Ἰώβ 34

Συνεχίζων τὸν λόγον ὁ Ἐλιοὺς εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἐλιοὺς εἶπεν:

«ἀκούσατε αὐτά, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω, ὅσοι εἶσθε σοφοί. Βάλετε εἰς τὰ αὐτιά σας τὸ καλὸν σεῖς, ποὺ γνωρίζετε πολλά.

«Ἀκούσατε ὅσα θὰ εἴπω, ὅσοι εἶσθε σοφοί·· βάλετέ τα εἰς τὰ αὐτιά σας, σεῖς ποὺ ξεύρετε πολλά.

Ὅτι, ὅπως ἀκριβῶς ὁ λάρυγξ γεύεται τὸ φαγητὸν καὶ μᾶς πληροφορεῖ περὶ αὐτοῦ, ἔτσι καὶ ἡ ἀκοή, ὄργανον τῆς διανοίας, κρίνει καὶ ξεχωρίζει τὸ ὀρθὸν ἀπὸ τὸ πεπλανημένον.

Διότι τὸ αὐτί, ἐφ’ ὅσον μένει ἀχώριστον ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν φωτισμένον αὐτί, κρίνει καὶ ξεχωρίζει τὸ ὀρθὸν ἀπὸ τὴν πλάνην, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ λάρυγξ γεύεται τὸ φαγητὸν καὶ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς ὀρθὴν κρίσιν περὶ τῆς ποιότητος αὐτοῦ.

Ἂς ἐκλέξωμεν, λοιπόν, μαζῆ διὰ τὸν ἑαυτόν μας τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ ἂς μάθωμεν νὰ συζητοῦμεν μεταξύ μας ὅ,τι εἶναι καλὸν καὶ ὀρθόν.

Ἂς ἐκλέξωμεν λοιπὸν τὴν δικαίαν κρίσιν διὰ τοὺς ἑαυτούς μας, ἂς μάθωμεν μεταξύ μας συζητοῦντες ὅ,τι εἶναι καλὸν καὶ ὀρθόν.

Ἂς ἐξετάσωμεν αὐτό, ποὺ εἶπεν ὁ Ἰώβ: Εἶμαι δίκαιος, καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ Κύριος δὲν μοῦ ἀπέδωσε τὸ δίκαιόν μου.

Ἔλθετε νὰ συσκεφθῶμεν ἐπὶ ζητήματος σοβαροῦ, διότι ἔχει εἴπει ὁ Ἰώβ: «Εἶμαι δίκαιος καὶ μ’ ὅλα ταῦτα ὁ Κύριος μοῦ ἀφήρεσε τὸ δίκαιόν μου.

Διέψευσε τὴν γνώμην μου περὶ τῆς ἀθωότητός μου, μὲ ἔκρινεν ὡς ψεύστην. Χωρὶς νὰ πράξω κάτι τὸ ἄδικον, ἔρριψε μὲ ὁρμὴν τὸ βέλος της ἡ θεία ὀργή του καὶ μὲ ἐπλήγωσε βαθειά!

Μὲ μετεχειρίσθη δὲ ὡς ψεύστην καὶ ἄδικον, ὅταν ἐδίκαζε τὴν ὑπόθεσίν μου· τὸ βέλος, πού, χωρὶς νὰ πράξω ἄδικόν τι, μοῦ ἔρριψεν ἡ ὀργή του, εἶναι σκληρὸν καὶ μὲ ἐπλήγωσε βαθειά».

