Ἰώβ 36

Ὁ Ἐλιοὺς συνεχίζων τὸν λόγον του προσέθεσε·

Προσθέσας δὲ ὁ Ἐλιοὺς καὶ ἄλλα ἀκόμη εἰς τὰ ὑπ’ αὐτοῦ λεχθέντα εἶπεν:

«κάμε ἀκόμη ὀλίγην ὑπομονήν, διὰ νὰ σὲ διδάξω περισσότερα. Ὑπάρχουν ἐντός μου καὶ ἄλλα νοήματα, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ πῶ.

«Ὑπόμεινόν με ὀλίγον ἀκόμη καὶ ἀκουσέ με μὲ προσοχήν, διὰ νὰ διδάξω· διότι ὑπάρχουν μέσα μου καὶ ἄλλαι ἀκόμη σκέψεις, ποὺ θὰ τὰς ἐκφράσω διὰ λέξεων.

Θὰ πάρω τὴν σοφίαν καὶ γνῶσιν μου ἀπὸ παλαιότερα χρόνια. Ἀναντίρρητα θὰ εἶναι τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐγώ μὲ κάθε ἀλήθειαν καὶ εἰλικρίνειαν θὰ ἐκθέσω.

Θὰ ἀρχίσω καὶ θὰ ἀναλάβω τὴν γνῶσιν καὶ σοφίαν μου ἀπὸ μακράν, ἀπ’ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς τῶν πραγμάτων, διὰ τὰ ἔργα δὲ τοῦ Θεοῦ μου θὰ εἴπω λόγια δίκαια καὶ ἐπὶ τῆς ἀληθείας στηριζόμενα,

Συνεπῶς δὲν θὰ ἀκούσῃς οὔτε θὰ ἐννοήσῃς ἄδικα καὶ ἀσύστατα λόγια, χωρὶς καμμίαν ὠφέλειαν.

καὶ συνεπῶς οὐχὶ εἰς ἄδικα καὶ ἀσύστατα λόγια ἀδίκως καὶ ἀνωφελῶς θὰ προσέξῃς.

Μάθε, λοιπόν, ὅτι ὁ Κύριος οὐδέποτε θὰ ἀποστραφῇ καὶ θὰ ἀπαρνηθῇ τὸν ἄδολον καὶ ἀθῶον. Αὐτὸς εἶναι ἄπειρος εἰς δύναμιν, εἰς σύνεσιν καὶ σοφίαν.

Γνώριζε δέ, ὅτι ὁ Κύριος δὲν θὰ ἀποποιηθῇ οὔτε θὰ ἀπαρνηθῇ τὸν ἄκακον καὶ ἐνάρετον. Αὐτός, ποὺ εἶναι δυνατὸς καὶ εἰς δύναμιν καὶ σύνεσιν καρδίας.

Ποτὲ δὲ ἐξ ἄλλου δὲν θὰ δώσῃ ζωὴν πράγματι εὐτυχισμένην εἰς τὸν ἀσεβῆ. Πάντοτε ἀποδίδει καὶ θὰ ἀποδίδῃ τὸ δίκαιον εἰς τὸν ἀδικούμενον πτωχόν.

Κατ’ οὐδένα δὲ λόγον θὰ δώσῃ ζωὴν πράγματι εὐτυχισμένην εἰς τὸν ἀσεβῆ, ἐνῷ ἐξ ἐναντίας θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τὸν ἀδικούμενον πτωχόν.

Δὲν θὰ ἀποστρέψῃ τοὺς ὀφθαλμούς του καὶ τὴν προστασίαν του ἀπὸ τὸν δίκαιον. Θὰ ὑψώσῃ καὶ θὰ καθίσῃ τοὺς δικαίους μαζῆ μὲ τοὺς βασιλεῖς εἰς θρόνον ἔνδοξον. Θὰ τοὺς ἐνθρονίσῃ νικητάς, καὶ αὐτοὶ ἔτσι θὰ δοξασθοῦν.

Δὲν θὰ ἀποσύρῃ τοὺς προστατευτικοὺς ὀφθαλμούς του ἀπὸ τὸν δίκαιον, καὶ οἱ δίκαιοι θὰ εἶναι μετὰ βασιλέων εἰς θρόνον ἔνδοξον καὶ θὰ καθίσῃ αὐτοὺς νικητὰς καὶ θὰ ὑψωθοῦν.

Οἱ ἀσεβεῖς ὅμως θὰ εἶναι σὰν ἁλυσοδεμένοι, θὰ δεθοῦν σφιγκτὰ σὰν μὲ ἄθραυστα σχοινιὰ στενοχωριῶν καὶ στερήσεων.

Καὶ ὅσοι εἶναι σὰν ἁλυσοδεμένοι εἰς τὰς χεῖρας, λόγῳ τῶν θλίψεων, αὐτοὶ θὰ δεθοῦν σφιγκτὰ σὰν μὲ σχοινία στενοχώριας καὶ στερήσεων.

Θὰ καταστήσῃ ὁ Θεὸς γνωστὰ εἰς αὐτοὺς καὶ ὁλοφάνερα τὰ ἁμαρτωλά των ἔργα καὶ τὰ παραπτώματά των, διότι εἰς τὴν διάπραξιν αὐτῶν ἀπεδείχθησαν ἀδίστακτοι καὶ ἰσχυροί.

Καὶ θὰ καταστήσῃ ὁ Θεὸς γνωστὰ εἰς αὐτοὺς τὰ ἁμαρτωλὰ ἔργα των καὶ τὰ παραπτώματά των, διότι ἐπέδειξαν αὐθαίρετον καὶ βιαίαν δύναμιν.

Ἀλλὰ τοῦ δικαίου τὴν δέησιν θὰ τὴν ἀκούσῃ εὐμενῶς καὶ θὰ τὴν κάμῃ δεκτήν. Καί, ὅπως ἔχει ὑποσχεθῆ, θὰ θεωρήσῃ δικαίους καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐν μετάνοιᾳ θὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴν ἀδικίαν των.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς θὰ εἰσακούσῃ τὴν δέησιν τοῦ δικαίου ἀνθρώπου· καὶ συνεπῶς εἶπεν, ὅτι πρέπει νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστραφοῦν ἀπὸ τὰ ἄδικα ἔργα των.

Ἐκεῖνοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου, θὰ ὑποταχθοῦν εἰς αὐτὸν καὶ θὰ ἐφαρμόσουν τὰς ἐντολάς του, θὰ τελειώσουν τὰς ἡμέρας των μέσα εἰς τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ ἔτη τῆς ζωῆς των θὰ εἶναι ἔντιμα καὶ εὐτυχισμένα.

Ἐάν οἱ οὕτω παιδαγωγούμενοι ἄκουσουν καὶ δουλεύσουν εἰς τὸν Κύριον ὑποτασσόμενοι εἰς τὸν νόμον του, θὰ τελειώσουν τὰς ἡμέρας των μὲ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρόνια των μὲ τιμὰς καὶ δόξας.

Τοὺς ἀσεβεῖς ὅμως ὁ Κύριος δὲν θὰ τοὺς περισώσῃ οὔτε θὰ τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰς δυστυχίας, διότι αὐτοὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τὸν Κύριον καὶ διότι, ὅταν ἀκόμη ἐνουθετοῦντο, παρέμεναν ἀνυπάκοοι.

Τοὺς ἀσεβεῖς δὲ δὲν διασώζει, διότι δὲν θέλουν αὐτοὶ νὰ γνωρίσουν τὸν Κύριον ἐπιστρέφοντες διὰ μετανοίας εἰς Αὐτὸν καὶ διότι νουθετούμενοι διὰ τῶν θλίψεων καὶ τῆς ἄλλης παιδαγωγίας Αὐτοῦ ἦσαν ἀπειθεῖς καὶ ἀνυπάκοοι.

Ἐπίσης οἱ δόλιοι καὶ ὑποκριταὶ κρύπτουν μέσα εἰς τὴν καρδίαν των τὸν θυμὸν καὶ τὴν κακίαν των. Σκληρυμμένοι εἰς τὴν κακίαν των, δὲν θὰ βοήσουν μὲ τὴν προσευχήν των πρὸς τὸν Κύριον, ὅταν θὰ τοὺς ἔχῃ δέσει μὲ τὰς ἁλυσίδας τῶν θλίψεων.

Καὶ οἱ ὑποκριταὶ καὶ ἀνειλικρινεῖς εἰς τὸ ἐσωτερικόν των θὰ ἀντιτάξουν εἰς τὴν παιδαγωγίαν θυμὸν καὶ σκλήρυνσιν δὲν θὰ βοήσουν διὰ προσευχῆς πρὸς τὸν Κύριον, ὅταν δεθοῦν ὑπ’ Αὐτοῦ διὰ τῆς ἁλύσεως τῶν θλίψεων.

Αὐτοί, λοιπόν, θὰ ἀποθάνουν πρὸ καιροῦ, κατὰ τὰ χρόνια τῆς νεότητός των, ἡ δὲ βραχεῖα ζωή, ποὺ θὰ ζήσουν ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ βασανίζεται πληττομένη ἀπὸ ἐκδικητὰς ἀγγέλους.

Θὰ ἀποθάνῃ λοιπὸν προώρως καὶ κατὰ τοὺς χρόνους τῆς νεότητος ἡ ψυχή των, ἡ δὲ πέραν τοῦ τάφου ζωή των θὰ τιτρώσκεται καὶ θὰ πληγώνεται ἀπὸ τιμωροὺς ἀγγέλους,

Διότι ἔθλιψαν καὶ κατεπίεσαν τὸν ἀσθενῆ, τὸν ἀδύνατον, τὸν πτωχόν. Ἐξ ἀντιθέτου ὁ Κύριος θὰ φανερώσῃ τὸ δίκαιον τῶν πρᾴων καὶ ἡσύχων ἀνθρώπων.

εἰς ἀνταπόδοσιν τῶν ὅσων ἔθλιψαν ἀσθενῆ καὶ ἀδύνατον καὶ ἀνυπεράσπιστον τὸ δίκαιον ὅμως τῶν πράων καὶ ἡσύχων ἀνθρώπων θὰ τὸ φανερώσῃ ὁ Κύριος.

Ἐπὶ πλέον σὲ ἐκάλυψε καὶ σὲ προεφύλαξε ἀπὸ ἐχθρικὸν στόμα, ἕτοιμον νὰ σὲ καταπίῃ. Ἄβυσσος ἠπλώνετο ἐνώπιόν σου, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐχύνετο καὶ ἔρεεν ὀρμητικῶς τὸ νερό. Ἀντὶ δὲ νὰ καταποντισθῇς εἰς αὐτήν, ὅπως ἐφοβήθης, κατέβηκε διὰ σὲ ἡτοιμασμένη τράπεζα, γεμάτη ἀπὸ ἄφθονα καὶ εὔγευστα φαγητά.

Καὶ ἐπὶ πλέον σὲ ἐκάλυψε καὶ σὲ ἀπέκρυψεν ἀπὸ στόμα ἐχθρικόν, ἕτοιμον νὰ σὲ συκοφαντήσῃ· ἦτο ἐνώπιόν σου ἄβυσσος, ὑποκάτω τῆς ὁποίας ἐχύνετο καὶ ἔρρεεν ἄφθονον ὕδωρ, καὶ ἀντὶ νὰ ἐξαφανισθῇς εἰς αὐτήν, ὡς ἐφοβεῖσο, κατέβη ἑτοιμασμένη διὰ σὲ τράπεζα γεμάτη ἀπὸ ἄφθονα καὶ πολλὰ φαγητά.

Δὲν θὰ παραβλέψῃ οὔτε καὶ θὰ καθυστερήσῃ ὁ Θεὸς τὸ δίκαιον τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων.

Δὲν θὰ λείψῃ δὲ ἀπὸ τοῦ δικαίου ἀπόφασις δικαστικὴ ἀναγνωρίζουσα τὸ δίκαιόν του.

Ὁ θυμός του ὅμως θὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν διὰ τὴν ἀσέβειαν, ποὺ ἔδειξαν, μὲ τὰ δῶρα ποὺ ἐδέχοντο εἰς ἀνταμοιβὴν τῶν ἀδίκων ἀποφάσεών των, ὅταν ἔκριναν ὡς δικασταί.

Ἐπὶ τῶν ἀσεβῶν ὅμως θὰ εἶναι καὶ θὰ ἐκσπάσῃ θυμὸς διὰ τὴν ἀσέβειαν, ποὺ ἔδειξαν μὲ τὰ δῶρα, ποὺ ἐδέχοντο ὡς ἀνταμοιβὴν τῶν ἀδικιῶν των κατὰ τὴν ἄσκησιν τοῦ δικαστικοῦ ἀξιώματός των.

Ποτὲ ἃς μὴ γυρίσῃ ἀλλοῦ θεληματικὰ ὁ νοῦς καὶ ἡ προσοχή σου, ὅταν ἀσθενεῖς καὶ ἀδύνατοι ἄνθρωποι εὑρισκόμενοι εἰς ἀνάγκην σὲ παρακαλοῦν νὰ τοὺς βοηθήσῃς. Καὶ μὴ πτοηθῇς, μὴ ὑποσταλῇς ἐνώπιον ἀνθρώπων, ποὺ διαθέτουν δύναμιν καὶ ἐπιρροήν.

Μὴ σὲ παρεκκλίνῃ μὲ τὴν θέλησίν σου ὁ νοῦς σου δι’ ἀποκρύφων σκέψεων καὶ ἰδιοτελῶν ἐλατηρίων σου ἀπὸ τὰς παρακλήσεις τῶν ἀδυνάτων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς ἀνάγκην καὶ ζητοῦν τὸ δίκαιόν των, καὶ μὴ πτοηθῇς ἢ ἐντραπῇς τοὺς διαθέτοντας κραταιὰν δύναμιν καὶ ἐπιρροήν.

Μὴ ἀναβάλῃς τὴν βοήθειαν πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ τὴν ἀπόδοσιν δικαίου πρὸς τοὺς ἀδικουμένους ἕως τὴν νύκτα καὶ κατόπιν τοὺς διώξῃς ἰσχυριζόμενος ὅτι περιμένεις πολλοὺς ἄλλους.

Μὴ ἐπιποθήσῃς τὴν νύκτα τοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος ἐπέρχεται διὰ νὰ ἀναβοῦν καὶ ἀναφανοῦν ἐν τῇ ζωῇ νέαι γενεαὶ λαῶν ἀντὶ τῶν παλαιοτέρων, ποὺ ἀποθνήσκουν.

Πρόσεξε νὰ μὴ διαπράξῃς ποτὲ ἄτοπα ἔργα. Ἀποφεύγων αὐτὰ θὰ γλυτώσῃς ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ τὴν δυστυχίαν.

Ἀλλὰ πρόσεξε νὰ μὴ πράξῃς ποτὲ ἄτοπα· διότι λόγῳ τῆς προφυλάξεώς σου ἀπὸ αὐτὰ θὰ ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ δυστυχίαν σου.

Ἰδού, ὁ Κύριος εἶναι πανίσχυρος καὶ μὲ τὴν ἄπειρον δύναμίν του ἐπιβάλλεται ἀπολύτως. Ποιὸς ἐξουσιαστὴς τοῦ ἐπιγείου καὶ οὐρανίου κόσμου εἶναι ὅμοιος μὲ αὐτόν;

Ἰδοὺ ὁ Ἰσχυρὸς καὶ Παντοδύναμος θὰ ἐμφανίζεται πάντοτε κραταιὸς διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Διότι ποῖος ἄλλος εἶναι σὰν Αὐτὸς ἐξουσιαστής;

Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ κρίνῃ καὶ νὰ ἐλέγξῃ τὰ ἔργα του; Ποιὸς ἠμπορεῖ ποτὲ νὰ εἴπῃ πρὸς αὐτόν· Διέπραξες ἀδικίαν;

Ποῖος δὲ εἶναι αὐτός, ποὺ ἠμπορεῖ νὰ ἐξετάζῃ τὰ ἔργα του; Ἢ ποῖος ἔλαβε ποτὲ τὴν τόλμην νὰ εἴπῃ· «ἔπραξεν ἄδικα»;

Ἔχε πάντοτε εἰς τὸν νοῦν καὶ εἰς τὴν καρδίαν ὅτι ἰδικά του ἔργα εἶναι καὶ τὰ μεγάλα ἔργα, διὰ τῶν ὁποίων μεγάλοι ἄνδρες ἔγιναν ἄρχοντες.

Ἐνθυμοῦ πάντοτε, ὅτι εἶναι μεγάλα τὰ ἔργα του, ἐπὶ τῶν ὁποίων κατέστησεν Αὐτὸς ἄρχοντας καὶ κυβερνήτας ἀνθρώπους.

Ἀντιθέτως, κάθε ἄνθρωπος ἐξετάζων τὸν ἑαυτόν του πείθεται ὅτι εἶναι ἀδύνατος. Πόσοι καὶ πόσοι θνητοὶ πληγώνονται συνεχῶς καὶ ἀποθνήσκουν!

Ἀντιθέτως κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἀδύνατος καὶ βλέπει εἰς τὸν ἑαυτόν του, πόσοι θνητοὶ πληγώνονται συνεχῶς καὶ ἀποθνήσκουν.

Ἰδού, ὁ Παντοδύναμος εἶναι μέγας καὶ πολὺς καὶ δὲν εἴμεθα εἰς θέσιν ἡμεῖς νὰ τὸν γνωρίσωμεν εἰς ὅλην αὐτοῦ τὴν ἄπειρον τελειότητα. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν αὐτοῦ εἶναι ἄπειρος.

Ἰδοὺ ὁ Παντοδύναμος εἶναι μέγας καὶ πολὺς καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὸν γνωρίζω μὲν καθ’ ὅλην του τὴν ἄπειρον τελειότητα. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν του εἶναι ἄπειρος καὶ ἀπέραντος.

Ἐν τῇ παντοδυναμίᾳ του ἔχει τὴν δυνατότητα καὶ αὐτὰς τὰς σταγόνας τῆς βροχῆς νὰ μετρήσῃ, τὰς σταγόνας αἱ ὁποῖαι χύνονται ἀσυγκράτητοι διὰ τῆς βροχῆς ἀπὸ τὰ σύννεφα.

Εἶναι δὲ δυνατὴ εἰς Αὐτὸν ἡ ἀρίθμησις τῶν σταγόνων τῆς βροχῆς, καὶ αἱ σταγόνες αὐταὶ ἀνασυρόμεναι διὰ τῆς ἐξατμίσεως ἀπὸ τὰς θαλάσσας καὶ τοὺς ποταμοὺς χύνονται ὡς εἰς δεξαμενήν τινα εἰς νεφέλην, διὰ νὰ διαλυθῇ αὕτη εἰς βροχήν.

Θὰ ρεύσουν, ὅπως ἀπὸ παλαιότατα ἔτη τὰ νερὰ ἀπὸ τὰ νέφη, θὰ πλημμυρίσουν καὶ θὰ ἐκχειλίσουν ἀπεξηραμμένοι χείμαρροι. Τὰ νέφη σκεπάζουν εἰς τόσην μεγάλην ἔκτασιν τὸν ὁρίζοντα, ὥστε ρίπτουν τὴν σκιάν των εἰς ἀναρίθμητα πλήθη ἀνθρώπων.

Καὶ θὰ ρεύσουν αἱ ἀπὸ παλαιῶν χρόνων πίπτουσαι βροχαί, τὰ νέφη δὲ σκεπάζουν εἰς τόσον μεγάλην ἔκτασιν τὸν ὁρίζοντα, ὥστε ρίπτουν τὴν σκιάν τους εἰς ἀναριθμήτους ἀνθρώπους.

Ὁ Θεός εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ὥρισεν ὥραν ἐργασίας καὶ ὥραν ἀναπαύσεως καὶ εἰς αὐτὰ τὰ κτήνη. Γνωρίζουν δὲ αὐτὰ τὴν ὡρισμένην ὥραν, ποὺ θὰ κοιτασθοῦν εἰς τὴν φάτνην των.

Ὁ Θεὸς ὥρισεν ὤραν ἐργασίας καὶ ἀναπαύσεως καὶ εἰς τὰ κτήνη, γνωρίζουν δὲ αὐτὰ τὴν τεταγμένην ὤραν τῆς κοίτης των καὶ τῆς φωλεᾶς των.

Ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν τῶν θαυμάτων εἶναι νὰ μὴ μείνῃ ἐκστατικὴ ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, καὶ νὰ μὴ διασαλευθῇ πάλλουσα ἰσχυρῶς ἡ καρδία σου, ὡς ἐὰν θέλῃ νὰ ὁρμήσῃ ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα σου;

Ὅλα αὐτὰ τὰ καταπληκτικὰ γίνονται τόσον κανονικὰ καὶ συχνά, ὥστε δὲν φεύγει ἀπὸ τὸν τόπον της ἡ διάνοιά σου, οὔτε ἀλλάσσει τόπον ἡ καρδία σου, ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸ σῶμα σου.

Σκέψου, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐννοήσῃς τὰς ἀπεριορίστους ἐκτάσεις τῆς νεφέλης, ποὺ καταλαμβάνει τὸν ὁρίζοντα, ὥστε νὰ ἀποτελῇ τρόπον τινὰ τὸν θρὸνον τοῦ ἐπὶ τῶν νεφῶν καθημένου Θεοῦ!

Καὶ ἐὰν εἶναι δυνατὸν εἰς τινὰ νὰ κατανοήσῃ τὰς ἐπεκτάσεις τῆς νεφέλης, ἡ ὁποία ἐκτείνεται εἰς ἴσην ἔκτασιν πρὸς τὸν ὁρίζοντα, ὥστε νὰ ἀποτελέσῃ τὴν σκηνὴν τοῦ ἐπὶ τῶν νεφελῶν καθημένου Θεοῦ.

Καὶ ἰδού, ἀφοῦ ἐκσπάσῃ μεγάλη θύελλα, ἔπειτα θὰ δώσῃ εἰς ὅλον τὸν οὐρανὸν τὸ γλυκὺ οὐράνιον τόξον, τὸ ὁποῖον θὰ σκεπάσῃ καὶ αὐτὰς τὰς ρίζας τῆς θαλάσσης.

Καὶ ἰδοὺ κατόπιν θυέλλης θὰ ἐξαπλώσῃ εἰς ὅλον τὸν ὁρίζοντα τὸ οὐράνιον τόξον καὶ θὰ καλύψῃ τὰς ρίζας τῆς θαλάσσης ὑψούμενον ἀπὸ τὸ ἕν ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον ὁρίζοντος καὶ θαλάσσης.

Καὶ μὲ τὰ μεγαλοπρεπῆ αὐτὰ φυσικὰ φαινόμενα κρίνει καὶ τιμωρεῖ ὁ Θεὸς τοὺς λαούς, ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτόν. Ὅπως ἐπίσης μὲ τὰ ἴδια αὐτὰ φυσικὰ φαινόμενα δίδει τροφὴν εἰς πλῆθος ἀνθρώπων.

Εἶναι δὲ τόσον μεγάλα καὶ δυνατὰ τὰ φαινόμενα τῆς βροχῆς καὶ τῆς θυέλλης, ὥστε μὲ αὐτὰ ὁ Θεὸς θὰ κατακρίνῃ καὶ θὰ τιμωρήσῃ τοὺς μακρυνομένους ἀπὸ αὐτὸν λαούς, θὰ δίδῃ δὲ τροφὴν εἰς ἰσχυρὸν καὶ μέγαν ἀριθμὸν ἀνθρώπων.

Εἰς τὰ χέρια του κρύπτει τὸ φῶς τῆς ἀστραπῆς καὶ τοῦ κεραυνοῦ. Δίδει ἐντολὴν εἰς τὴν νεφέλην πότε θὰ ἐκραγῇ ὁ κεραυνὸς ἐναντίον ἐκείνου, ποὺ ἐξεγείρεται κατὰ τοῦ Θεοῦ.

Εἰς χεῖρας του ἐκάλυψε τὸ φῶς τοῦ κεραυνοῦ καὶ ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τὴν νεφέλην, πότε θὰ ἐξαπολυθῇ δι’ αὐτῆς ὁ κεραυνὸς κατὰ τοῦ συναντωμένου ἀντιπάλου.

Διὰ τοῦ φαινομένου αὐτοῦ εἰδοποιεῖ καὶ προαναγγέλλει ὁ Κύριος εἰς τὸν φίλον του περὶ τῆς προσεχοῦς τιμωρίας τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἀπέκτησεν ἀδίκως περιουσίαν.

Θὰ ἀναγγείλῃ περὶ τῆς ἐξαπολύσεως τοῦ κεραυνοῦ ὁ Κύριος εἰς τὸν φίλον αὐτοῦ, προφυλάσσων ἀπὸ τῆς καταστροφῆς τὴν κτῆσιν αὐτοῦ καὶ πληροφορῶν περὶ ἀδικίας διὰ φθορᾶς τῶν ἀδίκως κτηθέντων.