Ἰώβ 18

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης καὶ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον εἰς ἀπάντησιν Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης εἶπεν:

«ἕως πότε σὺ θὰ ὁμιλῇς καὶ δὲν θὰ σταματήσῃς; Παῦσε ἐπιτέλους, διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ἡμεῖς.

«Ἕως πότε δὲν θὰ παύσῃς νὰ ὁμιλῇς; Σταμάτησε διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ἠμεῖς.

Διατί ὡσὰν νὰ εἴμεθα ἀνόητα καὶ ἄφωνα τετράποδα ἐκρατήσαμεν σιωπὴν ἀπέναντί σου;

Διότι ἔχομεν σιωπήσει ἐνώπιόν σου σὰν νὰ ἤμεθα ζῶα τετράποδα.

Εὑρίσκεσαι ὑπὸ τὸ κράτος μεγάλης ταραχῆς, παραφέρεσαι. Τί λοιπόν; Ἐὰν σὺ ἀποθάνῃς, θὰ μείνῃ ἡ οἰκουμένη ἀκατοίκητος; Θὰ καταστραφοῦν τὰ ὄρη ἐκ θεμελίων;

Σὲ ἐκυρίευσεν ἡ ὀργὴ καὶ σὲ κάμνει νὰ παραφέρεσαι. Διότι τί νομίζεις; Ἐὰν σὺ ἀποθάνῃς, θὰ μείνῃ ἀκατοίκητος ἡ γῆ; Ἢ ὅτι θὰ καταστραφοῦν ἀπὸ τὰ θεμέλιά των τὰ βουνά, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν πρέπει ὁ Θεὸς νὰ σὲ τιμωρήσῃ ἁμαρτάνοντα;

Τὸ φῶς τῆς εὐτυχίας τῶν ἀσεβῶν τελικῶς θὰ σβήσῃ καὶ αὐτὴ ἡ φλόγα τῆς εὐημερίας των δὲν πρόκειται νὰ διατηρηθῇ ἐπὶ πολύ.

Καὶ τὸ φῶς τῶν ἀσεβῶν θὰ σβεσθῇ καὶ ἡ φωτια των δὲν θὰ βγῇ σὲ καλό. Ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς, ποὺ θὰ ἀπολαύσουν, δὲν θὰ εἶναι μόνιμος, ἀλλὰ θὰ καταλήξῃ εἰς ὄλεθρον.

Τὸ φῶς τῆς εὐημερίας καὶ εὐτυχίας τοῦ ἀσεβοῦς θὰ μεταβληθῇ εἰς σκοτάδι δυστυχίας μέσα εἰς τὸ σπίτι του, καὶ ὁ λύχνος τῆς ζωῆς του θὰ σβεσθῇ καὶ δὲν θὰ τὸν φωτίζῃ πλέον.

Τὸ φῶς τοῦ ἀσεβοῦς εἰς τὴν σκηνήν του θὰ μεταπέσῃ εἰς σκότος, ὁ λύχνος του δέ, ποὺ τὸν φωπίζει, θὰ σβεσθῇ.

Ὀλίγοι ἀσήμαντοι καὶ εὐτελεῖς θὰ ληστεύσουν καὶ θὰ ἁρπάξουν τὴν περιουσίαν του. Θὰ ναυαγήσουν δὲ καὶ θὰ ἀποδειχθοῦν ἐσφαλμένα τὰ πονηρά του σχέδια.

Θὰ θηρεύσουν καὶ θὰ ἀρπάσουν ἐλάχιστοι τὰ ὑπάρχοντά του, χωρὶς νὰ δύναται νὰ ἀντιστῇ εἰς αὐτούς, θὰ πέσῃ ἔξω δὲ ἡ σκέψις καὶ ἀπόφασίς του, ὥστε θὰ σκοντάψῃ καὶ θὰ κατακρημνισθῇ.

Θὰ πέσουν εἰς παγίδα τὰ πόδια του, θὰ περιτυλιχθοῦν εἰς δίκτυα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐλευθερωθῇ.

Τοῦτο δὲ θὰ γίνῃ, διότι ἔχει ἐμπλακῇ ὁ πούς του εἰς παγίδα καὶ θὰ ἐντυλιχθῇ μέσα εἰς δίκτυον.