Ποιὸς, λοιπόν, ἄλλος ἄνθρωπος εὑρίσκεται εἰς τοιαύτην ὀδύνην καὶ κατάπτωσιν, ὅπως ὁ Ἰώβ, ὁ ὁποῖος καθημερινῶς, σὰν μὲ νερό, ποτίζεται μὲ περιφρόνησιν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους,

Ποῖος ἄνθρωπος ὑπάρχει σὰν τὸν Ἰώβ, ποὺ νὰ εἶναι ποτισμένος σὰν μὲ νερὸ τὴν κακίαν τοῦ χλευασμοῦ, ὥστε νὰ λοιδορῇ τοὺς πάντας;

χωρὶς νὰ ἔχῃ ἁμαρτήσει οὔτε καὶ ἀσεβήσει, ὅπως ὁ ἴδιος βεβαιώνει, χωρὶς νὰ ἔχῃ συμμετάσχει εἰς πονηρὰ ἔργα, ἢ νὰ ἔχῃ περιπατήσει μαζῆ μὲ ἄλλους εἰς τὸν δρόμον τῶν ἐργαζομένων τὰς παρανομίας καὶ γενικῶς εἰς τὸν δρόμον τῶν ἀσεβῶν;

Ποῖος εἶναι ποὺ δὲν ἡμάρτησεν, οὔτε ἠσέβησεν ἢ καὶ δὲν συμμετέσχε μὲ ἐκείνους, ποὺ πράττουν τὰ παράνομα, ὥστε νὰ μὴ πηγαίνῃ ποτὲ μὲ ἀσεβεῖς καὶ νὰ μὴ συνταυτίζεται μὲ αὐτούς, ὅπως διατείνεται διὰ τὸν ἑαυτόν του πλανώμενος ὁ Ἰώβ;

Ἂς μὴ εἴπῃς σύ, ποὺ μὲ ἀκούεις, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπίβλεψις καὶ πρόνοια διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Κάμνω τὰς ἐρωτήσεις αὐτάς, διότι κατ’ οὐδένα λόγον ἐπιτρέπεται νὰ εἴπῃς καὶ σύ, ποὺ μὲ ἀκούεις, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπίβλεψις διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ πρόνοια δι’ αὐτὸν ἀπὸ τὸν Κύριον.

Διὰ τοῦτο ἀκούσατέ μου σεῖς, οἱ συνετοὶ καὶ νοήμονες ἄνδρες. Ποτὲ νὰ μὴ δώσῃ ὁ Θεὸς καὶ εἴπω λόγια ἀσεβῆ ἀπέναντι τοῦ Κυρίου καὶ νὰ διαστρέψω ἀπέναντι τοῦ Παντοκράτορος τὸ δίκαιον καὶ τὴν δικαίαν κρίσιν.

Δι’ αὐτό, ὅσοι ἔχετε καρδίαν συνετὴν καὶ μὴ τυφλωμένην ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμόν, ἀκούσατε αὐτά, ποὺ θὰ εἴπω. Μὴ γένοιτό ποτὲ εἰς ἐμὲ νὰ ἀσεβήσω εἰς τὸν Κύριον καὶ νὰ εἴπω διὰ τὸν Παντοκράτορα, ὅτι διετάραξε καὶ παρεβίασε τὸ δίκαιον.

Ἀλλὰ ἀνταποδίδει καὶ θὰ ἀνταποδίδῃ ὁ Κύριος εἰς τὸν κάθε ἄνθρωπον ἀνάλογα μὲ τὰ ἔργα, ποὺ πράττει αὐτός. Θὰ συναντήσῃ καὶ θὰ κρίνῃ αὐτὸν σύμφωνα μὲ τὴν πορείαν τῆς ζωῆς του.

Ἀλλὰ ἀνταποδίδει εἰς τὸν ἄνθρωπον σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, ποὺ πράττει ὁ καθένας ἀπὸ αὐτούς, καὶ θὰ εὕρῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον βαδίζει, καὶ σύμφωνα μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς ζωῆς του θὰ τὸν μεταχειρισθῇ.

Ἔχεις τὴν γνώμην, ὅτι εἶναι δυνατόν ποτὲ ὁ Κύριος νὰ πράξῃ κάτι τὸ ἄτοπον; Ἢ ὁ Παντοκράτωρ, ποὺ ἐδημιούργησε καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον, θὰ διαταράξῃ τὸ δίκαιον; Ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα.

