Ἰώβ 3

Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἑπταήμερον αὐτὴν σιωπήν, ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα του καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη

Ὕστερον ἀπὸ τὴν μακρὰν αὐτὴν σιωπὴν ἤνοιξεν ὁ Ἰὼβ τὸ στόμα του καὶ κατηράσθη τὴν ἡμέραν τῆς γεννήσεώς του

λέγων·

λέγων:

«εἴθε νὰ ἐχάνετο καὶ νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἡ ἡμέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθηκα· καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν μὲ χαράν· Ἰδού, ἀρσενικὸ παιδὶ ἐγεννήθη.

«Εἴθε νὰ χαθῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθην, καθὼς καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶπαν· ἰδοὺ ἀρσενικὸν παιδὶ ἐγεννήθη.

Σκοτάδι ἂς ἦτο ἡ νύκτα ἐκείνη τῆς γεννήσεώς μου καὶ ἂς μὴ τὴν ἀναζητοῦσε ὁ Κύριος ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Φῶς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ποτὲ νὰ μὴ τὴν ἐφώτιζεν.

Ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ μὴ ἀνέτελλεν, ἀλλὰ παραμένουσα συνέχεια τῆς προηγουμένης νυκτὸς να εἶναι σκοτάδι καὶ εἴθε νὰ μὴ τὴν ἀναζητήσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ νὰ τὴν ἀφήσῃ νὰ χαθῇ, οὔτε νὰ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν ἀστροφεγγιά.

Ἂς ἀπλωθῇ εἰς αὐτὴν καὶ ἂς τὴν καταλάβῃ σκοτάδι καὶ σκιὰ θανάτου. Βαθὺ καὶ ἀδιάλυτον σκότος ἂς ἐπιπέσῃ εἰς αὐτήν. Κατηραμένη ἂς εἶναι ἡ ἡμέρα καὶ ἡ νύκτα τῆς γεννήσεώς μου.

Εἴθε δὲ νὰ τὴν κατακυριεύσῃ τὸ σκοτάδι καὶ ἡ μαύρη σκιά, ποὺ κυριαρχεῖ εἰς τὰ βάθη τοῦ σκοτεινοῦ τάφου· εἴθε νὰ πέσῃ ἐπάνω της κατάμαυρον σύννεφον καὶ εἴθε νὰ καταληφθῇ ἀπὸ κατάραν ἡ ἡμέρα.

Εἴθε νὰ τὴν πάρῃ καὶ νὰ τὴν κυριεύσῃ τὸ σκοτάδι. Ἂς μὴ ὑπάρξῃ καὶ ἂς μὴ λογισθῇ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους, καὶ ἂς μὴ ἀριθμηθῇ εἰς τὰς ἡμέρας τῶν μηνῶν.

Καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην, ποὺ ἐγεννήθηκα, εἴθε νὰ τὴν πάρῃ τὸ σκοτάδι καὶ νὰ μὴ φανῇ πουθενά· εἴθε νὰ μὴ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τοῦ χρόνου, οὔτε νὰ ἀριθμηθῇ μεταξὺ τῶν ἡμερῶν τῶν μηνῶν.

Ἀλλὰ ἡ νύκτα ἐκείνη ἂς εἶναι γεμάτη ἀπὸ ὀδύνην, καὶ καμμία χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις ἂς μὴ ἔλθῃ εἰς αὐτήν.

Ἀλλὰ καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη εἴθε νὰ γεμίσῃ ἀπὸ πόνον καὶ θλῖψιν καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς αὐτὴν εὐφροσύνη καὶ χαρά.

Ἄνθρωπος, ποὺ εἶναι εἰδικὸς εἰς κατάρας, ἂς καταρασθῇ αὐτὴν τὴν ἡμέραν· αὐτὸς ποὺ μὲ τὰς κατάρας του ἔχει τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ καθυποτάξῃ ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ μεγάλο κῆτος τῆς θαλάσσης.

Ἀλλ’ εἴθε νὰ καταρασθῇ αὐτὴν αὐτὸς ποὺ καταρᾶται τὴν ἡμέραν ἐκείνην νὰ τὴν καταρασθῇ αὐτός, ποὺ μὲ τὰς κατάρας του μέλλει νὰ καθυποτάξῃ καὶ νὰ ὑποδουλώσῃ τὸ μέγα κῆτος τῆς θαλάσσης ὡς ἔχων ἀκαταμάχητον δύναμιν.

