Ἰεζεκιήλ 10

Ἰδού, ἐπάνω εἰς τὸν θόλον, ποὺ ὑπῆρχεν ὑπεράνω ἀπὸ τὰς κεφαλὰς τῶν Χερουβίμ, εἶδα κάτι, ποὺ ὠμοίαζε μὲ θρόνον κατεσκευααμένον ἀπὸ πολύτιμον λίθον σαπφείρου.

Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστρεψα τὸ βλέμμα μου πρὸς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ βλέπω νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸν «οὐρανόν», ποὺ ἦτο ἐπάνω ἀπὸ τὰς κεφαλὰς τῶν Χερουβὶμ ὡς ἐξέδρα, ἕνα ὁμοίωμα θρόνου κατεσκευασμένου ἀπὸ τὸν πολύτιμον λίθον σάπφειρον. Ὁ θρόνος αὐτὸς ἦτο στερεωμένος ἐπάνω εἰς τὰ Χερυυβίμ.

Ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὸν ποδήρη χιτῶνα. «Εἴσελθε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς τροχούς, ποὺ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὰ Χερουβίμ. Γέμισε τὰς παλάμας σου ἀπὸ τοὺς ἀναμμένους ἄνθρακας, ποὺ εὑρίσκονται ἀνάμεσα τῶν Χερουβὶμ καὶ σκόρπισέ τους εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ». Ἐκεῖνος ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου εἰσῆλθεν, ὅπου ὁ Θεὸς τὸν διέταξε.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἐφοροῦσε τὴν στολήν (τὸν ποδήρη χιτῶνα) καὶ εἶχεν ἀναφέρει προηγουμένως τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς του: Πήγαινε μέσα εἰς τὸ ἅρμα, εἰς τὸ μέσον ἀκριβῶς τῶν τροχῶν, ποὺ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, καὶ γέμισε τὶς χοῦφτες σου μὲ ἀναμμένα κάρβουνα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα εἰς τὰ Χερουβὶμ καὶ διασκόρπισέ τα ἐπάνω ἀπὸ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ἐπροχώρησε πράγματι ἐκεῖνος μέσα εἰς τὸ ἅρμα· τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου.

Τὰ Χερουβὶμ ἦσαν ὄρθια εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τοῦ ναοῦ, ἡ δὲ νεφέλη τοῦ Θεοῦ ἐγέμισε τὴν ἐσωτερικὴν αὐλήν τοῦ ναοῦ.

Τὰ δὲ Χερουβίμ, ὅταν ὁ ἄνδρας ἐπῆγε πρὸς αὐτά, ἔστεκαν εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Ναοῦ, ἐνῷ ἡ νεφέλη, ποὺ ἐσυμβόλιζε τὴν θείαν παρουσίαν, εἶχε γεμίσει τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ.

Ἡ λάμψις τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἐσηκώθη ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἦλθεν εἰς τὸ κατώφλιον τοῦ ναοῦ καὶ ἐγέμισε τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ἡ νεφέλη. Καὶ ἡ αὐλὴ ἀκόμη ἐγέμισεν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς δόξης τοῦ Κυρίου.

Ἡ ἀστραπτερή «δόξα» τοῦ Κυρίου, ἡ λάμψις δηλαδὴ ποὺ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ, ἐσηκώθη ἀπὸ τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ. Ἔτσι ὁ μὲν Ναὸς ἐγέμισεν ἀπὸ τὴν νεφέλην, ἡ δὲ αὐλὴ ἀπὸ τὴν λάμψιν τῆς «δόξης» τοῦ Κυρίου.

Τὸ βούϊσμα ἀπὸ τὰς πτέρυγας τῶν Χερουβὶμ ἠκούετο ἕως εἰς τὴν ἐξωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ὡσὰν φωνὴ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὠμιλοῦσε.

Ὁ δὲ θόρυβος ποὺ ἔκαμναν τὰ πτερὰ τῶν Χερουβὶμ ἠκούετο μέχρι τὴν ἐξωτερικὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ, ὡσὰν φωνὴ ὁμιλίας τοῦ παντοκράτορος Κυρίου.

Ὅταν ὁ Κύριος ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὸν ἄνδρα, ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἱερὰν ποδήρη στολήν, καὶ τοῦ εἶπε· «πάρε πῦρ ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς τροχοὺς τῶν Χερουβίμ», ὁ ἀνὴρ ἐκεῖνος ἦλθε καὶ ἐστάθη πλησίον εἰς τοὺς τροχούς.

