Ἰώβ 9

Ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ καὶ εἶπεν·

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰὼβ εἶπεν:

«ἀναγνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ ὁμολογῶ ὅτι ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα. Διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνας θνητὸς ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἀναμάρτητος καὶ δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου;

«Ἀληθῶς γνωρίζω καὶ συμφωνῶ μαζί σου ὅτι οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα. Οἱ δίκαιοι ὄντως προστατεύονται ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἀλλὰ πῶς θὰ γίνῃ δίκαιος ὁ θνητὸς ἄνθρωπος πλησίον τοῦ Κυρίου;

Ἐὰν δὲ κανεὶς ἀρνηθῇ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα καὶ θελήσῃ νὰ ἔλθῃ εἰς ἀντιδικίαν μὲ τὸν Κύριον, δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποκριθῇ καὶ νὰ φέρῃ ἀντίρρησιν οὔτε εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς χιλίους λόγους, ποὺ θὰ εἴπῃ εἰς κατηγορίαν του ὁ Κύριος.

Κανεὶς δὲν εἶναι δίκαιος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Διότι, ἐὰν θελήσῃ κανεὶς νὰ κριθῇ μὲ τὸν Κύριον καὶ νὰ θέσῃ ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὸ δίκαιον τῆς κρίσεώς του, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτόν, ἀλλὰ θὰ μείνῃ ἄναυδος, διὰ νὰ μὴ ἀντιλέξῃ οὔτε εἰς ἕνα λόγον ἀπὸ τοὺς χιλίους λόγους κατηγορίας, ποὺ θὰ τοῦ εἴπῃ ὁ Κύριος.

Ἄναυδος θὰ μείνῃ ὁ ἄνθρωπος, διότι ὁ Κύριος εἶναι ὁ πάνσοφος κατὰ τὸν νοῦν, παντοδύναμος καὶ μέγας. Ποιὸς ποτέ, σκληρύνας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀντιταχθεὶς πρὸς τὸν Θεόν, ἠμπόρεσε νὰ βαστάσῃ τὴν ὀργήν του;

Θὰ ἀποστομωθῇ πᾶς τις καὶ θὰ μείνῃ ἄφωνος ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, διότι ὁ Κύριος εἶναι σοφὸς κατὰ τὴν διάνοιαν καὶ κραταιὸς καὶ μέγας. Ποῖος σκληρύνας τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀντιταχθεὶς μετὰ πείσματος εἰς Αὐτόν, ἀντέσχε καὶ ἠμπόρεσε νὰ βαστάσῃ τὴν ὀργήν του;

Αὐτὸς εἶναι ποὺ παλαιώνει καὶ ἀχρηστεύει τὰ ὄρη, χωρὶς ἐκεῖνα νὰ ἀντιληφθοῦν τίποτε. Αὐτὸς τὰ καταστρέφει ἐπάνω εἰς τὴν ὀργήν του.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ τὰ ἀγήραστα ὄρη τὰ γηράσκει καὶ τὰ ἐξαφανίζει τόσον εὔκολα, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνονται ταῦτα τὸν ἐξαφανισμόν τους· αὐτὸς καταστρέφει ταῦτα, ἀρκεῖ μόνον νὰ ὀργισθῇ κατ’ αὐτῶν.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ σείει ἐκ θεμελίων καὶ συγκλονίζει τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν καὶ διαταράσσει τοὺς στύλους, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὐτὴ ἔχει θεμελιωθῆ.

Αὐτὸς σείει τὴν ἐκτεινομένην ὑπὸ τὸν οὐρανὸν γῆν ἀπὸ τὰ θεμέλια της, οἱ ἀμετακίνητοι δὲ στῦλοι, ἐπὶ τῶν ὁποίων αὕτη στηρίζεται, σαλεύονται ὑπ’ Αὐτοῦ.

Ὁ Κύριος εἶναι πού, ὅταν θέλῃ, διατάσσει τὸν ἥλιον καὶ δὲν ἀνατέλλει. Πρὸς τὰ ἄστρα δὲ ἔχει τόσην δύναμιν, ὥστε νὰ μπορῇ νὰ κρατῇ αὐτὰ κλεισμένα καὶ σφραγισμένα.

