Ἰωνᾶς

Ὁ Κύριος ὡμίλησε πρὸς τὸν Ἰωνᾶν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμαθί, καὶ τοῦ εἶπε.

Καὶ κατέφθασε λόγος Κυρίου πρὸς Ἰωνᾶν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμαθί, ὁ ὁποῖος λόγος ἔλεγε:

«Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν Νινευή, τὴν πόλιν τὴν μεγάλην, καὶ κήρυξε εἰς τοὺς κατοίκους της, ὅτι κραυγαλέα ἡ κακία των ἔφθασεν ἕως εἰς ἐμέ, καὶ ἦλθε πλέον ἡ στιγμὴ τῆς καταστροφῆς των».

«Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν Νινευῆ, ποὺ εἶναι πόλις μεγάλη, καὶ κήρυξε εἰς αὐτήν, διότι ἡ κακία της βουΐζει τόσον πολύ, ὥστε ἀνέβη ἡ κραυγὴ καὶ ἡ βοή της μέχρις ἐμοῦ εἰς τοὺς οὐρανούς».

Ὁ Ἰωνᾶς δυσφορῶν διὰ τὴν ἐντολήν, ποὺ ἔλαβε, ἐσηκώθη, διὰ νὰ φύγῃ μακρὰν ἀπὸ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου εἰς Θαρσίς. Κατέβη λοιπὸν εἰς Ἰόππην καὶ εὑρῆκε πλοῖον ἕτοιμον νὰ πλεύση εἰς Θαρσίς. Ἔδωκε τὸ ναῦλον του, εἰσῆλθεν εἰς αὐτό, διὰ νὰ ταξιδεύσῃ μὲ τοὺς ἄλλους εἰς Θαρσὶς καὶ νὰ φύγῃ μακρὰν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἐσηκωθη ὁ Ἰωνᾶς μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ φύγῃ εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱσπανίας Θαρσὶς μακρὰν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου εἰδικῶς καὶ κατ’ ἐξοχὴν ὁ Κύριος ἐφανέρωνε τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ προσώπου του. Καὶ κατέβη εἰς τὴν Ἰόππην καὶ εὗρε πλοῖον, ποὺ θὰ ἀπέπλεεν εἰς Θαρσίς, καὶ ἔδωκε τὸν ναῦλον τοῦ ταξιδίου καὶ ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον τοῦτο διὰ νὰ ἔλθῃ μαζὶ μὲ αὐτούς, ποὺ ἦσαν ἐντὸς αὐτοῦ, εἰς Θαρσὶς μακρὰν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου.

Ὁ Κύριος ὅμως ἐσήκωσεν ἰσχυρὸν ἄνεμον εἰς τὴν θάλασσαν, ἔγινε μεγάλη τρικυμία καὶ τὸ πλοῖον ἐκινδύνευε νὰ συντριβῇ ἀπὸ τὰ κύματα.

Καὶ ὁ Κύριος ἐσήκωσε δυνατὸν ἀέρα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔγινε μεγάλη τρικυμία μέσα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ τὸ πλοῖον ἐκινδύνευε νὰ συντριβῇ.

Οἱ ναυτικοὶ ἐφοβήθησαν καὶ ὅλοι μὲ μεγάλην φωνὴν προσηύχοντο ὁ καθένας εἰς τὸν θεόν του. Ἔρριψαν εἰς τὴν θάλασσαν διάφορα ἀντικείμενα, διὰ νὰ ἐλαφρώσῃ τὸ πλοῖον ἀπὸ τὸ βάρος των. Ὁ δὲ Ἰωνᾶς ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε κατεβῆ εἰς τὸ ἀμπάρι τοῦ πλοίου, ἐκοιμᾶτο βαθέως καὶ ἐρροχάλιζε.

Καὶ ἦτο τόσον ἰσχυρὰ ἡ τρικυμία, ὥστε καὶ αὐτοὶ οἱ ἔμπειροι εἰς τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ναύτου ἐφοβήθησαν ὅτι θὰ ἐπνίγοντο, καὶ μὲ φωνὰς ἰσχυρὰς ἐφώναζαν, παρακαλοῦντες ἕκαστος ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἐπίστευεν ὡς θέον του· καὶ οἱ ναυτικοὶ ἔρριψαν ἔξω ἀπὸ τὸ πλοῖον εἰς τὴν θάλασσαν τὰ ἔπιπλα καὶ τὸ φορτίον, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὸ πλοῖον, διὰ νὰ ἐλαφρωθῇ τοῦτο ἀπὸ αὐτά· ὁ δὲ Ἰωνᾶς, ἅμα εἰσῆλθεν εἰς τὸ πλοῖον, κατέβη εἰς τὸ κύτος του καὶ ἐκοιμᾶτο καὶ ἐροχάλιζε.

Ἐπλησίασε πρὸς αὐτὸν ὁ πιλότος καὶ τοῦ εἶπε· «τί σὺ ροχαλίζεις; Σήκω ἐπάνω, παρακάλει καὶ σὺ τὸν Θεόν σου νὰ μᾶς σώσῃ καὶ νὰ μὴ χαθῶμεν».

