λατρείας ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς σας τοὺς Ἰσραηλίτας.

Νὰ σταθῆτε δὲ εἰς τὸν ἅγιον τόπον τῆς λατρείας ἀναλόγως πρὸς τὰς πατριαρχικὰς διαιρέσεις τῆς φυλῆς σας, τῆς φυλῆς τῶν Λευιτῶν, οἱ ὁποῖοι στέκεσθε ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σας Ἰσμαηλίτας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Προσφέρατε κατὰ τὴν καθωρισμένην τάξιν τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν καὶ ἑτοιμάσατε τὰ μερίδια τῶν θυσιῶν διὰ τοὺς ἀδελφούς σας καὶ γενικῶς ἑορτάσατε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τὸν Μωϋσέα».

Νὰ θυσιάσετε δὲ τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν συμφώνως πρὸς τὸ καθωρισμένον τυπικὸν τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα. Νὰ ἑτοιμάσετε ἐπίσης καὶ τὰς θυσίας διὰ τοὺς ἀδελφούς σας Ἰσμαηλίτας καὶ νὰ ἑορτάσετε τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐδόθη εἰς τὸν Μωϋσῆν».

Κατόπιν ὁ Ἰωσίας προσέφερε διὰ τὸν παρευρεθέντα κατὰ τὴν ἑορτήν τοῦ Πάσχα ἐκεῖ λαὸν τριάκοντα χιλιάδας ἀμνοὺς καὶ ἐρίφια καὶ τρεῖς χιλιάδας μόσχους. Αὐτὰ ἐδόθησαν κατὰ διαταγὴν τοῦ βασιλέως ἀπὸ τὴν βασιλικὴν περιουσίαν εἰς τὸν λαόν, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας.

Ἐδώρησε δὲ ὁ Ἰωσίας εἰς τὸν λαόν, ποὺ παρευρέθη ἐκεῖ, τριάντα χιλιάδες ἀρνιὰ καὶ κατσίκια καὶ τρεῖς χιλιάδες μοσχάρια. Ὅλα αὐτὰ ἐδόθησαν εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ Λευίτας κατόπιν ἐντολῆς τοῦ βασιλέως ἀπὸ τὴν βασιλικὴν περιουσίαν διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα.

Ἐπίσης οἱ προϊστάμενοι τοῦ ναοῦ ὁ Χελκίας, ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ Ἡσκῆλος ἔδωκαν εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ τὸ Πάσχα δύο χιλιάδας ἑξακόσια πρόβατα καὶ τριακοσίους μόσχους.

Ἐπρόσφεραν δὲ καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Ναοῦ Χελκίας καὶ Ζαχαρίας καὶ Ἡσκῆλος εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα δύο χιλιάδες ἑξακόσια πρόβατα καὶ τριακόσια μοσχάρια.

Ὁ Ἰεχονίας, ὁ Σαμαίας, ὁ Ναθαναὴλ ὁ ἀδελφός, ὁ Ἀσαβίας, ὁ Ὀχιῆλος καὶ ὁ Ἰωράμ, οἱ χιλίαρχοι ἀρχηγοὶ ἔδωκαν εἰς τοὺς Λευίτας διὰ τὸ Πάσχα πέντε χιλιάδες πρόβατα καὶ ἑπτακοσίους μόσχους.

Οἱ δὲ χιλίαρχοι, οἱ ἄρχοντες δηλαδὴ ποὺ ἦσαν καθένας των ἐπὶ κεφαλῆς χιλίων Ἰουδαίων, καὶ συγκεκριμένως ὁ Ἰεχονίας, ὁ Σαμαίας καὶ ὁ ἀδελφός του Ναθαναὴλ καὶ ὁ Ἀσαβίας, ὁ Ὀχιῆλος καὶ ὁ Ἰωράμ, ἐπρόσφεραν εἰς τοὺς Λευίτας διὰ τὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα πέντε χιλιάδες πρόβατα καὶ ἑπτακόσια μοσχάρια.

Ὡς ἐξῆς δὲ ἑωρτάσθη τὸ Πάσχα· Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται, οἱ ἔχοντες τὰ ἄζυμα, ἐστάθησαν εὐπρεπῶς μὲ τὴν στολήν των κατὰ τὰς φυλὰς καὶ τὰς ὁμάδας τῶν προγόνων των ἔμπροσθεν τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν σύμφωνα μὲ ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως. Ἔτσι ἔκαμαν καὶ κατὰ τὴν πρωϊνὴν θυσίαν.