Αὐτὸς διατάσσει τὸν ἥλιον καὶ παύει οὗτος νὰ ἀνατέλλῃ, ἀπέναντι δὲ τῶν ἄστρων ἔχει τόσην δύναμιν, ὥστε κρατεῖ αὐτὰ ἐγκεκλεισμένα ὡς ὑπὸ σφραγῖδα.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ μὲ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνην τὴν ἰδικήν του δύναμιν ἀπλώνει τὸν οὐρανὸν καὶ βαδίζει ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, ὡς ἐπάνω εἰς τὴν ξηράν,

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ ἐξήπλωσε μόνος καὶ ἐτέντωσεν ἅπαξ διὰ παντὸς ὑπεράνω μας τὸν οὐρανὸν ὡσὰν σκηνήν, καὶ αὐτὸς περιπατεῖ ἐπὶ τῆς θαλάσσης σὰν ἐπὶ ξηρᾶς.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐδημιούργησε καὶ διατηρεῖ εἰς τὴν ὕπαρξιν τοὺς ἀστερισμοὺς τῆς Πλειάδος, τὸν Ἔσπερον καὶ τὸν Ἀρκτοῦρον τοῦ νοτίου ἠμισφαιρίου ὡς ἐὰν εἶναι κλεισμένοι εἰς δωμάτια.

Αὐτὸς ἐποίησε καὶ διατηρεῖ τοὺς ἀστερισμούς τς, Πλειάδος καὶ του Ὠρίωνος καὶ τῆς Ἄρκτου καὶ τοὺς ὡς εἰς δωμάτια ἐγκεκλεισμένους ἀστερισμοὺς τοῦ Νοτίου ἠμισφαιρίου,

Αὐτὸς εἶναι που κάμνει ἀναρίθμητα μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα ἔργα, ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά.

ὁ Ὁποῖος ποιεῖ ἔργα μεγάλα καὶ ἀνεξερεύνητα καὶ ἔνδοξα καὶ καταπληκτικά, τὰ ὁποῖα δὲν ἀριθμοῦνται

Ἐὰν περάσῃ ὁ Θεὸς ἐμπρός μου, δὲν τὸν βλέπω καθόλου. Ἐὰν διέλθῃ κοντά μου, οὔτε κἂν καὶ θὰ τὸν ἀντιληφθῶ.

Ἐὰν περάσῃ ὁ Θεὸς ἀπ’ ἐπάνω μου, δὲν θὰ τὸν ἴδω διόλου· ἐὰν διέλθῃ ἀπὸ πλησίον μου, οὐδὲ κὰν θὰ λάβω γνῶσιν τούτου.

Ἐὰν θελήσῃ νὰ ἀφαιρέσῃ κάτι, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ; Ἢ ποιὸς εἶναι εἰς θέσιν νὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Διατί τὸ ἔκαμες;

Ἐὰν ἀφαιρέσῃ καὶ ἁρπάσῃ τι, ποῖος δύναται νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ καὶ νὰ τὸν ἐμποδίσῃ; Ἢ ποῖος θὰ εἴπῃ εἰς αὐτόν: Τί ἔκαμες;

Διότι αὐτὸς μόνος ἠμπορεῖ νὰ ἀποτρέψῃ καὶ ν’ ἀπομακρύνῃ τὴν ὀργήν του. Κάτω ἀπὸ τὴν παντοδυναμίαν του κάμπτονται καὶ αὐτὰ τὰ κήτη, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν θάλασσαν τὴν ὑπὸ τὸν οὐρανόν.

Κανεὶς δὲν τολμᾷ νὰ ἐμποδίσῃ Αὐτόν. Διότι, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ ὀργή του, Αὐτὸς καὶ μόνος στρέφει αὐτὴν ἀλλαχοῦ καὶ ἀπομακρύνει αὐτήν. Ὑπ’ Αὐτοῦ καὶ τὰ μεγάλα κήτη, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν κάτωθι τοῦ οὐρανοῦ ἐκτεινομένην θάλασσαν, ἐκάμφθησαν.

Ἐὰν θέλῃ, κάμνει δεκτὴν τὴν παράκλησίν μου. Εἰς τὴν κρίσιν του ἐπαφίενται τὰ παράπονά μου.

Ἐὰν δὲ ἀποκριθῶ εἰς Αὐτὸν καὶ μὲ ἀκούσῃ, θὰ διακρίνῃ ἄραγε καὶ θὰ δικάσῃ τοὺς λόγους μου τούτους;

Ὅσον καὶ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι εἶμαι δίκαιος, δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ὑποχρεοῦται νὰ ἀκούσῃ τὴν προσευχήν μου. Ἐγὼ ὅμως ἔχω τὴν ἀνάγκην νὰ τὸν ἱκετεύω ζητῶν τὸ ἔλεός του.

