Γένεσις 50

Ὁ Ἰωσὴφ ἐρρίφθη εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός του, ἔκλαυσε δι’ αὐτὸν καὶ τὸν ἐφίλησε.

Ὁ Ἰωσήφ, ἀμέσως μόλις ἀπέθανεν ὁ Ἰακώβ, ἔπεσεν ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ πατέρα του καὶ ἔκλαυσε δι’ αὐτὸν καὶ τὸν κατεφίλησε μὲ πόθον,

Διέταξε δὲ τοὺς δούλους του, τοὺς Αἰγυπτίους ταριχευτάς, νὰ τὸν ταριχεύσουν. Ἐκεῖνοι δέ, εἰδικοὶ εἰς τὸ ἔργον των, ἐταρίχευσαν τὸν Ἰακώβ.

Ἀμέσως ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τοὺς εἰδικοὺς ταριχευτές, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του, νὰ βαλσαμώσουν τὸ σῶμα τοῦ πατέρα του. Καὶ ἐκεῖνοι, σύμφωνά με τὴν ἐντολὴν ποὺ ἔλαβαν, ἐβαλσάμωσαν τὸ σῶμα τοῦ Ἰσραήλ.

Συνεπληρώθησαν αἱ τεσσαράκοντα ἡμέραι, ὅσαι ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ταριχεύσεως. Ἐπένθησε τὸν Ἰακὼβ ἡ Αἴγυπτος ἐπὶ ἑβδομήκοντα ἡμέρας.

Καὶ συνεπληρώθησαν διὰ τὴν ταρίχευσή του σαράντα ἡμέρες, διότι τόσες εἶναι οἱ κανονικὲς ἡμέρες ποὺ ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν ταρίχευσιν τοῦ νεκροῦ· καὶ οἱ Αἰγύπτιοι ἐπένθησαν τὸν Ἰακὼβ μὲ βαρὺ πένθος ἐπὶ ἐβδομῆντα ἡμέρες.

Ὅταν δὲ παρῆλθον αἱ ἡμέραι αὐταὶ τοῦ πένθους, ὁ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ λόγῳ τῆς πενθίμου ἐμφανίσεως του καὶ τῆς ἕνεκα τοῦ πένθους ἀφεθείσης γενειάδας του, δὲν ἠδύνατο αὐτοπροσώπως νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὸν Φαραώ, εἶπε πρὸς τοὺς αὐλικοὺς νὰ μεσολαβήσουν πρὸς ἐκεῖνον λέγων· «ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιόν σας, ὁμιλήσατε δι’ ἐμὲ εἰς τὸν Φαραὼ καὶ εἴπατε,

Ὅταν δὲ ἐτελείωσὰν οἱ ἡμέρες τοῦ πένθους καὶ ἔγιναν ὅλα τὰ καθιερωμένα, ὁ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ ἀκόμη ἐπενθοῦσε τὸν πατέρα του, εἶπεν εἰς τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ Φαραώ: «Ἐὰν εὑρῆκα χάριν ἐνώπιόν σας, ὁμιλῆστε δι’ ἐμὲ εἰς τὸν Φαραὼ καὶ εἴπετέ του·

ὅτι ὁ πατήρ μου μὲ ὥρκισε λέγων· Θέλω νὰ μὲ θάψῃς εἰς τὸ μνημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ διὰ τὸν ἑαυτόν μου ἤνοιξα εἰς τὴν χώραν Χαναάν. Τώρα λοιπὸν πρέπει νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Χαναάν, νὰ θάψω τὸν πατέρα μου καὶ πάλιν θὰ ἐπιστρέψω».

