Ἰουδίθ 6

Ὅταν ἐσίγασεν ὁ θόρυβος τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο γύρω ἀπὸ τὴν σκηνήν του, ὁ Ὀλοφέρνης ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ τῶν Ἀσσυρίων εἶπε πρὸς τὸν Ἀχιὼρ ἐνώπιον ὅλου τοῦ πλήθους τῶν ξένων στρατιωτῶν καὶ εἰς ἐπήκοον ὅλων τῶν Μωαβιτῶν.

Καὶ ὅταν ἐκόπασεν ὁ θόρυβος, ποὺ ἔκαμναν οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν περικυκλώσει τὸν τόπον, ὅπου ἐγίνετο ἡ σύσκεψις τοῦ Ὀλοφέρνους καὶ τῶν ἀξιωματούχων του, εἶπεν ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς στρατιᾶς τῶν Ἀσσυρίων Ὀλοφέρνης πρὸς τὸν Ἀχιὼρ ἐνώπιον ὅλου τοῦ ξένου λαοῦ καὶ ὅλων τῶν Μωαβιτῶν:

«Ποῖος εἶσαι σύ, Ἀχιώρ, καὶ οἱ μισθωτοὶ πράκτορες τῆς φυλῆς τοῦ Ἐφραίμ, ποὺ ἐτόλμησες καὶ προεφήτευσες, ὅπως ὠμίλησες σήμερον καὶ εἶπες, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πολεμήσωμεν ἐναντίον τῆς φυλῆς τῶν Ἰσραηλιτῶν, διότι ὁ Θεός των θὰ τοὺς ὑπερασπίσῃ; Ποῖος ἄλλος εἶναι Θεὸς πλὴν τοῦ Ναβουχοδονόσορος; Ὁ Ναβουχοδονόσορ αὐτὸς θὰ ἀποστείλῃ τὸν στρατόν του καὶ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ ἐντελῶς ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς. Ὁ δὲ Θεός των δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τοὺς γλυτώσῃ.

«Ποιὸς εἶσαι σύ, Ἀχιώρ, καὶ ὅσοι ἔχετε ἑξαγορασθῆ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἐφραίμ (δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας), καὶ ἐτόλμησες να μᾶς διδάξῃς σὰν προφήτης μὲ αὐτά, ποὺ εἶπες σήμερα, ὅτι δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ πολεμήσωμεν μὲ τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἐπειδὴ θὰ τοὺς προστατεύσῃ ὁ Θεός των; Καὶ ποιὸς ἄλλος θεὸς ὑπάρχει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ναβουχοδονόσορα; Αὐτός, ὁ κύριός μου, θὰ ἀποστείλῃ τὴν δύναμίν του καὶ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς γλυτώσῃ ὁ Θεός των ἀπὸ τὰ χέρια του.

Ἀλλὰ ἡμεῖς, οἱ δοῦλοι τοῦ Ναδουχοδονόσορος, θὰ τοὺς κτυπήσωμεν κατὰ τρόπον εὔκολον καὶ ἐξοντωτικόν, ὡς ἐὰν εἶναι ἕνας μόνον ἄνθρωπος. Αὐτοὶ δὲν θὰ καταφέρουν καθόλου νὰ φέρουν οὔτε τὴν παραμικρὰν ἀντίστασιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἱππικοῦ μας.

Ἐμεῖς δέ, οἱ δοῦλοι τοῦ δεσπότου καὶ κυρίου μας, θὰ τοὺς κτυπήσωμεν καὶ θὰ τοὺς φονεύσωμεν ὅλους, σὰν νὰ ἦσαν ἕνας ἄνθρωπος, καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἱππικοῦ μας.

Θὰ τοὺς κατακαύσωμεν φύρδην μίγδην, τὰ ὄρη των θὰ πλημμυρήσουν καὶ θὰ μεθύσουν ἀπὸ τὸ αἷμα των, αἱ δὲ πεδιάδες των θὰ γεμίσουν ἀπὸ τὰ νεκρὰ σώματά των. Οὔτε ἴχνος ἀπὸ τὰ πόδια των δὲν θὰ παραμείνῃ ἐνώπιόν μας, ἀλλὰ ὅλοι θὰ καταστραφοῦν ἐξ ὁλοκλήρου. Αὐτὰ λέγει ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ὁ κύριος ὅλης τῆς οἰκουμένης. Εἶπεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποδειχθοῦν κούφιοι καὶ μάταιοι οἱ λόγοι του.