Ἂς βυθισθοῦν εἰς τὸ σκοτάδι τὰ ἀστέρια τῆς νυκτὸς ἐκείνης, ἂς ἀπομείνουν, ἂς μὴ ἔλθουν εἰς τὸ φῶς καὶ ἂς μὴ ἴδουν τὴν ἀνατολὴν τοῦ πρωϊνοῦ ἀστέρος, τοῦ ἑωσφόρου.

Εἴθε νὰ σκοτισθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὴν λάμψιν των τὰ ἀστέρια τῆς νύκτας ἐκείνης. Εἴθε νὰ σταματήση καὶ νὰ καταμείνῃ νύκτα καὶ εἴθε νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς φωτισμὸν καὶ ἡ νύκτα ἐκείνη νὰ μὴ ἴδῃ ποτὲ νὰ ἀνατέλλῃ ὁ αὐγερινός, ποὺ προαναγγέλλει τὸ ξημέρωμα.

Καταρῶμαι τὴν νύκτα ἐκείνην, διότι δὲν ἔκλεισε τὰς πύλας τῆς κοιλίας τῆς μητρός μου, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῶ. Ἐὰν αὐτὸ ἐγίνετο, θὰ μὲ εἶχε ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε πόνον, ποὺ αἰσθάνομαι τώρα καὶ βλέπω μὲ τὰ μάτια μου.

Τὴν καταρῶμαι μὲ τὰς κατάρας αὐτάς, διότι δὲν συνέκλεισε τὰς πύλας τῆς κοιλίας τῆς μητέρας μου, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῶ. Θὰ προτιμούσα δὲ τοῦτο, διότι θὰ μὲ εἶχεν ἀπαλλάξει ἀπὸ κάθε πόνον, ποὺ αἰσθάνομαι καὶ βλέπουν τώρα τὰ μάτιά μου ἀντικρύζοντας τὶς πληγές μου.

Διατί δὲν ἀπέθανα, ἐνῷ ἀκόμη εὑρισκόμην εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου; Ἀλλὰ καὶ διατί, ὅταν ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν μητρικὴν γαστέρα, δὲν ἔπεσα ἀμέσως νεκρός, ὥστε νὰ χαθῶ;

Διατί δὲν ἀπέθανα μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας μου, διατί δὲ ἐβγῆκα ζωντανὸς ἀπὸ αὐτὴν καὶ δὲν ἀπέθανα ἀμέσως, ὅταν ἐγεννήθηκα;

Διατί δὲ μὲ συνήντησαν στοργικὰ τὰ γόνατα τῆς μητρός μου; Διατί ἐθήλασα τοὺς μητρικοὺς μαστούς;

Διατί δὲ μὲ συνήντησαν τὴν στιγμὴν ἐκείνην γόνατα στοργικὰ διὰ νὰ μὲ βαστάσουν καὶ νὰ μὲ διαφυλάξουν προστατευτικά; Διατί δὲ ἐθήλασα μαστοὺς μητρικοὺς διὰ νὰ μὲ θρέψουν;

Ἐὰν αὐτὸ ἐγίνετο, θὰ εἶχα ἡσυχάσει κοιμηθεὶς τὸν γλυκὺν ὕπνον τοῦ θανάτου. Θὰ εἶχα ἀναπαυθῆ ἀπὸ τὰ σημερινὰ δεινὰ παραδεδομένος εἰς ὕπνον.

Ἐὰν δὲν εὑρίσκοντο αὐτὰ τότε, θὰ εἶχον τώρα ἡσυχάσει κοιμισμένος διὰ παντός, χωρὶς νὰ δύναται κανεὶς νὰ μὲ ξυπνήσῃ, θὰ εἶχον δὲ ἀναπαυθῆ ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ βίου παραδεδομένος εἰς ὕπνον γλυκύν.

Ἐτσι θὰ ἀνεπαυόμην μὲ βασιλεῖς, κυβερνήτας καὶ κριτὰς τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς, οἱ ὁποῖοι καὶ ὑπερηφανεύοντο διὰ τὰ νικηφόρα ξίφη των.