«ὁ πατέρας μου μὲ ὥρκισε πρὶν ἀποθάνῃ καὶ μοῦ εἶπεν· εἰς τὸν τάφον, ποὺ ἄνοιξα διὰ τὸν ἑαυτόν μου εἰς τὴν χώραν τῆς Χαναάν, ἐκεῖ θέλω νὰ μὲ θάψῃς». Τώρα λοιπὸν δῶσε μου τὴν ἄδειαν νὰ ἀνεβῶ ἐκεῖ, διὰ νὰ θάψω τὸν πατέρα μου καὶ κατόπιν νὰ ἐπιστρέψω πάλιν εἰς τὴν Αἴγυπτον».

Ὁ Φαραὼ παρήγγειλες εἰς τὸν Ἰωσήφ· «πήγαινε θάψε τὸν πατέρα σου, ὅπως ἐκεῖνος σὲ ὥρκισεν».

Ὅταν ὁ Φαραὼ ἄκουσε τὸ αἴτημα τοῦ Ἰωσήφ, τοῦ παρήγγειλεν: «Ἀνέβα ἐλεύθερα εἰς τὴν Χαναὰν καὶ θάψε τὸν πατέρα σου, ὅπως σὲ ὥρκισε καὶ ὅπως τοῦ ὑπεσχέθης ὅτι θὰ κάμῃς».

Ὁ Ἰωσὴφ ἀνεχώρησε, διὰ νὰ θάψῃ τὸν πατέρα του. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἐπῆγαν ὅλοι οἱ δοῦλοι τοῦ Φαραώ, οἱ γεροντότεροι τοῦ οἴκου του, ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι, ὅλοι δηλαδὴ ὅσοι κατεῖχον ἀξιώματα εἰς τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου.

Ἔτσι ὁ Ἰωσὴφ ἀνέβη εἰς τὴν Χαναάν, διὰ νὰ θάψῃ τὸν πατέρα του. Μαζί του ἀνέβησαν καὶ ὅλοι οἱ ὑπηρέται τοῦ Φαραὼ καὶ οἱ αὐλικοὶ καὶ οἱ μεγιστᾶνες καὶ ὅλοι οἱ ἄρχοντες τῆς Αἰγύπτου.

Καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἰωσήφ, οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλα τὰ μέλη τοῦ πατρικοῦ οἴκου καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς. Εἰς τὴν Γεσὲμ ἔμειναν μόνον τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια καὶ οἱ φυλάσσοντες αὐτά.

Καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας καὶ τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ἰωσὴφ καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας τοῦ πατέρα του. Μόνον τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια ἔμειναν πίσω εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γεσέμ.

Μαζῆ μὲ αὐτὸν ἀνεχώρησαν καὶ ἅρματα καὶ ἱππεῖς, ὥστε ἡ συνοδεία ἔγινε πολὺ μεγάλη.

Ἀκόμη ἀνέβησαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰωσὴφ καὶ ἅρματα καὶ ἱππεῖς ὡς τιμητικὴ ἀκολουθία καὶ δι’ ἀσφάλειαν. Ἔτσι ἐσχηματίσθη πολυπληθὴς καὶ μεγαλοπρεπὴς συνοδεία· μία ἐπιβλητικὴ πομπή, σωστὸν στρατόπεδον.

Ἔφθασαν εἰς τὸ ἁλῶνι τοῦ Ἀτάδ, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἀνατολικῶς τοῦ Ἰορδάνου. Ἐκεῖ ὅλοι οἱ συνοδεύοντες τὸν νεκρὸν τὸν ἐθρήνησαν πολύ, μὲ θρῆνον μεγάλον καὶ ἰσχυρόν. Ἔκαμε δὲ ἐκεῖ ὁ Ἰωσὴφ καὶ οἱ περὶ αὐτὸν πένθος ἑπτὰ ἡμερῶν διὰ τὸν πατέρα του.

Ὅταν ἡ ἐπικήδειος πομπὴ ἔφθασεν εἰς τὸ ἁλῶνι Ἀτάδ, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνατολικὴν ὅχθην τοῦ Ἰορδάνη, ἔκλαυσαν τὸν Ἰακὼβ μὲ μεγάλον καὶ ἰσχυρὸν θρῆνον. Καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἐπένθησεν ἐκεῖ τὸν πατέρα του ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρες.