Θὰ τοὺς κατακαύσωμεν ἐκεῖ, ὅπου κατοικοῦν. Τὰ βουνά των θὰ πιοῦν, σὰν αὐτὸν ποὺ πίνει καὶ μεθᾷ, τὸ αἷμα των, ποὺ θὰ χυθῇ εἰς αὐτά. Οἱ δὲ πεδιάδες των θὰ γεμίσουν ἀπὸ τὰ πτώματά των. Καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσουν οὔτε νὰ σταθοῦν εἰς τὰ πόδια των, μόλις μᾶς ἀντικρύσουν, ἀλλὰ θὰ ἐξολοθρευθοῦν ἐντελῶς. Αὐτὸ διατάζει ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ὁ κύριος ὅλης τῆς γῆς. Ἐφ’ ὅσον τὸ εἶπε, δὲν πρόκειται ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ματαιωθοῦν τὰ παραγγέλματα τῶν διαταγμάτων του.

Σὺ δέ, Ἀχιώρ, μισθωτὲ πράκτορ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἐτόλμησες νὰ ὁμιλήσῃς ἐνώπιόν μου τοὺς λόγους αὐτοὺς τῆς ἀδικίας, δὲν θὰ ἴδῃς πλέον τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ τὴν ἡμέραν αὐτήν, μέχρις ὅτου ἐγὼ τιμωρήσω τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Σὺ δέ, Ἀχιώρ, μισθωτὲ τῶν Ἀμμωνιτῶν, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησες νὰ εἴπῃς σήμερα τὰ λόγια αὐτά, ποὺ σὲ ἀπέδειξαν ἄδικον καὶ προδότην ἀπέναντί μας, δὲν πρόκειται νὰ ξαναϊδῇς τὸ πρόσωπόν μου ἀπὸ σήμερα καὶ ἕως ὅτου ἐκδικηθῶ καὶ τιμωρήσω τὸ γένος αὐτὸ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐβγῆκεν, ὅπως εἶπες, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ τότε ὅλα τὰ σιδερένια ὅπλα τοῦ στρατοῦ μου, λόγχαι καὶ ρομφαῖαι, θὰ διαπεράσουν τὸ σῶμα σου καὶ τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν μου θὰ σοῦ σπάσῃ τὰ πλευρὰ καὶ θὰ πέσῃς νεκρὸς μεταξὺ τῶν νεκρῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν ἐγὼ ἐπιστρέψω νικητής.

Καὶ τότε θὰ τρυπήσουν τὰ πλευρά σου τὰ σιδερένια ὅπλα τῶν στρατιωτῶν μου καὶ θὰ σοῦ τὰ τσακίσουν ἐν συνεχεῖᾳ οἱ δοῦλοί μου, ὥστε νὰ πέσῃς καὶ σὺ ἀνάμεσα εἰς τοὺς πληγωμένους καὶ νεκροὺς Ἰσραηλίτας. Αὐτὰ ὅμως θὰ γίνουν, ὅταν ἐπιστρέψω ἀπὸ τὴν ἐπίθεσίν μου ἐναντίον των.

Ἐπὶ τοῦ παρόντος ὅμως οἱ δοῦλοι μου θὰ σὲ μεταφέρουν εἰς τὸ ὄρος καὶ θὰ σὲ περιορίσουν εἰς μίαν πόλιν ἐπάνω εἰς τὰς διαβάσεις αὐτάς.

Πρὸς τὸ παρὸν οἱ δοῦλοι μου θὰ σὲ μεταφέρουν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ θὰ σὲ ἀφήσουν εἰς μίαν ἀπὸ τὰς ὀρεινὰς πόλεις.

Δὲν θὰ ἐκτελεσθῇς, ἀλλὰ θὰ ζήσῃς, μέχρις ὅτου ἐξολοθρευθῇς μαζῆ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Δὲν θὰ φονευθῇς δέ, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ ὤρα νὰ πληρώσῃς, ὅπως σοῦ ἀξίζει καὶ ὅπως σοῦ εἶπα. Τότε θὰ ἐξοντωθῇς καὶ σὺ μαζί των.

Καὶ μὴ παίρνῃς αὐτὸ τὸ ὕφος τὸ θλιμμένον, ἐὰν κατὰ βάθος σὺ ἐλπίζεις ὅτι ἐκεῖνοι δὲν θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ ἐμέ. Εἶπα καὶ ἐλάλησα καὶ κανένα ἀπὸ τὰ λόγια μου δὲν θὰ πέσῃ εἰς τὸ κενόν».

Ἐὰν ὅμως ἐλπίζῃς μέσα εἰς τὴν καρδιάν σου ὅτι αὐτοὶ δὲν πρόκειται νὰ κυριευθοῦν, μὴ κατεβάζῃς μὲ προσποιητὴν λύπην τὸ πρόσωπόν σου. Τὸ εἶπα ἤδη καὶ τίποτε ἀπὸ τὰ λόγια μου δὲν θὰ ματαιωθῇ».

