Ἰώβ 16

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπε·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«πολλὰ σὰν αὐτά, ποὺ λέτε, ἔχω ἀκούσει ἕως τώρα. Ὅλοι σας εἶσθε κακοὶ παρηγορηταί.

«Ἔχω ἀκούσει πολλὰ τέτοια, σὰν αὐτὰ ποὺ μοῦ λέγετε· εἶσθε ὅλοι παρηγορηταὶ κακὰς παρηγορίας προσφέροντες.

Σᾶς ἐρωτῶ, μήπως ὑπάρχει καμμία τάξις ἢ κανένας συνειρμὸς εἰς τὰ λόγια τοῦ ἀέρος; Ἢ τί θὰ σὲ στενοχωρήσῃ νὰ ἀποκρίνεσαι ἔτσι, ὅπως τώρα ὁμιλεῖς;

Διότι τί φρονεῖτε; Μήπως ὑπάρχει καμμίᾳ τάξις καὶ κανένας συνειρμὸς εἰς λόγια τοῦ ἀέρος; Ἢ τί θὰ σοῦ κοστίσῃ νὰ ἀποκρίνεσαι, ὅπως ὁμιλεῖς;

Καὶ ἐγὼ θὰ ἠμποροῦσα νὰ ὁμιλῶ πρὸς σᾶς, ἐὰν σεῖς εὑρίσκεσθε εἰς τὴν θέσιν μου καὶ ἐγὼ εὑρισκόμην εἰς τὴν θέσιν σας. Ἔπειτα θὰ ἐφορμοῦσα ἐναντίον σας μὲ τὰ λόγια καὶ θὰ ἐκινοῦσα ἐμπαικτικῶς τὴν κεφαλήν μου ἐναντίον σας.

Ἂς ὑποθέσωμεν λοιπόν, ὅτι καὶ ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω, ὅπως ὁμιλεῖτε σεῖς τώρα, ἐὰν βεβαίως εὑρίσκετο ἥ ἰδική σας ψυχὴ ἀντὶ τῆς ἰδικῆς μοὺ εἰς τὴν κατάστασιν, ποὺ εἶμαι. Ἔπειτα ὑποθέσωμεν, ὅτι ἐγὼ θὰ ὁρμήσω ἐπάνω σας μὲ λόγια, θὰ κινήσω δὲ τὴν κεφαλήν μου ταλανίζων ὑμᾶς.

Τότε θὰ εἶχα μεγάλην δύναμιν εἰς τὸ στόμα μου, δὲν θὰ ἐλυπόμουνα δὲ οὔτε καὶ θὰ περιώριζα τὰ λόγια τῶν χειλέων μου.

Εἴθε δὲ τότε νὰ σᾶς ἐδίδετο ἐνίσχυσις διὰ τοῦ στόματός μου, τότε δὲ καὶ ἐγὼ δὲν θὰ φεισθῶ τὴν κίνησιν τῶν χειλέων μου, ἀλλὰ θὰ σᾶς εἴπω ἀκόμη περισσότερα.

Διότι ὅταν ὠμιλοῦσα, δὲν θὰ ἐπονοῦσαν αἱ πληγαί μου, τὰς ὁποίας δὲν θὰ εἶχα. Ἐὰν δὲ ἐσιωποῦσα, ἀπὸ τί εἶχα νὰ πληγωθῶ καὶ βλαβῶ;

Ὡς πρὸς δὲ τὰ βάσανά μου, δὲν ξεύρω, τί νὰ κάμω. Διότι, ἐὰν ὁμιλήσω, θὰ ξεσκάσω καὶ δὲν θὰ μὲ πονέσῃ ἡ πληγὴ τῆς καρδιᾶς μου· ἐὰν δὲ καὶ σιωπήσω, κατὰ τί θὰ πληγωθῶ ὀλιγώτερον;

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς μὲ τὰς θλίψεις καὶ τὰς δοκιμασίας του αὐτὰς μὲ ἔχει κάμει καταβεβλημένον καὶ ἀποκαρδιωμένον· μωρὸν καὶ μὲ ἐξησθενημένας τὰς διανοητικάς μου δυνάμεις, ἄρρωστον καὶ σάπιον.

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς μὲ ἔχει κάμει κατάκοπον, μωρὸν καὶ μὲ ἐξησθενισμένας τὰς διανοητικάς μοὺ δυνάμεις, σαπισμένον κυριολεκτικῶς.

Μὲ ἔπιασε εἰς τὰ χέρια του ὁ Θεὸς καὶ τὰ παθήματά μου ἔγιναν καταδικαστικὴ μαρτυρία εἰς βάρος μου. Ἐσηκώθη ἐναντίον μου μὲ ψευδολογίας ὁ φίλος μου, μὲ κατηγόρησε κατὰ πρόσωπον ἐντόνως.