Οἱ κάτοικοι τῆς γῆς Χαναὰν εἶδον τὸ πένθος τοῦτο εἰς τὸ ἁλώνι τοῦ Ἀτὰδ καὶ εἶπαν· «μεγάλο εἶναι τοῦτο τὸ πένθος εἰς τοὺς Αἰγυπτίους». Διὰ τοῦτο ὠνόμασαν «Πένθος Αἰγύπτου» τὸν τόπον αὐτόν, ποὺ εὑρίσκεται ἀνατολικῶς τοῦ Ἰορδάνου.

Καὶ εἶδαν οἱ κάτοικοι τῆς Χαναὰν τὸ μεγάλο καὶ βαρὺ πένθος ὅλου ἐκείνου τοῦ πλήθους εἰς τὸ ἁλῶνι Ἀτὰδ καὶ εἶπαν: «Αὐτὸ εἶναι πένθος μεγάλο τῶν Αἰγυπτίων». Διὰ τοῦτο ὠνομάσθη ὁ τόπος ἐκεῖνος «Πένθος Αἰγύπτου». Ὁ τόπος αὐτὸς εἶναι εἰς τὴν ἀνατολικὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου.

Ἀφοῦ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπένθησαν τὸν πατέρα των τὸν Ἰακὼβ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ,

Καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰακὼβ ἔτσι ἔκαμαν διὰ τὸν νεκρὸν πατέρα των.

τὸν ἐπῆραν ἔπειτα αὐτοὶ μόνοι χωρὶς τὴν συνοδείαν τῶν Αἰγυπτίων, τὸν μετέφεραν ἀπὸ τὸ ἁλώνι τοῦ Ἀτάδ, εἰς τὴν Χαναάν, καὶ τὸν ἔθαψαν εἰς τὸ διπλοῦν σπήλαιον, τὸ ἀπέναντι τῆς Δρυὸς Μαμβρῆ, τὸ ὁποῖον ὁ Ἁβραὰμ εἶχεν ἀγοράσει ὡς ἰδιόκτητον μνημεῖον του ἀπὸ τὸν Ἐφρὼν τὸν Χετταῖον.

Καὶ μόνα των, χωρὶς τοὺς Αἰγυπτίους, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ ἁλῶνι Ἀτὰδ καὶ μετέφεραν τὸν νεκρὸν εἰς τὴν χώραν τῆς Χαναὰν καὶ ἔθαψαν τὴν σορὸν εἰς τὸ διπλὸν σπήλαιον εἰς τὸ σπήλαιον, ποὺ ἀγόρασεν ὁ Ἀβραὰμ διὰ νὰ τὸ κατέχῃ ὡς ἰδικόν του μνημεῖον ἀπὸ τὸν Ἐφρὼν τὸν Χετταῖον καὶ τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὴν βελανιδιὰν τοῦ Μαμβρῆ.

Μετὰ δὲ τὸν ἐνταφιασμὸν ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Αἴγυπτον ὁ Ἰωσήφ, οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλοι ὅσοι εἶχον ἔλθει μαζῆ του, διὰ νὰ θάψουν τὸν πατέρα του.

Καὶ μετὰ τὸν ἐνταφιασμὸν τοῦ πατέρα του ὁ Ἰωσὴφ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Αἴγυπτον· ἐπέστρεψεν αὐτὸς καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλοι οἱ Αἰγύπτιοι, ποὺ εἶχαν ἀνέβη μαζί του εἰς τὴν Χαναὰν διὰ νὰ θάψουν τὸν πατέρα του.