Καὶ τὸν ἐπλησίασεν ὁ ἀπὸ τῆς πρώρας τοῦ πλοίου διὰ τοῦ πηδαλίου κατευθύνων αὐτὸ πλοίαρχος καὶ τοῦ εἶπε: «Τί κάνεις αὐτοῦ; Τὸ πλοῖον κινδυνεύει καὶ σὺ κοιμᾶσαι βαθιά; Σήκω καὶ παρακάλει τὸν Θεόν σου, διὰ νὰ μᾶς διασώσῃ ὁ Θεὸς καὶ να μὴ χαθῶμεν».

Ἐπειδὴ ὅμως παρὰ τὰς προσευχάς των ἡ τρικυμία ἐξακολουθοῦσεν ἀπειλητική, οἱ ἐν τῷ πλοίῳ ναυτικοὶ εἶπαν ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον· «ἐλᾶτε νὰ βάλωμεν κλήρους καὶ νὰ μάθωμεν ἐξ αἰτίας τίνος μᾶς εὑρῆκεν αὐτὴ ἡ ταλαιπωρία». Ἔβαλαν, λοιπόν, κλήρους καὶ ὁ κλῆρος ἔπεσεν εἰς τὸν Ἰωνᾶν.

Καὶ εἶπεν ὁ καθένας των εἰς τὸν διπλανόν του: «Ἐμπρὸς ἂς ρίψωμεν κλήρους καὶ ἔτσι ἂς μάθωμεν ἕνεκα ποίου συμβαίνει τὸ κακὸν αὐτὸ εἰς ἠμᾶς». Καὶ ἔρριψαν κλήρους καὶ ὁ κλῆρος ἔπεσεν εἰς τὸν Ἰωνᾶν.

Οἱ ἄλλοι εἶπαν τότε πρὸς αὐτόν· «εἰπέ μας, ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν μᾶς εὑρῆκεν ἡ μεγάλη αὐτὴ τρικυμία, ποιὰ εἶναι ἡ ἐργασία σου; Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι καὶ ποῦ πηγαίνεις; Ἀπὸ ποίαν χώραν κατάγεσαι καὶ εἰς ποῖον λαὸν ἀνήκεις;»

Καὶ εἶπαν τότε εἰς αὐτόν: «Εἰπέ μας καθαρὰ διὰ ποῖον λόγον αὐτὸ τὸ κακὸν συνέβη καὶ γίνεται εἰς ἠμᾶς· ποία εἶναι ἡ ἐργασία καὶ τὸ ἐπάγγελμά σου; Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι καὶ ποὺ πηγαίνεις; Καὶ ἀπὸ ποίαν χώραν καὶ ἀπὸ ποῖον λαὸν εἶσαι σύ;»

Ἀπήντησε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰωνᾶς καὶ εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι δοῦλος τοῦ Κυρίου, σέβομαι καὶ λατρεύω τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν».

Καὶ ὁ Ἰωνᾶς εἶπε πρὸς αὐτούς: «Δοῦλος ὑπηρετῶν ἐν ἱερᾷ διακονίᾳ τὸν Κύριον εἶμαι ἐγὼ καὶ τὸν Κύριον καὶ Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐγὼ φοβοῦμαι καὶ λατρεύω, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηρὰν καὶ ὁ ὁποῖος ὡς κύριος ἀμφοτέρων κάμνει καὶ εἰς τὴν ξηρὰν καὶ εἰς τὴν θάλασσαν ὅ,τι Αὐτὸς θέλει».

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ πλοίου ἐφοβήθησαν πολὺ καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· «διατί, λοιπόν, διέπραξες αὐτὴν τὴν παρακοὴν ἀπέναντι τοῦ Κυρίου σου;» Διότι ὅλοι ἔμαθαν ὅτι ὁ Ἰωνᾶς ἔφευγε μακρὰν ἀπὸ τὸν Κύριον, ὅπως ὁ ἴδιος εἶχεν ὁμολογήσει εἰς αὐτούς.

Καὶ ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ οἱ ἄνδρες, ὅταν ἐπληροφορήθησαν ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης ἦτο ὠργισμένος κατὰ τοῦ Ἰωνᾶ. Καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν:«Διατί ἔκαμες τὴν ἀπείθειαν αὐτὴν καὶ ἀπεπειράθης νὰ φύγῃς ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ;» Διότι ἔλαβον γνῶσιν οἱ ἄνδρες ὅτι ὁ Ἰωνᾶς ἔφυγεν ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Κυρίου, διότι οὗτος τὸ εἶχεν εἴπει εἰς αὐτούς.

Τότε ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «τί πρέπει τώρα νὰ κάμωμεν εἰς σέ, διὰ νὰ ἐξευμενισθῇ ὁ Θεός σου καὶ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ θαλασσοταραχή, ἡ ἐναντίον μας;» Διότι ἡ τρικυμία ἐγίνετο ὁλοένα ἀγριωτέρα καὶ ἐδυνάμωνε συνεχῶς περισσότερον εἰς φοβερὸν κλύδωνα.

Καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν: Τί νὰ σοῦ κάμωμεν, ὥστε νὰ ἡσυχάσῃ ἡ θάλασσα καὶ νὰ μὴ ἀγριεύῃ ἐναντίον μας;» Διότι ἡ θάλασσα ἐκινεῖτο καὶ ἐσήκωνε περισσοτέραν τρικυμίαν.

Εἶπε τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰωνᾶς· «πάρετέ με καὶ ρίψατέ με εἰς τὴν θάλασσαν καὶ θὰ γαληνεύσῃ ἡ τρικυμία. Διότι ἐγὼ εἶδα καὶ ἐπείσθην, ὅτι ἐξ αἰτίας μου ἐξέσπασεν ἐναντίον σας ἡ μεγάλη αὐτὴ τρικυμία».

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνᾶς πρὸς αὐτούς: «Πάρετέ με καὶ ρίψατέ με μέσα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ θὰ ἠρεμήσῃ ἡ θάλασσα, ὥστε νὰ μὴ πίπτουν τὰ ἄγρια κύματα τῆς ἐπάνω σας, διότι ἐγὼ ἐσχημάτισα τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐξ αἰτίας μου ἡ μεγάλη αὐτὴ τρικυμία συμβαίνει εἰς σᾶς».

Οἱ ναυτικοὶ κατέβαλον μεγάλας προσπαθείας νὰ ἐπιστρέψουν κάπου καὶ προσορμισθοῦν πρὸς τὴν ξηράν. Ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσαν, διότι ἡ τρικυμία ὁλοένα ἐμεγάλωνε καὶ τεράστια κύματα ἐξεγείροντο ἐναντίον των.

Καὶ προσεπάθουν μὲ τὴν βίαν οἱ ἄνδρες νὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὴν ξηράν, διὰ να ἀποβιβάσουν ἐκεῖ τὸν Ἰωνᾶν, καὶ δὲν ἠμποροῦσαν, διότι ἡ θάλασσα ἐκινεῖτο τεταραγμένη καὶ ἐσήκωνε περισσοτέραν τρικυμίαν καὶ κύματα.

Οἱ ναυτιτκοὶ ἔκραξαν μὲ θερμὴν προσευχὴν πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπαν· «κατ’ οὐδένα λόγον καὶ τρόπον, Κύριε, δὲν πρέπει νὰ χαθῶμεν ὅλοι ἐξ αἰτίας τοῦ ἑνὸς τούτου ἀνθρώπου. Καὶ μὴ θελήσῃς νὰ μᾶς τιμωρήσῃς ὡς χύνοντας αἷμα ἀθῷον, ἐπειδὴ θὰ ρίψωμεν αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, διότι σύ, Κύριε, ὅπως ἠθέλησες ἔτσι καὶ ἔκαμες».

Καὶ ἐφώναξαν διὰ προσευχῆς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπαν: «Μὴ ἀπολεσθῶμεν κατ’ οὐδένα τρόπον, Κύριε, διὰ τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ποὺ πρόκειται να λάβῃ τέλος μέσα εἰς τὰ κύματα τῆς θαλάσσης· καὶ μὴ ἐπιρρίψῃς ἐπάνω μας τὴν ἐνοχὴν διὰ τὸ δίκαιον αἷμα, ποὺ πρόκειται νὰ χυθῇ· διότι σύ, Κύριε, ὅπως ἤθελες, ἔτσι καὶ ἔκαμες».

Ἐπῆραν τότε τὸν Ἰωνᾶν καὶ τὸν ἔρριψαν εἰς τὴν θάλασσαν. Ἀμέσως δὲ ἐσταμάτησεν ἡ τρικυμία ἀπὸ τὴν θάλασσαν.

Καὶ ἐπῆραν τὸν Ἰωνᾶν εἰς τὰ χέρια των καὶ τὸν ἔρριψαν ἔξω τοῦ πλοίου εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐσταμάτησεν ἡ θάλασσα ἀπὸ τὴν τρικυμίαν καὶ ταραχὴν αὐτῆς.

Οἱ ἄνδρες, ποὺ ὑπῆρχαν εἰς τὸ πλοῖον, κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλον φόβον ἀπέναντι τοῦ Κυρίου, προσέφεραν θυσίαν εἰς τὸν Κύριον καὶ ἔκαμαν διάφορα τάματα.

Καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες πάρα πολὺ τὸν Κύριον καὶ ἐθυσίασαν θυσίαν πρόχειρον ὄχι εἰς τοὺς ἰδικούς των θεούς, ἀλλ’ εἰς τὸν Κύριον, ὡς τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, καὶ ἔκαμαν ταξίματα νὰ κάμουν καὶ ἄλλας θυσίας, ὅταν θὰ ἐξήρχοντο εἰς τὴν ξηράν.