Καὶ μὲ ἔπιασες, Κύριε, μὲ τὰ δυνατά σου χέρια, καὶ τὰ ὅσα ἔχω πάθει, ἔγιναν μαρτυρία εἰς βάρος μου καὶ ἐσηκώθη ὁ φίλος μου λέγων ψεύδη καὶ κατὰ πρόσωπον μὲ κατηγόρησεν.

Ὀργὴν ἐχρησιμοποίησεν ἐναντίον μου ὁ Κύριος. Μὲ ἔρριξε κάτω, ἔτριξε τὰ δόντια του ἐναντίον μου. Τὰ λόγια του σὰν βέλη πειρατῶν ἔπεσαν ἐναντίον μου καὶ μὲ κατετρύπησαν.

Ἐχρησιμοποίησεν ὀργὴν καὶ μὲ ἔρριψε κάτω ἀνίκαγνον νὰ ἀμυνθῶ, ἔτριξε τοὺς ὀδόντας τοῦ ἐναντίον μου, καὶ οἱ φίλοι μου, ἀντὶ νὰ μὲ παρηγορήσουν, σὰν ἄλλοι πειραταὶ μὲ ἐπλήγωσαν μὲ τοὺς λόγους των, ποὺ ἔπιπταν ἐπάνω μου σὰν βέλη.

Ἐπήδησεν ὁρμητικὸς ἐναντίον μου ἐνῷ τὰ μάτια του, σὰν νὰ ἐξηκόντιζαν καρφιὰ ἐναντίον μου. Μὲ ὀξεῖς καὶ δριμεῖς πόνους ἐκτύπησε τὰ γόνατά μου. Ὅλοι οἱ ἐχθροί μου ἀπὸ κοινοῦ καὶ ἐκ συμφώνου ἐπέπεσαν ἐναντίον μου.

Ὥρμησεν ἐπάνω μου μὲ τὰ μάτια του ἀγριεμένα, σὰν νὰ πετοῦσαν καρφιά, μὲ μυτερὸν ὄργανον μὲ ἐκτύπησεν εἰς τὰ γόνατα, ὥρμησαν δὲ τότε κατ᾽ ἐπάνω μου ὅλοι μὲ μίαν γνώμην ἀπὸ συμφώνου.

Διότι ὁ Κύριός μὲ παρέδωκεν εἰς τὰ χέρια τῶν ἀδίκων. Μὲ ἔρριψεν ἀνίκανον καὶ ἀνυπεράσπιστον ἐν μέσῳ ἀσεβῶν.

Ἔπεσαν δὲ ὅλοι ἐπάνω μου, διότι ὁ Κύριος μὲ παρέδωκεν εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἀδίκων, μὲ ἔρριψε δὲ ἐπάνω εἰς ἀσεβεῖς.

Ἐνῷ ἐζοῦσα εἰρηνικὸς καὶ ἀσφαλής, ὁ Κύριος μὲ ἅρπαξε ἀτὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς, μὲ κατεμάδησε, μὲ ἔβαλε στόχον τῶν κτυπημάτων του.

Ἐνῶ διηρχόμην τὰς ἡμέρας μου εἰρηνικῶς καὶ ἥμουν εὐτυχής, μὲ διεσκόρπισεν ὁ Κύριος καί, ἀφοῦ μὲ ἥρπασεν ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς, μὲ κατεμάδησε καὶ μὲ ἔβαλε σκοπὸν καὶ σημάδι τῶν βλημάτων καὶ κτυπημάτων του.

Οἱ ἐχθροί μου μὲ περιεκύκλωσαν, μὲ ἐκτυποῦσαν μὲ τὰς λόγχας, διετρυποῦσαν τοὺς νεφρούς μου, χωρὶς νὰ αἰσθάνωνται κανένα οἶκτον ἔχυναν εἰς τὴν γῆν τὴν χολήν μου.

Μὲ περιεκύκλωσαν μὲ λόγχας, κτυπῶντες καὶ διατρυπῶντες τοὺς νεφρούς μου, χωρὶς κανένα οἶκτον ἔχυσαν εἰς τὴν γῆν τὴν χολήν μου.

Μὲ κτυπήματα ἐπάνω εἰς τὰ κτυπήματα μὲ ἔρριψαν κάτω, ἔτρεξαν ἐναντίον μου οἱ δυνατοὶ καὶ οἱ ἰσχυροί, ἐνῷ ἐγὼ ἤμουν ἀδύνατος.

Μὲ ἔρριψαν κάτω ἐπιφέροντες καταστροφὴν ἐπάνω εἰς ἄλλην καταστροφήν, ἔτρεξαν ἐπάνω μου δυνατοὶ καὶ ἰσχυροὶ αὐτοί, ἐνῷ ἐγὼ ἤμην ἀδύνατος.

Μοῦ ἔρραψαν τρίχινον σάκκον, διὰ νὰ φορέσω εἰς τὸ πληγιασμένο σῶμα μου. Ἡ δύναμίς μου ἔσβησε καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς.