Ὅταν οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Ἰωσὴφ εἶδον ὅτι ἀπέθανε καὶ δὲν ὑπάρχει μεταξύ των ὁ πατέρας των, ἐφοβήθησαν καὶ διηρωτήθησαν· «Μήπως μνησικακήσῃ ἐναντίον μας ὁ Ἰωσὴφ καὶ μᾶς ἀνταποδώσῃ ὅλα ἐκεῖνα τὰ κακά, τὰ ὁποῖα ἡμεῖς ἐπράξαμεν ἐναντίον του;»

Ὅταν οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Ἰωσὴφ εἶδαν, ὅτι ἀπέθανεν ὁ πατέρας των καὶ ἔμειναν πλέον μόνοι, ἐπειδὴ ἐτάρασσε τὴν ψυχήν των ὁ φόβος καὶ τοὺς ἤλεγχεν ἡ συνείδησις, εἶπαν μεταξύ των: «Μήπως ὁ Ἰωσὴφ μνησικακήσῃ τώρα ἐναντίον μας καὶ μᾶς ἀνταποδώσῃ διὰ τὰ κακά, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐκάμαμεν;»

Καὶ μὲ τὸν φόβον αὐτὸν προσῆλθον ὅλοι πρὸς τὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπαν· «ὁ πατήρ σου πρὶν ἀποθάνῃ, μᾶς ὥρκισε καὶ μᾶς εἶπε·

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἐφοβοῦντο μήπως ὁ Ἰωσὴφ τοὺς ἐκδικηθῇ δι’ ὅσα τοῦ ἔκαμαν, ἦλθαν πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπαν ταπεινωμένοι: «Ὁ πατέρας σου, ποὺ σὲ ἀγαποῦσε περισσότερον ἀπὸ ἐμᾶς, πρὶν ἀποθάνῃ ἐζήτησε μὲ ὅρκον καὶ μᾶς ἐπέβαλε νὰ ἔλθωμεν καὶ νὰ σοῦ εἴπωμεν:

Αὐτὰ νὰ πῆτε εἰς τὸν Ἰωσήφ· Συγχώρησε εἰς τοὺς ἀδελφούς σου τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν των, διότι πράγματι σοῦ ἔκαμαν μεγάλα κακά. Τώρα, λοιπόν, δέξου τὴν μετάνοιάν των καὶ συγχώρησε τὴν ἀδικίαν τῶν δούλων τούτων τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πατρός σου». Συνεκινήθη βαθύτατα ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἔκλαυσεν, ἐνῶ ἐκεῖνοι τοῦ ὠμιλοῦσαν ἀκόμη.

«Νὰ πῆτε εἰς τὸν Ἰωσὴφ τὰ λόγια αὐτά· συγχώρησέ τους τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ σοῦ ἔκαμαν, διότι πράγματι σοῦ ἐπροξένησαν πολὺ κακόν, μεγάλα βάσανα. Τώρα ὅμως συγχώρησε τὸ κακὸν καὶ τὴν ἀδικίαν τῶν δούλων αὐτῶν τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον ἐλάτρευεν ὁ πατέρας σου». Καὶ ὁ πανάρετος Ἰωσὴφ ἐσυγκινήθη βαθύτατα ἀπὸ τὴν παράκλησιν τῶν ἀδελφῶν του καὶ ἔκλαυσε πολύ, ἐνῷ ἄκουε τὰ ὅσα τοῦ ἔλεγαν.

Αὐτοὶ ἐπλησίασαν περισσότερον τὸν ἀδελφόν των καὶ συντετριμμένοι τοῦ εἶπαν· «ἰδού, ἡμεῖς εἴμεθα καὶ θὰ μείνωμεν δοῦλοι σου».

Τότε οἱ ἀδελφοί του, ἀφοῦ ἐπλησίασαν κοντά του, τοῦ εἶπαν: «Κύτταξε, εἴμεθα ὑπηρέται καὶ δοῦλοι σου».

Ἀπήντησε πρὸς αὐτοὺς ὁ ἰωσήφ· «μὴ φοβεῖσθε! Τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ, ἀγαθὸς καὶ ἀμνησίκακος.