Ὅταν λοιπὸν διέταξεν ὁ Κύριος τὸν ἄνδρα ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἁγίαν ἐκείνην στολὴν καὶ τοῦ εἶπε· πάρε φωτιὰ μέσα ἀπὸ τοὺς τροχούς, ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἐπροχώρησε πράγματι ἐκεῖνος μέσα εἰς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐστάθη δίπλα εἰς τοὺς τροχούς.

Ἕνα ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ ἄπλωσε τὸ χέρι του εἰς τὸ μέσον τοῦ πυρός, ποὺ ὑπῆρχεν ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἐπῆρε καὶ ἔδωκεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ἀνδρός, ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ποδήρη ἱερὰν στολήν, ἐκεῖνος δὲ ἐπῆρε τὸ πῦρ καὶ ἐξῆλθε.

Ἄπλωσε τότε τὸ χέρι του κάποιο Χερουβὶμ μέσα εἰς τὴν φωτιά, ποὺ εὑρίσκετο ἀνάμεσά των, καὶ ἐπῆρε φωτιὰ καὶ τὴν ἔδωσεν εἰς τὰ χέρια τοῦ ἀνδρὸς ποὺ ἐφοροῦσε τὴν ἁγίαν στολήν. Ἐπῆρε δὲ ἐκεῖνος τὴν φωτιὰ καὶ ἐβγῆκε ἀπὸ ἐκεῖ.

Τότε δὲ ἐγὼ εἶδα τὰ Χερουβὶμ νὰ ἔχουν κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των ὁμοιώματα ἀνθρωπίνων χειρῶν.

Ἐπρόσεξα δὲ καλύτερα τὰ Χερουβὶμ καὶ εἶδα ὅτι κάτω ἀπὸ τὰ πτερά των εἶχαν μέλη ποὺ ὡμοίαζαν μὲ ἀνθρώπινα χέρια.

Παρετήρησα καὶ εἶδα τέσσαρας τροχοὺς πλησίον τῶν Χερουβίμ, ἕνας τροχὸς κοντὰ εἰς τὸ κάθε Χερουβίμ. Ἡ θέα τῶν τροχῶν αὐτῶν ἐφαίνετο ὡσὰν πολύτιμος λίθος τοῦ ἄνθρακος (διαμάντι).

Εἶδα ἐπίσης ὅτι ὑπῆρχαν καὶ τέσσαρες τροχοί, ποὺ ἔστεκαν δίπλα εἰς τὰ Χερουβίμ, ἕνας τροχὸς δίπλα εἰς κάθε Χερουβίμ. Ἡ ἐπιφάνεια τῶν τροχῶν ἐφαίνετο καὶ ἔλαμπεν ὅπως ὁ πολύτιμος λίθος ἄνθραξ.

Τὸ σχῆμα των ἦτο τὸ αὐτὸ καὶ εἰς τοὺς τέσσαρας τροχούς. Ἦτο δὲ τέτοιο, ὥστε ἐφαίνετο, ὅτι ὁ ἔνας τροχὸς ὑπῆρχεν ἐντὸς τοῦ ἄλλου τροχοῦ.

Οἱ τροχοὶ ἐφαίνοντο ὅτι ἦσαν ὅμοιοι καὶ οἱ τέσσαρες, καὶ ἔδιναν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ ἕνας τροχὸς εὑρίσκετο μέσα εἰς τὸν ἄλλον τροχόν.

Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἐπροχωροῦσαν καὶ ἐπορεύοντο πρὸς τὰς τέσσαρας διευθύνσεις, δὲν ἐστρέφοντο πρὸς μίαν ἑκάστην διεύθυνσιν. Ἐκινοῦντο πρὸς οἰανδήποτε κατεύθυνσιν, χωρὶς νὰ στρέφουν τὰ πρόσωπά των κατὰ τὴν κίνησιν τῆς κατευθύνσεως αὐτῆς.

Ὅταν ἐπροχωροῦσαν τὰ Χερουβίμ, κατηυθύνοντο πρὸς τὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος καὶ δὲν ἔστρεφαν καθόλου, καθὼς ἐπροχωροῦσαν. Ἐκεῖ ὅπου ἐστόχευεν ἐξ ἀρχῆς ἡ κεφαλὴ ἡ μία ἐπροχωροῦσαν, καὶ δὲν ἔστρεφαν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ κατὰ τὴν πορείαν των.