Ἔγιναν δὲ τὰ ἑξῆς διὰ τὴν ἑορτὴν τὸν Πάσχα: Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται εὐπρεπισμένοι μὲ τὰς ἱερατικὰς στολάς των καὶ μὲ τὰ ἄζυμα ψωμιὰ εἰς τὰ χέρια των, ἀναλόγως πρὸς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὰς πατριαρχικὰς διαιρέσεις των, ἐστάθηκαν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν λαὸν διὰ νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον, συμφώνως πρὸς αὐτὰ ποὺ εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως. Μὲ αὐτὴν τὴν ἑτοιμασίαν ἔκαμαν τὴν θυσίαν καὶ ἔτσι ἐπέρασεν ὅλον τὸ πρωϊνόν.

Ἔψησαν τὸν πασχαλινὸν ἀμνὸν εἰς τὸ πῦρ, ὅπως ὁ νόμος καθώριζε, τὰ δὲ κομμάτια τῶν προσφερομένων θυσιῶν ὑπὸ τὰς εὐωδίας τῶν θυμιαμάτων τὰ ἔβρασαν μέσα εἰς λέβητας καὶ χαλκίνας χύτρας καὶ ἔπειτα τὰ προσέφεραν εἰς ὅλον τὸν λαόν.

Ἐν συνεχείᾳ ἔψησαν εἰς τὴν φωτιὰν τὸν Πασχάλιον ἀμνόν, ὅπως ὥριζεν ὁ Νόμος τοῦ Κυρίου, τὰ δὲ τμήματα ἀπὸ τὰ σφακτὰ τὰ ἔβρασαν εἰς χάλκινα δοχεῖα καὶ καζάνια μὲ εὐώδη θυμιάματα καὶ τὰ ἐπρόσφεραν εἰς ὅλον τὸν λαόν.

Κατόπιν ἀπὸ τὰς προσφερθείσας θυσίας ἡτοίμασαν τὸ πασχαλινὸν γεῦμα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀδελφούς των, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀαρών.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς θυσίας ποὺ ἔκαμαν, ἑτοίμασαν τὸ Πασχαλινὸν γεῦμα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἀδελφούς των, τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀαρών.

Ἡτοίμασαν δὲ οἱ Λευῖται τὸ πασχαλινὸν γεῦμα των διὰ τὸν ἑαυτόν των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς ἀδελφούς των, ἀπογόνους τῆς οἰκογενείας Ἀαρών, ἐπειδὴ οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἀπησχολημένοι καὶ προσέφερον εἰς θυσίαν τὰ λιπαρὰ μέρη τῶν θυσιῶν μέχρι νυκτός.

ἑτοίμασαν δὲ τὸν Πασχάλιον ἀμνὸν οἱ Λευῖται διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ διὰ τοὺς ἱερεῖς, τοὺς ἀδελφούς των, ποὺ ἦσαν ἀπόγονοι τοῦ Ἀαρών, διότι οἱ ἱερεῖς ἦσαν ἀπησχολημένοι καὶ ἐπρόσφεραν τὰ λίπη τῶν σφακτῶν, διὰ νὰ καοῦν εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων μέχρις ἀργὰ τὴν νύκτα.

Καὶ οἱ ἱεροψάλται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν εἰς τὰς καθωρισμένας θέσεις των, ὅπως ὁ Δαυῒδ εἶχε διατάξει, καὶ ὁ Ἀσάφ καὶ ὁ Ζαχαρίας καὶ ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλέως Ἐδδινοῦς.

Ἦσαν δὲ παρόντες εἰς τὰς θέσεις των καὶ κατὰ τάξιν καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, οἱ ἱεροψάλται, συμφώνως πρὸς τὸν κανονισμὸν ποὺ ὥρισεν ὁ Δαβίδ, καὶ ὁ Ἀσάφ, καὶ ὁ Ζαχαρίας, καθὼς καὶ ὁ Ἐδδινοῦς, ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλέως.

Οἱ θυρωροὶ ἐπίσης ἐστέκοντο εἰς κάθε πύλην. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔλειψεν ἀπὸ τὴν θέσιν του, διότι οἱ ἀδελφοί των, οἱ Λευῖται, εἶχον ἑτοιμάσει καὶ δι’ αὐτοὺς τὸ πασχαλινὸν γεῦμα.

Ἐστέκοντο ἐπίσης εἰς τὰς θέσεις των εἰς κάθε πύλην καὶ οἱ θυρωροί. Δὲν ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ παραβῇ κάποιος τὸν κανονισμὸν καὶ νὰ ἀπουσιάσῃ ἀπὸ τὴν θέσιν του, διότι οἱ ἀδελφοί των, οἱ Λευῖται, εἶχαν φροντίσει διὰ τὸν καθένα νὰ μὴ τοῦ λείπῃ τίποτε.

