Ἐσθήρ 7

Ὁ βασιλεὺς ἦλθε, μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὁ Ἀμάν, εἰς τὸ συμπόσιον τῆς βασιλίσσης.

Εἰσῆλθε δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ἀμὰν διὰ νὰ συμπίουν μετὰ τῆς βασιλίσσης.

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε κατὰ τὴν δευτέραν αὐτὴν ἡμέραν τοῦ συμποσίου τὴν Ἐσθήρ· «ποῖον εἶναι τὸ αἴτημά σου καὶ ποία ἡ ἐπιθυμία σου; Ἐγὼ εἶμαι διατεθειμένος νὰ σοῦ δώσω μέχρι καὶ τὸ ἥμισυ ἀκόμα τῆς βασιλείας μου».

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν Ἐσθὴρ τὴν δευτέραν ἡμέραν κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς πόσεως τὸν οἴνου: «Τί συμβαίνει, βασίλισσα Ἐσθήρ, καὶ ποῖον εἶναι αὐτὸ ποὺ ζητεῖς καὶ ποῖον αὐτὸ ποὺ ἔχεις τὴν ἀξίωσιν νὰ γίνῃ; Εἰπέ το καὶ θὰ σοῦ γίνῃ, καὶ ἐὰν ἀκόμη μοῦ ζητήσῃς ἕως τὸ ἥμισυ τῆς βασιλείας μου».

Ἡ Ἐσθὴρ τοῦ ἀπήντησε· «ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ἂς μοῦ χαρίσῃ τὴν ζωήν. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴτημά μου. Ἐπίσης ἂς χαρίσῃ ὁ βασιλεὺς καὶ τὴν ζωὴν τοῦ λαοῦ μου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία μου.

Καὶ ἀποκριθεῖσα ἡ Ἐσθὴρ εἶπεν: «Ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ κρίνωμαι ὑπ’ αὐτοῦ ἄξια τῆς εὐνοίας του, ἂς χαρισθῇ ἡ κινδυνεύουσα ζωή μου εἰς τὸ αἴτημά μου καὶ ἂς δοθῇ ὁ λαός μου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατάγομαι, εἰς τὴν μὲ πολλὴν ἱκεσίαν ὑποβαλλομένην ἀξίωσίν μου.

Διότι ἐγὼ καὶ ὁ λαός μου ἐπωλήθημεν, διὰ νὰ θανατωθῶμεν, αἱ περιουσίαι μας δὲ νὰ διαρπαγοῦν, καὶ ὅσοι, τυχόν, ἀπὸ ἡμᾶς καὶ ἀπὸ τὰ τέκνα μας ἀπομείνουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρον, νὰ γίνωμεν δοῦλοι καὶ δοῦλαι. Δι’ ὅλα αὐτὰ ἕως τώρα δὲν εἶπα τίποτε. Τώρα ὅμως φωνάζω. Ὁ διάβολος, ποὺ εἰσηγήθη αὐτά, δὲν εἶναι ἄξιος νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως».

Ζητῶ δὲ νὰ μοῦ χαρισθῇ ἡ ζωή μου καὶ ὁ λαός μου, διότι ἐπωλήθημεν ἐγὼ καὶ ὁ λαός μου διὰ νὰ καταστραφῶμεν καὶ διαρπαγοῦν αἱ περιουσίαι μας καὶ καταντήσωμεν εἰς πλήρη ἑξαφανισμὸν καὶ δουλείαν, ἠμεῖς καὶ τὰ τέκνα μας ἑξανδραποδιζόμενα εἰς δούλους καὶ εἰς δούλας. Καὶ παρήκουσα ἐπιζητήσασα νὰ καταγγείλω εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἀδικίαν διότι ὁ διαβόλους, ποὺ εἰσηγήθη εἰς αὐτὸν τὸ ὀλέθριον αὐτὸ σχέδιον, δὲν εἶναι ἄξιος νὰ παραμένῃ εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως καὶ νὰ ἀπολαύῃ τῆς ἐμπιστοσύνης αὐτοῦ».

Ὁ βασιλεὺς ἠρώτησε· «ποιὸς εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;»

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ποῖος εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ κάμῃ τὸ πρᾶγμα αὐτό;»

Ἡ Ἐσθήρ ἀπήντησεν· «ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ἐχθρός, ὁ πονηρὸς αὐτὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Ἀμάν». Ὁ Ἀμὰν ὅταν ἤκουσεν αὐτά, κατελήφθη ἀπὸ ταραχὴν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης.

Εἶπε δὲ ἡ Ἐσθήρ: «Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐχθρευόμενος ἠμᾶς εἶναι ὁ Ἀμάν, αὐτὸς ὁ πονηρὸς καὶ κακός». Ὁ Ἀμὰν δὲ κατελήφθη ἀπὸ ταραχὴν μεγάλην ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ τῆς βασιλίσσης.

Ὁ βασιλεὺς γεμᾶτος θυμὸν καὶ ταραχὴν ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ συμπόσιον καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὸν κῆπον. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἀμὰν παρεκάλει τὴν βασίλισσαν νὰ μεσιτεύσῃ δι’ αὐτόν, διότι ἔβλεπε πλέον καθαρὰ ὅτι εὑρίσκετο εἰς πολὺ μεγάλον κίνδυνον.

Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐσηκώθη ἀπότομα ἀπὸ τὸ συμπόσιον καὶ μετέβη εἰς τὸν κῆπον ὁ δὲ Ἀμὰν παρεκάλει ἰκετευτικῶς τὴν βασίλισσαν, διότι ἔβλεπε τὸν ἑαυτόν του νὰ εἶναι εἰς πολὺ κακὴν καὶ ἐπικίνδυνον θέσιν.

Ὁ βασιλεὺς ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὸν κῆπον. Ὁ Ἀμάν, ἐπάνω εἰς τὴν ἀπελπισίαν του, εἶχε πέσει ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὴν κλίνην τῆς βασιλίσσης παρακαλῶν τὴν βασίλισσαν νὰ μεσιτεύσῃ δι’ αὐτόν. Ὁ βασιλεὺς ὅταν τὸν εἶδε, τοῦ εἶπε· «ὥστε καὶ τὴν γυναῖκα μου βιάζεις μέσα εἰς τὸ σπίτι μου;» Ὁ Ἀμὰν ὅταν ἤκουσεν αὐτά, ἔχασε τὸ χρῶμα τοῦ προσώπου του.

Ἐπέστρεψε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀπὸ τὸν κῆπον, ὁ Ἀμὰν δὲ εἶχε πέσει ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην, ὅπου ἀνεπαύετο ἡ βασίλισσα, παρακαλῶν ἐπιμόνως αὐτήν. Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ὥστε καὶ τὴν γυναῖκα μου ἀποπειρᾶσαι νὰ βιάσῃς μέσα εἰς τὸ σπίτι μου;» Ὁ Ἀμὰν δέ, ὅταν ἤκουσε ταῦτα, ἐσυγχύσθη καὶ ταραχὴ μεγάλη ἐξεδηλώθη εἰς τὸ πρόσωπόν του.

Ὁ Βουγαθάν, ἕνας ἀπὸ τοὺς εὐνούχους τοῦ βασιλέως, εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «ἰδού, ὁ Ἀμὰν ἔχει ἑτοιμάσει ἕνα ξύλον ἐναντίον τοῦ Μαρδοχαίου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποκαλύψει εἰς τὸν βασιλέα τὰ τῆς συνωμοσίας. Τὸ ξύλον αὐτὸ ἔχει ἐμπαγῆ καὶ εἶναι ὀρθὸν εἰς τὴν αὐλήν του οἴκου τοῦ Ἀμάν. Ἔχει δὲ ὕψος πεντήκοντα πήχεων». Ὁ βασιλεὺς διέταξε τότε· «νὰ σταυρωθῇ ἐπάνω εἰς αὐτὸ ὁ Ἀμάν».

Εἶπε δὲ ὁ Βουγαθάν, εἰς ἀπὸ τοὺς εὐνούχους, πρὸς τὸν βασιλέα: «Ἰδοὺ ὅτι καὶ ξύλον ἀκόμη ἡτοίμασεν ὁ Ἀμὰν διὰ τὸν Μαρδοχαῖον, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε περὶ τῆς συνωμοσίας κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ βασιλέως καὶ ἐματαίωσεν αὐτήν. Καὶ ἔχει στήθῆ ὄρθιον εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἀμὰν ξύλον πεντήκοντα πήχεων». Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ἂς σταυρωθῇ ὁ Ἀμὰν ἐπ’ αὐτοῦ».

Καὶ πράγματι ἐσταυρώθη ὁ Ἀμὰν ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἑτοιμάσει διὰ τὸν Μαρδοχαῖον. Τότε δὲ ὁ βασιλεὺς ἠρέμησεν ἀπὸ τὸν θυμόν του.

Καὶ ἐκρεμάσθη ὁ Ἀμὰν ἐπὶ τοῦ ξύλου, τὸ ὁποῖον ἡτοιμάσθη διὰ τὸν Μαρδοχαῖον. Καὶ τότε ὁ βασιλεὺς κατεπραΰνθη ἀπὸ τὸν θυμόν.