Διότι καὶ ἐὰν ἀκόμη παρουσιασθῶ κάπου ὡς δίκαιος, δὲν θὰ μὲ εἰσακούσῃ, διότι καὶ τότε θὰ ἔχω ἀνάγκην να ἐπικαλεσθῶ ἱκετευτικῶς τὴν ἐπιεικῆ του κρίσιν.

Ὅταν ὅμως τὸν παρακαλῶ καὶ δὲν κάνῃ δεκτὴν τὴν δέησίν μου, ἀμφιβάλλω ἂν ἔχῃ κάμει δεκτὴν τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς μου.

Καὶ ἐὰν καλέσω Αὐτὸν διὰ προσευχῆς καὶ δὲν μὲ ἀποδοκιμάσῃ, ἀλλὰ σιωπηλῶς μὲ ἐνθαρρύνῃ, δὲν πιστεύω ὅτι ἔχει εἰσακούσει τὴν φωνήν μου.

Ἐὰν παρουσιασθῶ ἐνώπιόν του μὲ ἀλαζονικὴν πεποίθησιν εἰς τὴν δικαιοσύνην μου, φοβοῦμαι, μήπως τελικῶς μὲ συντρίψῃ μέσα εἰς τὴν καταιγίδα καὶ τὸ σκότος τοῦ θανάτου. Ἄλλωστε πολλὰ εἶναι τὰ συντρίμματα, ποὺ μοῦ ἔχει ἐπιφέρει, μολονότι ἐγὼ νομίζω ὅτι χωρὶς λόγον.

Προβάλλων ἐνώπιον Αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην μου φοβοῦμαι, μήπως μὲ κονιορτοποιήσῃ διὰ θυέλλης καὶ καταιγίδος· πραγματικῶς δὲ ἔχει κάμει πολλὰ τὰ συντρίμματά μου, καίτοι ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ ὅτι εἶμαι αἰτία τούτων.

Εἶναι πολλὰ καὶ δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ ἀναπνεύσω καὶ νὰ ζωογονηθῶ· μὲ ἐγέμισε πικρίαν.

Ναί· εἶναι πολλά, διότι δὲν μὲ ἀφήνει οὔτε νὰ ἀναπνεύσω, μὲ ἐγέμισε δὲ πικρίαν.

Διὰ τῆς παντοδυναμίας του κυριαρχεῖ εἰς τὸ σύμπαν καὶ εἰς τοὺς πάντας. Ποιὸς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὰς δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις του;

Καὶ ὅσον μὲ ἀφορᾷ εἰς τὴν δύναμιν, ἐπικρατεῖ ὡς παντοδύναμος καὶ δὲν ἔχει ἄλλον ἰσχυρότερόν του. Ποῖος λοιπὸν θὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του;

Ἐὰν τολμήσω νὰ εἴπω, ὅτι εἶμαι ἀναμάρτητος καὶ δίκαιος, τὸ στόμα μου θὰ ἐκστομίσῃ ἀσέβειαν. Ἐὰν ἰσχυρισθῶ ὅτι εἶμαι ἀκέραιος καὶ ἄμεμπτος, θὰ φανῶ σοφιστευόμενος καὶ παραλογιζόμενος.

Κανείς. Οὔτε ἐγὼ λοιπόν. Διότι ἐὰν παρουσιασθῶ ἐνώπιον Του ὡς δίκαιος, τὸ στόμα μου θὰ ἀποδειχθῇ ψευδομένον καὶ ἀσεβές· καὶ ἐὰν ὑποστηρίξω ὅτι εἶμαι ἄμεμπτος καὶ ἀθῷος, θὰ καταντήσω νὰ ἀποδειχθῶ διεστραμμένος καὶ ἀνάποδος.

Ἐάν ὑπέπεσα εἰς βαρύ τι ἁμάρτημα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν τὸ γνωρίζω. Ἕνα μόνον γνωρίζω, ὅτι σβήνει ἡ ζωή μου.

Διότι καὶ ἐὰν παρουσιάσας τὸν ἑαυτόν μου δίκαιον ἠσέβησα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, δὲν γνωρίζω τοῦτο διὰ τῆς συνειδήσεώς μου· παρὰ τὸ ὅτι ὅμως ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ καταμαρτυρεῖ, ἡ ζωή μου ἐκλείπει ἀπὸ τὰς τιμωρίας καὶ θλίψεις.

Διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ εἶπα· Τὸν μεγάλον καὶ τὸν ἰσχυρὸν ἐξ ἴσου τοὺς καταστρέφει ἡ θεία ὀργή.

Δι’ αὐτὸ εἶπα: Τόσον τὸν μέγαν εἰς ἀρετήν, ὅσον καὶ τὸν καταδυναστεύοντα καὶ καταπιέζοντα τοὺς πλησίον, καταστρέφει ἐξ ἴσου ἡ θεία ὀργή.

Διότι οἱ φαῦλοι ὑπόκεινται εἰς ἀποτροπιαστικὸν θάνατον. Ἀλλὰ καὶ οἱ δίκαιοι ἐμπαίζονται διὰ τὰ παθήματά των.

Διότι καὶ οἱ φαῦλοι πλήττονται διὰ θανάτου ἀπαισίου, ἀλλὰ καὶ οἱ δίκαιοι γίνονται ἀντικείμενον γέλωτος μὲ τὰ παθήματά των.

Διότι καὶ οἱ δίκαιοι παραδίδονται πολλὲς φορὲς εἰς τὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν. Ὁ δὲ Κύριος σκεπάζει καὶ συγκαλύπτει τὰ πρόσωπα τῶν ἀδίκων κριτῶν τῆς γῆς. Ἐὰν δὲ δὲν τὰ σκεπάζῃ ὁ Κύριος, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὰ σκεπάζει καὶ τὰ ἀποκρύπτει;

Διότι καὶ οἱ δίκαιοι ἔχουν παραδοθῇ πολλάκις εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὴν διάκρισιν τοῦ ἀσεβοῦς. Ὁ Θεὸς σκεπάζει καὶ δὲν φανερώνει τὰ ἄδικα πρόσωπα τῶν δικαστῶν τῆς γῆς. Ἐὰν δὲ δὲν εἶναι Αὐτός, ποὺ τὰ σκεπάζει, ποῖος λοιπὸν εἶναι ὁ συγκαλύπτων αὐτά;

Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μου εἶναι ἐλαφρότερος καὶ ταχύτερος ἀπὸ τὸν δρομέα, ποὺ τρέχει γρήγορα. Ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς μου.

Τῆς ἰδικῆς μου δὲ ζωῆς ὁ χρόνος εἶναι ἐλαφρότερος ἀπὸ δρομέα, ποὺ τρέχει γρήγορα· ἐπέρασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, αἱ ἡμέραι μου καὶ δὲν εἶδον καλὸν καὶ εὐτυχίαν τινά.

Μήπως τὰ πλοῖα, καθὼς διασχίζουν τὴν θάλασσαν, ἀφήνουν ὀπίσω των ἴχνος τῆς διαβάσεώς των ἢ ὁ ἀετός, ποὺ πετᾷ εἰς τὸν ἀέρα καὶ ζητεῖ τὴν τροφήν του;

Ἢ μήπως ὑπάρχει εἰς τὰ πλοῖα ἴχνος τῆς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν διέπλευσαν, ἢ ἴχνος τῆς διαβάσεως τοῦ ἀετοῦ ποὺ πετᾷ, ὅταν ζητῇ νὰ ἁρπάσῃ τὸ θήραμά του; Ἄλλο τόσον ἀφῆκαν ἴχνη τῆς διαβάσεώς των καὶ αἱ ἡμέραι μου, ποὺ ἐπέρασαν γρήγορα, ὅπως γρήγορα πετᾷ καὶ ὁ ἀετός.

Ἐὰν εἴπω: Θὰ λησμονήσω τὰ παθήματά μου, θὰ παύσω νὰ ὁμιλῶ τελείως δι’ αὐτά· τότε, ἀφοῦ σκύψω μὲ τὸ πρόσωπόν μου πρὸς τὰ κάτω, θὰ ἀναστενάξω.

Πῶς νὰ μὴ παραπονοῦμαι λοιπόν; Διότι καὶ ἐὰν εἴπω, θὰ ξεχάσω νὰ ὁμιλῶ καὶ θὰ παύσω νὰ λαλῶ, τότε θὰ σκύψω μὲ τὸ πρόσωπόν μου κάτω καὶ θὰ στενάζω.

Συγκλονίζομαι εἰς ὅλα τὰ μέλῃ τοῦ σώματός μου. Διότι γνωρίζω, ὅτι δὲν θὰ μὲ καταστήσῃς ἀθῶον καὶ ἀνένοχον, καὶ δὲν θὰ μὲ ἀφήσῃς διὰ τοῦτο ἀτιμώρητον.