Ἔτσι δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐτελείωσαν κανονικῶς καὶ πλήρως αἱ ὑπηρεσίαι διὰ τὴν θυσίαν πρὸς τὸν Κύριον. Ἑωρτάσθη τὸ Πάσχα καὶ αἱ θυσίαι εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου προσεφέρθησαν κανονικῶς σύμφωνα μὲ τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως Ἰωσίου.

Ἔτσι ὠλοκληρώθηκαν ὅλαι αἱ ἑτοιμασίαι καὶ ἔγιναν ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν θυσίαν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὥστε νὰ ἑορτασθῇ τὸ Πάσχα καὶ νὰ προσφερθοῦν αἱ θυσίαι εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου συμφώνως πρὸς τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως Ἰωσίου.

Οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἦσαν τότε παρόντες εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἑώρτασαν τὸ Πάσχα καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ἑώρτασαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ κατὰ τὸ διάστημα ἐκεῖνο, τὸ Πάσχα καὶ τὴν ἑορτὴν τῶν Ἀζύμων ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας.

Τέτοιο Πάσχα, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ προφήτου Σαμουὴλ καὶ ἐντεῦθεν, δὲν εἶχεν ἑορτασθῆ εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Τόσον δὲ λαμπρὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα δὲν ἔγινε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἄλλην φοράν, ἀπὸ τότε ποὺ ἐζοῦσε ὁ Προφήτης Σαμουήλ.

Ὁλοι οἱ βασιλεῖς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δὲν ἑώρτασαν παρόμοιον Πάσχα, ὡσὰν αὐτὸ ποὺ ἑώρτασεν ὁ Ἰωσίας, οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ὁποῖοι ἦσαν παρόντες εἰς τὸν τόπον τῆς κατοικίας των, τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅλοι οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραὴλ δὲν ἑώρτασαν ποτὲ τέτοιο Πάσχα, σὰν αὐτὸ ποὺ ἑώρτασεν ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας μὲ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ τοὺς Ἰουδαίους καὶ μὲ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ εὐρέθησαν νὰ κατοικοῦν τότε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Αὐτὸ δὲ τὸ Πάσχα ἑωρτάσθη κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου.

Τὸ λαμπρὸν αὐτὸ Πάσχα ἑωρτάσθη κατὰ τὸ δέκατον ὄγδοον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου.

Ἐτσι δὲ εὐωδώθη ὁ Ἰωσίας εἰς τὰ ἔργα του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου διὰ τὴν μεγάλην αὐτοῦ εὐσέβειαν, ποὺ ἐγέμιζε τὴν καρδίαν του.

Τὰ δὲ ἔργα τοῦ Ἰωσίου εὐωδώθηκαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου του, διότι ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη μὲ εὐσέβειαν.

Τὰ κατ’ αὐτὸν εἶναι γραμμένα εἰς προγενεστέρους χρόνους, τὸ πῶς δηλαδὴ ἡμάρτησαν οἱ Ἰσραηλῖται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ παρεσύρθησαν εἰ τὴν ἀσέβειαν περισσότερον ἀπὸ ἄλλον λαὸν καὶ βασίλειον, καὶ πῶς ἐλύπησαν τὸν Κύριον παραβαίνοντες μὲ πλήρη συνείδισιν τὸν θεῖον νόμον. Ἀλλὰ καὶ πῶς λόγοι τοῦ Κυρίου, οἱ σχετικοὶ μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἐπραγματοποιήθησαν.

Ὅ,τι δὲ σχετίζεται μὲ τὴν ζωὴν τοῦ Ἰωσίου, ἔχει γραφῆ εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν προηγουμένων χρόνων, ποὺ περιέχεται εἰς τὰ βιβλία Βασιλειῶν καὶ Παραλειπομένων. Ἐκεῖ γίνεται λόγος καὶ δι’ αὐτοὺς ποὺ ἁμαρτησαν καὶ ἀσέβησαν εἰς τὸν Κύριον περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο ἔθνος καὶ βασίλειον καὶ πῶς Τὸν ἐλύπησαν μὲ τὰς συνειδητὰς παραβάσεις των. Φαίνεται ἐπίσης εἰς τὴν ἱστορίαν αὐτὴν καὶ πῶς ἐβγῆκαν ἀληθινὰ καὶ ἐφαρμόσθηκαν τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα ὁ Φαραώ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου ἐξεστράτευσε, διὰ νὰ πολεμήσῃ τὴν πόλιν Χαρκαμὺς ἐπὶ τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ. Ὁ Ἰωσίας ἐξῆλθε, διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον του.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου συνέβη νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ πόλεμον ὁ Φαραώ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, εἰς τὴν περιοχὴν Χαρκαμύς, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν ποταμὸν Εὐφράτην. Καὶ ἐβγῆκε τότε, μαζὶ μὲ ἄλλους, νὰ τὸν ἀντιμετωπίσῃ καὶ ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας μὲ τὸν στρατὸν του.

Ὁ βασιλεὺς ὅμως τῆς Αἰγύπτου ἔστειλε πρέσβεις πρὸς τὸν Ἰωσίαν καὶ τοῦ εἶπε· «Τί διαφορὰ ὑπάρχει μεταξύ ἐμοῦ καὶ σοῦ, βασιλεῦ τῆς Ἰουδαίας;

Ἔστειλε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς τῆς Αἴγυπτον πρέσβεις καὶ τοῦ εἶπε: «Ποιὰ διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, βασιλιᾶ τῆς Ἰουδαίας;

Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀποσταλῆ ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἐναντίον σοῦ, ἀλλὰ ὁ πόλεμός μου γίνεται ἐναντίον τῶν χωρῶν τοῦ Ἐφράτου. Ὁ Κύριος, λοιπόν, εἶναι μαζῆ μου. Ὁ Κύριος μὲ ὠθεῖ νὰ σπεύσω εἰς τὸν πόλεμον αὐτόν. Ἀπομακρύνσου λοιπὸν καὶ μὴ ἐναντιώνεσαι εἰς τὸν Κύριον».

Δὲν ἔχω ἀποσταλῆ ἐναντίον σου ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ Θεόν. Ὅπως βλέπεις, τὸ μέτωπον τοῦ πολέμου μου εὑρίσκεται εἰς τὸν Εὐφράτην. Ὁ δὲ Κύριος εἶναι τώρα μαζί μου καὶ Αὐτὸς εἶναι Ἐκεῖνος, ποῦ μὲ παρακινεῖ νὰ σπεύσω εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον. Φύγε λοιπὸν ἀπὸ ἐδῶ καὶ μὴ ἐναντιώνεσαι εἰς τὸ θέλημα καὶ τὰ σχέδια τοῦ Κυρίου».

Ὁ Ἰωσίας ὅμως δὲν ἐπέστρεψε μὲ τὸ ἅρμα του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἤρχισε νὰ πολεμῇ ἐναντίον τοῦ Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου καὶ δὲν ἔδωσε σημασίαν εἰς τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, τὰ ὁποῖα ἐξῆλθον ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωσίας ὅμως δὲν ἐδέχθη νὰ ἐπιστρέψῃ πίσω μὲ τὸ ἅρμα του, χωρὶς νὰ πολεμήσῃ, ἀλλ’ ἄρχισε τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ καὶ δὲν ἐπρόσεξεν εἰς τὰ σχετικὰ λόγια τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου, ποὺ ὠμιλοῦσε ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰωσίας ἀντιθέτως ἔκαμε πόλεμον ἐναντίον τοῦ Φαραὼ εἰς τὴν πεδιάδα Μαγεδδώ. Οἱ ἀρχηγοὶ τοῦ στρατεύματος τοῦ Φαραὼ ἐπετέθησαν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἰωσία τὸν ὁποῖον καὶ ἐπλήγωσαν βαρέως.

Ἀντὶ λοιπὸν νὰ φύγῃ, διέταξε τὰ στρατεύματά του νὰ πολεμήσουν μὲ τὸν βασιλέα τῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν πεδιάδα Μαγεδδῶ. Καὶ μόλις ἄρχισε ἡ μάχη, ἐπετέθησαν ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ἰωσίου οἱ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Φαραώ.

Ὁ βασιλεὺς Ἰωσίας διέταξε τοὺς δούλους του καὶ τοὺς εἶπε· «ἀπομακρύνατέ με ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα πολὺ βαρειά». Ἀμέσως δὲ οἱ δοῦλοι του τὸν ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωσίας, ποὺ ἐπληγώθη εἰς τὴν μάχην, εἶπεν εἰς τοὺς δούλους του: «Ἀπομακρύνατέ με ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης, διότι ἐπληγώθηκα καὶ εἶμαι πολὺ ἄρρωστος». Καὶ ἀμέσως τὸν ἀπεμάκρυναν οἱ δοῦλοι του ἀπὸ τὸν τόπον τῆς πολεμικῆς συρράξεως.

Ἀνέβη εἰς τὸ δεύτερον αὐτοῦ ἅρμα καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου καὶ ἀπέθανε. Ἐνεταφιάσθη εἰς τοὺς τάφους τῶν πατέρων του.