Τὰ πλευρά των, τὰ χέρια των, αἱ πτέρυγές των καὶ οἱ τροχοὶ ἦσαν γεμάτα ὁλόγυρα ἀπὸ ὀφθαλμούς. Καὶ τὰ τέσσαρα εἶχαν τοὺς τροχούς των.

Τὰ Χερουβὶμ ἦσαν γεμᾶτα μὲ μάτια, καὶ τὰ νῶτα καὶ τὰ χέρια καὶ τὰ πτερά των ἦσαν γεμᾶτα μάτια. Γεμᾶτοι μὲ μάτια ἦσαν καὶ οἱ τροχοὶ ὁλόγυρα, καὶ οἱ τέσσαρες τροχοί.

Ἤκουα δὲ ἐγὼ μίαν φωνήν, νὰ ὀνομάζῃ τοῦ τροχοὺς τούτους Γελγέλ, δηλαδὴ ταχεῖς.

Ἄκουα δὲ καὶ τὴν ὀνομασίαν ποὺ ἐδόθη εἰς τοὺς τροχοὺς καὶ ἡ ὁποία ἦτο Γελγέλ (= ἀνεμοστρόβιλος).

Τέσσαρα πρόσωπα εἶχε τὸ κάθε Χερουβίμ. Τὸ πρόσωπον τὸ πρῶτον ἦτο πρόσωπον βοός, τὸ πρόσωπον τοῦ δευτέρου ἦτο πρόσωπον ἀνθρώπου καὶ τὸ τρίτον ἦτο πρόσωπον λέοντος. Τὸ δὲ τέταρτον ἦτο πρόσωπον ἀετοῦ.

Κάθε Χερουβὶμ εἶχε τέσσερα πρόσωπα. Τὸ πρόσωπον τοῦ ἑνὸς εἶχεν ὄψιν Χερούβ (μόσχου), τὸ πρόσωπον τοῦ δευτέρου εἶχεν ὄψιν ἀνθρώπου, τὸ τρίτον εἶχεν ὄψιν λέοντος καὶ τὸ τέταρτον ὄψιν ἀετοῦ.

Τὰ Χερουβὶμ ὑψώθησαν. Αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινον ὁμοίωμα, ποὺ εἶδα, ἦτο ἐκεῖνο, ποὺ εἶχα ἴδει πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ.

Καὶ ὑψώθηκαν ἐκείνην τὴν στιγμὴν τὰ Χερουβίμ. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκπληκτικὸν καὶ παράδοξον ζῶον, ποὺ εἶδα τότε εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, εἰς τὸ ὁμοίωμα ἐκεῖνο τοῦ ἅρματος.

Καθ’ ὃν χρόνον τὰ Χερουβὶμ ἐπορεύοντο, συνεπορεύοντο μαζῆ των καὶ οἱ τροχοί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο πλησίον των. Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἤπλωναν τὰς πτέρυγάς των, διὰ νὰ πετάξουν ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν, δὲν ἔμεναν οἱ τροχοὶ εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ τοὺς ἀκολουθοῦσαν.

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσαν τὰ Χερουβίμ, ἐπροχωροῦσαν μαζί των καὶ οἱ τροχοί, ποὺ ἦσαν δίπλα των. Ὅταν δὲ ἅπλωναν τὰ Χερουβὶμ τὰ πτερά των καὶ ὑψώνοντο ἀπὸ τὴν γῆν, δὲν ἐπέστρεφαν εἰς τὴν γῆν οἱ τροχοί, ἀλλ’ ἀκολουθοῦσαν εἰς τὰ ὕψη τὰ Χερουβίμ.

Ὅταν τὰ Χερουβὶμ ἐστέκοντο ἀκίνητα, καὶ οἱ τροχοὶ δὲν ἐκινοῦντο. Ὅταν ἐπετοῦσαν ἐπάνω ἀπὸ τὴν γῆν ἐπετοῦσαν καὶ οἱ τροχοὶ μαζῆ των, διότι καὶ εἰς αὐτοὺς ὑπῆρχε πνεῦμα ζωῆς, ἦσαν ζῶσαι πνευματικαὶ ὑπάρξεις.