Ἀλλὰ ὁ ἀνεξίκακος καὶ ἀγαθώτατος Ἰωσὴφ ἐπροσπάθησε νὰ τοὺς παρηγορήσῃ καὶ νὰ τοὺς καθησυχάσῃ καὶ τοὺς εἶπε: «Μὴ φοβεῖσθε καὶ μὴ ἀγωνιᾶτε, διότι ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν σέβομαι καὶ φοβοῦμαι. Αὐτὸν μιμοῦμαι καὶ προσπαθῶ νὰ εὐεργετῶ ὅσους μὲ ἀδικοῦν.

Σεῖς ἐσκεφθήκατε καὶ ἀπεφασίσατε κακὰ ἐναντίον μου. Ὁ δὲ Θεὸς ἐσκέφθη ἀγαθὰ δι’ ἐμέ, διὰ νὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον καὶ ἔγινε μέχρι τώρα, νὰ διατραφοῦν δηλαδὴ χάρις εἰς ἐμὲ πολλοὶ λαοί».

Ναί· μοῦ ἐκάματε κακόν. Ἐσκεφθήκατε καὶ ἐσχεδιάσατε ἐναντίον μου μὲ κακὴν διάθεσιν πονηρά, διὰ νὰ μὲ βλάψετε καὶ νὰ μὲ καταστρέψετε. Ἀλλὰ τὸ κακὸν ἐβγῆκε εἰς καλόν. Διότι ὁ Θεὸς ἐσκέφθη πρὸς χάριν μου ἀγαθὰ καὶ μετέβαλε τὰ πονηρὰ σχέδια σας εἰς ἰδικόν μου καλὸν καὶ ἰδικόν σας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου, ὥστε νὰ γίνῃ αὐτό, ποὺ ἔγινε σήμερα, καὶ να τραφῇ λαὸς πολὺς καὶ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν πεῖναν».

Καὶ ἐπανέλαβε πρὸς αὐτούς· «μὴ φοβεῖσθε! Ἐγώ, ὄχι μόνον δὲν θὰ σᾶς ἐκδικηθῶ, ἀλλὰ θὰ διαθρέψω καὶ σᾶς καὶ τὰς οἰκογενείας σας». Τοὺς παρηγόρησε, τοὺς ἐνεθάρρυνε καὶ ὡμίλησε μὲ αὐτὸν τὸν καλὸν τρόπον εἰς τὰς καρδίας των.

Ὁ Ἰωσὴφ τοὺς εἶπε πάλιν: «Μὴ φοβεῖσθε τίποτε· ἐγὼ θὰ φροντίσω καὶ θὰ διαθρέψω σᾶς καὶ τἰς οἰκογένειές σας». Μὲ τὶς ὑποσχέσεις αὐτὲς τοὺς καθησύχασε, τοὺς παρηγόρησε καὶ τοὺς ἐμίλησε μέσα εἰς τὴν καρδιάν των· ἔτσι τοὺς ἀφήρεσε κάθε στενοχώριαν καὶ ὑποψίαν.

Καὶ μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ παρέμεινεν ὁ Ἰωσὴφ εἰς τὴν Αἴγυπτον αὐτὸς καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ πατρός του. Ἔζησε δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἑκατὸν δέκα ἔτη.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ συνέχιζε νὰ κατοικῇ εἰς τὴν Αἴγυπτον, αὐτὸς καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας τοῦ πατέρα του. Ἔζησε δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἑκατὸν δέκα χρόνια.

Καὶ εἶδε παιδιὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐφραὶμ μέχρι τρίτης γενεᾶς. Καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Μαχείρ, υἱοῦ τοῦ Μανασσῆ, ἐγεννήθησαν εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰωσήφ.