Καὶ ἀφοῦ κατέβη ἀπὸ τὸ πολεμικὸν ἅρμα, ἀνέβη εἰς ἄλλο ἅρμα του, ποὺ ἦτο κατάλληλον διὰ ταξίδια καὶ ἀναπαυτικόν. Μόλις ὅμως ἔφθασεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἀπεβίωσε καὶ ἐτάφη εἰς τὸν πατρικόν του τάφον.

Εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἰουδαίαν ἐπένθησαν τὸν Ἰωσίαν. Ὁ προφήτης Ἱερεμίας συνέθεσε θρηνώδη ᾠδὴν διὰ τὸν Ἰωσίαν. Οἱ δὲ θρηνῳδοὶ μαζῆ μὲ τὰς θρηνῳδούσας γυναῖκας ἔψαλλον τοὺς θρήνους αὐτοὺς ἕως αὐτὴν τὴν ἡμέραν. Ἐξεδόθη δὲ καὶ σχετικὸν διάταγμα νὰ γίνεται πάντοτε εἰς ὅλον τὸ ἰσραηλιτικὸν γένος αὐτὴ ἡ θρηνῳδία.

Ὅταν δὲ ἔγινε γνωστὸς ὁ θάνατός του, ἐπένθησαν τὸν Ἰωσίαν εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν. Ὁ δὲ Προφήτης Ἱερεμίας συνέθεσεν ὕμνον θρηνητικὸν διὰ τὸν Ἰωσίαν καὶ οἱ θρηνωδοὶ μαζὶ μὲ γυναῖκες μοιρολογίστρες τὸν ἐθρηνοῦσαν συνεχῶς ἕως αὐτὴν τὴν ἡμέραν. Ἀπεφασίσθη μάλιστα ἐπισήμως καὶ ὡρίσθη νὰ ψάλλεται αὕτη ἡ θρηνωδία πάντοτε εἰς ὅλον τὸ Ἰσραηλιτικὸν γένος.

Αὐταὶ δὲ αἱ θρηνώδεις ᾠδαὶ εἶναι γραμμέναι εἰς τὸ βιβλίον τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα. Κάθε μία ἀπὸ τὰς ἐνεργείας τοῦ Ἰωσία καὶ τὰς πράξεις αὐτοῦ, ὅπως καὶ ἡ δόξα του καὶ ἡ σύνεσίς του εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅλα ὅσα ἔχουν γίνει κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη καὶ ὅσα ἔγιναν τελευταῖα, ἀναγράφονται εἰς τὸ βιβλίον τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα.

Αὐτὰ δὲ τὰ περιστατικά, ὅπως καὶ τὰ θρηνώδη ἄσματα, ἔχουν γραφῆ εἰς τὰ βιβλία τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τῆς Ἰουδαίας. Ἕνα πρὸς ἕνα λεπτομερῶς τὰ γεγονότα τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωσίου, ὅπου φαίνεται ἡ δόξα τουῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ συνετὴ διαγωγή του συμφώνως πρὸς τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὰ ποὺ ἔκαμε προηγουμένως καὶ αὐτὰ ποὺ ἔγιναν τελευταῖα, ἔχουν καταγραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς ἱστορίας τῶν βασιλέων τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ Ἰούδα.

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ λαὸς τῆς Ἰουδαίας ἐπῆραν καὶ ἀνέδειξαν βασιλέα τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσίου, τὸν Ἰεχονίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡλικίας εἴκοσι τριῶν ἐτῶν, ἀντὶ τοῦ πατρός του, τοῦ Ἰωσίου.

Μετὰ τὸν θάνατον τὸν Ἰωσίου οἱ πρόκριτοι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους ἐπῆραν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσίου Ἰεχονίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο εἴκοσι τριῶν ἐτῶν, καὶ τὸν ἀνέδειξαν βασιλέα εἰς τὸν θρόνον τὸν πατέρα του Ἰωσίου.

Αὐτὸς ἔμεινε βασιλεὺς εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τρεῖς μόνον μῆνας. Διότι ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου τὸν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὴν βασιλείαν του, ὥστε νὰ μὴ εἶναι πλέον αὐτὸς βασιλεύς.

Ἐβασίλευσε δὲ ὁ Ἰεχονίας εἰς τὸν Ἰσραὴλ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ μόνον ἐπὶ τρεῖς μῆνας, διότι τὸν ἐξεθρόνισεν ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου καὶ δὲν τὸν ἄφησε νὰ βασιλεύῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἐπέβαλε δὲ εἰς τὸ ἰουδαϊκὸν ἔθνος καὶ ἀποζημίωσιν ἰδικήν του, ἑκατὸν ἀργυρᾶ τάλαντα καὶ ἕνα τάλαντον χρυσίου.

