Ἐσθήρ 10

Ὁ βασιλεὺς διέταξε καὶ κατέγραψαν, ὅσα κατὰ τὸ διάστημα τῆς βασιλείας του ἔγιναν, τόσον κατὰ ξηρὰν ὅσον καὶ κατὰ θάλασσαν.

Ἔκαμε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀπογραφὴν φορολογίας προσθέτου εἰς τὸ βασιλειόν του τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης.

Ὅλα ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν δύναμίν του, τὰ κατορθώματά του, τὸν πλοῦτον καὶ τὴν δόξαν τῆς βασιλείας του, ἰδού, ἔχουν καταγραφῆ εἰς τὸ χρονικόν, βιβλίον τῶν βασιλέων Περσῶν καὶ Μήδων εἰς ἀνάμνησιν.

Καὶ τὰ κατορθώματα τῆς δυνάμεώς του καὶ τὰ ἀνδραγαθήματά του, καὶ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα τοῦ βασιλείου του, ἰδοὺ ἔχουν γραφῆ εἰς βιβλίον τῶν βασιλέων Περσῶν καὶ Μήδων διὰ νὰ μνημονεύωνται καὶ μὴ ξεχάνωνται.

Ὁ Μαρδοχαῖος ἐξεπροσώπει τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ εἶχεν ἀναδειχθῆ μέγας κατὰ τὸ διάστημα τῆς βασιλείας ἐκείνου, τιμώμενος ἰδιαιτέρως καὶ ἀγαπώμενος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Αὐτὸς κατηύθυνεν εἰς προκοπὴν καὶ ἐπιτυχίαν τὴν ζωὴν ὅλου τοῦ ἔθνους του.

Ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ἤρχετο δεύτερος μετὰ τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην καὶ ἦτο μέγας εἰς τὸ βασίλειον καὶ δοξασμένος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους· καὶ ἀγαπώμενος στοργικῶς, ἐλάλει τὰ συντελοῦντα εἰς προαγωγὴν καὶ εὐτυχίαν εἰς ὅλον τὸ ἔθνος του.

Εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος· «ὅλα αὐτὰ ἐγένοντο παρὰ τοῦ Θεοῦ,

Καὶ εἶπεν ὁ Μαρδοχαῖος: «Ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγιναν αὐτά, ποὺ ἐξιστορήθησαν εἰς τὸ βιβλίον αὐτό.

διότι ἐνεθυμήθην τὸ ὄνειρον ἐκεῖνο, ποὺ εἶδα σχετικῶς μὲ τὰ γεγονότα αὐτά. Τίποτε δὲν ἐξέπεσεν ἀπὸ ἐκεῖνα.

Διότι ἐνεθυμήθην τὸ ἐνύπνιον, τὸ ὁποῖον εἶδα διὰ τὰ συμβάντα ταῦτα· διότι δὲν διέφυγεν ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶδα, οὔτε ἕνας λόγος, ποὺ νὰ μὴ ἐπαληθεύσῃ.

Ἡ μικρὴ πηγή, ἡ ὁποία ἔγινε ποταμὸς καὶ φῶς καὶ ἥλιος καὶ ὕδωρ πολύ, ἦτο ἡ Ἐσθήρ, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὡς σύζυγόν του ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ἀνέδειξε βασίλισσαν.

Ἡ μικρὰ πηγή, ἡ ὁποία ἔγινε ποταμὸς καὶ συγχρόνως ἦτο φῶς καὶ ἥλιος καὶ νερὸ πολύ· ἡ Ἐσθὴρ εἶναι ὁ ποταμός, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν εἰς γάμον ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ἔκαμε βασίλισσαν.

Οἱ δύο δράκοντες εἶμαι ἐγὼ καὶ ὁ Ἀμάν.

Οἱ δὲ δύο δράκοντες ἐγὼ εἶμαι καὶ ὁ Ἀμάν.

Τὰ δὲ ἔθνη εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνεκεντρώθησαν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ ἐξολοθρεύσουν τὸ ὄνομα τῶν Ἰουδαίων.

Τὰ δὲ ἔθνη εἶναι, ὅσα ἀνὰ τὸ βασίλειον τῶν Περσῶν ἀπὸ συμφώνου συνήχθησαν διὰ νὰ καταστρέψουν καὶ ἑξαφανίσουν τὸ ὄνομα τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ ἰδικός μου λαὸς εἶναι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ὁποῖοι ἐβόησαν μὲ προσευχὴν θερμὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐσώθησαν. Ἔσωσε πράγματι ὁ Κύριος τὸν λαὸν του καὶ μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ ὅλα τὰ δεινά, ποὺ μᾶς εἶχαν ἀπειλήσει. Ὁ Θεός ἐπραγματοποίησε τὰ μεγάλα αὐτὰ καὶ ἀξιοθαύμαστα σημεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν γίνει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν.