Νομίζεις δέ, ὅτι ὁ Κύριος θὰ πράξῃ ποτὲ ἄτοπα, ἢ ὁ Παντοκράτωρ, ποὺ ἐποίησε τὴν γῆν, θὰ διαταράξῃ τὸ δίκαιον, αὐτὸς ὁ δημιουργὸς τῆς τάξεως καὶ τῆς ἁρμονίας;

Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἐδημιούργησε ὅλην τὴν ὑπ’ οὐρανὸν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτήν; Ὁ Θεός.

Ποῖος δὲ εἶναι αὐτός, ποὺ ἐποίησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ συντηρῇ τὴν γῆν, ἥτις ἐκτείνεται ὑπὸ τὸν οὐρανόν, καθὼς καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν ἐν αὐτῇ; Ὁ Θεὸς καὶ μόνον αὐτός.

Ἐὰν ὁ Κύριος ἤθελε νὰ ἀναστείλῃ καὶ νὰ δεσμεύσῃ τὸν ζωογόνον ἀέρα, ποὺ ἀναπνέομεν,

Διότι, ἐὰν ἤθελε νὰ ἀποσύρῃ καὶ νὰ συγκρατήσῃ τὴν συντηροῦσαν τὸν κόσμον δύναμίν του καὶ νὰ κρατήσῃ παρ’ ἑαυτῷ τὴν ζωοποιοῦσαν τὸν ἄνθρωπον καὶ πᾶν ζῶον πνοήν του,

κάθε ζωντανὸς ὀργανισμὸς θὰ ἀπέθνησκεν ἀμέσως. Ὅλοι δὲ οἱ θνητοὶ θὰ κατήρχοντο εἰς τὸν τάφον νεκροί, εἰς τὴν γῆν ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐπλάσθησαν.

θὰ τελευτήσῃ τότε μαζὶ καὶ ἐν μιᾷ στιγμῇ κάθε ζωντανὴ σάρξ, καὶ κάθε θνητὸς ποὺ ζῇ εἰς τὴν γῆν, θὰ ἀπέλθῃ ἐκεῖ, ἀπὸ ὅπου καὶ ἐπλάσθη.

Ἐὰν σύ, ὦ Ἰώβ, δὲν δέχεσαι νουθεσίας καὶ συμβουλάς, ἄκουσε τώρα αὐτά· Δῶσε προσοχὴν εἰς τοὺς λόγους μου.

Ἐὰν δέ, ὦ Ἰώβ, δὲν δέχεσαι συμβουλάς, ἄκουε τουλάχιστον αὐτά, ποὺ θὰ εἴπω· βάλε μέσα εἰς τὰ αὐτιά σου τὴν φωνὴν τῶν λόγων μου.

Ἰδὲ σύ, ποὺ νομίζεις ὅτι ὁ Κύριος σὲ ἀδικεῖ, καὶ μάθε ὅτι ὁ Θεὸς μισεῖ τὰ παράνομα πράγματα, καταστρέφει καὶ ἐξολοθρεύει τοὺς πονηρούς. Εἶναι αἰωνίως ὁ ἀπολύτως δίκαιος.

Ἄνοιξε τὰ μάτια σου καὶ σύ, καὶ ἴδε Αὐτόν, ποὺ μισεῖ τὰ παράνομα καὶ καταστρέφει τοὺς πονηρούς. Ἴδε Τον, ὅτι εἶναι αἰωνίως καὶ παντοτεινὰ δίκαιος.

Εἶναι κατὰ τὴν γνώμην σου ἀσεβὴς ἐκεῖνος, ποὺ ἐλεύθερα ἠμπορεῖ νὰ πῇ εἰς τὸν παραβαίνοντα τὸν νόμον βασιλέα· «Παρανομεῖς» καὶ θὰ ἀποκαλέσῃ κάθε παρεκτρέπομενον ἄρχοντα, «ἀσεβέστατε»!