Ἐπέβαλε δὲ ὁ Αἰγύπτιος βασιλεὺς ὡς φόρον ὑποτελείας εἰς τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων ἑκατὸ ἀσημενια τάλαντα καὶ ἕνα τάλαντον χρυσοῦ.

Ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου ἀνέδειξε τότε βασιλέα τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰεχονίου, τὸν Ἰωακίμ.

Ἀνέδειξε δὲ ὁ βασιλεὺς τῶν Αἰγυπτίων τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰεχονίου Ἰωακὶμ ὡς βασιλέα τῆς Ἰουδαίας μὲ πρωτεύουσαν τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωακίμ ἔθεσεν εἰς δεσμὰ τοὺς ἄρχοντας. Τὸν ἀδελφόν του ὅμως τὸν Ζαράκην τὸν ἐπῆρε μαζῆ του καὶ τὸν ἔφερεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ὁ δὲ Ἰωακὶμ συνέλαβε καὶ ἐφυλάκισε τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, τὸν δὲ ἀδελφόν του, τὸν Ζαράκην, τὸν ἐπῆρε μαζί του καὶ τὸν ἔφερεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ Ἰωακὶμ ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν, ὅταν ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἔπραξε τὸ μέγα ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Τότε δέ, ποὺ ἔγινε βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, ὁ Ἰωακὶμ ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν. Ὁ βασιλεὺς αὐτὸς δὲν ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ διέπραξε τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν Του καὶ ἔφερεν εἰς τὴν χώραν τὴν εἰδωλολατρίαν.

Ἐναντίον αὐτοῦ ἐπῆλθεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ καί, ἀφοῦ τὸν ἔδεσε μὲ δεσμὰ χάλκινα, τὸν μετέφερεν αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Καὶ ἐνῷ ἦτο βασιλεὺς αὐτός, ἀνέβη εἰς τὸν λόφον Σιὼν καὶ ἐκυρίευσε τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος· καὶ ἀφοῦ ἔδεσε μὲ χάλκινα δεσμὰ τὸν βασιλέα Ἰωακίμ, τὸν ἔσυρε μαζί του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐπῆρε καὶ ἄλλα ἱερὰ σκεύη ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, τὰ ἔφερε μαζῆ του εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ἰδικόν του ναὸν

Ἐπῆρε δὲ ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ τὰ ἔφερε καὶ τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ναόν του εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τὰ ὅσα ἁμαρτήματα διεπράχθησαν ἀπὸ τὸν βασιλέα Ἰωακίμ, αἱ βδελυραὶ καὶ ἀσεβεῖς πράξεις του, εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα.

Ὅλη δὲ ἡ ἱστορία τοῦ Ἰωακίμ, ἡ ἀνήθικος δηλαδὴ καὶ ἀσεβὴς ζωή του, ἔχει καταγραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῶν χρονικῶν τῶν βασιλέων τῆς Ἰουδαίας.

Ἀντὶ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἰωακίμ. Αὐτὸς ἔγινε βασιλεύς, ὅταν ἦτο ὀκτὼ ἐτῶν.

Εἰς δὲ τὸν θρόνον τοῦ Ἰωακὶμ ἀνέβη ὁ υἱός του, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἔγινε βασιλεύς, ἦτο ὀκτὼ ἐτῶν καὶ ἐλέγετο ἐπίσης Ἰωακὶμ ἢ Ἰωαχίμ.

Ἐβασίλευσεν ἐπὶ τρεῖς μόνον μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἔπραξε καὶ αὐτὸς τὸ μέγα ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ἐβασίλευσε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα τρεῖς μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας καὶ δὲν ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ ἀσέβησε ἐνώπιόν Του καὶ ἐλάτρευε τὰ εἴδωλα.

Μετὰ ἕνα ἔτος ὁ Ναβουχοδονόσορ ἔστειλεν ἀνθρώπους του καὶ μετέφεραν αὐτὸν εἰς τὴν Βαβυλῶνα μαζῆ μὲ τὰ ὑπόλοιπα ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ἕνα χρόνον ἔστειλεν ἀνθρώπους του ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ μετέφερε τὸν Ἰωαχὶμ εἰς τὴν Βαβυλῶνα μαζὶ μὲ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Ἀνέδειξε δὲ βασιλέα τῆς Ἱερουσαλήμ, τὸν Σεδεκίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε ἡλικίας εἴκοσι ἑνὸς ἐτῶν. Αὐτὸς ἐβασίλευσεν ἐπὶ ἕνδεκα ἔτη.