Ὅταν ἔστεκαν τὰ Χερουβίμ, ἔστεκαν καὶ οἱ τροχοί· ὅταν ὑψώνοντο πρὸς τὸν οὐρανόν, ὑψώνοντο καὶ αὐτοὶ μαζί των, διότι καὶ οἱ τροχοὶ εἶχαν πνεῦμα ζωῆς μέσα των.

Ἐβγῆκε τότε ἡ μεγάλη ἐκείνη θεία λάμψις τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἐκάθισεν ἐπάνω εἰς τὰ Χερουβίμ.

Ἡ δὲ «δόξα» τοῦ Κυρίου ἐβγῆκε ἀπὸ τὸν Ναὸν καὶ ἐκάθησεν ἐπάνω εἰς τὸ ἅρμα τῶν Χερουβίμ.

Ἥπλωσαν τότε τὰς πτέρυγάς των τὰ Χερουβίμ, ἀνέβησαν ἐπάνω εἰς τὸν ἀέρα καὶ ἐβγῆκαν ἐνώπιόν μου ἀπὸ τὸν ἱερὸν ναόν. Οἱ τροχοὶ εὑρίσκοντο πλησίον των. Ἦλθαν καὶ ἐστάθησαν εἰς τὴν εἴσοδον τῆς ἀπέναντι πύλης τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ἡ λάμψις τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εὑρίσκετο ἐπάνω ἀπὸ αὐτά.

Μόλις ἐκάθησεν ἡ «δόξα» εἰς τὰ Χερουβίμ, ἅπλωσαν αὐτὰ τὰ πτερά των καὶ ὑψώθηκαν ἀπὸ τὴν γῆν. Τὰ εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, καθὼς ἔφευγαν. Ὑψώθηκαν δὲ μαζί των καὶ οἱ τροχοί. Ἐστάθηκαν δὲ εἰς τὰ πρόθυρα τῆς ἐξωτερικῆς πύλης, ποὺ ἦτο ἀπέναντι τῆς ἐσωτερικῆς, ἡ δὲ «δόξα» τὸν Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εὑρίσκετο ἐπάνω εἰς αὐτά, εἰς τὸ ἄνω μέρος τοῦ ἅρματος τῶν Χερουβίμ.

Αὐτὸ ἦτο τὸ ζῶν ὄν, ποὺ ἐγὼ εἶδα κάτω ἀπὸ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοδάρ. Ἐκατάλαβα ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ Χερουβίμ.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκπληκτικὸν καὶ παράδοξον ζῶον, ποὺ εἶδα κάτω ἀπὸ τὸν θρόνον τὸν Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸ ὁμοίωμα τοῦ ἅρματος, ποὺ μοῦ ἐνεφανίσθη δίπλα εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ, καὶ ἀνεγνώρισα ὅτι τὰ ὄντα ἐκεῖνα ἦσαν τὰ Χερουβίμ.

Τέσσαρα πρόσωπα ὑπῆρχαν εἰς κάθε Χερουβὶμ καὶ ὀκτὼ πτέρυγες εἰς τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά. Κάτω ἀπὸ τὰς πτέρυγάς των ὑπῆρχαν κάτι, ποὺ ὠμοίαζαν μὲ χέρια ἀνθρώπων.

Εἶχαν τέσσερα πρόσωπα τὸ καθένα, καὶ εἶχε καθένα τῶν ὀκτὼ πτερά. Κάτω δὲ ἀπὸ τὰ πτερά των εἶχαν μέλη ποὺ ἐφαίνοντο ὡσὰν ἀνθρώπινα χέρια.

Τὰ πρόσωπα τῶν τεσσάρων αὐτῶν Χερουβίμ, ἦσαν ὅμοια μὲ τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα εἶδον κάτω ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ πλησίον τοῦ ποταμοῦ Χοβάρ. Τὰ Χερουβὶμ μὲ τὰ τέσσερα πρόσωπα τὸ καθένα, ὅπου καὶ ἂν κατηυθύνοντο, ἐπορεύοντο κατὰ μέτωπον.

Τὰ πρόσωπά των ἦσαν ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τὰ πρόσωπα ποὺ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν «δόξαν» τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὸν ποταμὸν Χοβάρ. Καθένα ἀπὸ τὰ Χερουβὶμ αὐτὰ ἐβάδιζε κατ’ εὐθεῖαν ἐμπρός του, ἀναλόγως πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τοῦ προσώπου του.