Διέταξεν ὁ Ὀλοφέρνης τοὺς δούλους του, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὄρθιοι πλησίον εἰς τὴν σκηνήν του, νὰ συλλάβουν τὸν Ἀχιὼρ καὶ νὰ ὁδηγήσουν αὐτὸν εἰς Βαιτυλούα, διὰ νὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ διέταξεν ὁ Ὀλοφέρνης τοὺς δούλους του, ποὺ παρέστεκαν εἰς τὴν σκηνήν του, νὰ συλλάβουν τὸν Ἀχιὼρ καί, ἀφοῦ τὸν μεταφέρουν εἰς τὴν πόλιν Βαιτυλούαν, νὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰ χέρια τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου συνέλαβαν πράγματι τὸν Ἀχιώρ, τὸν ὡδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον εἰς τὴν πεδιάδα, ἀπὸ τὴν πεδιάδα τὸν ἀνεβίβασαν εἰς τὸ ὄρος καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς πηγάς, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο κάτω ἀπὸ τὴν Βαιτυλούα.

Καὶ ἀμέσως οἱ δοῦλοι του συνέλαβαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ὡδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἀσσυρίων εἰς τὴν πεδιάδα. Καί, ἀφοῦ ἐπέρασαν μέσα ἀπὸ τὴν πεδιάδα, τὸν ἀνέβασαν εἰς τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ ἔφθασαν εἰς τὰς πηγάς, ποὺ ὑπῆρχαν κάτω ἀπὸ τὴν Βαιτυλούαν.

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους, τοὺς εἶδαν, ἐπῆραν τὰ ὅπλα των, βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους καὶ οἱ σφενδονῆται κατέλαβον τὰς διαβάσεις καὶ ἔρριπτον λίθους ἐναντίον ἐκείνων.

Μόλις ὅμως τοὺς εἶδαν οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως, ποὺ ἦτο εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ, ἐπῆραν τὰ ὅπλα των καὶ ἐβγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, εἰς διάφορα σημεῖα εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ. Ὅλοι δὲ οἱ σφενδονῆται τῆς Βαιτυλούας κατέλαβαν τὰς θέσεις των καὶ μὲ τοὺς λίθους, ποὺ ἔρριχναν ἐναντίον των μὲ τὰς σφενδόνας των, τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ ἀνεβοῦν.

Οἱ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνου, ποὺ ἔφεραν συνοδείαν τὸν Ἀχιώρ, εἰσέδυσαν κάτω ἀπὸ παρυφὴν τοῦ ὄρους, διὰ νὰ προφυλαχθοῦν, ἔδεσαν ἐκεῖ τὸν Ἀχιώρ, τὸν ἀφῆκαν δεμένον εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ ὄρους καὶ ἔφυγαν, διὰ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸν κύριόν των.

Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ Ὀλοφέρνους, ὅταν εἶδαν τὴν ἀντίστασιν τῶν κατοίκων τῆς Βαιτυλούας, ἐσύρθηκαν μὲ προφυλάξεις κάτω ἀπὸ τὸ βουνὸ καί, ἀφοῦ ἔδεσαν τὸν Ἀχιώρ, τὸν ἔρριξαν καὶ τὸν ἐγκατέλειψαν εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ βουνοῦ καὶ ἔφυγαν πρὸς τὸ στρατόπεδον τοῦ κυρίου των.

Οἱ Ἰσραηλῖται κατέβησαν ἀπὸ τὴν πόλιν των κάτω, συνήντησαν αὐτόν, τὸν ἔλυσαν καὶ τὸν ὡδήγησαν εἰς τὴν Βαιτυλούα, ὅπου καὶ τὸν παρουσίασαν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως.

Οἱ δὲ Ἰσραηλῖται κατέβηκαν ἀπὸ τὴν πόλιν των ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ὁ Ἀχιώρ, καὶ τὸν ἐπλησίασαν. Καί, ἀφοῦ τὸν ἔλυσαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν Βαιτυλούαν καὶ τὸν παρουσίασαν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως των.

Ἄρχοντες δὲ τῆς πόλεως κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦσαν ὁ Ὀζίας, υἱὸς τοῦ Μιχὰ ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεών, καὶ ὁ Ἀβρὶς υἱὸς τοῦ Γοθονιὴλ καὶ ὁ Χαρμὶς υἱὸς τοῦ Μελχιήλ.

Ἐκείνην τὴν ἐποχὴν ἄρχοντες τῆς Βαιτυλούας ἦσαν ὁ Ὀζίας, ὁ υἱὸς τοῦ Μιχά, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλὴν Συμεών, καὶ ὁ Ἀβρίς, ὁ υἱὸς τοῦ Γοθονιήλ, καὶ ὁ Χαρμίς, ὁ υἱὸς τοῦ Μελχιήλ.