Ἔτσι θὰ ἀνεπαυόμην μὲ βασιλεῖς καὶ συμβούλους τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὸ ἀξίωμα καὶ ἡ ἰσχὺς δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ παρεμποδίσῃ ἀπὸ αὐτοὺς τὸν θάνατον, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐκαυχῶντο στηριζόμενοι εἰς ξίφη.

Ἢ μαζῆ μὲ ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πολὺν χρυσὸν καὶ εἶχαν γεμίσει τὰ σπίτια των ἀπὸ ἄργυρον.

Ἢ θὰ ἀνεπαυόμην μὲ ἄρχοντας, ποὺ ἀπέκτησαν πολὺν χρυσὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐγέμισαν τὰ σπίτια των μὲ ἀργυρᾶ νομίσματα.

Ἐπὶ τέλους θὰ εἶχα τὴν τύχην ἐκτρώματος, ποὺ βγαίνει πρόωρα ἀπὸ τὴν μητρικὴν κοιλίαν, ἢ θὰ ἤμουνα σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ ἔμβρυα, τὰ ὁποῖα γεννῶνται νεκρὰ καὶ δὲν βλέπουν καθόλου τὸ φῶς.

Ἢ θὰ ὑπῆρχον σὰν ἔκτρωμα, ποὺ ἀποβάλλεται νεκρὸν ἀπὸ τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, ἢ σὰν τὰ νήπια, ποὺ δὲν ἐπρόφθασαν νὰ ἴδουν τὸ φῶς τοῦ ἡλίου.

Ἐκεῖ, μέσα εἰς τὸν τάφον, οἱ ἀσεβεῖς ἔχασαν πλέον ὅλην τὴν φωτιὰν τοῦ θυμοῦ των. Ἐκεῖ ἀνεπαύθησαν οἱ κατάκοποι σωματικῶς καὶ πνευματικῶς.

Ἐκεῖ, εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν ἅδην, οἱ ἀσεβεῖς ἔκαυσαν ἐξ ὁλοκλήρου καὶ εἰς τὸ διηνεκὲς τὸν θυμόν τους καὶ ἐσταμάτησεν ἡ παραφορά τους, ἐκεῖ ἀνεπαύθησαν καὶ οἱ κατακουρασμένοι καὶ ἐξηντλημένοι ἀπὸ τοὺς μόχθους καὶ τὰς καταπιέσεις.

Ἐκεῖ, τέως εὐκατάστατοι καὶ μή, ὅλοι ἀνεξαιρέτως δὲν ἀκούουν τὴν σκληρὰν καὶ ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ σκληροῦ εἰσπράκτορος τῶν φορῶν.

Ἐκεῖ εἰς τὸν τάφον καὶ οἱ αἰχμάλωτοι εἰς διαρκῆ καταναγκαστικὴν δουλείαν δὲν ἀκούουν πλέον τὴν ἀγρίαν καὶ ἀπειλητικὴν φωνὴν τοῦ ἐπιβλέποντος αὐτοὺς δίκην σκληροῦ φορολόγου.

Μικροὶ καὶ μεγάλοι ὅλοι εἶναι ἴσοι ἐκεῖ, καὶ ὁ ὑπηρέτης ὁ ὁποῖος ἐν τῇ ζωῇ ἐφοβεῖτο τὸν κύριόν του, εἶναι ἐκεῖ ἴσος μὲ αὐτόν.

Ὁ μικρὸς καὶ ὁ μεγάλος ἐκεῖ εἶναι ἴσοι, χωρὶς νὰ χωρίζωνται δι’ ἀποστάσεως τίνος ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον. Καὶ ὁ δοῦλος, ποὺ ἐφοβεῖτο τὸν κύριόν του, ἐκεῖ εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἴσος πρὸς αὐτὸν ποὺ ἐφοβεῖτο.