Ἔρραψαν τρίχινον σάκκον διὰ νὰ μοῦ τὸν φορέσουν εἰς τὸ πληγιασμένον δέρμα μου, ἡ δύναμίς μου δὲ καὶ ἡ δόξα μου ἐσβήσθησαν εἰς τὸ χῶμα τῆς γῆς.

Ἡ καρδία μου καὶ τὰ στήθη μου ἐφλογίζοντο ἀπὸ τοὺς κλαυθμούς, εἰς δὲ τὰ βλέφαρά μου ἔχει πέσει πλέον ἡ σκιὰ τοῦ θανάτου.

Ἡ κοιλία μου ἔχει ὑποστῆ φλὀγωσιν ἀπὸ τὰ συνεχῆ αναταράγματα τῶν λυγμῶν καὶ τοῦ γοεροῦ κλαυθμοῦ μου, ἐπὶ τῶν βλεφάρων μου δὲ ἐπεκάθησε μαύρη καὶ ἀπαισία σκιά.

Καὶ ὅμως καμμίαν ἀδικίαν δὲν εἶχαν διαπράξει τὰ χέρια μου. Ἡ δὲ προσευχή μου ἦτο πολὺ καθαρὰ καὶ ἄδολος.

Τίποτε δὲ τὸ ἄδικον δὲν ὑπῆρξε ποτὲ εἰς τὰς χεῖρας μου, ἡ δὲ προσευχή μου πρὸς τὸν Θεὸν ὑπῆρξε καθαρὰ καὶ ἄδολος.

Ὦ γῆ, ἂς μὴ σκεπάσῃς μὲ χώματα τὸ αἷμα, ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὸ νεκρούμενον σῶμα μου! Εἰς κανένα τόπον ἂς μὴ ὑπάρξῃ σημεῖον νὰ σταματήσῃ ἡ κραυγή μου, ἀλλὰ ἂς ἀντηχῇ πανταχοῦ.

Γῆ, μὴ σκεπάσῃς μὲ τὸ χῶμα σου τὰ βάσανα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀφαιρεῖται ἄδικα τὸ αἷμα τῆς σαρκός μου, καὶ ἂς μὴ ὑπάρξῃ κανεὶς γήϊνος τόπος, ποὺ νὰ συγκρατήσῃ τὴν κραυγήν μον.

Ἰδού, μάρτυς τῆς ἀθωότητός μου καὶ τῆς ἀδικίας, ποὺ ἔχει γίνει εἰς βάρος μου, εἶναι ὁ Θεὸς ὁ κατοικῶν εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτός, ποὺ γνωρίζει μαζῆ μὲ ἐμὲ τὴν ζωὴν καὶ τὰς πράξεις μου, ὑπάρχει ἐν ὑψίστοις.

Ζητῶ αὐτό, διότι τώρα, ἰδοὺ εἰς τοὐς οὀρανοῦς ὑπάρχει ὁ μάρτυς τῆς ἀθωότητος μου, αυτος δέ, ποὺ γνωρίζει μαζὶ μὲ ἐμὲ τὰς πράξεις μου, ὑπάρχει εἰς τὰς ὑψίστας σφαίρας.

Εἴθε νὰ φθάσῃ ἡ δέησίς μου εἰς τὸν Κύριον. Εἴθε ἐνώπιόν του καὶ ἐπὶ παρουσίᾳ του νὰ στάζουν τὰ δάκρυα, ποὺ χύνονται ἀπὸ τὰ μάτια μου.

Εἴθε νὰ φθάσῃ εῖς τὸν Κύριον ἡ δέησίς μου καὶ εἴθε τὰ δάκρυα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν ὀφθαλμόν μου, νὰ στάζουν ἐνώπιόν του διὰ νὰ βλέπῃ τὴν θλιψιν μου.

Εἴθε νὰ κριθῇ καὶ δικασθῇ κανεὶς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως κρίνεται ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι κοντά του.

Εἴθε νὰ ἠδύνατο ὁ ἄνθρωπος νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ θέσῃ ὑπὸ κρίσιν τὴν ὑπόθεσίν του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ὅπως δύναται εὔκολα νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ κριθῇ μετὰ τοῦ πλησίον του. Τότε ὁ Θεος θὰ μὲ ἐκηρυττεν ἀθῶον.

Τὰ καθωρισμένα ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔτη τῆς ζωῆς μου συνεπληρώθησαν. Θὰ βαδίσω λοιπὸν τὴν ὁδόν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ δὲν θὰ ἐπιστρέψω πλέον εἰς τὴν γῆν.

Κατέφθασαν ὄμως ἔτη μετρημένα, θὰ ὑπάγω δὲ ἀποθνήσκων εἰς δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν θὰ ξαναγυρίσω.