Ὁ Κύριος διέταξε τότε ἕνα μεγάλο θαλάσσιον κῆτος νὰ καταπίῃ τὸν Ἰωνᾶν. Καὶ ὁ Ἰωνᾶς εὑρέθη τότε καὶ ἔμεινεν εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας,

Καὶ διέταξεν ὁ Κύριος μέγα κῆτος νὰ καταπίῃ τὸν Ἰωνᾶν· καὶ ἦτο ὁ Ἰωνᾶς ἐντὸς τῆς κοιλίας τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.

Προσηυχήθη δὲ ὁ Ἰωνᾶς πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεόν του ἀπὸ τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους

Καὶ προσηυχήθη ὁ Ἰωνᾶς πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ ἀπὸ τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους

καὶ εἶπεν· «ἐν τῇ θλίψει μου ἐβόησα πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ ἤκουσε τὴν προσευχήν μου. Ἀπὸ τὴν κοιλίαν τοῦ ᾅδου, ὅπου εὑρισκόμην, σύ, Κύριε, ἤκουσες καὶ ἐδέχθης τὴν μεγαλόφωνον προσευχήν μου.

καὶ εἶπεν: «Ἐφώναξα δυνατὰ εὑρισκόμενος ἐν θλίψει πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ μὲ εἰσήκουσεν. Ἀπὸ τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς ἅδην, ἐξῆλθεν ἡ κραυγή μου πρὸς βοήθειαν καὶ ἤκουσες τὴν φωνήν μου.

Σὺ μὲ ἔρριψες εἰς τὰς πλέον βαθείας περιοχὰς τῆς θαλάσσης. Ρεύματα πολλὰ μὲ περιεκύκλωσαν, μεγάλα τὰ κύματά σου ἐπερνοῦσαν ἀπὸ ἐπάνω μου.

Μὲ ἐπέταξες εἰς τὰ πλέον ἀπόκεντρα βάθη τῆς θαλάσσης καὶ τὰ σὰν ποτάμια ρεύματά της μὲ περιεκύκλωσαν ὅλαι αἱ σφοδραὶ ταλαντεύσεις τοῦ ὕδατος καὶ τὰ κύματά σου ἐπέρασαν ἀπ’ ἐπάνω μου.

Καὶ ἐγὼ τότε, συναισθανόμενος τὸ σφάλμα μου, εἶπα κατατρομαγμένος: Ἔχω, λοιπόν, ἀπορριφθῆ μακρὰν ἀπὸ τὰ μάτια του. Ἆραγε θὰ ἀξιωθῶ νὰ ἴδω ἄλλην μίαν φορὰν τὸν ἅγιόν σου ναόν;

Καὶ ἐγὼ εἶπα: Ἔχω ἀπωθηθῇ ἀπὸ τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ ἀηδιάζεις να μὲ βλέπῃς. Ἄραγε εἰς τὰς τόσας κατὰ τὸ παρελθὸν φορὰς θὰ προσθέσω ἀκόμη καὶ ἄλλην μίαν, νὰ ἴδω ἔστω καὶ ἀπ’ ἔξω τὸν ἅγιον ναόν σου;

Ὁλόγυρά μου ἀπειλητικὰ κατὰ τῆς ζωῆς μου περιεχύθησαν τὰ ὕδατα τῆς θαλάσσης. Μέγας ὠκεανὸς μὲ ἔχει κυκλώσει. Ἡ κεφαλή μου ἐβυθίσθη εἰς σχισμὰς ὑποθαλασσίων ὀρέων.

Τριγύρω μου ἐχύθη ὕδωρ, ποὺ ὄχι μόνον τὸ σῶμά μου ἐσκέπασεν, ἀλλ’ εἰσεχώρησε καὶ μέχρι τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς ψυχῆς μου· θάλασσα βαθεῖα μὲ ἐκύκλωσε μέχρι τοῦ βυθοῦ της· ἡ κεφαλή μου ἐβυθίσθη εἰς σχισμὲς βουνῶν.

Κατέβηκα εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς, τὰ αἰώνια κλειδιά της μὲ κρατοῦν τώρα ὑπὸ τὴν κατοχήν των. Ὦ Κύριε, ἂς ἀπαλλαγῇ τώρα ἀπὸ αὐτὸν τὸν κίνδυνον τῆς φθορᾶς ἡ ζωή μου καὶ ἂς ἐπανέλθω ἐνώπιόν σου εὐπειθὴς καὶ ὑπάκουος.

Κατέβην εἰς αὐτὰ τὰ συνορεύοντα πρὸς τὸν ἅδην ἄκρα τῆς γῆς, ποὺ κατέχονται ἀπὸ μοχλοὺς ἰσχυροὺς καὶ ἀμετακινήτους αἰωνίως· ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ, Κύριε ὁ Θεός μου, νὰ ἀναβῇ ἀπὸ τὴν φθορὰν ἡ ζωή μου.