Ὁ Ἰωσὴφ ἔζησεν ἀγαπημένος μὲ τοὺς ἀδελφούς του μὲ κάθε οἰκογενειακὴν εἰρήνην καὶ ἀπόλαυσιν καὶ εἶδε τὰ παιδιὰ τοῦ Ἐφραὶμ μέχρι τρίτης γενεᾶς. Ἐπίσης οἱ υἱοὶ τοῦ Μαχείρ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Μανασσῆ, ἐγεννήθησαν εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰωσήφ· δηλαδὴ τὰ ἐκρατοῦσε εἰς τὰ γεροντικά του γόνατα καὶ αὐτὰ ἐμεγάλωναν εἰς τὴν ἀγκάλην καὶ μὲ τὴν τρυφερὴ ἀγάπην τοῦ πάππου των.

Ὅταν δὲ ἐπλησίασεν ὁ καιρὸς τῆς τελευτῆς του, εἶπεν εἰς τοὺς ἀδελφούς του ὁ Ἰωσήφ· «ἐγὼ ἀποθνήσκω. Γνωρίζω ὅμως καλά, ὅτι ὁ πανάγαθος Θεὸς θὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ ὡς προστάτης καὶ ἀπὸ τὴν γῆν αὐτὴν θὰ σᾶς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν δι’ ὅρκου ἔχει ὑποσχεθῆ εἰς τοὺς πατέρας μας, εἰς τὸν Ἁβραάμ, τὸν Ἰσαάκ καὶ τὸν Ἰακώβ».

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ προαισθάνθηκε τὸ τέλος του, ἐκάλεσε γύρω του τὰ ἀδέλφια του καὶ τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ πρόκειται νὰ ἀποθάνω, ἀλλὰ δεν θὰ μείνετε ἀπροστάτευτοι. Ὁ Θεὸς θὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ ὁπωσδήποτε, θὰ σᾶς προστατεύσει καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσῃ ἀσφαλῶς ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν, εἰς τὴν χώραν τὴν ὁποίαν ἔχει ὑποσχεθῆ μὲ ὅρκον εἰς τοὺς προπάτορές μας, τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ».

Ἀμέσως δὲ μετὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὥρκισεν ὁ Ἰωσὴφ τοὺς ἀδελφούς του λέγων· «ὅταν ὁ Θεὸς σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ σᾶς ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν γῆν Χαναάν, θὰ πάρετε ἀπὸ ἐδῶ καὶ θὰ φέρετε μαζῆ σας ἐκεῖ τὰ ὀστᾶ μου»

Ὁ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ ἐποθοῦσε ἔστω καὶ νεκρὸς νὰ εὑρεθῇ καὶ αὐτὸς εἰς τὴν Χαναάν, ὥρκισε τὰ παιδιὰ τοῦ Ἰσραήλ, τοὺς ἀδελφούς του, καὶ τοὺς εἶπε: «Ὁρκισθῆτε μου ὅτι, ὅταν ὁ Θεὸς θὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν χώραν τῆς Χαναάν, θὰ σεβασθῆτε τὴν ἐπιθυμίαν μου καὶ δὲν θὰ παραλείψετε νὰ μεταφέρετε μαζί σας ἀπὸ τὴν χώραν αὐτὴν τῆς Αἴγυτπου καὶ τὰ ἰδικά μου ὀστᾶ».

Καὶ ἀπέθανεν ὁ Ἰωσὴφ εἰς ἡλικίαν ἑκατὸν δέκα ἐτῶν. Ἐταρίχευσαν αὐτὸν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ τὸν ἔθεσαν εἰς τὴν λάρνακα.

Καὶ ἔτσι μὲ τὴν ψυχὴν ἐλευθέραν ἀπὸ κάθε προσκόλλησιν πρὸς τὴν Αἴγυπτον ἀπέθανεν ὁ Ἰωσὴφ εἰς ἡλικίαν ἑκατὸν δέκα ἐτῶν. Οἱ δὲ ἀδελφοί του ἐταρίχευσαν τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς ξύλινον φέρετρον (ἢ λάρνακα ἀπὸ γρανίτην) καὶ τὸ ἐφύλαξαν εἰς τὴν Αἴγυπτον.