Ἀνέδειξε δὲ εἰς τὴν θέσιν του ὡς βασιλέα τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν Σεδεκίαν, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε εἴκοσι ἐνὸς ἐτῶν καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ ἕνδεκα χρόνια.

Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ μέγα κακὸν τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἐκινήθη εἰς συναίσθησιν καὶ μετάνοιαν ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, τὰ ὁποῖα λόγια εἶχον ἐξέλθει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

Καὶ αὐτὸς ὅμως ὁ βασιλεὺς ὑπελόγισε τὸν Νόμον τοῦ Κυρίου. Ἀσέβησε ἐνώπιόν Του καὶ ἐλάτρευε τὰ εἴδωλα, χωρὶς νὰ αἰσθάνεται ἔλεγχον καὶ ἐντροπὴν ἀπὸ τὰ λόγια, ποὺ τοῦ ἔλεγεν ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κυρίου ὁ προφήτης Ἱερεμίας.

Ἂν καὶ εἶχεν ὁρκισθῇ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα νὰ μένῃ εἰς αὐτὸν ὑποτεταγμένος, παρέβη τὸν ὅρκον του καὶ ἀπεστάτησε. Τὸ δὲ χειρότερον, ἐσκλήρυνε τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ τὴν καρδίαν αὐτοῦ καὶ παρέβη τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐνῷ ὡρκίσθη εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν βασιλέα Ναβουχοδονόσορα ὅτι θὰ ἦτο πιστὸς ὑποτελής του, ἐν τούτοις παρέβη τὸν ὅρκον του καὶ ἐπανεστάτησεν ἐναντίον τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Ἐσκλήρυνε δὲ τὸν τράχηλον καὶ τὴν καρδίαν του, ἔστησε δηλαδὴ τὸ ἐγωϊστικόν του θέλημα ὄχι μόνον ἔναντι τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἀλλὰ καὶ ἔναντι τοῦ Θεοῦ, καὶ παρέβη τὸν Νόμον καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν ἱερέων διέπραξαν πολλὰς ἀσεβείας, περισσοτέρας ἀπὸ ὅλας τὰς βδελυρότητας ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ἔτσι ἐμόλυναν τὸ ἱερὸν τοῦ Κυρίου, τὸν ἅγιον ναὸν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Μαζί του ἀσέβησαν πολὺ καὶ ἐξεπέρασαν ὅλας τὰς ἀνηθικότητας ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ ἐμόλυναν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν ἅγιον καὶ ξεχωριστὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν ἱερέων.

Ὁ Θεός ὅμως τῶν πατέρων των ἀπέστειλε μὲ τοὺς ἀγγελιοφόρους του νὰ τοὺς ἀνακαλέσῃ εἰς τὴν πίστιν, διότι ἐλυπεῖτο καὶ αὐτοὺς καὶ τὸν ἱερὸν ναόν του.

Καὶ ὁ Θεὸς τῶν πατέρων των, ἐπειδὴ ἐλυπεῖτο καὶ αὐτοὺς καὶ τὸν ἅγιον Ναον Του, ἀπέστειλεν ἀγγελιαφόρος Του, διὰ νὰ τοὺς καλέσῃ εἰς μετάνοιαν.

Ἀλλὰ αὐτοὶ ἐνέπαιξαν τοὺς ἀπεσταλμένους του καὶ κάθε φοράν, ποὺ ὁ Κύριος ὠμιλοῦσε πρὸς αὐτοὺς διὰ τῶν προφητῶν του, αὐτοὶ ἐνέπαιζαν τοὺς προφήτας, μέχρις ὅτου ὁ Θεὸς ὠργίσθη ἐναντίον τοῦ ἔθνους των διὰ τὰς ἀσεβείας των καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν ἐναντίον των οἱ βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων.

Αὐτοὶ ὅμως ἐμυκτηρίσαν καὶ ἐνέπαιξαν τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλον τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐνῷ τοὺς ὠμιλοῦσε Ἐκεῖνος διὰ τῶν Προφητῶν, καὶ κάθε ἡμέραν μάλιστα ποὺ τοὺς ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Κύριος, αὐτοὶ περιγελοῦσαν τοὺς προφήτας Του, ἕως ὅτου ὠργίσθη ὁ Κύριος ἐναντίον τοῦ λαοῦ Του διὰ τὰς ἀσεβείας του. Καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν καὶ νὰ τοὺς ὑποδουλώσουν οἱ βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων.