Τώρα, ποὺ φεύγει πλέον ἀπὸ ἐμὲ ἡ ψυχή μου καὶ σβήνει ἡ ζωή μου, ἐνεθυμήθην τὸν Κύριον. Εἴθε νὰ φθάσῃ ἡ προσευχή μου πρὸς σὲ εἰς τὸν ἅγιόν σου ναόν.

Καθ’ ὂν χρόνον ἐφαίνετο νὰ σβήνῃ ἡ ζωή μου καὶ νὰ φεύγῃ ἀπὸ τὸ σῶμά μου ἡ ψυχή, ἐνεθυμήθην τὸν Κύριον καὶ ἐπεκαλέσθην αὐτὸν καὶ εἴθε νὰ ἔλθῃ πρὸς σέ, Κύριε, ἡ προσευχή μου εἰς τὸν ναὸν τὸν ἅγιόν σου.

Ὅσοι τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὰ μάταια καὶ ψευδῆ εἴδωλα, ἐγκαταλείπουν καὶ χάνουν τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου.

Οἱ σεβόμενοι καὶ λατρεύοντες τὰ μάταια καὶ ψευδῆ εἴδωλα ἐγκατέλιπον τὸ ἔλεος αὐτῶν, τὸ ὁποῖον θὰ τοὺς παρείχετο ἀπὸ τὸν ἀληθινὸν Θέον.

Ἐγὼ ὅμως μὲ φωνὴν αἴνων καὶ δοξολογίας θὰ προσφέρω εἰς σὲ θυσίαν. Θὰ προσφέρω πρὸς σὲ τὸν Κύριόν μου, ὅσα ἔχω τάξει, διὰ νὰ μοῦ στείλῃς σωτηρίαν».

Ἀντιθέτως ὅμως πρὸς αὐτοὺς ἐγώ, μὲ φωνὴν ποὺ θὰ σὲ ὑμνῇ καὶ θὰ σὲ δοξάζῃ, θὰ σοῦ προσφέρω θυσίαν καὶ θὰ ἐκπληρώσω ὡς χρέος καὶ ὀφειλὴν ὅσα τάματα καὶ εὐχὰς σοῦ ἔκαμα διὰ τὴν σωτηρίαν μου, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν Κύριον».

Ὁ Κύριος διέταξε τὸ θαλάσσιον κῆτος καὶ ἔβγαλε τὸν Ἰωνᾶν εἰς τὴν ξηράν.

Καὶ διέταξεν ὁ Κύριος τὸ κῆτος καὶ ἔβγαλεν ἔξω ἀπὸ τὴν κοιλίαν του τὸν Ἰωνᾶν εἰς τὴν ξηράν.

Ὁ Κύριος ὡμίλησε διὰ δευτέραν φορὰν εἰς τὸν Ἰωνᾶν καὶ τοῦ εἶπε·

Καὶ κατέφθασε λόγος Κυρίου πρὸς τὸν Ἰωνᾶν διὰ δευτέραν φοράν, ὁ ὁποῖος ἔλεγε:

«Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν Νινευή, τὴν μεγάλην αὐτὴν πόλιν, καὶ κήρυξε εἰς αὐτὴν τὸ ἴδιο μήνυμα, τὸ ὁποῖον ἐγὼ προηγουμένως εἶχα εἴπει πρὸς σέ».

«Σήκω, πήγαινε εἰς τὴν Νινευῆ, τὴν πόλιν τὴν μεγάλην, καὶ κήρυξε εἰς αὐτὴν σύμφωνα μὲ τὸ κήρυγμα τὸ προηγούμενον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σοῦ εἶπα προτήτερα, πρὶν ἢ ἀποπειραθῇς νὰ μεταβῇς εἰς Θαρσίς».

Ἡ Νινευὴ ἦτο πόλις μεγάλη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τρεῖς ἡμέραι ἐχρειάζοντο, διὰ νὰ τὴν διασχίσῃ κανείς.

Καὶ ἐσηκώθη ἄνευ ἀντιρρήσεως ὁ Ἰωνᾶς καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Νινευῆ, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος. Ἡ Νινευῆ δὲ ἦτο πόλις μεγάλη εἰς τὰ ὄμματα οὐ μόνον τῶν ἀνθρώπων, ἄλλα καὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ ἐχρειάζετο νὰ βαδίσῃ κανεὶς περίπου τριῶν ἡμερῶν δρόμον διὰ νὰ διατρέξῃ αὐτήν.

Ὁ Ἰωνᾶς εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἤρχισε τὸ ἔργον του. Περιῆλθεν ἐπὶ μίαν ἡμέραν τὴν πόλιν καὶ ἐκήρυττε λέγων· «τρεῖς ἀκόμη ἡμέραι καὶ ἡ Νινευὴ θὰ καταστραφῇ».

Καὶ ἤρχισεν ὁ Ἰωνᾶς νὰ εἰσέρχεται εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς πόλεως, διατρέχων καθ’ ἑκάστην τῶν τριῶν ἡμερῶν πορείαν περίπου μιᾶς ἡμέρας. Καὶ ἐκήρυξε καὶ εἶπεν: «Ἀκόμη τρεῖς ἡμέραι καὶ ἡ Νινευῆ θὰ καταστροφῇ».

Ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Νινευὴ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸ μήνυμά του. Διὰ κήρυκος δὲ ἀνήγγειλαν γενικὴν νηστείαν, ἐφόρεσαν σάκκους ὡς ἐνδύματα εἰς ἔνδειξιν τοῦ πένθους τῆς μετανοίας των, ἀπὸ τὸν μικρὸν ἕως τὸν μεγάλον.

Καὶ ἐπίστευσαν οἱ ἄνδρες τῆς Νινευῆ εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐκήρυξαν γενικὴν νηστείαν καὶ ἐνεδύθησαν σάκκους ὅλοι, ἀπὸ τοῦ μεγαλυτέρου αὐτῶν μέχρι καὶ τοῦ μικροτέρου.

Τὸ γεγονὸς περιῆλθεν εἰς γνῶσιν τοῦ βασιλέως τῆς Νινευή. Ἠγέρθη καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸν θρόνον του, ἀφῄρεσε τὴν βασιλικὴν στολὴν ἀπὸ ἐπάνω του, ἐφόρεσεν ἕνα ἔνδυμα σάκκινον εἰς ἔνδειξιν μετανοίας καὶ ἐκάθησεν ἐπάνω εἰς στάκτην.

Καὶ ἔφθασεν ὁ λόγος εἰς τὸν βασιλέα τῆς Νινευῆ, καὶ ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν θρόνον του καὶ ἔβγαλεν ἀπ’ ἐπάνω του τὴν βασιλικήν του στολὴν καὶ ἐνεδύθη τρίχινον σάκκον καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ στάκτης, μὲ τὴν ὁποίαν εἶχε στρωθῆ τὸ ἔδαφος.

Διὰ κήρυκος δὲ ἐγνωστοποιήθη καὶ ἐλέχθη εἰς τὴν Νινευὴ ἡ ἀπόφασις τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ. «Ἄνθρωποι καὶ βόϊδια καὶ πρόβατα καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ζῶα ἂς μὴ γευθοῦν τροφήν, ἂς μὴ βοσκήσουν, ἂς μὴ πίουν νερό».

Καὶ διεκηρύχθη διὰ διατάγματος καὶ ἐλέχθη ἐν τῇ Νινευῆ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ παρὰ τῶν μεγιστάνων καὶ αὐλικῶν του τὸ ἑξῆς: «Οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ πρὸς μεταφορὰς χρησιμοποιούμενα ζῶα καὶ τὰ βόδια καὶ τὰ πρόβατα ἂς μὴ γευθοῦν τίποτε, οὔτε νὰ δοθῇ εἰς αὐτὰ νομή, ἀλλ’ οὔτε καὶ νερὸ νὰ πίουν».

Οἱ ἄνθρωποι περιεβλήθησαν σάκκινα ἐνδύματα, ἐφόρεσαν ἴδια ἐνδύματα εἰς τὰ κτήνη των καὶ μὲ μεγάλην φωνὴν ἀπηύθυναν ἐκτενῆ μετὰ πίστεως προσευχὴν πρὸς τὸν Θεόν. Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς μετενόησε καὶ ἐπεστράφη ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν τρόπον τῆς ζωῆς του καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀδικίας, τὰ ὁποίας διέπραττον αἱ χεῖρες των καὶ ἔλεγαν·

Καὶ περιεβλήθησαν σάκκους τριχίνους οἱ ἄνθρωποι καὶ εἰς τὰ κτήνη ἐπέβαλον σαγὴν τριχίνην καὶ ἐφώναξαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτεταμένως. Καὶ ἐγύρισαν ὀπίσω καὶ μακρὰν ὁ καθένας των ἀπὸ τὸν δρόμον των τὸν κακὸν καὶ ἁμαρτωλὸν καὶ ἀπὸ τὴν ἀδικίαν, ἡ ὁποία ὑπῆρχεν εἰς τὰς χεῖρας των, λέγοντες:

«ποιὸς γνωρίζει, μήπως ὁ Θεὸς ἀλλάξῃ γνώμην καὶ ἀπομακρύνῃ τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργήν του, ὥστε νὰ μὴ καταστραφῶμεν»!

«Ποῖος ἠξεύρει, μήπως μετανοήσῃ ὁ Θεὸς καὶ στρέψῃ μακρὰν ἀπὸ τὴν μεγάλην του ὀργὴν καὶ δὲν ἀπολεσθῶμεν;»

Ὁ Θεὸς εἶδε τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τὴν εἰλικρινῆ των μετάνοιαν, ὅτι δηλαδὴ ἐπῆραν τὴν ἀπόφασιν καὶ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των, καὶ ἤλλαξεν ὁ Θεὸς ἀπόφασιν διὰ τὴν τιμωρίαν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀναγγείλει ὅτι θὰ ἀποστείλῃ ἐναντίον των, καὶ δὲν τὴν ἐπραγματοποίησε.

Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα των, ὅτι δηλαδὴ ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τοὺς πονηροὺς δρόμους των καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τρόπους τῆς ζωῆς των, καὶ μετενόησεν ὁ Θεὸς διὰ τὴν ἀπειλὴν τῆς τιμωρίας τῆς καταστρεπτικῆς, τὴν ὁποίαν ἐλάλησε διὰ τοῦ Προφήτου, ὅτι θὰ ἔκαμνεν εἰς αὐτούς, καὶ δὲν τὴν ἔκαμε.

Ὁ Ἰωνᾶς ἐλυπήθη πάρα πολύ, ἀνεστατώθη ὁλόκληρος.

Καὶ ἐλυπήΘη ὁ Ἰωνᾶς πάρα πολὺ καὶ ἐσυγχύσθη ἀπολέσας τὴν ψυχραιμίαν του.

Προοηυχήθη δὲ πρὸς τὸν Κύριον παραπονούμενος καὶ εἶπεν· «Ὦ Κύριε, αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους, ὅταν ἐγὼ ἤμουνα εἰς τὴν χώραν μου, καὶ δὲν ἤθελα νὰ σὲ ὑπακούσω; Διὰ τοῦτο ἐπῆρα τὴν ἀπόφασιν νὰ φύγω εἰς Θαρσίς, διότι ἐγνώριζα ὅτι σὺ εἶσαι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοεῖς προκειμένου νὰ ἐπιβάλῃς τιμωρίας εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰς κακίας των.

Καὶ προσηυχήθη ὁ Ἰωνᾶς πρὸς τὸν Κύριον καὶ εἶπε: «Κύριε, δὲν τὰ ἔλεγον ἐγὼ καὶ δὲν ἦσαν αὐτὰ τὰ λόγια μου, ὅταν ἀκόμη ἤμην εἰς τὴν πατρίδα μου; Δι’ αὐτὸ καὶ προτήτερα ἐξεκίνησα νὰ φύγω εἰς Θαρσίς, διότι ἤξευρα καλά, Ὅτι σὺ εἶσαι ἐλεήμων καὶ σπλαγχνικός, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοεῖς διὰ τὰς κακίας καὶ δὲν τιμωρεῖς εἰς τὸ τέλος αὐτούς, ποὺ μετανοοῦν δι’ αὐτάς.

Καὶ τώρα, Κύριε, πάρε πλέον τὴν ζωήν μου, διότι δι’ ἐμὲ προτιμότερον εἶναι νὰ ἀποθάνω παρὰ νὰ ζῶ».

Καὶ τώρα, δέσποτα Κύριε, πάρε τὴν ζωήν μου ἀπὸ ἐμέ, διότι εἶναι προτιμότερον εἰς ἐμὲ νὰ ἀποθάνω παρὰ νὰ ζῶ».

Ὁ Κύριος ἀπήντησε πρὸς τὸν Ἰωνᾶν· «τόσον πολὺ λοιπὸν ἔχεις λυπηθῇ σύ;»

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἰωνᾶν: «Λοιπὸν πάρα πολὺ ἔχεις λυπηθῇ σύ;»

Ὁ Ἰωνᾶς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὴν πόλιν, τὴν Νινευή, ἐκάθισεν εἰς ἕνα λόφον ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόλιν. Ἐκεῖ κατεσκεύασε διὰ τὸν ἑαυτόν του μίαν καλύβην καὶ ἐκάθητο ὑποκάτω ἀπὸ αὐτήν, ἕως ὅτου ἴδῃ τί ἐπὶ τέλους θὰ συμβῇ εἰς τὴν πόλιν.

Καὶ ἐβγῆκε ὁ Ἰωνᾶς ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι τῆς πόλεως καὶ κατεσκεύασεν ἐκεῖ διὰ τὸν ἑαυτόν του σκηνὴν καὶ ἐκάθητο ὑποκάτω ἀπὸ αὐτήν, ἕως ὅτου ἴδῃ τί ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ εἰς τὴν πόλιν.

Ὁ δὲ Κύριος διέταξε μίαν κολοκύνθην νὰ φυτρώσῃ· καὶ αὐτὴ ἐφύτρωσεν ἀμέσως, ἐμεγάλωσεν, ἀνέβη ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωνᾶ, ὥστε νὰ κρατῇ σκιὰν ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν του καὶ νὰ τὸν προφυλάσσῃ ἀπὸ τὸ καῦμα τῶν ἠλιακῶν ἀκτίνων. Ὁ Ἰωνᾶς ἐχάρη χαρὰν μεγάλην διὰ τὴν κολοκύνθην.

Καὶ διέταξε Κύριος ὁ Θεὸς μίαν κολοκυθιὰν καὶ ἀναπτυχθεῖσα ὑψώθη ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἰωνᾶ, διὰ νὰ εἶναι σκιὰ ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν του, ὅπως τὸν σκιάζῃ καὶ τὸν ἀνακουφίζῃ ἀπὸ τὴν στενοχώριαν καὶ ἀθυμίαν του. Καὶ ἐχάρη ὁ Ἰωνᾶς διὰ τὴν κολοκυθιὰν πάρα πολύ.