Εἶναι λοιπὸν ἀσεβὴς καὶ ἄδικος κατὰ τὴν γνώμην σου Αὐτός, ποὺ μετ’ ἐξουσίας λέγει εἰς τὸν παραβαίνοντα τὸν νόμον βασιλέα· «Παρανομεῖς»· καὶ εἰς κάθε παρεκτρεπόμενον ἄρχοντα· «Ἀσεβέστατε».

Αὐτὸς ποὺ δὲν ἐπτοήθη καὶ δὲν ὑπεστάλη ἐνώπιον ἐνδόξου καὶ ἰσχυροῦ ἀνθρώπου, οὔτε γνωρίζει νὰ ἀποδίδῃ τιμὰς καὶ κολακείας καὶ νὰ ἐκφράζεται μὲ θαυμασμὸν διὰ τοὺς παρανομοῦντος μεγάλους.

Αὐτός, ποὺ δὲν ἐντράπη ποτὲ πρόσωπον ἀνθρώπου, ὀσονδήποτε ἐνδόξου καὶ ἰσχυροῦ, οὐδὲ γνωρίζει νὰ τιμᾷ μεγάλους παρανομοῦντας, ὥστε νὰ θαυμάζωνται τὰ πρόσωπά των παρὰ τὰ φαῦλα ἔργα των.

Ἐξ ἀντιθέτου δέ, διὰ μερικοὺς κόλακας θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι εἶναι μάταιον νὰ κράζουν πρὸς τοὺς ἰσχυροὺς τῆς ἡμέρας καὶ νὰ ζητοῦν τὴν βοήθειαν ἐκ μέρους αὐτῶν. Διότι ἐφέρθησαν καὶ οἱ ἴδιοι παρανόμως, παρεθεώρησαν τοὺς ἀδυνάτους καὶ κατεπάτησαν τὸ δίκαιόν των.

Εἰς ὅσους δὲ στηρίζονται εἰς εὐνοίας ἰσχυρῶν, τὸ ὅτι κράζουν καὶ παρακαλοῦν ἄνδρα διαθέτοντα ἐπιρροήν, θὰ ἀποβῇ ἄνευ κέρδους καὶ εἰς πλήρη ματαίωσιν τῶν ἐλπίδων των, διότι ἔκαμαν χρῆσιν παρανομιῶν, παραμερίζοντες τοὺς ἀδυνάτους καὶ καταπατοῦντες τὸ δίκαιον αὐτῶν.

Διεψεύσθησαν αἱ προσδοκίαι των, διότι ὁ Θεὸς ἐπιβλέπει καὶ παρακολουθεῖ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων. Τίποτε δὲν διαφεύγει τὴν προσοχήν του ἀπὸ αὐτά, ποὺ πράττουν οἱ ἄνθρωποι.

Καὶ θὰ διαψευσθοῦν αἱ ἐλπίδες των, διότι ὁ Θεὸς εἶναι θεατὴς τῶν ἔργων τῶν ἀνθρώπων, δὲν ξεφεύγει δὲ τὴν προσοχήν του τίποτε ἀπὸ αὐτά, ποὺ πράττουν οὗτοι.

Οὔτε δὲ καὶ ὑπάρχει τόπος, διὰ νὰ κρυβοῦν αὐτοί, ποὺ διαπράττουν τὰς παρανομίας.

Οὔτε ὑπάρχει τόπος διὰ νὰ κρυβοῦν αὐτοί, ποὺ ποιοῦν τὰ ἄνομα ἔργα.

Καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ παράνομος νὰ στηρίζῃ τὰς ἐλπίδας του εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ οἰουδήποτε ἀνθρώπου.

Θὰ ἐπέλθῃ λοιπὸν ἄφευκτος ἡ τιμωρία των. Διότι, ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς εἶναι μάρτυς ἀλάνθαστος τῶν ἔργων των, δὲν θὰ ἐξαρτήσῃ πλέον τὴν κρίσιν Του ἀπὸ μαρτυρίας ἢ ἀπὸ ἀπολογίαν ἀνδρός.

Διότι ὁ Κύριος ἐπιβλέπει ὅλους καὶ δὲν πλανᾶται ποτέ. Κατανοεῖ καὶ τὰ πλέον ἀνεξιχνίαστα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πράγματα, ἔνδοξα καὶ ἐξαίρετα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ ἐξαριθμήσῃ.

Διότι ὁ Κύριος ἐπιβλέπει ὅλους καὶ δὲν πλανᾶται Αὐτός, ὁ Ὁποῖος κατέχει καὶ καταλαμβάνει εἰς τὸν νοῦν Του ἀνεξερεύνητα καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, τῶν ὁποίων δὲν ὑπάρχει ἀριθμός, ἀλλ’ εἶναι ἀναρίθμητα.

Ὁ Κύριος γνωρίζει τὰ ἔργα των. Ἀνατρέπει αὐτοὺς κατὰ τὴν νύκτα καὶ τοὺς ταπεινώνει.

Αὐτός, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει τῶν παρανομούντων τὰ ἔργα καὶ κατὰ τὴν διαρκειαν μιᾶς νυκτὸς θὰ τοὺς ἀναποδογυρίσῃ καὶ θὰ ταπεινωθοῦν.

Ἔσβησε τὸ φῶς τῶν ἀσεβῶν ὁ Κύριος καὶ τοὺς ἐξηφάνισε, διότι ὁρατοὶ ἦσαν ἐνώπιόν του αὐτοὶ καὶ τὰ ἔργα των·

Ἔσβησε δὲ καὶ ἐξηφάνισε τοὺς ἀσεβεῖς, καὶ οὗτοι κατεστραμμένοι ὁλοκληρωτικῶς ἐγένοντο ὁρατοὶ ἐνώπιον Αὐτοῦ.

διότι παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, δὲν ἀνεγνώρισαν καὶ δὲν ἐτήρησαν τὰς ἐντολάς του·

Διότι ἔκλιναν ἔξω καὶ παρεξετράπησαν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, δὲν ἔμαθον δὲ τὰ δικαιώματα Αὐτοῦ.

καὶ ἔγιναν ἔτσι αἰτία καὶ ἀφορμὴ νὰ φθάσῃ πρὸς αὐτὸν ἡ κραυγὴ τῶν ἀδικουμένων πενήτων, νὰ εἰσακουσθῇ ἡ κραυγὴ τῶν πτωχῶν καὶ ἀδυνάτων.

Οὕτω δὲ συνετέλεσαν εἰς τὸ νὰ φθάσῃ εἰς Αὐτὸν ἡ κραυγὴ τῶν ἀπροστατεύτων πτωχῶν, καὶ ὁ Θεὸς ἀσφαλῶς θὰ εἰσακούσῃ τὴν κραυγὴν ταύτην τῶν πτωχῶν.

Ὅταν δὲ ὁ Θεός δώσῃ εἰρήνην καὶ δικαίωσιν εἰς κάποιον, ποιὸς θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐκφέρῃ καταδικαστικὴν ἀπόφασιν; Ὅταν δὲ ἀπὸ ἀγανάκτησιν κρύψῃ καὶ ἀποστρέψῃ τὸ πρόσωπόν του, ποιὸς θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸν ἴδῃ; Αὐτὸς εἶναι κριτὴς ὁλοκλήρου ἔθνους, ὅπως ἐπίσης καὶ τοῦ ἑνὸς μόνον ἀνθρώπου.

Καὶ Αὐτὸς εἰσακούων τὴν κραυγὴν τῶν πτωχῶν θὰ παράσχῃ εἰρήνην καὶ ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὰ συνταράσσοντα αὐτοὺς δεινά, καὶ τότε τίς θὰ δυνηθῇ νὰ καταδικάσῃ ἢ νὰ διαταράξῃ αὐτούς; Καὶ θὰ κρύψῃ τὸ πρόσωπόν του ἀποσύρων τὴν προστασίαν του, καὶ τότε ποῖος θὰ ἴδῃ Αὐτὸν καὶ πάλιν εὐμενῶς ἐπιβλέποντα; Καὶ τοῦτο συμβαίνει τόσον, ὅταν πρόκειται περὶ ἔθνους ὁλοκλήρου, ὅσον καὶ ἐπὶ ἐνὸς μόνον ἀνθρώπου.

Αὐτὸς παραχωρεῖ ὡς βασιλέα ἄνθρωπον δόλιον καὶ ἰδιοτελῆ, ἔνεκα τῆς κακότητος τοῦ λαοῦ.

Αὐτὸς παραχωρεῖ νὰ βασιλεύῃ ἄνθρωπος ὑποκριτὴς καὶ ἰδιοτελὴς καὶ ἄδικος, ἕνεκα τῆς δυσκολίας καὶ δυστροπίας τοῦ λαοῦ.

Αὐτὰ δι’ ἐκεῖνον, ποὺ λέγει πρὸς τὸν ἰσχυρὸν Θεόν· «Ἔχω ἕως τώρα πάρει ἀπὸ σὲ τιμωρίας. Δὲν θὰ ζητήσω ἐγγύησιν καὶ ἐνέχυρον, ποὺ νὰ μὲ ἀσφαλίζῃ ἀπὸ ἄλλους.

Λέγω ταῦτα, διότι ἐκεῖνος, ποὺ λέγει εἰς τὸν ἰσχυρὸν Θεόν: «Ἔχω λάβει παρὰ σοῦ τιμωρίας· δὲν θὰ ζητήσω ἐνέχυρον, ποὺ νὰ μὲ ἀσφαλίζῃ καὶ ἀπὸ νέας τιμωρίας.

Εἶμαι ἀνίκανος ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου νὰ ἴδω τὸ ὀρθόν. Σύ, ὁ ἰσχυρός, δεῖξε μου, ἂν διέπραξα κάποιον ἀδικίαν καὶ ἐγὼ ὑπιόσχομαι νὰ μὴ τὴν ἐπαναλάβω εἰς τὸ μέλλον».

Εἶμαι ἀνίκανος ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου καὶ μὲ μόνας τὰς δυνάμεις μου νὰ ἴδω. Σὺ ὁ ἰσχυρὸς δεῖξε μου, ἐὰν ἔπραξα πρᾶξιν ἄδικον δὲν θὰ ἐπαναλάβω αὐτήν».

Μήπως σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν σου ἐκτίμησιν καὶ μὲ τὴν ἰδικήν σου γνώμην θὰ κανονίσῃ ὁ Θεὸς τὴν τιμωρίαν; Ἀλλὰ σὺ τὴν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ἐπιτρέψῃ ὁ Θεός, θὰ τὴν ἀπωθήσῃς, διότι ἔχεις τὴν ἀπαίτησιν νὰ ἐκλέξῃς σύ, καὶ ὄχι ἐγὼ ὁ Θεός. Ἐπάνω εἰς αὐτὰ τὰ μεγάλα θέματα τί γνωρίζεις, καὶ τί γνώμην ἔχεις, ὦ Ἰώβ; Ὁμίλησε.

Θὰ ἀκούσῃ αὐτὸς τὸ ἐρώτημα: «Μήπως κατὰ τὴν ἰδικήν σου γνώμην καὶ προτίμησιν θὰ ὤφειλεν ὁ Θεὸς νὰ πληρώσῃ καὶ νὰ τιμωρήσῃ τὴν ἀδικίαν αὐτήν; Διότι σὺ τὴν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ἐπιβάλῃ ὁ ἰσχυρός, θὰ τὴν ἀπωθήσῃς καὶ δὲν θὰ τὴν ἐγκρίνῃς, διότι ἔχεις τὴν ἀπαίτησιν σὺ νὰ ἐκλέξῃς καὶ ὄχι Ἐγὼ ὁ Θεός». Ἐμπρὸς λοιπόν, τί ἠξεύρεις, εἰπέ μας τὸ καὶ κατάστησον ἡμᾶς κοινωνοὺς τῆς σοφίας σου!

Διότι αὐτά, ποὺ εἴπαμε, εἶναι ἀληθινὰ καὶ σοφά. Ἄνδρες δὲ συνετοὶ θὰ εἴπουν τὰ ἴδια. Κάθε σοφὸς ἄνθρωπος θὰ ἀκούσῃ καὶ θὰ δεχθῇ τὰ λόγια μου αὐτά.

Δι’ αὐτὰ λοιπόν, ποὺ εἴπομεν ἀνωτέρω, οἱ ἔχοντες τὴν ἀληθινὴν τῆς καρδίας σύνεσιν θὰ εἴπουν τὰ εἰς τοὺς κατωτέρω 35-37 στίχους, κάθε ἄνθρωπος δέ, ποὺ ἔχει τὴν ἀληθινὴν σοφίαν, θὰ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ποὺ θὰ εἴπω.

Τὸ συμπέρασμα, εἶναι, ὅτι ὁ Ἰώβ δὲν ὡμίλησε μὲ σύνεσιν. Τὰ λόγια του δὲν ἦσαν λόγια σοφίας καὶ ἐπιστήμης.

Ὁ Ἰὼβ δὲν ὡμίλησε μὲ σύνεσιν, τὰ λόγια του δὲ δὲν ἐνεπνέοντο ἀπὸ ἀληθινὴν σοφίαν.

Δὲν ἀρκεῖ ὅμως νὰ παραδεχθῇς αὐτό, ποὺ εἶπα. Ἀλλὰ μάθε, ὦ Ἰώβ, ἀκόμη νὰ μὴ δώσῃς πλέον ἀνταπόκρισιν εἰς τὰς δοκιμασίας σου, ὅπως οἱ ἄφρονες, αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἐστερημένοι τῆς ἀληθινῆς σοφίας.

Δὲν εἶναι δὲ ἀρκετὸν να ἀναγνωρίσῃς τοῦτο, ἀλλὰ μάθε, ὦ Ἰώβ, να μὴ δώσῃς πλέον εἰς τὰς δοκιμασίας, ποὺ θὰ ὑποστῇς εἰς τὸ μέλλον, ἀνταπόκρισιν, καθὼς οἱ ἄφρονες καὶ στερούμενοι τῆς ἀληθινῆς σοφίας,

Τοῦτο δὲ καὶ διὰ νὰ μὴ προσθέσωμεν μὲ τὰ ἀσύνετα λόγια μας καὶ ἄλλας ἁμαρτίας εἰς τὰς μέχρι σήμερον διαπραχθείσας παρανομίας μας. Ἀσφαλῶς δὲ θὰ καταλογισθῇ εἰς βάρος μας ὡς ἀνομία, ὅταν λέγωμεν τέτοια λόγια ἐναντίον τοῦ Κυρίου».

διὰ νὰ μὴ προσθέσωμεν μὲ τὰ ἀσύνετα αὐτὰ λόγια μας καὶ ἄλλας ἁμαρτίας εἰς ὅσας ἐπράξαμεν μέχρι τοῦδε, ὠρισμένως δὲ θὰ λογαριασθῇ εἰς βάρος μας ὡς ἀνομία, ὅταν λέγωμεν τοιούτους λόγους ἐναντίον τοῦ Κυρίου».