Πρὸς τί ὅμως ἔχει δοθῆ ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπρόκειτο νὰ διέλθουν μὲ πικρίαν τὴν ζωήν των; Καὶ δὲν ἐγκατελείποντο εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας αὐτοί, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ θὰ ἐπερνοῦσεν εἰς ὀδύνας καὶ θλίψεις;

Διατί ἐπὶ τέλους ἔχει δοθῆ φῶς ζωῆς εἰς τοὺς βυθισμένους εἰς τὴν πικρίαν καὶ δὲν ἀφήνονται οὗτοι εἰς τὸ σκότος τῆς ἀνυπαρξίας, διατί δὲ δίδεται ζωὴ εἰς τὰς ψυχάς, ποὺ εὑρίσκονται βυθισμένοι εἰς πόνους καὶ θλίψεις;

Αὐτοὶ ποθοῦν σφοδρῶς τὸν θάνατον καὶ δὲν τὸν εὑρίσκουν. Ὅπως οἱ χρυσοθῆραι ἀνασκάπτουν μὲ λαχτάραν, διὰ νὰ εὕρουν χρυσόν, ἔτσι καὶ αὐτοὶ ἐπιζητοῦν τὸν θάνατον.

Αὐτοὶ σφοδρῶς ἐπιθυμοῦν τὸν θάνατον καὶ δὲν τὸν ἐπιτυγχάνουν, μολονότι προσπαθοῦν νὰ τὸν εὔρουν, σὰν ἐκείνους ποὺ σκάπτουν διὰ νὰ ἀνεύρουν θησαυρούς.

Σκιρτοῦν δὲ ἀπὸ χαράν, ἐὰν ἐπιτύχουν τὸν θάνατον καὶ κατέλθουν εἰς τὸν τάφον.

Σκιρτοῦν δὲ ἀπὸ χαράν, ἐὰν συμβῇ νὰ ἐπιτύχουν τὸν τάφον.

Ὁ θάνατος εἶναι ἀνάπαυσις διὰ τὸν ἄνθρωπον, διότι ὁ Κύριος διὰ τοῦ θανάτου θέτει τέρμα εἰς τὰς θλίψεις καὶ περιπετείας αὐτοῦ.

Ὁ θάνατος εἶναι διὰ τὸν ἄνθρωπον ἀνάπαυσις, διότι, ἐφ’ ὅσον ζῇ, βαδίζει δρόμον ἄγνωστον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχει κλείσει ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ εἰς αὐτὸν θὰ ὑποστῇ ὅλα τὰ δεινά, ποὺ θὰ συναντήσῃ.

Πρὶν φάγω τροφήν, μὲ καταλαμβάνει καὶ μὲ πνίγει ὁ στεναγμός. Χάνεται ἡ ὄρεξίς μου. Ἀναλύομαι εἰς δάκρυα, κυριεύομαι ἀπὸ φόβον νέων δεινῶν.

Ἐπιθυμῶ τὸν θάνατον, διότι, προτοῦ φάγω, μοῦ ἔχει ἔλθει στεναγμός, ὁ ὁποῖος μοῦ κόβει κάθε ὄρεξιν, δακρύζω δὲ ἐγώ, διότι κυριεύομαι ἀπὸ φόβον, μήπως μοῦ συμβοῦν καὶ νέαι συμφοραί.

Διότι ὁ φόβος, τὸν ὁποῖον ἐφρόντισα μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀποφύγω, μὲ κατέλαβε. Ὅσα εἶχα φοβηθῇ μὲ συνήντησαν εἰς τὴν ζωήν μου.

Καταλαμβάνομαι δὲ ἀπὸ τὸν φόβον αὐτόν, γιατὶ ὅ,τι κακὸν ἐφοβήθην, μήπως μοῦ συμβῇ, καὶ ἐφρόντισα νὰ τὸ ἀποφύγω, μοῦ ἦλθε, καὶ ὅ,τι εἶχα φοβηθῆ, μὲ ηὗρε καὶ μὲ συνήντησεν εἰς τὴν ζωήν μου.

Οὔτε εἰρήνην, οὔτε ἡσυχίαν, οὔτε ἀνάπαυσιν ἔχω πλέον, διότι ἐπῆλθεν ἐναντίον μου ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου».

Οὔτε εἰρήνην ἀπήλαυσα, οὔτε ἡσύχασα, οὔτε ἀνεπαύθην, ἦλθε δὲ ἐπάνω μου ἡ θεία ὀργή.