Τὴν πρωΐαν τῆς ἑπομένης ἡμέρας διέταξεν ὁ Θεὸς ἕνα σκώληκα καὶ κατέφαγεν εἰς τὴν ρίζαν τὴν κολοκύνθην, καὶ αὐτὴ ἐξηράνθη.

Καὶ διέταξεν ὁ Θεὸς σκώληκα, ποὺ τὴν ἑπομένην ἡμέραν πολὺ πρωῒ ἐπροχώρησε πρὸς τὴν κολοκυθιὰν καὶ τὴν ἐκτύπησεν εἰς τὴν ρίζαν καὶ ἐξεράθη.

Μετὰ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, διέταξεν ὁ Θεὸς νὰ πνεύσῃ ἔνας πολὺ καυστικὸς ἄνεμος. Αἱ ἠλιακαὶ ἀκτῖνες ἐκτύπησαν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωνᾶ, ὠλιγοψύχησεν ὁ Ἰωνᾶς, ἔχασε τὸ θάρρος διὰ τὴν ζωήν του καὶ εἶπε· «προτιμότερον εἶναι δι’ ἐμὲ νὰ ἀποθάνω παρὰ νὰ ζῶ».

Καὶ συνέβη, εὐθὺς ὡς ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, διέταξεν ὁ Θεὸς ἄνεμον καυστικόν, ποὺ μαζὶ μὲ τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας ἔκαιε, καὶ ἐκτύπησεν ὁ ἥλιος τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωνᾶ· καὶ ἐλιγοψύχησε καὶ ἐξηντλήθη μέχρι λιποθυμίας καὶ κινδύνου νὰ χάσῃ τὴν ζωήν του καὶ εἶπε: «Καλύτερον εἶναι νὰ ἀποθάνω παρὰ νὰ ζῶ».

Εἶπε τότε ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Ἰωνᾶν· «πράγματι, τόσον πολὺ σὺ ἐλυπήθης διὰ τὴν κολοκύνθην;» Ὁ Ἰωνᾶς ἀπήντησε· «πάρα πολὺ ἔχω λυπηθῆ μέχρι θανάτου».

Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἰωνᾶν: «Λοιπὸν ἔχεις λυπηθῇ πάρα πολὺ σὺ διὰ τὴν κολοκυθιάν;» Καὶ εἶπεν ὁ Ἰωνᾶς: «Πάρα πολὺ ἐλυπήθηκα ἐγὼ μέχρι τοῦ νὰ ζητῶ τὸν θάνατον».

Ὁ Κύριος τοῦ εἶπε· «σὺ ἐλυπήθης διὰ μίαν κολοκύνθην, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐκοπίασες καὶ τὴν ὁποίαν δὲν ἔθρεψες. Αὐτὴ ἐφύτρωσε μίαν νύκτα καὶ τὴν ἄλλην νύκτα ἐχάθη.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος: «Σὺ ἐλυπήθης διὰ τὴν κολοκυθιὰν καί, ἐὰν ἐξηρτᾶτο ἀπὸ σέ, δὲν θὰ ἄφηνες νὰ ξηρανθῇ αὕτη, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐκοπίασες διὰ νὰ τὴν φυτεύσῃς καὶ οὔτε ἐπότισες καὶ ἐκαλλιέργησες αὐτὴν διὰ νὰ αὐξηθῇ· ἡ ὁποία κατὰ τὰς νυκτερινὰς ὥρας τῆς πρωΐας ἔγινε καὶ πρωΐ-πρωῒ πάλιν, προτοῦ νὰ φανῇ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, ἐχάθη.

Ἐγὼ δὲν ἔπρεπε νὰ λυπηθῶ διὰ τὴν μεγάλην πόλιν τὴν Νινευή, εἰς τὴν ὁποίαν, ἐκτὸς τῶν ὡρίμων κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀνθρώπων, κατοικοῦν καὶ περισσότερα ἀπὸ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες νήπια, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν τὸ δεξί των χέρι ἀπὸ τὸ ἀριστερόν των, ὅπως ἐπίσης καὶ ζῶα πολλά;»

Ἐγὼ δὲ δὲν θὰ λυπηθῶ τὴν Νινευὴ καὶ δὲν θὰ προλάβω τὴν καταστροφὴν αὐτῆς, τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικοῦν περισσότεραι ἀπὸ ἑκατὸν εἴκοσι χιλιάδες ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ εἶναι ἀκόμη νήπιοι, δὲν ἔμαθαν ποία εἶναι ἡ δεξιά των ἢ ἡ ἀριστερά των, ἀκόμη δὲ ὑπάρχουν εἰς αὐτὴν καὶ κτήνη πολλά, τὰ ὁποῖα, ὅπως τὰ νήπια, οὕτω καὶ αὐτὰ δὲν ἔπταισαν εἰς τίποτε;»