Θὰ στηθοῦν καὶ θὰ πέσουν ἐπάνω του παγίδες· καὶ ἄνθρωποι διψῶντες τὴν καταστροφήν του θὰ ὑπερισχύσουν ἐναντίον του.

Θὰ ἔλθουν δὲ ἐπάνω του παγίδες, καὶ ἡ τιμωρὸς θεία δικαιοσύνη θὰ παραχωρήσῃ νὰ ὑπερισχύσουν αὐτοῦ ἄνθρωποι διψῶντες τὴν καταστροφήν του.

Ἔχει κρυφθῇ εἰς τὴν γῆν τὸ σχοινὶ τῆς παγίδος, ποὺ ἐστήθη δι’ αὐτόν. Θὰ συλληφθῇ, καθ’ ὃν χρόνον ἀμέριμνος καὶ ἀνύποπτος βαδίζει εἰς τὸν δρόμον.

Εἶναι κρυμμένον εἰς τὴν γῆν τὸ σχοινίον τῆς παγίδος, ποὺ ἔχει στηθῆ δι’ αὐτόν, καὶ ἡ σύλληψίς του θὰ συντελεσθῇ εἰς τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον βαδίζει.

Καταστρεπτικαὶ καὶ θανάσιμοι ὀδύναι θὰ τὸν περικυκλώσουν ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα. Ἐπίβουλοι θὰ ἔλθουν καὶ θὰ μπλεχθοῦν στὰ πόδια του καὶ θὰ τὸν ρίψουν κάτω.

Κυκλοτερῶς θὰ καταστρέψουν αὐτὸν ὀδυνηραὶ τιμωρίαι· πολλοὶ δὲ ἐπίβουλοι καὶ ἐχθροὶ θὰ ἔλθουν τριγύρω ἀπὸ τοὺς πόδας του, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ διαφύγῃ τὸν ὄλεθρον.

Θὰ περιέλθῃ εἰς μεγάλην πεῖναν. Ἔχει ἑτοιμασθῇ δι’ αὐτὸν ἀπαισία καὶ τρομερὰ πτῶσις καὶ καταστροφή.

Εἰς πεῖναν μεγάλην θὰ ἐμπρσῃ· ἔχει δὲ ἑτοιμασθῇ δι’ αὐτὸν πτῶσις καὶ κατάρρευσις ἀπαισία.

Θὰ καταφαγωθοῦν τὰ καλάμια τῶν ποδιῶν του ἀπὸ φθοροποιὸν νόσον. Ὁ θάνατος θὰ καταφάγῃ τὴν ὡραιότητα του.

Θὰ καταφαγωθοῦν αἱ κνῆμαι τῶν ποδῶν του, ὁ θάνατος δὲ θὰ καταφάγῃ τὴν ὡραιότητά του.

Θὰ ἀποσπασθῇ καὶ θὰ ἐκτιναχθῇ μακρὰν ἀπὸ τὸ σπίτι του κάθε θεραπεία καὶ ἄνεσις ποὺ εἶχε. Θὰ περιπέσῃ δὲ εἰς ἀναπόφευκτον ἀθλιότητα κατόπιν κάποιας βασιλικῆς διαταγῆς.

Ἀπὸ τὴν σκηνήν του δὲ θὰ ἀποσπασθῇ ἡ ἀνάπαυσις καὶ ἡσυχία, τὴν ὁποίαν εἰς αὐτὴν ἀπελάμβανε, θὰ καταληφθῇ δὲ ὑπὸ ἀναγκαστικῆς καὶ ἀναποφεύκτου ἀθλιότητος ἐκ διαταγῆς καὶ ἐνεργείας βασιλικῆς.

Θὰ κατοικήσῃ ὁ ἀσεβὴς εἰς τὸ σπίτι του μέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῆς δυστυχίας καὶ τῆς ἀθλιότητος. Καὶ ὅσα ὡραῖα καὶ ἐλκυστικὰ ἔχει, θὰ σκεπασθοῦν μὲ θειάφι, διὰ νὰ κατακαοῦν καὶ ἀφανισθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου.

Θὰ κατασκηνώσῃ ὁ ἀσεβὴς εἰς τὴν σκηνήν το ὑπὸ σκότος δυστυχίας καὶ ἀθλιότητος, ἡ εὐπρεπῶς δὲ στολισμένη οἰκία του θὰ σπαρθῇ μὲ θειάφι καὶ θὰ κατακαῇ.