Τὸ δὲ ἔθνος τὸ ἰδικόν μου, αὐτὸ εἶναι ὁ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι ἐφώναξαν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐσώθησαν. Καὶ ἔσωσεν ὁ Κύριος τὸν λαόν του καὶ τὸν ἐγλύτωσεν ὁ Κύριος ἀπὸ ὅλα τὰ κακὰ ταῦτα. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ γνωστὰ σημαδιακὰ καὶ καταπληκτικὰ θαύματα τὰ μέγα, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μεταξὺ τῶν ἐθνῶν εἰς προστασίαν αὐτῶν.

Διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἡτοίμασε δύο κλήρους, ἕνα διὰ τὸν ἰδικόν του λαὸν καὶ ἕνα δι’ ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη.

Διὰ τοῦτο ἐπέτρεψεν ὁ Θεὸς νὰ γίνουν δύο κλῆροι, εἰς διὰ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς δι’ ὅλα τὰ ἔθνη τὰ ἐπιβουλευόμενα τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ κλῆροι, τὰ δύο αὐτὰ γεγονότα, ποὺ εἶχαν προαναγγελθῆ, ἐπραγματοποιήθησαν τὴν αὐτὴν ἡμέραν, τὴν αὐτὴν ὥραν, κατὰ τὴν αὐτὴν ἐποχήν, ποὺ εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεός δι’ ὅλα τὰ ἔθνη ὡς ἡμέραν κρίσεως.

Καὶ συνέπεσαν οἱ δύο αὐτοὶ κλῆροι εἰς ὥραν καὶ καιρὸν καὶ εἰς ἡμέραν δικαίας κρίσεως καὶ καταδίκης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὡς Κριτοῦ καὶ δ’ ὅλα τὰ ἔθνη.

Ὁ Θεός ἐνεθυμήθη τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωσε τὸ δίκαιον εἰς τὴν κληρονομίαν του.

Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Θεὸς τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωκε δικαιοσύνην εἰς τὴν κληρονομίαν του.

Δι’ αὐτὸ καὶ αἱ ἡμέραι αὐταί, ἡ δεκάτη τετάρτη καὶ ἡ δεκάτη πέμπτη τοῦ μηνὸς Ἀδάρ, θὰ ἑορτάζονται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους μὲ συγκέντρωσίν των, μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰς ὅλας τὰς γενεὰς εἰς τὸν αἰῶνα μεταξὺ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ».

Καὶ θὰ εἶναι ὡρισμέναι δι’ αὐτούς, τοὺς ἀποτελοῦντας τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, αἱ ἡμέραι αὗται κατὰ τὸν μῆνα Ἀδάρ, τὴν δεκάτην τετάρτην καὶ τὴν δεκάτην πέμπτην τοῦ μηνός, μὲ συνάθροισιν καὶ μὲ χαρὰν καὶ μὲ εὐφροσύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλας τὰς γενεὰς ἀτελευτήτως εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ Ἰσραήλ».

Κατά δὲ τὸ τέταρτον ἔτος τοῦ βασιλέως Πτολεμαίου καὶ τῆς Κλεοπάτρας ὁ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος ἔλεγεν ὅτι εἶναι ἱερεὺς καὶ Λευίτης, καὶ ὁ Πτολεμαῖος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔφεραν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν τῶν «Φρουραί», διὰ τὴν ὁποίαν ἔλεγαν ὅτι αὐθεντικῶς ἔχει μεταφρασθῆ ἀπὸ τὸν Λυσίμαχον τὸν υἱὸν τοῦ Πτολεμαίου τὸν ἐκ τῆς κοινότητος τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὸ τέταρτον ἔτος, ὅταν ἐβασίλευεν ὁ Πτολεμαῖος καὶ ἡ Κλεοπάτρα, ἔφερε (μέσα εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν) ὁ Δοσίθεος, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι εἶναι ἱερεὺς καὶ Λευίτης, καὶ ὁ Πτολεμαῖος ὁ υἱός του τὸ προκείμενον βιβλίον τὸ ἐξιστοροῦν καὶ ἀναγινωσκόμενον κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Πουρίμ, τὸ ὁποῖον εἶπον ὅτι εἶναι αὐθεντικὸν καὶ ἔχει μεταφράσει τοῦτο ὁ Λυσιμάχος, ὁ υἱὸς τοῦ Πτολεμαίου ἐκ τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικούντων.