Γένεσις 21

Ὁ πανάγαθος Κύριος ἐπεσκέφθη ἐν τῇ ἀγαθότητι αὐτοῦ τὴν Σάρραν, καθὼς εἶχεν εἴπει, καὶ ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του πρὸς αὐτήν.

Ὁ Κύριος ἐπεσκέφθη κατὰ τὸ ἔλεός του τὴν Σάρραν, συμφώνως πρὸς ὅσα εἶχεν εἴπει δι’ αὐτὴν καὶ ἐπραγματοποίησεν εἰς αὐτήν, ὅπως ἀκριβῶς εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐφιλοξενήθη εἰς τὴν βελανιδιὰν τοῦ Μαμβρῆ·

Καὶ ἡ Σάρρα κατέστη ἔγκυος καὶ ἐγέννησεν εἰς τὸν Ἁβραὰμ υἱὸν κατὰ τὸν καιρόν, ποὺ εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς αὐτὸν ὁ Θεός.

ἡ δὲ Σάρρα, ἀφοῦ ἔγινεν ἔγκυος, ἐγέννησεν εἰς τὸν Ἀβραὰμ υἱὸν εἰς γεροντικὴν ἡλικίαν καὶ εἰς τὴν ἐποχὴν ἀκριβῶς ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος, ὅτι θὰ ἀποκτήσῃ υἱόν.

Ὠνόμασε δὲ ὁ Ἁβραὰμ τὸν υἱόν του αὐτόν, τὸν ὁποῖον τοῦ ἐγέννησεν ἡ Σάρρα, Ἰσαάκ.

Ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὸν υἱόν του, ποὺ ἐγεννήθη καὶ τὸν ὁποῖον τοῦ ἐχάρισεν ἡ στεῖρα, ἄγονος καὶ γηρασμένη Σάρρα, ἔδωκε τὸ ὄνομα Ἰσαὰκ (ποὺ σημαίνει αὐτός, ὁ ὁποῖος γελᾷ).

Τὸν περιέταμε δὲ κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολήν, ποὺ εἶχε δώσει εἰς αὐτὸν ὁ Θεός.

Ὁ Ἀβραὰμ δὲ περιέτεμε τὸν Ἰσαὰκ κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του, συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν τῆς περιτομῆς, ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός.

Ὅταν δὲ ἀπέκτησεν ὁ Ἁβραάμ τὸν υἱόν του τὸν Ἰσαάκ, ἦτο ἡλικίας ἑκατὸν ἐτῶν.

Ὁ Ἀβραὰμ ἦταν ἑκατὸν ἐτῶν, ὅταν ἐγεννήθη εἰς αὐτὸν ὁ υἱός του Ἰσαάκ.

Γεμάτη δὲ χαρὰν ἡ Σάρρα εἶπε· «χαρὰ καὶ γέλοιο μοῦ ἔδωσεν ὁ Κύριος. Καὶ ὅποιος ἀκόμη ἀκούσῃ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἀσφαλῶς θὰ χαρῇ μαζῆ μὲ ἐμέ.

Ἡ Σάρρα ὅταν ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, εἶπε: «Χαρὰν μοῦ ἐπροξένησεν ὁ Κύριος· ἡ γέννησις τοῦ παιδιοῦ ἔγινε δι’ ἐμὲ ἀφορμὴ χαράς. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀκούσῃ τὸ γεγονὸς τοῦτο, θὰ χαρῇ καὶ αὐτὸς μαζί μου, ὄχι ἐπειδὴ ἐγεννησα ἁπλῶς, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐγέννησα κάτω ἀπὸ θαυμαστὲς συνθῆκες».

Ποιὸς τώρα θὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν Ἁβραάμ, ὅτι θηλάζει ἡ Σάρρα παιδίον; Ὅτι ἐγέννησα τέκνον εἰς τὰ γεράματά μου;»

Καὶ ἡ Σάρρα γεμάτη χαράν, θαυμασμὸν καὶ ἔκπληξιν διὰ τὸ γεγονὸς ἐπρόσθεσε: «Ποιὸς θὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ἡ Σάρρα θηλάζει τώρα καὶ τρέφει παιδὶ μὲ ἄφθονον γάλα; Ὅτι ἐγὼ ποὺ ἤμουν στεῖρα ἠμπόρεσα νὰ γεννήσω υἱὸν εἰς τὰ γηρατειά μου!»