Καὶ ἦλθον οἱ Χαλδαῖοι αὐτοὶ καὶ ἐφόνευσαν τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας μὲ ρομφαίαν γύρω ἀπὸ τὸν ἱερὸν ναὸν καὶ δὲν ἐλυπήθησαν οὔτε νέον, οὔτε παρθένον, οὔτε γεροντότερον, οὔτε ὥριμον ἄνδρα, ἀλλὰ ὅλους τοὺς παρέδωσαν εἰς τὴν ἀγριότητα τῶν χειρῶν των.

Καὶ ὅταν ἦλθαν οἱ Χαλδαῖοι, ἐσκότωσαν μὲ ρομφαίαν τοὺς νεαροὺς Ἰσραηλίτας γύρω ἀπὸ τὸν ἅγιον Ναόν των. Καὶ δὲν ἐλυπήθηκαν οὔτε νεαρόν, οὔτε κόρην παρθένον, οὔτε γέροντα, οὔτε ὥριμον ἄνθρωπον, ἀλλὰ τοὺς παρέδωσαν ὅλους εἰς τὰ φονικὰ χέρια των.

Οἱ Χαλδαῖοι ἐπῆραν ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, καὶ τὰς Κιβωτοὺς τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς ἀπὸ τὰς βασιλικὰς ἀποθήκας. Αὐτὰ δὲ ὅλα τὰ μετέφεραν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἐπῆραν δὲ καὶ μετέφεραν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ κιβώτια τῶν σκευῶν, καθὼς καὶ τὰς φορητὰς ἀποθήκας μὲ τοὺς βασιλικοὺς θησαυρούς.

Ἐπυρπόλησαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἐκρήμνισαν τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλήμ, τοὺς δὲ πύργους αὐτῆς τοὺς παρέδωσαν εἰς τὴν φωτιάν.

Ἔβαλαν δὲ φωτιὰν εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἐγκρέμισαν τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔκαψαν τοὺς πύργους της.

Ἐπέφεραν ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν πάντων. Κατέστρεψαν κάθε τι πολύτιμον καὶ ὡραῖον, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν πόλιν, ὅλους δὲ ὅσοι ἔμειναν τοὺς ἔφεραν μὲ συνοδείαν ρομφαίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὠλοκλήρωσαν δὲ τὴν καταστροφήν, μὲ τὸ νὰ καταστρέψουν κάθε τι σπουδαῖον, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν πόλιν. Ὅλους δέ, ὅσοι ἀπέμειναν ζωντανοί, τοὺς μετέφερεν αἰχμαλώτους ὁ βασιλεὺς τῶν Χαλδαίων μὲ τὴν ἀπειλὴν τῆς ρομφαίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἦσαν πλέον δοῦλοι εἰς τὸν Ναβουχοδονόσορα καὶ εἰς τοὺς διαδόχους αὐτοῦ, μέχρις ὅτου ἐβασίλευσαν οἱ Πέρσαι, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον εἶχεν εἴπει διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου.

Καὶ ἦσαν πλέον οἱ Ἰουδαῖοι δοῦλοι τοῦ Ναβουχοδονόσορος καὶ τῶν υἱῶν του, ἕως ὅτου ἐβασίλευσαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα οἱ Πέρσαι καὶ ἐξεπληρώθη ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ποὺ τὸν εἶπε μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτου Ἱερεμίου.

Οἱ Ἰουδαῖοι, εἶπε, θὰ εἶναι αἰχμάλωτοι, ἕως ὅτου ἡ χώρα των συμπληρώσῃ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν παραβάσεων τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Θὰ ἐρημωθῇ καὶ θὰ μείνῃ ἀργὴ ἡ χώρα των, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν ἑβδομῆντα ἔτη ἀπὸ τὸ ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας.

Εἶχεν εἰπεῖ δηλαδὴ ὁ Προφήτης ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων θὰ διαρκέσῃ, μέχρις ὅτου ἰκανοποιηθῇ ἡ γῆ διὰ τὰς παραβάσεις τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ποὺ ἔκαμναν ἕως τότε οἱ κάτοικοί της, μὲ τὸ νὰ ἐργάζωνται καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Ἔτσι καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, ποὺ θὰ ἔμενε ἐρήμη, ἀκατοίκητη καὶ ἀκαλλιέργητη ἡ χώρα τῶν Ἰουδαίων, θὰ εἶχε κατὰ κάποιον τρόπον ἀργίαν Σαββάτου ἀντὶ τῶν παλαιῶν παραβάσεων τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου, ποὺ εἶχαν διαπράξει οἱ κάτοικοι της. Καὶ αὐτὸ θὰ διαρκοῦσε ἐπὶ ἑβδομῆντα χρόνια.