Οἱ ἀρχηγοὶ αὐτοὶ συνεκάλεσαν τοὺς πρεσβυτέρους τῆς πόλεως εἰς σύσκεψιν, ὅπου ὅμως προσῆλθον καὶ οἱ νέοι Ἰσραηλῖται καὶ αὐταὶ ἀκόμη αἱ γυναῖκες. Ἔβαλαν τὸν Ἀχιὼρ εἰς τὸ μέσον ὅλου τοῦ λαοῦ των καὶ ὁ Ὀζίας τὸν ἠρώτησε διὰ τὸ συμβεβηκὸς αὐτό.

Οἱ δὲ ἄρχοντες τῆς Βαιτυλούας ἐκάλεσαν ἀμέσως εἰς σύναξιν τοὺς προεστοὺς τῆς πόλεως. Εἰς τὴν σύναξιν αὐτὴν ἔτρεξαν καὶ ἐπῆραν μέρος καὶ ὅλοι οἱ νέοι, καθὼς καὶ οἱ γυναῖκες τῆς πόλεως. Ἐτοποθέτησαν λοιπὸν εἰς τὸ μέσον ὅλου τοῦ λαοῦ των τὸν Ἀχιὼρ καὶ ὁ Ὀζίας τὸν ἐρώτησε τί ἀκριβῶς συνέβη.

Ὁ Ἀχιὼρ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς, ὅσα εἴχαν λεχθῇ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τοῦ Ὀλοφέρνου καὶ ὅλους τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους αὐτὸς εἶχεν εἴπει ἐνώπιον τῶν Ἀσσυρίων ἀρχηγῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἀλαζονικοὺς λόγους τοῦ Ὀλοφέρνου ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀχιὼρ καὶ ἀνεκοίνωσεν εἰς αὐτοὺς ὅσα ἐλέχθησαν κατὰ τὴν συνεδρίασιν τοῦ Ὀλοφέρνους με τοὺς ἀξιωματουχούς του, καθὼς καὶ ὅσα εἶπεν ὁ Ὀλοφέρνης ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων τῶν Ἀσσυρίων, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἀλαζονικὰ καὶ ὑβριστικὰ λόγια του ἐναντίον τοῦ λαοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, προσεκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν·

Μόλις τὰ ἄκουσαν αὐτὰ οἱ Ἰσραηλῖται, ἔπεσαν κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεὸν καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν καὶ νὰ λέγουν:

«Κύριε, σὺ ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ἰδὲ καλὰ τὰς ἀλαζονείας αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐλέησε τὸ ταπεινωμένον καὶ ἀπειλούμενον ἀπὸ αὐτοὺς γένος μας· ρῖψε ἕνα βλέμμα σπλαγχνικὸν κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν εἰς τοὺς ἡγιασμένους σου».

«Κύριε, ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ, ρίξε τὸ βλέμμα Σου εἰς τοὺς κομπασμοὺς καὶ τὰς ἀλαζονείας των, καὶ σπλαγχνίσου τὸ γένος μας, ποὺ ἔχει ταπεινωθῇ καὶ κινδυνεύει. Στρέψε μὲ εὐμένειαν τὸ πρόσωπόν Σου κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν πρὸς τὰ πρόσωπα ἐκείνων, ποὺ ἔχουν ἑξαγνισθῇ καὶ εἶναι πλέον ἀφωσιωμένοι εἰς Σέ».

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐπαρηγόρησαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ἐπῄνεσαν πολύ.

Μετὰ ταῦτα παρηγόρησαν τὸν Ἀχιὼρ καὶ τὸν ἐτόνωσαν μὲ λόγια πολὺ ἐπαινετικά.

Ὁ Ὀζίας τὸν παρέλαβον ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν ἐκείνην, τὸν ἔφερεν εἰς τὸν οἶκον του καὶ παρέθεσε τράπεζαν εἰς αὐτὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους. Ὅλην δὲ ἐκείνην τὴν νύκτα παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ἔλθῃ εἰς βοήθειάν των.

Τὸν ἐπῆρε δὲ ὁ Ὀζίας ἀπὸ τὴν σύναξιν ἐκείνην καὶ τὸν ἔφερεν εἰς τὸ σπίτι του. Καὶ ἔκαμεν ἐκεῖ συμπόσιον μὲ ὅλους τοὺς προεστούς. Κατόπιν ἱκέτευσαν τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ προσευχάς, ποὺ διήρκεσαν καθ’ ὅλην τὴν νύκτα ἐκείνην, νὰ τοὺς βοηθήσῃ εἰς τὴν δύσκολον ὥραν των.