Τὸ παιδίον ἐμεγάλωσε καὶ εἰς ἡλικίαν δύο περίπου ἐτῶν ἀπεγαλακτίσθη. Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν τοῦ ἀπογαλακτισμοῦ του ὠργάνωσεν ὁ Ἁβραάμ ἑορτὴν καὶ παρέθεσε συμπάσιον, σύμφωνα μὲ τὰ ἔθιμα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Καὶ τὸ παιδὶ ἀνεπτύχθη καὶ ἀπεγαλακτίσθη. Ὁ δὲ Ἀβραάμ, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε, ὠργάνωσε μεγάλην ὑποδοχὴν καὶ ἔκαμε τραπέζι τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπεγαλακτίσθη ὁ υἱός του Ἰσαάκ.

Ἡ Σάρρα ὅμως, ὅταν εἶδε τὸ παιδί της τὸν Ἰσαὰκ νὰ παίζῃ μὲ τὸν Ἰσμαήλ, τὸ παιδὶ τοῦ Ἁβραάμ καὶ τῆς Ἄγαρ τῆς Αἰγυπτίας, ἐστενοχωρήθη. Ἐθεώρησε τὸ γεγονὸς ὑποτιμητικὸν διὰ τὸ παιδί της, τὸν «υἱὸν τῆς ἐπαγγελίας».

Ὅταν δὲ ἡ Σάρρα εἶδε τὸν υἱὸν τῆς Αἰγυπτίας δούλης Ἄγαρ, τὸν Ἰσμαήλ, ποὺ αὐτὴ ἀπέκτησεν ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, νὰ εἰρωνεύεται (ἢ νὰ περιφρονῇ ἢ νὰ καταδιώκῃ) τὸν υἱόν της Ἰσαάκ, ἐθεώρησε τὸ πρᾶγμα προσβλητικὸν

Καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἁβραάμ· «διῶξε αὐτὴν τὴν δούλην καὶ τὸ παιδί της μαζῆ μὲ αὐτήν. Διότι κατ’ οὐδένα τρόπον καὶ λόγον δὲν πρέπει ὁ υἱὸς αὐτῆς τῆς δούλης νὰ κληρονομήσῃ μαζῆ μὲ τὸ παιδί μου τὸν Ἰσαάκ».

καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἀβραάμ· «διῶξε γρήγορα τὴν δούλην αὐτὴν καὶ τὸν υἱόν της ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν μας· διότι δὲν πρέπει νὰ κληρονομήσῃ ὁ υἱὸς τῆς δούλης αὐτῆς μαζὶ μὲ τὸν υἱόν μου Ἰσαάκ· δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ τίποτε τὸ κοινὸν ὁ υἱὸς τῆς δούλης μὲ τὸν υἱόν μου Ἰσαάκ».

Βαρὺς πολὺ καὶ ὀδυνηρὸς ἐφάνη εἰς τὸν Ἁβραάμ ὁ λόγος αὐτὸς τῆς Σάρρας διὰ τὸν υἱόν του τὸν Ἰσμαήλ.

Ἡ πρότασις ὅμως αὐτὴ τῆς Σάρρας διὰ τὸν υἱόν του Ἰσμαὴλ ἐφάνη πολὺ σκληρή, βαρειὰ καὶ ἀπάνθρωπος εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ἦταν φιλόστοργος καὶ ἀγαποῦσε τὸν Ἰσμαήλ.

Εἶπεν ὅμως ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἁβραάμ· «μὴ θεωρῇς τὸν λόγον αὐτὸν τῆς Σάρρας ἐναντίον τοῦ παιδιοῦ σου καὶ τῆς δούλης σου ὡς σκληρόν. Τοὐναντίον ὅσα θὰ σοῦ εἴπῃ ἡ Σάρρα νὰ τὰ ἀκούσῃς, διότι σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν μου δούλην οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσαὰκ θὰ ἀναγνωρισθοῦν κυρίως ὡς ἀπόγονοι ἰδικοί σου.

Ἀλλ’ ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς διὰ νὰ συσφίγξῃ τὸν συνδεσμὸν τῆς ὁμονοίας τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τῆς Σάρρας, εἶπεν εἰς τὸν Ἀβραάμ: «Ἂς μὴ εἶναι βαρὺς καὶ σκληρὸς ὁ λόγος αὐτὸς τῆς Σάρρας διὰ τὸ παιδί σου Ἰσμαὴλ καὶ τὴν μητέρα του, τὴν δούλην Ἄγαρ. Ἀλλὰ δῶσε προσοχὴν εἰς ὅσα θὰ σοῦ εἴπῃ ἡ Σάρρα, διότι οἱ ἀπόγονοι ποὺ θὰ ἀποκτήσῃς ἀπὸ τὸν Ἰσαάκ, αὐτοὶ θὰ λάβουν τὴν ὀνομασίαν καὶ τὰ δικαιώματα τῶν γνησίων ἀπογόνων σου, καὶ ὁ Ἰσαὰκ θὰ εἶναι κληρονόμος σου.

Ὡς πρὸς δὲ τὸν υἱὸν τῆς δούλης σου θὰ φροντίσω ἐγώ. Θὰ τὸν ἀναδείξω γενάρχην μεγάλου λαοῦ, διότι εἶναι καὶ αὐτὸς ἰδικόν σου τέκνον».

Θὰ προστατεύσω δὲ καὶ θὰ αὐξήσω καὶ τὸν υἱὸν τῆς δούλης σου αὐτῆς καὶ θὰ τὸν πολλαπλασιάσω, ὥστε νὰ ἀποβῇ εἰς ἔθνος μεγάλο, διότι εἶναι καὶ αὐτὸς ἀπόγονος ἰδικός σου».

Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἐντολὴν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ ἠγέρθη ὁ Ἁβραάμ τὸ πρωΐ, ἐπῆρεν ἄρτους καὶ ἕνα ἀσκὸν γεμᾶτον νερό, ἔδωκεν αὐτὰ εἰς τὴν Ἄγαρ, ἔβαλε τὸ παιδί της εἰς τοὺς ὤμους της καὶ τὴν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὴν κατασκήνωσιν ἐκείνην. Ἡ δὲ Ἄγαρ ἀναχωρήσασα περιεπλανᾶτο εἰς τὴν ἔρημον περιοχήν, νοτίως τῆς Χαναάν, ἐκεῖ ὅπου ὑπῆρχε τὸ φρέαρ τοῦ ὅρκου.

Ὁ Ἀβραὰμ συνεμορφώθη ἀμέσως πρὸς τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ· ἐσηκώθη πρωΐ-πρωΐ καὶ ἐπῆρε ψωμία καὶ ἀσκὶ γεμᾶτο νερὸν καὶ τὰ ἐφόρτωσεν εἰς τὸν ὦμον τῆς Ἄγαρ καὶ τὸ παιδί, τὸν Ἰσμαὴλ καὶ τὴν ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ἡ Ἄγαρ, ἀφοῦ ἔφυγεν, ἐπλανᾶτο μέσα εἰς τὴν ἔρημον, ποὺ εἶναι εἰς τὸ νότιον μέρος τῆς γῆς Χαναάν, ἐκεῖ ὅπου ὑπῆρχε τὸ πηγάδι τοῦ ὅρκου, δηλαδὴ κοντὰ εἰς τὴν Βηρσαβεέ.

Κατὰ τὴν πολύωρον πεζοπορίαν της ἐξηντλήθη τὸ ὕδωρ τοῦ ἀσκοῦ, τοὺς ἐβασάνιζεν ἡ δίψα καὶ αὐτὴ ἔρριψε τὸ παιδίον κάτω ἀπὸ ἕνα ἔλατον, διὰ νὰ ἀποθάνῃ ἐκεῖ.

Καὶ τὸ νερὸν ἀπὸ τὸ ἀσκὶ ἐσώθη καὶ ἡ Ἄγαρ δὲν εὕρισκε βοήθειαν ἀπὸ κανένα· καὶ ἔρριψε τὸ διψασμένον παιδὶ κάτω ἀπὸ μίαν ἐλάτην διὰ νὰ ἀποθάνῃ.

Ἀπομακρυνθεῖσα δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ἐκάθησαν ἀπέναντι αὐτοῦ μακράν, ὅσον ἠμπορεῖ νὰ ρίψῃ κανείς μὲ τὸ τόξον του ἕνα βέλος· διότι εἶπε· «δὲν ἀντέχω νὰ ἴδω τὸν θάνατον τοῦ παιδιοῦ μου». Ἐκάθησε λοιπὸν ἀπέναντί του. Τὸ δὲ παιδίον ἐφώναξε καὶ ἔκλαυσε.

Καὶ κυριευμένη ἀπὸ ὑπερβολικὴν λύπην διὰ τὸ παιδί της ἐκάθησεν ἀπέναντί του εἰς ἀπόστασιν ρίψεως ἐνὸς βέλους ἀπὸ τόξον (περίπου ἑκατὸν μέτρα μακρυά), διότι εἶπε· «δεν ἀντέχω νὰ βλέπω τὸ παιδί μου, τὸ ὁποῖον πολὺ ἀγαπῶ, νὰ ἀποθνῄσκῃ ἀπὸ τὴν δίψαν». Ἡ Ἄγαρ ἐκάθησεν ἀπέναντί του, τὸ δὲ παιδὶ ἐφώναξε καὶ ἔκλαυσεν.

Ὁ Θεὸς ἤκουσε τὸ γοερὸν κλάμα τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸν τόπον, ὅπου αὐτὸ εὑρίσκετο, καὶ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐκάλεσε τὴν Ἄγαρ καὶ τῆς εἶπε· «Ἄγαρ, τί συμβαίνει; Μὴ φοβῆσαι· εἰσήκουσεν ὁ Θεὸς τὴν φωνὴν τοῦ παιδιοῦ, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται σὰν πεταμένο εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

Ὁ δὲ ἐλεήμων Θεός, Ὁ ὁποῖος μᾶς ἀγαπᾷ περισσότερον ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, ἄκουσε τὴν δυνατὴν φωνὴν τοῦ παιδιοῦ, ἀπὸ τὸν τόπον ὅπου ἦταν ριγμένον. Καὶ ἀφοῦ παρεχώρησεν ὥστε ἡ δούλη νὰ αἰσθανθῇ τὴν φρίκην τῆς ἐρημίας καὶ τῆς ἐγκαταλείψεως, ἔσπευσεν εἰς βοήθείαν της. Ἕνας ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἐκάλεσε τὴν Ἄγαρ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τῆς εἶπε: «Τί συμβαίνει, Ἄγαρ; Μὴ φοβῆσαν διότι ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴν φωνὴν καὶ τὸ γοερὸν κλάμα τοῦ παιδιοῦ σου ἐκεῖ εἰς τὴν ἀπελπιστικὴν κατάστάσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται πεταγμένον.

Σήκω, πάρε τὸ παιδί σου καὶ κράτησέ το μὲ στοργὴν καὶ ἐμπιστοσύνην ἀπὸ τὸ χέρι, διότι ἐγὼ θὰ τὸ ἀναδείξω γενάρχην ἔθνους».

Σήκω ἐπάνω καὶ πάρε τὸ παιδί σου καὶ κράτησέ το ἀπὸ τὸ χέρι. Μὴ λυπῆσαι ἐπειδὴ σὲ ἔδιωξαν ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀβραάμ, διότι τὸ παιδί σου δεν θὰ μείνῃ ἀπροστάτευτον θὰ τὸ ἀναδείξω εἰς πρόγονον καὶ γενάρχην μεγάλου ἔθνους».

Καὶ ἀμέσως ὁ Θεὸς ἤνοιξε τὰ μάτια τῆς Ἄγαρ καὶ εἶδεν αὐτὴ ἐκεῖ πλησίον πηγήν, ποὺ ἀνέβλυζε δροσερὸν ὕδωρ. Ἐπῆγεν ἐκεῖ, ἐγέμισε τὸν ἀσκὸν μὲ νερὸ καὶ ἐπότισε τὸ παιδί της.

Καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἐφώτισε τὸν νοῦν καὶ μὲ θείαν ἐπενέργειαν ἄνοιξαν τὰ μάτια της. Καὶ τότε ἡ Ἄγαρ εἶδεν ἐκεῖ κοντὰ μίαν πηγὴν (ἢ ἕνα πηγάδι), ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔτρέχε δροσερὸ νερό· καὶ ἡ δούλη ἐπῆγεν ἐκεῖ, ἐγέμισε τὸ ἀσκί της νερὸ καὶ ἐπότισε τὸ διψασμένον παιδί της.

Ὁ δὲ Θεὸς ἦτο συμπαραστάτης καὶ βοηθὸς τοῦ παιδιοῦ, τὸ ὁποῖον ἐμεγάλωσεν, ἐγκατεστάθη εἰς τὴν ἔρημον αὐτὴν καὶ ἔγινε τοξότης.

Καὶ ὁ Θεὸς ἦταν μαζὶ μὲ τὸ παιδὶ καὶ ὁ Ἰσμαὴλ ἐμεγάλωσε κάτω ἀπὸ τὴν θείαν προστασίαν καὶ βοήθειαν. Καὶ ἑκατοίκησεν εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἔμαθε νὰ χειρίζεται πολὺ καλὰ τόξον, ὥστε ἔγινε ἱκανὸς κυνηγός.

Ἐγκατεστάθη εἰς τὴν ἔρημον, ἡ ὁποία λέγεται Φαράν. Ἡ δὲ μητέρα του ἐδιάλεξε δι’ αὐτὸν γυναῖκα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, τὴν ὁποίαν καὶ τοῦ ἔδωσεν ὡς σύζυγον.

Καὶ ὁ Ἰσμαὴλ ἑκατοίκησεν εἰς τὴν ἔρημον Φαράν, καὶ ὅταν ἐνηλικιώθη, ἡ μητέρα του τὸν ἐνύμφευσε μὲ γυναῖκα Αἰγυπτίαν, ἐπειδὴ καὶ αὐτὴ κατήγετο ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ Ἀβιμέλεχ συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν νυμφαγωγόν του Ὁχοζὰθ καὶ τὸν ἀρχιστράτηγον τῆς στρατιᾶς τοῦ Φιχόλ, ἐπεσκέφθη τὸν Ἁβραάμ καὶ τοῦ εἶπε· «γνωρίζω ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ σου καὶ εὐλογεῖ κάθε τι ποὺ κάμνεις.

Κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον ὁ βασιλιᾶς Ἀβιμελεχ καὶ ὁ Ὁχοζὰθ ὁ νυμφαγωγός του καὶ ὁ Φιχὸλ ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ του ἦλθαν εἰς τὸν Ἀβραάμ, πρὸς τὸν ὁποῖον εἶπεν ὁ Ἀβιμελεχ: «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σου, εἰς ὅλα τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα κάμνεις.

Τώρα λοιπὸν ὁρκίσου μου εἰς τὸν Θεόν, ὅτι δὲν θὰ κάμῃς ποτὲ τίποτε κακὸν καὶ ἄδικον οὔτε ἐναντίον μου οὔτε ἐναντίον τῶν ἀπογόνων μου οὔτε εἰς βάρος τοῦ καλοῦ ὀνόματός μου. Ἀλλά, ὅπως ἐγὼ ἐφάνηκα δίκαιος καὶ καλὸς ἀπέναντί σου, κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ σὺ θὰ φανῇς καλὸς πρὸς ἐμὲ καὶ πρὸς τὴν χώραν αὐτήν, ὅπου προσωρινῶς ἔμεινες».

Τώρα λοιπὸν ὁρκίσου μου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ φανῇς κακὸς οὔτε νὰ διαβάλῃς ἐμὲ οὔτε τοὺς ἀπογόνους μου, οὔτε θὰ βλάψῃς τὸ καλὸν ὄνομά μου. Ἄλλ' ὅπως ἐγὼ ἔδειξα πρὸς σὲ καλωσύνην, εὐμένειαν καὶ δικαιοσύνην, δῶσε μου καὶ σὺ ὑπόσχεσιν, ὅτι ἔτσι θὰ συμπεριφερθῇς καὶ σὺ ἀπέναντί μου καὶ ἀπέναντι τῆς χώρας, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχεις ἐγκατασταθῇ ὡς ξένος, ὡς προσωρινὸς κάτοικος».

Ὁ δὲ Ἁβραάμ εἶπε· «ναί, ἐγὼ ὁρκίζομαι ὅτι δέχομαι τὴν πρότασίν σου καὶ θὰ φερθῶ, ὅπως μοῦ ζητεῖς».

Καὶ ὁ Ἀβραὰμ ἀπάντησεν εἰς τὸν βασιλιᾶ: «Συμφωνῶ μὲ τὴν πρότασίν σου· ὁρκίζομαι ὅτι θὰ τὸ κάμω».

Μὲ τὴν εὐκαιρίαν δὲ τῆς συναντήσεως αὐτῆς ὁ Ἁβραάμ παρεπονέθη πρὸς τὸν Ἀβιμέλεχ διὰ τὰ φρέατα, τὰ ὁποῖα, ἐνῶ τὰ εἶχεν ἀνοίξει ὁ Ἁβραάμ, τὰ ἥρπασαν οἱ ὑπηρέται τοῦ Ἀβιμέλεχ.

Ὁ Ἀβραάμ με τὴν εὐκαιρίαν αὐτὴν παρεπονέθη εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ διὰ τὰ πηγάδια, τὰ ὁποῖα οἱ ὑπηρέτες τοῦ Ἀβιμελεχ ἅρπαξαν αὐθαίρετα καὶ μὲ βίαν ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, ποὺ τὰ εἶχεν ἀνοίξει, καὶ τὰ ἔκαμαν ἰδικά των.

Ἀπήντησεν ὁ Ἀβιμέλεχ εἰς τὸν Ἁβραάμ καὶ εἶπε· «δὲν ἐπληροφορήθην ποιὸς ἔκαμε τὴν κακὴν αὐτὴν πρᾶξιν· οὔτε σὺ μοῦ ἔκαμες λόγον δι’ αὐτὴν οὔτε ἐγὼ ἀπὸ κανένα ἄλλον ἤκουσα. Πρώτην φορὰν τὴν πληροφοροῦμαι σήμερον». Καὶ διέταξε νὰ ἀποδοθοῦν τὰ φρέατα εἰς τὸν Ἁβραάμ.

Ὁ Ἀβιμέλεχ ἀπάντησεν εἰς τὰ παράπονα τοῦ Ἀβραάμ: «Δὲν ἔμαθα ποῖος ἔκαμε αὐτὴν τὴν πρᾶξιν εἰς σέ, οὔτε καὶ σὺ μοῦ τὸ ἐγνωστοποίησες, οὔτε καὶ ἐγὼ ἐπληροφορήθην διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό· τὸ ἀκούω σήμερα διὰ πρώτην φοράν».

Ἐπῆρε τότε ὁ Ἁβραάμ ἀπὸ τὰ ποίμνιά του πρόβατα καὶ μοσχάρια καὶ τὰ ἔδωσεν ὡς δῶρον ἀγάπης εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ. Οἱ δύο των δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην συνῆψαν σύμφωνον ἀμοιβαίας φιλίας.

Κατόπιν ὁ Ἀβραὰμ ἐπῆρε πρόβατα καὶ μοσχάρια καὶ τὰ ἔδωκεν εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ ὡς δῶρα ἀγάπης καὶ ἔκαμαν μεταξύ των συμφωνίαν φιλίας.

Ὁ Ἁβραάμ ἐν συνεχείᾳ ἐξεχώρισεν ἑπτὰ ἀμνάδας ἰδιαιτέρως διὰ τὸν Ἀβιμέλεχ.

Ὁ Ἀβραὰμ ἐξεχώρισε ἑπτὰ θηλυκὰ ἀρνιά (ἀρνάδες) ἀπὸ τὸ κοπάδι του.

Ὁ Ἀβιμέλεχ τὸν ἠρώτησε· «τί σημαίνουν τὰ ἑπτὰ αὐτὰ θηλυκὰ ἀρνιὰ τὰ ὁποῖα ἐξεχώρισες ἰδιαιτέρως;»

Καὶ ὁ Ἀβιμέλεχ, ὅταν εἶδε τὴν ἐνέργειάν του Ἀβραάμ, τὸν ἐρωτησε: «Τὶ σημαίνουν τὰ ἑπτὰ θηλυκὰ ἀρνιά, ποὺ ἐξεχώρισες ἀπὸ τὸ κοπάδι σου;»

Ὁ Ἁβραάμ τότε τοῦ εἶπε· «τὰς ἑπτὰ αὐτὰς ἀμνάδας θὰ τὰς πάρῃς ἐκ μέρους μου, διὰ νὰ εἶναι μάρτυρες καὶ νὰ σοῦ ὑπενθυμίζουν ὅτι ἐγὼ ἤνοιξα τοῦτο τὸ φρέαρ».

Καὶ ὁ Ἀβραὰμ ἀπάντησε: «Τὰ ἑπτὰ θηλυκὰ ἀρνιὰ θὰ τὰ δεχθῇς ἀπὸ τὰ χέρια μου, διὰ νὰ εἶναι ὡς μαρτυρία καὶ βεβαίωσις, ὅτι ἐγὼ ἄνοιξα τὸ πηγάδι αὐτό».

Ἐξ αἰτίας δὲ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ὠνόμασεν ὁ Ἁβραάμ τὸν τόπον ἐκεῖνον Βηρσαβεὲ δηλαδὴ «Φρέαρ τοῦ ὅρκου», ἐπειδὴ ἐκεῖ ὡρκίσθησαν οἱ δύο των.

Διὰ τοῦτο ὁ Ἀβραὰμ ἔδωκεν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον τὸ ὄνομα πηγάδι τοῦ ὅρκου (Βηρσαβεὲ ἢ πηγάδι τῶν ἑπτά), ἐπειδὴ ἐκεῖ ὡρκίσθησαν καὶ οἱ δύο, ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Ἀβιμέλεχ.

Ἔκλεισαν συμφωνίαν μεταξύ των ἐκεῖ εἰς τὸ φρέαρ τοῦ ὅρκου. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἠγέρθησαν ὁ Ἀβιμέλεχ, ὁ νυμφαγωγός του Ὁχοζάθ, ὁ ἀρχιστράτηγος τῶν δυνάμεών του Φιχὸλ καὶ ἐπανῆλθον εἰς τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων.

Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἔκαμαν μεταξύ των συμφωνίαν φιλίας εἰς τὸ πηγάδι τοῦ ὅρκου (τὴν Βηρσαβεέ). Μετὰ τὴν συμφωνίαν αὐτὴν ἐσηκώθησαν ὁ Ἀβιμέλεχ καὶ ὁ Ὁχοζὰθ ὁ νυμφαγωγός του καὶ ὁ Φιχὸλ ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ του καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν χώραν τῶν Φιλισταίων.

Ὁ Ἁβραάμ, εἰς πιστοποίησιν καὶ ἀνάμνησιν, ἐφύτευσε δένδρα εἰς τὸν ἀγρὸν πλησίον τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπεκαλέσθη ἐκεῖ τὸ ὄνομα Κυρίου, «Θεὸς αἰώνιος».

Ὅταν ἔφυγαν, ὁ Ἀβραὰμ ἐφύτευσεν εἰς τὸν χῶρον ποὺ εὑρίσκετο τὸ πηγάδι τοῦ ὅρκου, κῆπον μὲ δένδρα καὶ εἰς θυσιαστήριον ποὺ ἔκτισεν ἐκεῖ ἐλάτρευσε τὸν Κύριον, τὸν αἰώνιον Θεόν.

Κατῴκησε δὲ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τῶν Φιλισταίων ὁ Ἁβραὰμ ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον.

Ἑκατοίκησε δὲ ὁ Ἀβραὰμ ὡς ξένος (προσωρινὸς κάτοικος) εἰς τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων ἐπὶ πολὺν καιρόν.