Ἔσδρας Α' 5

Ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὅσοι ἀπεφάσισαν νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐτακτοποιήθησαν κατὰ φυλὰς καὶ κατὰ πατριὰς μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς αὐτῶν. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτοὺς ἠκολούθησαν αἱ γυναῖκες των, οἱ υἱοί των, αἱ θυγατέρες, οἱ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι των, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ κτήνη των.

Μετὰ τὴν διαταγὴν αὐτὴν τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου ἀπεφάσισαν οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰουδαίων νὰ φύγουν καὶ νὰ ἔλθουν εἰς τὰ ὑψώματα τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐχωρίσθηκαν δηλαδὴ κατὰ φυλὰς καὶ ἐπῆραν μαζί των τὰς γυναῖκας των, τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας των, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας των καὶ τὰ ζῶα των.

Ὁ δὲ Δαρεῖος ἔστειλε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς συνοδοὺς χιλίους ἱππεῖς, διὰ νὰ ἐπαναφέρουν καὶ ἀποκαταστήσουν αὐτοὺς ἀσφαλεῖς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ μουσικά, τύμπανα καὶ αὐλούς.

Ὁ δὲ Δαρεῖος ἔστειλε μαζί των, διὰ νὰ τοὺς συνοδεύουν εἰς τὸν δρόμον, χιλίους ἱππεῖς μὲ τὴν ἐντολὴν νὰ τοὺς ὁδηγήσουν καὶ νὰ τοὺς ἐγκαταστήσουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ ἀσφάλειαν καὶ μὲ συνοδείαν μουσικῶν τυμπάνων καὶ αὐλῶν.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται μετὰ χαρᾶς μεγάλης ἐπῆραν τὸν δρόμον τῆς ἐπιστροφῆς εἰς Ἱερουσαλὴμ παίζοντες μουσικὰ ὄργανα. Ὁ δὲ Δαρεῖος ἀπέστειλε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς συνοδοὺς τοὺς ἱππεῖς.

Ὅλοι δὲ οἱ συγγενεῖς τῶν Ἰουδαίων ἐπανηγύριζαν καὶ παρεκινήθησαν νὰ ἀνέβουν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μαζὶ μὲ ἐκείνους.

Αὐτὰ δὲ εἶναι τὰ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν ἕκαστος εἰς τὸ μερίδιον τῆς κληρονομίας των κατὰ οἰκογενείας καὶ κατὰ φυλάς.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν ἀνδρῶν, ποὺ ἀνέβηκαν ἐλεύθεροι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ οἰκογενείας καὶ κατὰ τὰς φυλάς των καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὰ κληρονομικὰ ἐδάφη των, ἦσαν τὰ ἑξῆς:

Οἱ ἱερεῖς, οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τοῦ Φινεὲς υἱοῦ τοῦ Ἀαρών, ἦσαν· Ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσιδέκ, υἱοῦ τοῦ Σαραίου καὶ ὁ Ἰωακεὶμ ὁ υἱὸς τοῦ Ζοροβάβελ υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὸν οἶκον Δαυΐδ, ἀπὸ τὴν γενεὰν τοῦ Φαρὲς καὶ τὴν φυλὴν τοῦ Ἰούδα.

Πρωτίστως οἱ ἱερεῖς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φινεές, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὸν Ἀαρών, Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σαραίου, καὶ Ἰωακίμ, ὁ υἱὸς τοῦ Ζοροβάβελ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σαλαθιήλ, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀνῆκεν εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Φαρὲς τῆς φυλῆς Ἰούδα.

Ὁ Ζοροβάβελ εἶναι αὐτός, ποὺ ὡμίλησε καὶ εἶπε τόσον σοφοὺς λόγους πρὸς τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν, τὸν Δαρεῖον, κατὰ τὸν πρῶτον μῆνα, τὸν Νισάν, τοῦ δευτέρου ἔτους τῆς βασιλείας τοῦ Δαρείου.

Ὁ Ζοροβάβελ ἦτο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας του καὶ συγκεκριμένως τὸν πρῶτον μῆνα Νισὰν εἶπε σοφὰ λόγια, ποὺ ἐπηρέασαν τὸν βασιλέα καὶ τὸν ἔκαμαν νὰ φανῇ εὐνοϊκὸς ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτοὶ δὲ εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς αἰχμαλωσίας των καὶ τοὺς ὁποίους ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος, εἶχε προηγουμένως μεταφέρει καὶ ἐγκαταστήσει εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἐπανῆλθαν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς αἰχμαλωσίας των, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ὅπου τοὺς εἶχε μεταφέρει ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος Ναβουχοδονόσορ, ἦσαν οἱ κατωτέρω.

Ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν ἄλλην Ἰουδαίαν ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν του μαζῆ μὲ τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ζαραῖον, τὸν Ρησαῖον, τὸν Ἐνηνέον, τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Βεελσάρον, τὸν Ἀσφαράσον, τὸν Ρεελίαν, τὸν Ροΐμον, τὸν Βαανά, οἱ ὁποῖοι καὶ ἦσαν ἀρχηγοί των.

Ἐπέστρεψαν δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἰουδαίαν καθένας εἰς τὴν πόλιν των μὲ ἐπὶ κεφαλῆς των τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν, τὸν Νεεμίαν, τὸν Ζαραῖον, τὸν Ρησαῖον, τὸν Ἐνηνέον, τὸν Μαρδοχαῖον, τὸν Βεελσάρον, τὸν Ἀσφαράσον, τὸν Ρεελίαν, τὸν Ροΐμον καὶ τὸν Βαανά.

Ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους καὶ τῶν ἀρχηγῶν του ἦτο ὁ ἐξῆς· Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Φόρος ἦσαν δύο χιλιάδες ἑκατὸν ἑβδομήκοντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Σαφὰτ ἦσαν τετρακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Ὁ ἀριθμὸς ὅλων αὐτῶν τῶν ἀπογόνων τοῦ ἔθνους τῶν Ἰουδαίων μὲ τοὺς δώδεκα ἀρχηγούς των ἦτο ὁ ἑξῆς: Ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Φόρος δύο χιλιάδες καὶ ἑκατὸν ἑβδομῆντα δύο (2.172). Ἀπὸ τὴν πατριαρχικὴν οἰκογένειαν τοῦ Σαφὰτ τετρακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (472).