Σείομαι ὁλόκληρος μὲ ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματός μου, διότι ἠξεύρω ὅτι δὲν θὰ μὲ εὕρῃς καὶ δὲν θὰ μὲ ἀφήσῃς ἀνένοχον καὶ ἀθῷον καὶ δὲν θὰ μοῦ συγχωρήσῃς τὴν ἐνοχήν.

Ἀλλὰ ἀφοῦ εἶμαι ἀσεβής, διατί νὰ μὴ ἔχω ἀποθάνει ἕως τώρα;

Ἀφοῦ δὲ εἶμαι ἀσεβὴς καὶ δι’ αὐτὸ τιμωροῦμαι, διατί δὲν ἀπέθανα ἕως τώρα, ὥστε νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὰ δεινά μου;

Ἐὰν λουσθῶ πνευματικῶς καὶ γίνω λευκότερος ἀπὸ τὸ χιόνι καὶ ἂν καθαρισθῶ μὲ χέρια ὁλοκάθαρα,

Πρὸς τί νὰ ζῶ καὶ νὰ μὴ ἀποθάνω; Διότι καὶ τώρα ποὺ ζῶ, ἐὰν λουσθῶ μὲ χιόνι, ὥστε νὰ γίνει λευκὸς σὰν αὐτό, καὶ ἂν καθαρισθῶ μὲ χέρια καθαρά, πάντοτε θὰ μὲ εὑρίσκῃς ἀκάθαρτον

εἶμαι καὶ πάλιν ἀρκετὰ ρυπαρὸς ἐνώπιόν σου, ὥστε καὶ αὐτὴ ἡ ἐνδυμασία μου νὰ μὲ συχαίνεται.

πάλιν θὰ μὲ βάψῃς πάρα πολὺ μὲ ρύπον, ὥσε καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ σιχαίνωμαι τὰ ἐνδύματά μου

Διότι σύ, Κύριε, δὲν εἶσαι ἄνθρωπος, ὅπως ἐγώ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐγὼ νὰ ἀντιδικήσω καὶ νὰ ζητήσω νὰ ἔλθωμεν μαζῆ εἰς ἀντιδικίαν.

Θὰ τιμωροῦμαι λοιπὸν διαρκῶς. Διότι δὲν εἶσαι ἄνθρωπος σὰν ἐμέ, πρὸς τὸν ὁποῖον νὰ ἀντιδικήσω καὶ νὰ ζητήσω, ἵνα ἔλθωμεν καὶ οἱ δύο μαζὶ εἰς κρίσιν.

Εἴθε νὰ ὑπῆρχε κάποιο μεσάζον πρόσωπον μεταξύ μας, τὸ ὁποῖον νὰ ἠμποροῦσε νὰ δικάσῃ μεταξὺ ἡμῶν, ἀφοῦ ἀκούσῃ καὶ τοὺς δύο.

Εἴθε νὰ ὑπῆρχε μεταξύ μας ὁ μεσίτης, ὁ ὁποῖος καὶ νὰ εἶναι δυνατὸς νὰ ἐλέγχῃ καὶ νὰ ἀκούῃ μεταξὺ τῶν δύο μας, ἐπιβάλλων εἰς ἡμᾶς τὴν κρίσιν καὶ ἀπόφασίν του.

Ἂς μὲ ἀπαλλάξῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ράβδον τῶν συμφορῶν μου καὶ ἂς μῂ μὲ συγκλονίζῃ καὶ ἂς μὴ μὲ στροβιλίζῃ ὁ φόβος του.

Ἂς μὲ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὴν ράβδον τῶν συμφορῶν, ὁ φόβος δὲ ποὺ μὲ ἐκυρίευσεν ἀπὸ τὰ ἀλλεπάλληλα πλήγματα τῆς ράβδου του, ἂς μὴ μὲ ταράττῃ καὶ μὲ φέρῃ ἄνω - κάτω.

Ἄφοβος δὲ τότε, θὰ ἠμπορῶ νὰ ὁμιλῶ ἐλευθέρως, διότι εἰς τὴν κατάστασιν, ποὺ εὑρίσκομαι, δὲν γνωρίζω τί νὰ εἴπω.

Καὶ τότε δὲν θὰ εἶμαι φοβισμένος, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω· διότι ἔτσι φοβισμένος δὲν ἠμπορῶ νὰ συζητήσω καὶ νὰ συμφωνήσωμεν.