Δὲν θὰ ἀφήσῃ ἀπογόνους, διότι τὸ δένδρον τῆς ζωῆς του θὰ ἔχῃ καταστραφῇ ἕως εἰς τὰς ρίζας, ἀφοῦ πρῶτον πέσῃ ἐπάνω του ἡ ὁλοκληρωτικὴ κοπὴ τῶν κλάδων του.

Οἱ ἀπόγονοί του ὡς ἄλλαι ρίζαι δένδρου θὰ ξηρανθοῦν ὑποκάτω, καὶ ἀπ’ ἐπάνω θὰ πέσῃ ἐπ’ αὐτοῦ θερισμός, ἀφανίζων ὁλοτελῶς τοῦτον.

Ἡ ἀνάμνησίς του θὰ χαθῇ ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, καὶ τὸ ὄνομά του δὲν θὰ ἀκούεται οὔτε ὀλίγον ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του.

Ἡ ἀνάμνησίς του θὰ χαθῇ ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ τὸ ὄνομά του θὰ ὑπάρξῃ ἐν προμετωπίδι εἰς πολὺ ἀπομακρυσμένον μέρος, ὥστε νὰ μὴ τὸ βλέπῃ κανείς.

Θὰ τὸν ἐκδιώξουν καὶ πετάξουν ἔξω ἀπὸ τὸ φῶς τῆς εὐτυχίας εἰς τὸ σκοτάδι τοῦ πόνου καὶ τῆς θλίψεως.

Θὰ ἐκδιωχθῇ ἀπὸ τὸ φῶς τῆς εὐημερίας καὶ τῆς δόξης εἰς τὸ σκότος τῆς ἀφανείας καὶ τῆς δυστυχίας.

Ἄγνωστος θὰ παραμείνῃ ἀνάμεσα καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς συμπολίτας καὶ ὁμοεθνεῖς του. Ὁ δὲ οἶκος του δὲν θὰ διατηρηθῇ πουθενὰ κάτω ἀπὸ τὴν ὑπ’ οὐρανόν.

Δὲν θὰ εἶναι γνωστὸς εἰς τοὺς συμπολίτας καὶ ὁμοεθνεῖς του, οὔτε θὰ περισωθῇ ὁ οἶκος του πουθενὰ εἰς τὴν κτωθεν τοῦ οὐρανοῦ ἐκτεινομένην γῆν.

Οὔτε αὐτὸς οὔτε καὶ οἱ ἀπόγονοί του θὰ ζήσουν εἰς τὰ ἀγαθά, ποὺ αὐτὸς ἀπέκτησε, ἀλλὰ οἱ ἄλλοι. Ἐστέναξαν ἀπὸ φρίκην οἱ νεώτεροί του διὰ τὸ οἰκτρὸν κατάντημά του, οἱ δὲ μεγαλύτεροι καὶ σύγχρονοί του ἔμειναν κατάπληκτοι.

Ἀλλ’ ἄλλοι καὶ ὄχι αὐτοί, οὐδέ οἱ ἀπόγονοί των θὰ ζήσουν μὲ ἐκεῖνα, ποὺ ἐκοπίασαν νὰ ἀποκτήσουν λόγῳ δὲ τοῦ οἰκτροῦ ἐξαφανισμοῦ του δι ’ αὐτὸν ἐστέναξαν ἐκ φρίκης οἱ νεώτεροι, ὅσοι δὲν ἐπρόφθασαν νὰ τὸν γνωρίσουν, ἀλλ’ ἤκουσαν περὶ αὐτοῦ, οἱ δὲ πρεσβύτεροι καὶ σύγχρονοί του κατελήφθησαν ὑπὸ καταπλήξεως.

Αὐτὰ εἶναι τὰ σπίτια τῶν ἀσεβῶν καὶ τὸ κατάντημά των. Αὐτὸς εἶναι ὁ τόπος τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τὸν Κύριον καὶ νὰ συμμορφωθοῦν μὲ τὸ θέλημά του.

Αὐτὰ εἶναι τὰ σπίτια τῶν ἀδίκων, αὐτὸς δὲ εἶναι ὁ τόπος τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τὸν Κύριον καὶ ἠγνόησαν αὐτὸν εἰς ὅλην τὴν ζωήν των».