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρὲς ἦσαν ἑπτακόσιοι, πενήντα ἓξ.

Ἑπτακόσιοι πενῆντα ἕξι (756) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρές.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Φαὰθ Μωάβ, δηλαδὴ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωάβ, ἦσαν δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα.

Δύο χιλιάδες ὀκτακόσιοι δώδεκα (2.812) ἀπόγονοι τοῦ Φαὰθ Μωὰβ τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Ἰωάβ.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἠλὰμ ἦσαν χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσαρες. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ζαθουῒ ἦσαν ἐνεακόσιοι ἑβδομήντα πέντε. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Χορβὲ ἦσαν ἑπτακόσιοι πέντε. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βανὶ ἦσαν ἑξακόσιοι τεσσαράκοντα ὀκτώ.

Χίλιοι διακόσιοι πενῆντα τέσσερις (1.254) ἀπόγονοι τοῦ Ἠλάμ. Ἐννεακοσιοι ἑβδομῆντα πέντε (975) ἀπόγονοι τὸν Ζαθουΐ. Ἑπτακόσιοι πέντε (705) ἀπόγονοι τοῦ Χορβέ. Ἑξακόσιοι σαράντα ὀκτὼ (648) ἀπόγονοι τοῦ Βανί.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βηβαὶ ἦσαν ἑξακόσιοι τριάκοντα τρεῖς. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀργαὶ ἦσαν χίλιοι τριακόσιοι εἴκοσι δύο.

Ἑξακόσιοι τριάντα τρεῖς (633) ἀπόγονοι τοῦ Βηβαί. Χίλιοι τριακόσιοι εἴκοσι δύο (1.322) ἀπόγονοι τοῦ Ἀργαί.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀδωνικὰν ἦσαν ἑξακόσιοι τριάκοντα ἑπτά. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βαγοῒ ἦσαν δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι ἐξ. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀδινοὺ τετρακόσιοι πενήντα τέσσαρες.

Ἑξακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (637) ἀπόγονοι τοῦ Ἀδωνικάν. Δύο χιλιάδες ἑξακόσιοι ἕξι (2.606) ἀπόγονοι τοῦ Βαγοΐ. Τετρακόσιοι πενῆντα τέσσερις (454) ἀπόγονοι τοῦ Ἀδινοῦ.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀτὴρ τοῦ Ἐζεκίου ἦσαν ἐνενῆντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Κιλὰν καὶ Ἀζηνὰν ἦσαν ἑξήκοντα ἑπτά. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀζαροὺ ἦσαν τετρακόσιοι τριάκοντα δύο.

Ἐνενήντα δύο (92) ἀπόγονοι τοῦ Ἀτήρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐζεκίου. Ἑξῆντα ἑπτὰ (67) ἀπόγονοι τοῦ Κιλὰν καὶ τοῦ Ἀζηνάν. Τετρακόσιοι τριάντα δύο (432) ἀπόγονοι τοῦ Ἀζαρού.

Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀννὶς ἦσαν ἑκατὸν ἔνας. Οἱ ἄνθρωποι τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρὸμ ἦσαν τριάντα δύο. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Βασαὶ ἦσαν τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς. Οἱ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἀρσιφουρὶθ ἦσαν ἑκατὸν δύο.

Ἑκατὸν ἕνας (101) ἀπόγονοι τοῦ Ἀννίς. Τριάντα δύο (32) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρόμ. Τριακόσιοι εἴκοσι τρεῖς (323) ἀπόγονοι τοῦ Βασαί. Ἑκατὸν δύο (102) ἀπόγονοι τοῦ Ἀρσιφουρίθ.

Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν πόλιν Βαιτηροὺς ἦσαν τρεῖς χιλιάδες πέντε. Οἱ ἀπὸ τὴν πόλιν Βαιθλωμῶν ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς.

Τρεῖς χιλιάδες πέντε (3.005) ἀπόγονοι τοῦ Βαιτηρούς. Ἑκατὸν εἴκοσι τρεῖς (123) κάτοικοι τῆς Βαιθλωμῶν.

Οἱ ἀπὸ τὴν περιοχὴν Νετωφὰς ἦσαν πενῆντα πέντε· ἀπὸ τὴν πόλιν Ἀναθὼθ ἦσαν ἑκατὸν πενήντα ὀκτώ. Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν Βαιθασμὼν ἦσαν σαράντα δύο.

Πενῆντα πέντε (55) κάτοικοι τῆς Νετωφάς. Ἑκατὸν πενῆντα ὀκτὼ (158) κάτοικοι τῆς Ἀναθώθ. Σαράντα δύο (42) κάτοικοι τῆς Βαιθασμών.

Οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὴν Καριαθιρὶ ἦσαν εἴκοσι πέντε. Οἱ ἀπὸ τὴν Καφείραν καὶ τὴν Βηρὼγ ἦσαν ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς.

Εἴκοσι πέντε (25) κάτοικοι τῆς Καριαθιρί. Ἑπτακόσιοι σαράντα τρεῖς (743) κάτοικοι τῆς Καφείρας καὶ τῆς Βηρώγ.

Οἱ Χαδιασαὶ καὶ Ἀμμίδιοι ἦσαν τετρακόσιοι εἴκοσι δύο. Οἱ ἄνδρες ἐκ τῆς Κιραμᾶς καὶ τῆς Γαββῆς ἦσαν ἑξακόσιοι εἴκοσι ἔνας.

Τετρακόσιοι εἴκοσι δύο (422) Χαδιασαὶ καὶ Ἀμμίδιοι. Ἑξακόσιοι εἴκοσι ἕνας (621) ἀπὸ τὴν Κιραμὰς καὶ τὴν Γαββῆς.

Οι ἄνδρες ἀπὸ τὴν Μακαλὼν ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι δύο. Οἱ ἄνδρες ἐκ Βετολίω ἦσαν πενῆντα δύο. Οἱ ἄνδρες οἱ ἐκ τοῦ Νιφὶς ἦσαν ἑκατὸν πενῆντα ἓξ.

Ἑκατὸν εἴκοσι δύο (122) ἀπὸ τὴν Μακαλών. Πενῆντα δύο (52) ἀπὸ τὴν Βετολίω. Ἑκατὸν πενῆντα ἕξι (156) ἀπόγονοι τοῦ Νιφίς.

Οἱ ἄνδρες ἐκ Καλαμωλάλου καὶ Ὠνοὺς ἦσαν ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε. Οἱ ἄνδρες Ἱερεχοὺ ἦσαν διακόσιοι τεσσαράκοντα πέντε.

Ἑπτακόσιοι εἴκοσι πέντε (725) ἀπόγονοι τοῦ Καλαμωλάλου καὶ τοῦ Ὠνούς. Διακόσιοι σαράντα πέντε (245) ἀπόγονοι τοῦ Ἱερεχού.

Οἱ ἄνδρες οἱ ἀπὸ τὴν Σαναὰ ἦσαν τρεῖς χιλιάδες τριακόσιοι ἔνας.

Τρεῖς χιλιάδες τριακόσιοι ἕνας (3.301) ἀπόγονοι τοῦ Σανάας.

Οἱ ἱερεῖς οἱ ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἰεδδοὺ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ δηλ. τῆς φυλῆς τοῦ Σανασὶβ ἦσαν ὀκτακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο. Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Ἐμμηροὺθ διακόσιοι πενῆντα δύο.

Ὀκτακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (872) ἱερεῖς, ἀπόγονοι τοῦ Ἰεδδού, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὸν Σανασίβ. Διακόσιοι πενῆντα δύο (252) ἀπόγονοι τοῦ Ἐμμηρούθ.

Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Φασσούρου χίλιοι σαράντα ἑπτά. Ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Χαρμὶ διακόσιοι δέκα ἑπτά.

Χίλιοι σαράντα ἑπτά(1.047) ἀπόγονοι τοῦ Φασούρου. Διακόσιοι δεκαεπτά (217) ἀπόγονοι τοῦ Χαρμί.

Οἱ Λευῖται ἦσαν ἡ γενεὰ τοῦ Ἰησοῦ δηλαδὴ τοῦ Καδοήλου, Βάννου καὶ Σουδίου ἑβδομῆντα τέσσαρες.

Ἑβδομῆντα τέσσερις (74) Λευῖται, ἀπόγονοι τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Καδοήλου, τοῦ Βάννου καὶ τοῦ Σουδίου.

Ἱεροψάλται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ.

Ἑκατὸν εἴκοσι ὀκτώ (128) ἱεροψάλται, ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ.

Οἱ θυρωροὶ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Σαλούμ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτάρ, ἡ γενεὰ τοῦ Τολμάν, ἡ γενεὰ τοῦ Δακούβ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτητά, ἡ γενεὰ τοῦ Τωβίς, ὅλοι οὗτοι ἦσαν ἑκατὸν τριάντα ἐννέα.

Ἑκατὸν τριάντα ἐννέα (139) ἐν συνόλῳ θυρωροί, ἀπόγονοι τοῦ Σαλούμ, τοῦ Ἀτάρ, τοῦ Τολμάν, τοῦ Δακούβ, τοῦ Ἀτητὰ καὶ τοῦ Τωβίς.

Οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Ἠσαῦ, γενεὰ τοῦ Ἀσιφά, ἡ γενεὰ τοῦ Ταβαώθ, ἡ γενεὰ τοῦ Κηράς, ἡ γενεὰ τοῦ Σουδά, ἡ γενεὰ τοῦ Φαλαίου, ἡ γενεὰ Λαβανά, ἡ γενεὰ Ἀγραβά.

Καὶ οἱ ἑξῆς ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ: Οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἡσαῦ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσιφά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ταβαώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κηράς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαλαίου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λαβανά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγραβά,

Ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκούδ, ἡ γενεὰ τοῦ Οὐτά, ἡ γενεὰ τοῦ Κητάβ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκκαβά, ἡ γενεὰ τοῦ Συβαΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀνάν, ἡ γενεὰ τοῦ Καθουά, ἡ γενεὰ τοῦ Γεδδούρ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούδ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Οὐτά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κητάβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκκαβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Συβαΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀνάν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Καθονά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Γεδδούρ,

ἡ γενεὰ τοῦ Ἰαΐρου, ἡ γενεὰ τοῦ Δαισάν, ἡ γενεὰ τοῦ Νοεβά, ἡ γενεὰ τοῦ Χασεβά, ἡ γενεὰ τοῦ Καζηρά, ἡ γενεὰ τοῦ Ὀζίου, ἡ γενεὰ τοῦ Φινοέ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσαρά, ἡ γενεὰ τοῦ Βασθαΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσσανά, ἡ γενεὰ τοῦ Μανί, ἡ γενεὰ τοῦ Ναφισί, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκούφ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀχιβά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσούβ, ἡ γενεὰ τοῦ Φαρακέμ, ἡ γενεὰ τοῦ Βασαλέμ,

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰαΐρου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Δαισάν, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νοεβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Χασεβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Καζηρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ὀζίου, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φινοέ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσαρά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Βασθαΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσσανά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μανί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ναφισί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκούφ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀχιβά, οἱ ἀπόγονοι τὸν Ἀσούβ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαρακέμ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βασαλέμ,

ἡ γενεὰ τοῦ Μεεδδά, ἡ γενεὰ τοῦ Κουθά, ἡ γενεὰ τοῦ Χαρέα, ἡ γενεὰ τοῦ Βαρχουέ, ἡ γενεὰ τοῦ Σεράρ, ἡ γενεὰ τοῦ Θομοΐ, ἡ γενεὰ τοῦ Νασὶ καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Ἀτεφά.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μεεδδά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κονθά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Χαρέα, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρχονέ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σεράρ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Θομοΐ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Νασί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀτεφά.

Οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν ἡ γενεὰ τοῦ Ἀσσαπφιώθ, ἡ γενεὰ τοῦ Φαριρά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰειηλί, ἡ γενεὰ τοῦ Λοζών, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰσραήλ, ἡ γενεὰ τοῦ Σαφυΐ,

Μαζί των ἐπίσης ἦσαν καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ βασιλέως Σολομῶντος, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσσαπφιώθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαριρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰειηλί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λοζών, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφυΐ,

ἡ γενεὰ τοῦ Ἀγιά, ἡ γενεὰ τοῦ Φαχαρέθ, ἡ γενεὰ τοῦ Σαβιή, ἡ γενεὰ τοῦ Σαρωθί, ἡ γενεὰ τοῦ Μισσαίας, ἡ γενεὰ τοῦ Τάς, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀδδούς, ἡ γενεὰ τοῦ Σουβά, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀφερρά, ἡ γενεὰ τοῦ Βαρωδίς, ἡ γενεὰ τοῦ Σαφάγ, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀλλών.

οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀγιά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Φαχαρέθ, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαβιή, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαρωθί, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Μισαίας, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Τάς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀδδούς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σουβά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀφερρά, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βαρωδίς, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Σαφὰγ καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀλλών.

Ὅλοι οἱ ὑπηρέται τοῦ ναοῦ καὶ οἱ ἀπόγονοι τῶν δούλων τοῦ Σολομῶντος ἦσαν τριακόσιοι ἑβδομήκοντα δύο.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὑπηρέται τοῦ Ναοῦ μαζὶ μὲ τοὺς ἀπογόνους τῶν δούλων τοῦ βασιλέως Σολομῶντος ἦσαν τριακόσιοι ἑβδομῆντα δύο (372).

Αὐτοὶ ἦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν εἰς τὴν πατρίδα των ἀπὸ Θερμελὲθ καὶ Θελερσὰς καὶ τῶν ὁποίων ἀρχηγοὶ ἦσαν ὁ Χαρααθαλὰν καὶ ὁ Ἀαλάρ.

Ἀνέβηκαν ἐπίσης μαζὶ μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Θερμελὲθ καὶ τὴν Θελερσάς, μὲ ἀρχηγούς των τὸν Χαρααθαλὰν καὶ τὸν Ἀαλάρ.

Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ πιστοποιήσουν πειστικῶς, ὅτι αἱ οἰκογένειαί των καὶ ἡ γενεά των ἀνήκουν εἰς τὴν φυλὴν τοῦ Ἰσραὴλ ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Δαλάν, υἱοῦ τοῦ Βαενὰν καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Νεκωδὰν ἑξακόσιοι πενῆντα δύο.

Τοὺς ἀκολούθησαν ἐπίσης καὶ ὡρισμένοι, ποὺ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ βεβαιώσουν ὅτι αἱ πατριαρχικαὶ οἰκογένειαί των καὶ αἱ γενεαί των ἀνῆκαν εἰς τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτοὶ ἦσαν ἐν συνόλῳ ἑξακόσιοι πενῆντα δύο (652) καὶ ἀνῆκαν εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Δαλάν, τοῦ υἱοῦ τοῦ Βαενάν, καὶ εἰς τὴν γενεὰν τοῦ Νεκωδάν.

Ἐπίσης ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι παρουσιάσθησαν μὲ τὴν ἀξίωσιν νὰ ἱερατεύσουν ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ εὐρεθοῦν εἰς τοὺς ἱερατικοὺς καταλόγους, ἦσαν· ἡ γενεὰ τοῦ Ὀβδία, ἡ γενεὰ τοῦ Ἀκβώς, ἡ γενεὰ τοῦ Ἰαδδού, ὁ ὁποῖος ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του τὴν Αὐγίαν, μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Φαηζελδαίου, καὶ ἐπῆρε τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Ἀνέβηκαν ἐπίσης καὶ μερικοί, ποὺ ἔλεγαν ὅτι ἦσαν ἱερεῖς, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν μὲ γραπτὰ πιστοποιητικὰ τὴν ἱερατικήν των ἰδιότητα. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ὀβδία, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀκβὼς καὶ οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰαδδού, ὁ ὁποῖος εἶχε πάρει ὡς σύζυγόν του τὴν Αὐγίαν, μίαν ἀπὸ τὰς θυγατέρας τοῦ Φαηζελδαίου, καὶ ἐπῆρε μάλιστα τὸ ὄνομά του.

Ὅταν ἀνεζητήθη εἰς τοὺς φυλετικοὺς καταλόγους ἡ γενεαλογική των καταγωγὴ καὶ δὲν εὑρέθη, αὐτοὶ ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνην.

Αὐτοί, ἀφοῦ ἔγινε ἔρευνα διὰ τὸ ἐὰν κατήγοντο ἢ ὄχι ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν φυλὴν καὶ ἐπειδὴ δὲν εὑρέθη τὸ ὄνομά των εἰς τοὺς ἱερατικοὺς καταλόγους, ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν διακονίαν.

Ὁ Νεεμίας δὲ καὶ ὁ Ἀτθαρίας ἀπηγόρευσαν εἰς αὐτοὺς νὰ μετέχουν εἰς τὰ ἅγια πράγματα, μέχρις ὅτου παρουσιασθῇ ἀρχιερεὺς ἐνδεδυμένος τὰ ἱερὰ διάσημα, τὴν Δήλωσιν καὶ τὴν Ἀλήθειαν, ὁ ὁποῖος καὶ φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ ἀπεφαίνετο δι’ αὐτούς.

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Νεεμίας μαζὶ μὲ τὸν Ἀτθαρίαν νὰ μὴ μετέχουν εἰς τὰ ἱερὰ διακονήματα τοῦ Ναοῦ, ἕως ὅτου ἐκλεγῇ ἀρχιερεύς, ὁ ὁποῖος θὰ ἔφερεν ἐπάνω του τὰ δύο εἰδικὰ ἐμβλήματα τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, δηλαδὴ τὴν «Δήλωσιν» καὶ τὴν «Ἀλήθειαν», μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσε νὰ διακρίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἀποφανθῇ ἐπισήμως διὰ τὸ ἐὰν ἀνῆκαν καὶ αὐτοὶ εἰς τοὺς ἱερεῖς ἢ ὄχι.

Ὅλος δὲ ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ δώδεκα ἐτῶν καὶ ἄνω, χωρὶς τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, ἦσαν σαρανταδύο χιλιάδες τριακόσιοι ἑξῆντα. Οἱ δὲ δοῦλοι καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῶν ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτά. Οἱ ψάλται, ποὺ ἔπαιζαν μουσικὰ ὄργανα, καὶ οἱ ψαλτωδοὶ ἦσαν διακόσιοι σαράντα πέντε.

Ἐν συνόλῳ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἔφυγαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα, ἡλικίας δώδεκα ἔτων καὶ ἄνω, χωρὶς τοὺς δούλους καὶ τὰς δούλας, ἦσαν σαράντα δύο χιλιάδες τριακόσιοι ἑξῆντα (42.360). Οἱ δοῦλοι των, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἦσαν ἑπτὰ χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα ἑπτὰ (7.337). Οἱ ἱεροψάλται, ὀργανοπαῖκται καὶ μουσικοὶ ἦσαν διακόσιοι σαράντα πέντε (245).

Αἱ κάμηλοι ὅλων αὐτῶν ἦσαν τετρακόσιαι τριάντα πέντε, οἱ ἵπποι των ἑπτὰ χιλιάδες τριανταέξ, οἱ ἡμίονοι διακόσιοι σαράντα πέντε καὶ οἱ ὄνοι των πέντε χιλιάδες πεντακόσιοι εἴκοσι πέντε.

Εἶχαν μαζί των τετρακόσιες τριάντα πέντε (435) καμῆλες, ἑπτὰ χιλιάδες τριάντα ἕξι (7.036) ἵππους, διακοσίους σαράντα πέντε (245) ἡμιόνους καὶ πέντε χιλιάδες πεντακοσίους εἴκοσι πέντε (5.525) ὄνους.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν οἰκογενειῶν, ὅταν ἔφθασαν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔταξαν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ εἰς τὴν προηγουμένην του θέσιν, ὁ καθένας ἀνάλογα μὲ τὴν δύναμίν των,

Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν ἔκαμαν τάματα, ἀναλόγως πρὸς τὴν οἰκονομικήν των δυνατότητα, διὰ νὰ ἀνοικοδομηθῇ ὁ Ναὸς εἰς τὸν τόπον, ὅπου εἶχε κτισθῇ ἀπὸ τὸν Σολομῶντα.

νὰ δώσουν εἰς τὸ ἱερὸν γαζοφυλάκιον τοῦ ναοῦ διὰ τὰ ἔργα, ποὺ ἔμελλαν νὰ γίνουν, χιλίας χρυσᾶς μνᾶς καὶ πέντε χιλιάδας ἀργυρᾶς μνᾶς καὶ ἑκατὸν ἱερατικὰς στολάς.

Ὑποσχέθηκαν δηλαδὴ νὰ δώσουν εἰς τὸ ἱερὸν ταμεῖον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ χίλια (1.000) χρυσᾶ νομίσματα, ποὺ ἐλέγοντο «μναῖ», πέντε χιλιάδες (5.000) ἀσημένια ὅμοια νομίσματα καὶ ἑκατὸν (100) ἱερατικὰς στολάς.

Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ οἱ ἄλλοι Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὸν λαὸν ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν περιοχήν της. Οἱ δὲ ἱεροψάλται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ ὁ ἄλλος ἰσραηλιτικὸς λαὸς εἰς τὰς κώμας των.

Καὶ ἐγκατεστάθησαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ Λευῖται καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰ περίχωρά της. Οἱ δὲ ἱεροψάλται καὶ οἱ θυρωροὶ καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι Ἰσραηλῖται ἐγκατεστάθησαν καθένας εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωριά των.

Κατὰ δὲ τὸν ἕβδομον μῆνα, ὅταν ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας εἶχεν ἐγκατασταθῇ πλέον εἰς τὴν ἰδιοκτησίαν του, συνεκεντρώθησαν ὅλοι μὲ μίαν ψυχὴν εἰς μίαν εὐρύχωρον περιοχὴν τῆς πλατείας, ἐνώπιον τῆς πύλης τοῦ ναοῦ, ποὺ εὑρίσκεται πρὸς τὰς ἀνατολάς.

Ὅταν δὲ ἔφθασεν ὁ ἕβδομος μῆνας τοῦ ἔτους, ὁ λεγόμενος Τισρί, καὶ ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθῆ ἐλεύθεροι πλέον οἱ Ἰσραηλῖται καθένας εἰς τὸν τόπον του, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι ὁμόψυχοι εἰς τὴν μεγάλην πλατεῖαν, ἐμπρὸς εἰς τὴν πρώτην πύλην τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἔβλεπε πρὸς τὴν ἀνατολήν.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ἐθνάρχης ὁ Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ οἱ ἱερεῖς τῆς φυλῆς αὐτοῦ, ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ οἱ ἄνδρες τῆς φυλῆς του ἀνέλαβαν καὶ ἑτοίμασαν τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ,

Καὶ ἀφοῦ ἀνέλαβε τὴν πρωτοβουλίαν ὁ ἱερεὺς Ἰησοῦς, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τὸν ἀκολούθησαν οἱ συγγενεῖς του ἱερεῖς καὶ ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, μαζὶ μὲ τοὺς συγγενεῖς του, κατεσκεύασαν τὸ θυσιαστήριον διὰ τὰς θυσίας πρὸς τιμὴν τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ ὁλοκαυτώματα, σύμφωνα μὲ ὅσα ρητῶς ὁρίζονται εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔστησαν τὸ θυσιαστήριον διὰ νὰ προσφέρουν εἰς αὐτὸ θυσίας ὁλοκαυτώσεως, συμφώνως πρὸς ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Μωϋσέως, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Πεντάτευχον.

Τότε ὅμως συνεκεντρώθησαν μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς γύρω περιοχῆς. Ἀλλὰ οἱ Ἰσραηλῖται, παρὰ τὰς ἐχθρικὰς διαθέσεις καὶ πράξεις ἐκείνων, κατώρθωσαν νὰ ἀνεγείρουν τὸ θυσιαστήριον εἰς τὸν τόπον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε προηγουμένως. Καὶ μολονότι ὅλα τὰ ἐπὶ τῆς χώρας ἐκείνης ἔθνη κατεπίεζαν ἐχθρικῶς αὐτούς, αὐτοὶ προσέφεραν τὰς θυσίας εἰς τὸν ὡρισμένον καιρὸν καὶ τὰ ὁλοκαυτώματά των εἰς τὸν Κύριον τὸ πρωῒ καὶ τὸ ἀπόγευμα.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὅμως συνασπίσθηκαν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν ὡρισμένοι ἄλλοι λαοὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ τοὺς ἐμποδίσουν νὰ ἀνεγείρουν τὴν πόλιν καὶ τὸν Ναόν των. Παρὰ ταῦτα ὅμως, καὶ ἐνῷ οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ ἦσαν ἰσχυροὶ καὶ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς εἶχαν ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐναντίον των καὶ τοὺς ἐπίεζαν, αὐτοὶ κατώρθωσαν νὰ ἐγκαταστήσουν τὸ θυσιαστήριον εἰς τὸν τόπον τῆς λατρείας των. Καὶ προσέφεραν διαφόρων εἰδῶν θυσίας, κάθε μίαν εἰς τὸν καιρόν της, καθὼς καὶ τὰς καθημερινὰς θυσίας ὁλοκαυτώσεως πρὸς τὸν Κύριον, κάθε πρωῒ δηλαδὴ καὶ κάθε δειλινόν.

Ἑώρτασαν δὲ καὶ τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως ἔχει ὁρισθῆ εἰς τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως καὶ καθημερινῶς προσέφεραν τὰς θυσίας, ὅπως ἔπρεπε.

Ἑώρτασαν ἐπίσης τὴν ἑορτὴν τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπως τὴν διέταξεν ὁ Κύριος μὲ τὸν Μωσαϊκὸν Νόμον, καὶ προσέφεραν κάθε ἡμέραν τὰς θυσίας τῆς ἑορτῆς αὐτῆς συμφώνως πρὸς τὸ Τυπικόν της.

Βραδύτερρν δὲ προσέφεραν τὰς καθημερινὰς θυσίας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς θυσίας τῶν Σαββάτων καὶ τῆς πρώτης ἑκάστου μηνὸς καὶ θυσίας καθ’ ὅλας τὰς ἄλλας ἱερὰς τελετάς.

Προσέφεραν μετὰ ταῦτα τὰς τακτικὰς θυσίας τῆς κάθε ἡμέρας καὶ τὰς εἰδικὰς θυσίας τῶν Σαββάτων, τῶν ἑορτῶν τῆς πρώτης ἡμέρας κάθε μηνός, δηλαδὴ τῆς πρωτομηνιᾶς, καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἱερῶν καὶ ἁγίων ἑορτῶν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου.

Ὅσοι δὲ εἶχαν κάμει διάφορα τάματα πρὸς τὸν Θεόν, ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἤρχισαν νὰ προσφέρουν αὐτὰς τὰς θυσίας πρὸς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Ὁ ναὸς ὅμως τοῦ Θεοῦ δὲν εἶχεν ἀκόμη ἀνοικοδομηθῆ.

Ὅσοι δὲ εἶχαν κάμει τάματα εἰς τὸν Κύριον, ἄρχισαν νὰ προσφέρουν τὰς θυσίας των πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν ταμάτων εἰς τὸ Θεὸν ἀπὸ τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ ἑβδόμου μηνὸς Τισρί. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν εἶχεν ἀνοικοδομηθῇ ἀκόμη ὁ Ναὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἔδωσαν τότε χρήματα εἰς τοὺς ξυλοκόπους, εἰς τοὺς κτίστας, ὅπως ἐπίσης τροφάς, ποτὰ καὶ ἔλαιον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, διὰ νὰ παρασκευάσουν αὐτοὶ κέδρους ἀπὸ τὸν Λίβανον καὶ νὰ μεταφέρουν αὐτὰς μὲ σχεδίας εἰς τὸν λιμένα τῆς Ἰόπης, σύμφωνα μὲ τὴν γραπτὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν εἶχε δώσει ὁ Κῦρος, ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν,

Ἔδωσαν λοιπὸν χρήματα εἰς τοὺς λατόμους καὶ τοὺς ξυλουργοὺς καὶ ποτὰ καὶ τροφὰς καὶ φρέσκο λάδι εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Σιδῶνος καὶ τῆς Τύρου, διὰ νὰ ἑτοιμάσουν δι’ αὐτοὺς ξυλείαν ἀπὸ κέδρους τοῦ Λιβάνου καὶ νὰ τὴν μεταφέρουν με σχεδίας εἰς τὸ λιμάνι τῆς Ἰόππης, συμφώνως πρὸς τὴν γραπτὴν διαταγήν, ποὺ ἐξέδωσε δι’ αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος.

Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς ἀφίξεώς των εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸν δεύτερον μῆνα, ὁ Ζοροβάβελ ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιήλ, καὶ ὁ Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ οἱ ὁμογενεῖς αὐτῶν, ὅπως ἐπίσης οἱ ἱερεῖς, οἱ Λευῖται καὶ ὅλοι οἱ ἐπανελθόντες ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἤρχισαν τὸ ἔργον αὐτῶν.

Καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς ἀφίξεώς των εἰς τὸν ἱερὸν τόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ συγκεκριμένως τὸν δεύτερον μῆνα, ἄρχισε ὁ Ζοροβάβελ, ὁ υἱὸς τοῦ Σαλαθιὴλ τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ. Συνεργάτας του εἶχε τὸν Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσεδέκ, καὶ τοὺς συγγενεῖς των, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ Λευίτας καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ εἶχαν ἔλθει εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐλεύθεροι πλέον ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς αἰχμαλωσίας.

Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τοῦ δευτέρου μηνὸς τοῦ δευτέρου ἔτους μετὰ τὴν ἔλευσίν των εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔθεσαν τὸν θεμέλιον λίθον διὰ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἔβαλαν δὲ τὰ θεμέλια τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν πρωτομηνιὰν τοῦ δευτέρου μηνὸς τοῦ δευτέρου ἔτους ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ Λευῖται ἀπὸ τῆς ἡλικίας τῶν εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω ὡρίσθησαν διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ἔτσι ἐτοποθέτηθησαν ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς υἱούς του καὶ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ὁ Καδμιὴλ ὁ ἀδελφὸς πλησίον τῆς γενεᾶς τοῦ Ἠμαδαβοῦν καὶ ἡ γενεὰ τοῦ Ἰωδὰ τοῦ Ἠλιαδοὺδ μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τοὺς ἀδελφούς. Ὅλοι οἱ Λευῖται μὲ μίαν ψυχὴν ἀνέλαβαν ὡς ἐπιστάται τῶν ἔργων τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ κτῖσται ἀνοικοδόμησαν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Ἐγκατέστησαν δὲ τοὺς Λευίτας, ποὺ ἦσαν ἡλικίας εἴκοσι ἐτῶν καὶ ἄνω, εἰς τὰ ἱερὰ ἔργα των πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐγκατεστάθη ὁ Ἰησοῦς, ὡς ὁ προϊστάμενος τῶν Λευιτῶν, καὶ οἱ υἱοί του καὶ οἱ ἀδελφοί του, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ συγγενής του Καδμιὴλ καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἠμαδαβοῦν καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Ἰωδά, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἠλιαδούδ, μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ ἀδελφούς των, ὅλοι γενικῶς οἱ Λευῖται. Μὲ μίαν δὲ ψυχὴν καὶ μίαν γνώμην ὅλοι αὐτοὶ ἀνέλαβαν τὸ ἔργον των καὶ κατηύθυναν τὰς ἐργασίας εἰς τὸν οἶκον τῆς λατρείας τοῦ Κυρίου. Καὶ ἔκτισαν οἱ οἰκοδόμοι τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου.

Οἱ ἱερεῖς ἦσαν ὄρθιοι, στολισμένοι μὲ τὰς ἱερατικάς των στολάς, παίζοντες τὰ μουσικὰ ὄργανα καὶ τὰς σάλπιγγας, οἱ δὲ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ἦσαν ἐπίσης ἐκεῖ παρόντες μὲ τὰ κύμβαλά των ὑμνολογοῦντες τὸν Κύριον καὶ δοξάζοντες αὐτόν, ὅπως εἶχε διατάξει ὁ Δαυῒδ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ ἐστάθηκαν ὄρθιοι οἱ ἱερεῖς, στολισμένοι μὲ τὰ ἄμφιά των, καὶ ἔπαιζαν μουσικὰ ὄργανα καὶ σάλπιγγας, οἱ δὲ Λευῖται, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀσάφ, ὑμνοῦσαν μὲ τὰ κύμβαλά των καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον, ὅπως εἶχε διδάξει καὶ διατάξει ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ Δαβίδ, ποὺ ἦτο καὶ μουσικός.

Μεγαλοφώνως δὲ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν μὲ ὕμνους ἐπαναλαμβάνοντες τὴν ἐπῳδὸν ὅτι ἡ ἀγαθωσύνη καὶ ἡ δόξα αὐτοῦ εἶναι καὶ θὰ εἶναι εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Καὶ ὕψωσαν τὰς φωνάς των καὶ ἔψαλλαν ὕμνους δοξολογίας πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐπανελάμβαναν ὅτι ἡ ἀγαθωσύνη τοῦ Κυρίου καὶ ἡ δόξα Του ἐκδηλώνεται αἰωνίως εἰς τὸν Ἰσραήλ.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον αἱ σάλπιγγες ἀντηχοῦσαν, ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μὲ φωνὴν μεγάλην ὑμνολογοῦσαν τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου.

Μαζί των καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται μὲ τὴν συνοδείαν σαλπίγγων ἐφώναζαν μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Κύριον διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ Του.

Μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει, ὑπῆρχον καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀπὸ τοὺς Λευίτας καὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν φυλῶν καὶ γεροντότεροι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἴδει τὸν προηγούμενον ναὸν τοῦ Κυρίου. Αὐτοὶ ἐνθυμούμενοι τὴν μεγαλοπρέπειαν ἐκείνου καὶ συγκρίνοντες αὐτὸν πρὸς τὴν πτωχὴν ἐμφάνισιν τοῦ σημερινοῦ, ἀνελύθησαν εἰς κλαυθμοὺς καὶ ἐξέβαλαν μεγάλας θρηνώδεις κραυγὰς

Ἦλθαν τότε οἱ γεροντότεροι ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς Λευίτας καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἰδεῖ πρὶν ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τὸν προηγούμενον μεγαλοπρεπέστατον Ναόν, ποὺ εἶχεν ἀνεγεῖρει ὁ βασιλεὺς Σολομών, καί, ὅταν τὸν συνέκριναν μὲ τὸν μικρὸν καὶ πτωχὸν νέον Ναόν, ἔκλαυσαν καὶ ἐθρήνησαν καὶ ἐκραύγαζαν μὲ λύπην ψυχῆς.

τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν πολλαὶ σάλπιγγες ἐσάλπιζαν καὶ ἡ χαρὰ ἀντηχοῦσεν ἀπὸ ὅλους.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἔκλαιαν, πολλοὶ ἄλλοι ἔψαλλαν μὲ σάλπιγγας καὶ ἐφώναζαν μὲ μεγάλην χαράν.

Τόσον ὅμως ἰσχυρὸς καὶ ἔντονος ἦτο ὁ ὀλολυγμὸς καὶ ὁ κλαυθμὸς τῶν πρσεβυτέρων, ὥστε ὁ λαὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀκούῃ καθαρὰ τὰ χαρμόσυνα σαλπίσματα, μολονότι ἐσάλπιζαν τόσον δυνατά, ὥστε αὐτὰ τὰ σαλπίσματα ἠκούοντο ἀπὸ πολὺ μακράν.

Ὁ θρῆνος ὅμως καὶ ὁ κλαυθμὸς τῶν πρεσβυτέρων τοῦ λαοῦ ἦτο πολὺ μεγάλος καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀκούσῃ ὁ λαὸς τὸν χαρμόσυνον ἦχον τῶν σαλπίγγων. Ἐσάλπιζαν δὲ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἐφώναζαν μὲ μεγάλην φωνήν, ποὺ ἠκούετο ἀπὸ μακριά.

Ὅταν, λοιπόν, οἱ ἐχθροὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν ἤκουσαν αὐτά, ἦλθαν, διὰ νὰ μάθουν τί σημαίνουν οἱ ἦχοι αὐτοὶ τῶν σαλπίγγων.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν τὸν θόρυβον αὐτὸν οἱ ἐχθροὶ τῶν φυλῶν Ἰούδα καὶ Βενιαμίν, ἦλθαν διὰ να ἰδοῦν τὶ ἐσήμαιναν οἱ ἦχοι τῶν σαλπίγγων, ποὺ ἠκούοντο τόσον πολύ.

Καὶ ἔμαθαν ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν ἐπανέλθει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀνοικοδομοῦν τὸν ναὸν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ διεπίστωσαν ἐπὶ τόπου ὅτι αὐτοί, ποὺ ἐπέστρεψαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν βαβυλώνιον αἰχμαλωσίαν, ἔκτιζαν τὸν Ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Αὐτοὶ λοιπὸν ἐπλησίασαν τὸν Ζοροβάβελ, τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἴκων καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· «θὰ συνεργασθῶμεν καὶ ἡμεῖς μαζῆ σας διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ,

Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασαν τὸν Ζοροβάβελ καὶ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν, τοὺς εἶπαν: «Θὰ σᾶς βοηθήσωμεν καὶ ἐμεῖς εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ·

διότι καὶ ἡμεῖς ὅπως καὶ σεῖς, ὑπακούομεν εἰς τὸν ἴδιον Κύριον καὶ πρὸς αὐτὸν προσφέρομεν τὰς θυσίας μας, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀσβασαρὲθ τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων, ὁ ὁποῖος καὶ μετέφερεν ἡμᾶς ἐδῶ».

διότι καὶ ἐμεῖς, ὅπως καὶ σεῖς, ὑπακούομεν εἰς τὸν Κύριόν σας καὶ προσφέρομεν εἰς αὐτὸν τὰς θυσίας μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων Ἀσβασαρέθ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔφερε καὶ μᾶς ἐγκατέστησεν ἐδῶ».

Ὁ Ζοροβάβελ, ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν πατριῶν τοῦ Ἰσραὴλ ἀπήντησαν πρὸς αὐτούς· «δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ νὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡμεῖς μαζῆ μὲ σᾶς.

Ὁ Ζοροβάβελ ὅμως μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν πατριαρχικῶν οἰκογενειῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν τοὺς εἶπαν: «Οὔτε θέλομεν, ἀλλ’ οὔτε καὶ τὸ θεωροῦμεν σωστὸν νὰ κτίσωμεν μαζὶ μὲ σᾶς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας.

Μόνοι μας θὰ ἀνοικοδομήσωμεν τὸν ναὸν πρὸς τιμὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ, σύμφωνα ἄλλωστε μὲ ὅσα μᾶς διέταξεν ὁ Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν».

Ἐμεῖς εἴμαστε διατεθειμένοι καὶ ἔχομεν ἀποφασίσει νὰ κτίσωμεν τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου τοῦ Ἰσραὴλ μόνοι μας, συμφώνως καὶ πρὸς ὅσα μᾶς καθώρισε καὶ διέταξεν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν Κῦρος».

Τότε τὰ ἔθνη τῆς περιοχῆς ἐκείνης κατεπίεζαν τοὺς εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ Ἱερουσαλὴμ Ἰουδαίους τοὺς ἐπολιορκοῦσαν καὶ τοὺς ἠμπόδιζαν ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ.

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐχθρούς, ποὺ ἦσαν πιθανῶς Σαμαρεῖται, ἦλθαν ἐπὶ τόπου καὶ ἄλλοι εἰδωλολατρικοὶ λαοὶ καί, ἀφοῦ περικύκλωσαν τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ οἰκοδομοῦν τὸν Ναόν.

Ὠργάνωσαν ἐπὶ πλέον συγκεντρώσεις μεταξὺ τῶν λαῶν των καὶ μὲ δημαγωγίας τοὺς παρεκίνησαν καὶ ἔκαναν ἐπιθέσεις ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, εἰς τρόπον ὥστε παρημπόδισαν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς τοῦ βασιλέως Κύρου. Δύο κατὰ συνέχειαν ἔτη ἐμποδίσθησαν οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ ναοῦ, μέχρις ὅτου ἀνεκηρύχθη βασιλεὺς ὁ Δαρεῖος.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ τῶν Ἰουδαίων ἔκαμναν μεγάλας συγκεντρώσεις καὶ ὑποκινοῦσαν ὀχλοκρατίας καὶ ἐμπόδισαν να ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνέγερσις τοῦ Ναοῦ. Ἡ κωλυσιεργία αὐτὴ διήρκεσε καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς ζωῆς καὶ βασιλείας τοῦ βασιλέως Κύρου. Ἔτσι ἐμποδίσθηκαν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ τελικῶς διέκοψαν τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Ναοῦ των ἐπὶ δύο ἔτη, μέχρις ὅτου ἀνέλαβε τὴν βασιλείαν ὁ Δαρεῖος, ὁ υἱὸς τοῦ Ὑστάσπους.