Μακκαβαίων Α' 7

Κατὰ τὸ ἑκατοστὸν πεντηκοστὸν πρῶτον ἔτος τῆς χρονολογίας τῶν Σελευκιδῶν ὁ Δημήτριος, ὁ υἱὸς τοῦ Σελεύκου, διαφυγὼν ἀπὸ τὴν Ρώμην ἀπεβιβάσθη μὲ μικρὸν ἀριθμὸν ἀνδρῶν εἰς κάποιαν παραθαλασσίαν πόλιν καὶ ἐκεῖ ἐπῆρε τὸν τίτλον τοῦ βασιλέως.

Κατὰ τὸ ἑκατοστὸν πεντηκοστὸν πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τῶν Ἑλλήνων Σελευκιδῶν (δηλαδὴ τὸ 162 ἢ 161 π.Χ.) ὁ Δημήτριος, ὁ υἱὸς τοῦ Σελεύκου Δ' Φιλοπάτορος, διέφυγεν ἀπὸ τὴν Ρώμην καὶ ἀπεβιβάσθη μὲ ὀλίγους ἄνδρας εἰς μίαν παραθαλασσίαν πόλιν καὶ ἐκεῖ ἀνεκήρυξε τὸν ἑαυτόν του βασιλιᾶ.

Ὅταν εἰσῆλθεν εἰς τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον τῶν πατέρων του, τὸ στράτευμα συνέλαβε τὸν Ἀντίοχον καὶ τὸν Λυσίαν, διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ἐνῷ εἰσήρχετο εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ βασιλείου τῶν πατέρων του, ὁ στρατὸς συνέλαβε τὸν Ἀντίοχον Ε' Εὐπάτορα καὶ τὸν Λυσίαν, μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ τοὺς ὁδηγήσουν καὶ νὰ τοὺς παραδώσουν εἰς τὸν Δημήτριον.

Ὅταν ὅμως ὁ Δημήτριος ἐπληροφορήθη το γεγονός, εἶπε· «δὲν θέλω νὰ μοῦ δείξετε τὰ πρόσωπά των».

Ὅταν ὅμως τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀνεκοινώθη εἰς τὸν Δημήτριον, εἶπε: «Μὴ μοῦ δείξετε τὰ πρόσωπά των μὴ τοὺς παρουσιάσετε μπροστά μου».

Οἱ στρατιῶται τοὺς ἐφόνευσαν καὶ ὁ Δημήτριος ἐγκατεστάθη εἰς τὸν θρόνον τοῦ βασιλείου του.

Ὁ στρατὸς ἐφόνευσε τὸν Ἀντίοχον Ε' Εὐπάτορα καὶ τὸν Λυσίαν, καὶ ἔτσι ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικόν του θρόνον ὁ Δημήτριος Α' Σωτήρ.

Τότε ὅλοι οἱ ἐξωμόται, οἱ παράνομοι καὶ οἱ ἀσεβεῖς Ἰσραηλῖται, ἦλθαν πρὸς αὐτὸν. Ἀρχηγός των ἦτο ὁ Ἄλκιμος, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνῃ ἀρχιερεύς.

Κατόπιν ἦλθαν εἰς τὸν βασιλιᾶ Δημήτριον ὅλοι οἱ παράνομοι καὶ ἐξωμόται Ἰσραηλῖται· τῶν Ἰσραηλιτῶν αὐτῶν ἡγεῖτο ὁ Ἄλκιμος, ὁ ὁποῖος ἐφιλοδοξοῦσε νὰ γίνῃ ἀρχιερεύς.

Αὐτοί, λοιπόν, κατηγόρησαν τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὸν βασιλέα λέγοντες· «ὁ Ἰούδας καὶ οἱ ἀδελφοί του ἐξωλόθρευσαν ὅλους τοὺς φίλους σου, ἡμᾶς δὲ τοὺς ἰδίους μᾶς ἐξεδίωξαν ἀπὸ τὴν γῆν τῶν πατέρων μας καὶ διεσκορπίσθημεν.

Ἡ ὁμάδα αὐτὴ ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Ἄλκιμου κατηγόρησαν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τοῦ εἶπαν: «Ὁ Ἰούδας καὶ οἱ ἀδελφοί του ἐφόνευσαν ὅλους τοὺς φίλους καὶ τοὺς ὑποστηρικτάς σου, ἠμᾶς δὲ τοὺς ἰδίους μᾶς ἐδίωξαν ἀπὸ τὴν χώραν μας.

Στεῖλε τώρα ἕνα ἄνδρα τῆς ἐμπιστοσύνης σου, διὰ νὰ μεταβῇ καὶ ἰδῇ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια ὅλην τὴν καταστροφήν, τὴν ὁποίαν αὐτὰς ὁ Ἰούδας ἐπροξένησεν εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς τὴν χώραν τοῦ βασιλέως. Καὶ ὁ βασιλεὺς ἂς τιμωρήσῃ αὐτοὺς καὶ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐβοήθησαν εἰς τὸ ἔργον τῆς καταστροφῆς.

Τώρα λοιπόν, σὲ παρακαλοῦμεν, στεῖλε κάποιον ἄνδρα, εἰς τὸν ὁποῖον ἠμπορεῖς νὰ ἐμπιστευθῇς, διὰ νὰ μεταβῇ καὶ νὰ ἰδῇ αὐτοπροσώπως τὴν ὁλοκληρωτικὴν ἐρήμωσιν, τὴν ὁποίαν ἐπροξένησεν ὁ Ἰούδας εἰς ἠμᾶς καὶ εἰς ὅλην τὴν βασιλικὴν ἐπικράτειαν, καὶ ἂς τιμωρήσῃ αὐτοὺς καὶ ὅλους, ὅσοι τοὺς βοηθοῦν καὶ τοὺς ὑποστηρίζουν».

Ὁ βασιλεὺς Δημήτριος ἐδιάλεξεν ἀπὸ τοὺς φίλους του τὸν Βακχίδην, διοικητὴν τῆς περιοχῆς, ποὺ εὑρίσκετο πέραν ἀπὸ τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ἄνδρα ἔνδοξον εἰς τὸ βασίλειόν του καὶ ἀφωσιωμένον εἰς τὸν βασιλέα.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Δημήτριος ἐξέλεξε τὸν Βακχίδην, ἕνα ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ὁποῖος ἦταν διοικητὴς τῆς πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ περιοχῆς (μεταξὺ Εὐφράτου καὶ συνόρων τῆς Αἰγύπτου)· ὁ Βακχίδης ἦταν ἐπίσημον πρόσωπον καὶ ἀπὸ τοὺς πρῶτα φέροντας εἰς τὸ βασίλειον τῶν Σελευκιδῶν, ἦταν δὲ πιστὸς καὶ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Αὐτὸν ἔστειλε μαζῆ μὲ τὸν ἀσεβῆ Ἄλκιμον, τὸν ὁποῖον κατέστησεν ἀρχιερέα. Ἔδωσε δὲ διαταγὴν εἰς τὸν Βακχίδην, νὰ ἐκδικηθῇ τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὁ Δημήτριος ἀπέστειλε τὸν Βακχίδην καὶ τὸν ἀσεβῆ Ἄλκιμον, τὸν ὁποῖον κατέστησεν ἀρχιερέα, ἔδωκε δὲ εἰς τὸν Βακχίδην διαταγὴν νὰ κάμῃ ἐκδίκησιν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, δηλαδὴ νὰ τοὺς τιμωρήσῃ.

Ὁ Βακχίδης μὲ πολλὴν στρατιωτικὴν δύναμιν ἐξεκίνησε καὶ ἔφθασαν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας. Ἀπέστειλε δὲ ἀγγελιαφόρους πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του μὲ εἰρηνικάς, ἀλλὰ δολίας, προτάσεις.

Ὁ Βακχίδης καὶ ὁ Ἄλκιμος ἐξεκίνησαν μὲ στρατὸν πολὺν καὶ εἰσέβαλαν εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας. Τότε ὁ Βακχίδης ἔστειλεν ἀγγελιοφόρους πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του μὲ προτάσεις φιλικὲς καὶ εἰρηνικές, πλὴν ὅμως γεμᾶτες δολιότητα καὶ ἀπάτην.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς τὰ λόγια των, διότι εἶδον ὅτι ἐκεῖνοι εἶχαν ἔλθει μὲ πολλὴν στρατιωτικὴν δύναμιν καὶ ἄρα μὲ διαθέσεις ὄχι εἰρηνικάς.

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἔδωσαν καμμίαν σημασίαν εἰς τὶς προτάσεις τῶν ἀπεσταλμένων αὐτῶν διότι εἶδαν ὅτι ὁ Βακχίδης καὶ ὁ Ἄλκιμος ἔφθασαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν μαζὶ μὲ πολυάριθμον στρατὸν καὶ ἑπομένως ὄχι μὲ εἰρηνικὸν σκοπόν.

Ἀλλὰ περὶ τὸν Ἄλκιμον καὶ τὸν Βακχίδην συνεκεντρώθη μία ὁμὰς γραμματέων, διὰ νὰ ζητήσουν τὸ δίκαιόν των.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ συνεκεντρώθησαν καὶ παρουσιάσθησαν ἐνώπιον τοῦ Ἄλκιμου καὶ τοῦ Βακχίδη μία ἀντιπροσωπεία - ὁμάδα ἀπὸ Ἰουδαίους Γραμματεῖς, διὰ νὰ ζητήσουν δικαιοσύνην, δικαίους ὄρους.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἐθεωροῦντο πρῶτοι μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν ἦσαν οἱ Ἀσιδαῖοι, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν Βακχίδην καὶ τὸν Ἄλκιμον εἰρηνικὴν διευθέτησιν τῶν δικαιωμάτων των.

Οἱ Ἀσιδαῖοι δὲ ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας ἄρχισαν διαπραγματεύσεις καὶ ἐζητοῦσαν ἀπὸ τὸν Ἄλκιμον καὶ τὸν Βακχίδην εἰρηνικὴν τακτοποίησιν τῶν ζητημάτων των. (Κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Οἱ δὲ Ἀσιδαῖοι ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατεῖχαν τὴν πρώτην σειρὰν μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν αὐτοὶ ἐζητοῦσαν ἀπὸ τόν...).

Οἱ Ἀσιδαῖοι ἔκαμαν τὴν ἐξῆς σκέψιν καὶ εἶπαν· «ἕνας ἀρχιερεὺς ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀαρὼν ἦλθε μὲ στρατόν, δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτὸς νὰ διαπράξῃ ἀδικίας ἐναντίον μας».

Οἱ Ἀσιδαῖοι ἐνήργησαν ἔτσι, διότι ἐσκέφθησαν καὶ εἶπαν: «Ἕνας ἀρχιερεύς, ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν οἰκογένειαν τοῦ Ἀαρών, ἦλθε μαζὶ μὲ τὸν στρατόν· ὁ ἀρχιερεὺς αὐτὸς δὲν πρόκειται νὰ μᾶς προξενήσῃ κακόν».

Ὁ Ἄλκιμος ὡμίλησε μὲ αὐτοὺς κατὰ ἕνα εἰρηνικὸν καὶ φιλικὸν τρόπον καὶ ὡρκίσθη πρὸς αὐτοὺς λέγων· «δὲν ἐπιθυμοῦμεν καὶ οὔτε θὰ ἐπιζητήσωμεν νὰ κάμωμεν κανένα κακὸν πρὸς σᾶς καὶ πρὸς τοὺς φίλους σας».

Ὁ Ἄλκιμος ὡμίλησε μαζί τους μὲ τρόπον εἰρηνικὸν καὶ διαλλακτικόν, ὡρκίσθη δὲ εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε: «Δὲν θὰ προσπαθήσωμεν νὰ προξενήσωμεν κακὸν πρὸς σᾶς οὔτε καὶ εἰς τοὺς φίλους σας».

Ἔδωσαν πίστιν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἔπιασε ἑξῆντα ἄνδρας ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ὁποίους καὶ ἐφόνευσεν εἰς μίαν ἡμέραν καὶ ἐπραγματοποιήθη ἔτσι ὁ λόγος, ποὺ εἶναι γραμμένος εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν·

Ἐκεῖνοι ἔδωκαν ἐμπιστοσύνην εἰς τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὸν ὅρκον του, ἀλλ’ ὁ Ἄλκιμος συνέλαβεν ἑξῆντα ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐθανάτωσεν ἐντὸς μιᾶς ἡμέρας, καὶ ἔτσι ἐπραγματοποιήθη ὁ λόγος, ποὺ ἔγραψεν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὁ συνθέτης τοῦ Ψαλμοῦ:

«Διεσκόρπισαν τὰς σάρκας τῶν ἁγίων σου καὶ τὰ αἵματά των τὰ ἔχυσαν γύρω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν ὑπῆρξεν ἄνθρωπος νὰ τοὺς ἐνταφιάσῃ».

«Ὦ Θεέ, τὶς σάρκες τῶν ἀφωσιωμένων εἰς σὲ διεσκόρπισαν καὶ ἔχυσαν ἀφθόνως τὰ αἵματά των γύρω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὥστε δὲν ἀπέμεινε κανεὶς διὰ νὰ τοὺς ἐνταφιάσῃ».

Ἐξ αἰτίας τοῦ γεγονότος αὐτοῦ μέγας φόβος καὶ τρόμος ἔπεσεν εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, διότι εἶπαν· «ἐκεῖνοι εἶναι ἀνάξιοι πλέον ἐμπιστοσύνης, διότι δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς ἀλήθεια καὶ δικαιοσύνη. Παρέβησαν τὴν ὑποχρέωσίν των καὶ τὸν ὅρκον, τὸν ὁποῖον ἔδωσαν».

Ἕνεκα τῆς φοβερῆς αὐτῆς σφαγῆς ἐκυρίευσεν ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Βακχίδη καὶ Ἀλκίμου, διότι οἱ Ἰσραηλῖται εἶπαν μεταξύ των: «Δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτοὺς οὔτε φιλαλήθεια οὔτε ἀξιοπιστία εἰς τὴν πιστὴν τήρησιν τῶν ὑποσχέσεων καὶ τὴν εὐθεῖαν κρίσιν καὶ δικαιοσύνην· διότι παρέβησαν τὴν συμφωνίαν, τὴν δέσμευσίν των καὶ τὸν ὅρκον ποὺ ἔδωκαν, ὅτι θὰ τηρήσουν τὴν συμφωνίαν».

Ὁ Βακχίδης ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς Βηθζαίθ. Ἀπὸ ἐκεῖ ἔστειλε στρατιώτας καὶ συνέλαβε πολλοὺς ἀπὸ αὐτούς, ποὺ εἶχαν λιποτακτήσει ἐκ τῶν τάξεων τοῦ στρατοῦ του, ὅπως ἐπίσης καὶ μερικοὺς ἄλλους ἀπὸ τὸν λαόν, τοὺς ὁποίους ὅλους ἐφόνευσε, τὰ δὲ πτώματά των ἔρριψεν εἰς τὸ μεγάλο φρέαρ.

Κατόπιν ὁ Βακχίδης ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν Βηθζαίθ· ἀπὸ ἐκεῖ ἔστειλεν ἀπεσταλμένους καὶ συνέλαβε πολλοὺς ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἐλιποτάκτησαν, καὶ ἐπίσης μερικοὺς ἀπὸ τὸν λαὸν καί, ἀφοῦ τοὺς ἐφόνευσεν, ἔρριψε τὰ πτώματά των εἰς τὸ μεγάλο πηγάδι.

Ἀφοῦ δὲ παρέδωσε τὴν διοίκησιν τῆς χώρας εἰς τὸν Ἄλκιμον καὶ ἀφῆκεν εἰς βοήθειάν του στρατιωτικὴν δύναμιν ἀνεχώρησεν ὁ Βακχίδης καὶ ἐπέστρεψε πρὸς τὸν βασιλέα Δημήτριον.

Ἀνέθεσε δὲ τὴν διοίκησιν τῆς χώρας εἰς τὸν Ἄλκιμον καὶ ἀφῆκε μαζί του στρατιωτικὴν δύναμιν διὰ να τὸν βοηθῇ. Κατόπιν ὁ Βακχίδης ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Ὁ Ἄλκιμος ἠγωνίσθη, διὰ νὰ πάρῃ τὴν ἀρχιερωσύνην.

Ὁ δὲ Ἄλκιμος συνέχισε τὸν ἀγῶνα του διὰ νὰ λάβῃ τὴν ἀρχιερωσύνην.

Ὅλοι δὲ ἐκεῖνοι οἱ Ἰσραηλῖται, οἱ παράνομοι ἐξωμόται, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν ἀναταραχὴν εἰς τὸν λαόν των, συνεκεντρώθησαν γύρω ἀπὸ τὸν Ἄλκιμον καὶ ἔγιναν μεγάλη μάστιξ διὰ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ὅλοι οἱ ἀποστάται καὶ ἐξωμόται Ἰουδαῖοι, ποὺ ἐτάρασσαν καὶ ἐξήγειραν τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, συνεκεντρώθησαν γύρω του καί, ἀφοῦ ἔγιναν κύριοι τῆς Ἰουδαίας, ἐπροξένησαν φοβερὰν ζημίαν καὶ συμφορὰν μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Εἶδεν ὁ Ἰούδας ὅλην αὐτὴν τὴν συμφοράν, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ὁ Ἄλκιμος καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν οἱ ἐξωμόται ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἡ ὁποία ἦτο πολὺ μεγαλύτερα ἀπὸ ὅσην εἶχαν προξενήσει τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη.

Ὅταν ὁ Ἰούδας εἶδεν ὅλην τὴν βλάβην καὶ συμφοράν, τὴν ὁποίαν ὁ Ἄλκιμος καὶ οἱ ὁμόφρονες ὑποστηρικταί του ἐπροξένησαν μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἡ ὁποία ἦταν πολὺ χειρότερη ἀπὸ ἐκείνην ποὺ ἐπροξένησαν οἱ εἰδωλολάτραι,

Διὰ νὰ προλάβῃ μεγαλυτέρας συμφορὰς ὁ Ἰούδας, περιῆλθεν πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἐτιμώρησε τοὺς ἀποστάτας ἐκείνους ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν λιποτακτήσει μὲ τὸ μέρος τῶν ἐχθρῶν καὶ τοὺς ἠμπόδιζε νὰ διατρέχουν τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας.

ἐπροχώρησε καὶ διέτρεξεν ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ τῶν περιχώρων της καὶ ἐτιμώρησεν ὅλους τοὺς ἄνδρες, ποὺ ἐλιποτάκτησαν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς ἔτσι τοὺς ἐμπόδισε ἀπὸ τοῦ νὰ εἰσέρχωνται καὶ κινοῦνται ἐλεύθεροι εἰς τὰ διάφορα τμήματα τῆς χώρας.

Ὅταν εἶδεν ὁ Ἄλκιμος, ὅτι ὁ Ἰούδας καὶ οἱ σύντροφοί του εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλην δύναμιν καὶ κατενόησεν ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν αὐτὸς νὰ ἀντισταθῇ εἰς ἐκείνους, ἐπέστρεψε πρὸς τὸν βασιλέα Δημήτριον καὶ διετύπωσε βαρυτάτας κατηγορίας ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων.

Ὅταν δὲ ὁ Ἄλκιμος εἶδεν ὅτι ὁ Ἰούδας καὶ οἱ σύντροφοί του ἔγιναν ἰσχυροὶ καὶ ἀντελήφθη ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνθέξῃ καὶ νὰ ἀντισταθῇ εἰς αὐτούς, ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, εἰς τὸν βασιλιᾶ Δημήτριον, καὶ τοὺς κατηγόρησε μὲ πολὺ βαρειὲς κατηγορίες.

Ὁ βασιλεὺς Δημήτριος ἔστειλε τότε τὸν Νικάνορα, ἕνα ἀπὸ τοὺς ἐνδόξους στρατηγούς του, ὁ ὁποῖος ἐκυριαρχεῖτο ἀπὸ μῖσος καὶ ἐχθρότητα ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ τὸν διέταξε νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸν λαὸν αὐτόν.

Τότε ὁ βασιλιᾶς Δημήτριος Α' ἀπέστειλε τὸν Νικάνορα, ἕνα ἀπὸ τοὺς ἐνδόξους στρατηγούς του καὶ ἀπὸ τοὺς σκληροὺς καὶ δριμεῖς ἐχθρούς, ποὺ ἐμισοῦσε τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, μὲ τὴν ἐντολὴν νὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸν λαὸν αὐτόν.

Ὁ Νικάνωρ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ πολλὴν στρατιωτικὴν δύναμιν, ἔστειλε δὲ πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του ἄνδρας διὰ νὰ ὁμιλήσουν πρὸς αὐτὸν δῆθεν κατὰ τρόπον εἰρηνικὸν καὶ φιλικὸν καὶ νὰ τὸν ἐξαπατήσουν καὶ ἐπρότεινε τὰ ἐξῆς·

Ὁ Νικάνωρ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ πολλὴν στρατιωτικὴν δύναμιν καὶ ἔστειλεν ἀπεσταλμένους πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν εἰς αὐτοὺς μήνυμα φιλικόν, ἀλλὰ γεμᾶτο δόλον, τὸ ὁποῖον ἔλεγεν:

«ἂς μὴ ὑπάρχῃ μάχη μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ὑμῶν. Ἐγὼ ἐπιθυμῶ νὰ ἔλθω μὲ ὀλίγους μου ἄνδρας πρὸς σᾶς, διὰ νὰ ἴδω τὰ πρόσωπά σας μὲ χαρὰν καὶ εἰρήνην».

«Ἂς μὴ ὑπάρξῃ μάχη μεταξὺ ἐμοῦ καὶ ὑμῶν προτείνω νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς μὲ ὀλίγους ἄνδρες, διὰ νὰ ἔχωμεν μίαν προσωπικὴν φιλικὴν καὶ εἰρηνικὴν συνάντησιν».

Ἦλθε πράγματι ὁ Νικάνωρ πρὸς τὸν Ἰούδαν καὶ οἱ δύο ἠσπάσθησαν ἀλλήλους κατὰ τρόπον φιλικόν. Οἱ ἐχθροὶ ὅμως τῶν Ἰουδαίων ἦσαν ἕτοιμοι νὰ συλλάβουν τὸν Ἰούδαν.

Ὁ Νικάνωρ ἦλθε καὶ συνήντησε τὸν Ἰούδαν καὶ ἠσπάσθησαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς φίλον ὅμως οἱ ἐχθροὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Λαοῦ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ συλλάβουν καὶ νὰ ἀπαγάγουν τὸν Ἰούδαν.

Ὁ Ἰούδας ἐπληροφορήθη τὴν μηχανορραφίαν αὐτήν, ὅτι δηλαδὴ ὁ Νικάνωρ δολίως ἦλθε πρὸς αὐτόν, ἐφοβήθη τὸν Νικάνορα καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ τὸν ξαναϊδῇ.

Ὅταν ὁ Ἰούδας ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ Νικάνωρ ἦλθε νὰ τὸν συναντήσῃ μὲ δόλιον σκοπόν, ἐφοβήθη τὸν Νικάνορα καὶ ἠρνήθη νὰ συναντηθῇ καὶ πάλι μαζί του.

Ὁ Νικάνωρ ἀντελήφθη, ὅτι ἀπεκαλύφθη πλέον τὸ δόλιον σχέδιόν του καὶ ἀμέσως ἐξῆλθε νὰ πολεμήσῃ τὸν Ἰούδαν εἰς τὴν περιοχὴν Χαφαρσαλαμά.

Μόλις ὁ Νικάνωρ ἀντελήφθη ὅτι τὸ δόλιον σχέδιόν του ἀπεκαλύφθη, ἐπροχώρησε διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τοῦ Ἰούδα κοντὰ εἰς τὴν Χαφαρσαλαμά.

Ἔγινε μάχη καὶ ἀπὸ τοὺς ἄνδρας τοῦ Νικάνορας ἐφονεύθησαν πέντε περίπου χιλιάδες ἄνδρες, οἱ δὲ ὑπόλοιποι κατέφυγον εἰς τὴν ἀκρόπολιν τοῦ λόφου Σιών (τὴν πόλιν τοῦ Δαυΐδ).

Εἰς τὸν πόλεμον ἐκεῖνον ἐφονεύθησαν περίπου πέντε χιλιάδες ἄνδρες ἀπὸ τὸν στρατὸν τοῦ Νικάνορος, οἱ δὲ ὑπόλοιποι κατέφυγαν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, εἰς τὴν ἀκρόπολιν τοῦ ὄρους Σιών, ὅπου εἶχε τὴν ἕδραν της ἡ Συριακὴ φρουρά.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὰ γεγονότα ὁ Νικάνωρ ἀνέβηκεν εἰς τὸν λόφον Σιών. Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς τόπους τοῦ ναοῦ συνοδευόμενοι καὶ ἀπὸ μερικοὺς πρεσβυτέρους τοῦ ναοῦ, διὰ νὰ χαιρετήσουν φιλικῶς τὸν Νικάνορα καὶ νὰ τοῦ δείξουν τὴν θυσίαν τῶν ὁλοκαυτωμάτων, τὴν ὁποίαν προσφέρουν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως.

Μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ Νικάνωρ ἀνέβη εἰς τὸν λόφον τῆς Σιών, ὅπου ἦταν κτισμένος ὁ Ναός. Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ἱεροῦ τόπου τοῦ Ναοῦ μαζὶ μὲ μερικοὺς ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ τὸν χαιρετίσουν φιλικῶς καὶ νὰ τοῦ δείξουν τὴν θυσίαν τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ προσεφέρετο ὑπέρ του βασιλιᾶ.

Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς ἐχλεύασε, τοὺς κατεγέλασεν, ἔρριψεν ἐπάνω των μιάσματα καὶ τοὺς ἐμόλυνε καὶ ὡμίλησε κατὰ ἕνα τρόπον θρασὺν καὶ ἀλαζονικόν.

Ἀλλ’ ὁ Νικάνωρ τοὺς εἰρωνεύθη καὶ τοὺς ἐπεριφρόνησε καὶ τοὺς ἐμόλυνε - τοὺς κατέστησε νομικῶς ἀκαθάρτους - καὶ τοὺς ἐμίλησε μὲ τρόπον κομπαστικὸν καὶ ὑπερήφανον.

Γεμᾶτος δὲ ὀργὴν ὡρκίσθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «Ἐὰν δὲν παραδοθῇ εἰς τὰ χέρια μου σήμερον ὁ Ἰούδας καὶ ὁ στρατός του, ἀμέσως μόλις ἐπιστρέψω, ἀφοῦ ἐγκαταστήσω πλέον τὴν εἰρήνην, θὰ παραδώσω εἰς τὸ πῦρ αὐτὸν τὸν ναόν». Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἀπεχώρησεν ἀπὸ μπροστά των μὲ μεγάλον θυμόν.

Ἀκόμη ὡρκίσθη μὲ ὀργὴν καὶ τοὺς εἶπεν: «Ἐὰν δὲν παραδοθῇ ὁ Ἰούδας καὶ ὁ στρατός του ἀμέσως εἰς τὰ χέρια μου, θὰ συμβῇ τοῦτο· μόλις ἐπιστρέψω νικητὴς καὶ ἀφοῦ θὰ ἔχω ἐγκαταστήσει τὴν εἰρήνην, θὰ πυρπολήσω τὸν οἶκον, τὸν Ναὸν αὐτόν». Καὶ ἀφοῦ διετύπωσε τὴν ἀπειλὴν αὐτήν, ἀπεχώρησε μὲ μεγάλον θυμόν.

Τότε οἱ ἱερεῖς εἰσῆλθον εἰς τὸν ἱερὸν χῶρον, ἐστάθησαν ὄρθιοι ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ἔκλαυσαν καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Θεὸν·

Ἕνεκα τούτου οἱ ἱερεῖς εἰσῆλθαν καὶ πάλιν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ἱεροῦ τόπου τοῦ Ναοῦ καὶ ἐστάθησαν ὄρθιοι, μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένο πρὸς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ τὸν Ναόν, καὶ ἔκλαυσαν καὶ εἶπαν:

«Σύ, Κύριε, ἐξέλεξες τὸν ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ δοξάζεται ἐδῶ τὰ ἅγιον ὄνομά σου καὶ νὰ εἶναι ὁ ναὸς αὐτὸς οἶκος προσευχῆς καὶ δεήσεως δι’ ὅλον τὸν λαόν σου.

«Σύ, Κύριε, ἐδιάλεξες τὸν Ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ δοξάζεται καὶ νὰ λατρεύεται εἰς αὐτὸν τὸ ὄνομά σου καὶ νὰ εἶναι οἶκος προσευχῆς καὶ ἱκεσίας διὰ τὸν λαόν σου.

Τιμώρησε τὸν ἀλαζονικὸν αὐτὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν στρατόν του, καὶ ἂς πέσουν ὅλοι ἐν στόματι ρομφαίας. Ἐνθυμήσου, Κύριε, τὰς βλασφημίας, τὰς ὁποίας ἐξεστόμισαν ἐναντίον σου καὶ μὴ δώσῃς εἰς αὐτοὺς ποτὲ τόπον ἀναψυχῆς».

Ἐκδικήσου λοιπὸν καὶ τιμώρησε τὸν ἄνθρωπον τοῦτον καὶ τὸν στρατόν του καὶ ἂς φονευθοῦν ὅλοι μὲ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομο σπαθί. Ἐνθυμήσου τὶς βλασφημίες των καὶ μὴ δώσῃς ἀναβολὴν τῆς εἰς θάνατον καταδίκης των οὔτε τόπον ἢ καιρὸν ἀναψυχῆς»·

Ὁ Νικάνωρ ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς Βαιθωρών, ὅπου ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴν δύναμιν τῶν Σύρων ἦλθε καὶ τὸν συνήντησε.

Ὁ Νικάνωρ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν Βαιθωρών, ὅπου τὸν συνήντησε καὶ ἑνώθη μαζί του τμῆμα στρατοῦ ἀπὸ τὴν Συρίαν.

Καὶ ὁ Ἰούδας ἐπίσης ἐστρατοπέδευσε πλησίον τῆς Ἀδασὰ μὲ τρεῖς χιλιάδας ἄνδρας. Ὁ Ἰούδας προσηυχήθη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπεν·

Ὁ δὲ Ἰούδας ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν Ἀδασὰ μὲ τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες· ἐκεῖ ὁ Ἰούδας προσηυχήθη εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἶπε:

«ὅταν, Κύριε, οἱ ἐχθροί σου, ποὺ ἦσαν μὲ τὸ μέρος Σενναχηρὶμ τοῦ βασιλέως τῶν Ἀσσυρίων ἐβλασφήμησαν τὸ Ὄνομά σου, ἐξῆλθεν ἄγγελός σου, Κύριε, καὶ ἐξωλόθρευσεν ἀπὸ αὐτοὺς ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδας ἄνδρας.

«Κύριε, ὅταν οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ βασιλιᾶ τῶν Ἀσσυρίων Σενναχηρὶμ ἐβλασφήμησαν τὸ ἅγιον ὄνομά σου, ἐξῆλθεν ὁ ἄγγελός σου καὶ ἐφόνευσεν ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε χιλιάδες ἄνδρες ἀπὸ αὐτούς.

Ἔτσι, Κύριε, σύντριψε καὶ σήμερον τὸν στρατὸν αὐτὸν ἐνώπιόν μας, διὰ νὰ μάθουν καὶ οἱ ἄλλοι λαοί, ὅτι μὲ κακότητα καὶ αὐθάδειαν ἐφέρθησαν καὶ ὡμίλησαν αὐτοὶ εἰς τὸν ἱερὸν ναόν σου. Κρῖνε, Κύριε, αὐτὸν κατὰ τὴν κακίαν του καὶ τὴν βλασφημίαν του».

Μὲ τὸν ἴδιον τρόπον, Κύριε, σύντριψε καὶ τὸν στρατὸν αὐτὸν ἐμπρός μας σήμερα, ὥστε νὰ μάθουν καὶ τὰ ἄλλα εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ὅτι ὁ Νικάνωρ καὶ οἱ ὁμόφρονές του ὕβρισαν καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν ἅγιον τόπον, τὸν ἱερὸν Ναόν σου· καὶ κρίνε, Κύριε, τὸν Νικάνορα, ὅπως ἁρμόζει εἰς τὴν ὕβριν καὶ τὴν βλασφημίαν του».

Οἱ δύο στρατοὶ συνεκρούσθησαν κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην τοῦ μηνὸς Ἄδαρ. Ὁ στρατὸς τοῦ Νικάνορας συνετρίβη καὶ πρῶτος, ὁ ὁποῖος ἔπεσε κατὰ τὴν μάχην αὐτήν, ἦτο ὁ Νικάνωρ.

Τὰ δύο στρατεύματα συνεκρούσθησαν κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἄδαρ (ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸν ἰδικόν μας Φεβρουάριον /Μάρτιον)· ὁ στρατὸς τοῦ Νικάνορος ὑπέστη συντριπτικὴν ἧτταν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Νικάνωρ ἔπεσε πρῶτος κατὰ τὴν ὥραν τῆς μάχης ἐκείνης.

Ὅταν ὁ στρατὸς τοῦ Νικάνορος εἶδεν ὅτι ἔπεσεν ὁ ἀρχηγός, ρίψαντες ὅλοι τὰ ὅπλα ἐτράπησαν πανικόβλητοι εἰς φυγήν.

Μόλις δὲ οἱ στρατιῶται του εἶδαν ὅτι ἐφονεύθη ὁ Νικάνωρ, ἐτράπησαν πανικόβλητοι εἰς φυγήν, ἀφοῦ ἔρριψαν τὰ ὅπλα των.

Οἱ Ἰουδαῖοι τοὺς κατεδίωξαν εἰς δρόμον μιᾶς ἡμέρας ἀπὸ Ἀδασά, μέχρις ὅτου ἔφθασαν εἰς Γάζηρα. Τοὺς κατεδίωκαν σαλπίζοντες ὄπισθεν αὐτῶν μὲ τὰς ἱερὰς σάλπιγγας διάφορα πολεμικὰ σαλπίσματα.

Οἱ Ἰουδαῖοι τοὺς κατεδίωξαν ἐπὶ μίαν ἡμέραν ἀπὸ τὴν Ἀδασὰ μέχρι τὰ σύνορα τῆς Γαζηρά (ἢ Γαζηρών)· ἐνῷ δὲ τοὺς κατεδίωκαν, ἐσάλπιζαν πολεμικὰ σαλπίσματα μὲ τὶς ἱερές των σάλπιγγες.

Τότε ἐβγῆκαν ἀπὸ ὅλας τὰς κωμοπόλεις τῆς Ἰουδαίας ἄνδρες Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι καὶ περιεκύκλωναν τοὺς Σύρους. Αὐτοὶ τρομοκρατημένοι ἐγύριζαν πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ ἐπάνω εἰς τὴν σύγχυσίν των ἔπιπταν οἱ μὲν ἐναντίον τῶν δὲ καὶ ἀλληλοεξωντώθησαν μὲ τὰς ρομφαίας των. Οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔμεινεν ἐν τῇ ζωῇ.

Καὶ τότε ἔβγαιναν ἀπὸ ὅλα τὰ γύρω χωριὰ τῆς Ἰουδαίας οἱ κάτοικοι, τοὺς περιεκύκλωναν καὶ τοὺς ἐπετίθεντο. Οἱ στρατιῶται τοῦ Νικάνορος τρομοκρατημένοι ἐπέστρεφαν πίσω καὶ ἐπάνω εἰς τὴν σύγχυσίν των ἔπιπταν οἱ μὲν ἐναντίον τῶν δέ· ἔτσι ἐφονεύθησαν ὅλοι, σφαζόμενοι μὲ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομο σπαθί, καὶ δὲν ἐπέζησεν ἀπὸ αὐτοὺς οὔτε ἕνας!

Οἱ Ἰουδαῖοι ἐλεηλάτησαν τότε τοὺς ἡττηθέντας καὶ ἐπῆραν τὰ λάφυρά των. Ἀπέκοψαν δὲ τὴν κεφαλὴν τοῦ Νικάνορος καὶ τὴν δεξιάν του χεῖρα, τὴν ὁποίαν αὐθαδῶς εἶχεν ὑψώσει ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἔφεραν καὶ τὰ ἐκρέμασαν παρὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἔλαβαν ἀπὸ τοὺς νικημένους τὰ λάφυρα καὶ τὴν λείαν ἐπίσης ἀπέκοψαν τὴν κεφαλὴν τοῦ Νικάνορος καὶ τὸ δεξί του χέρι, τὸ ὁποῖον ὕψωσε καὶ ἀπλωσε κατὰ τρόπον ὑπερήφανον καὶ βλάσφημον ἐναντίον τοῦ Θεοῦ· ἔφεραν δὲ τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ χέρι τοῦ Νικάνορος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου τὰ ἐκρέμασαν καὶ τὰ ἐξέθεσαν εἰς κοινὴν θέαν.

Ὅλος ὁ λαὸς ηὐφράνθη πάρα πολὺ καὶ ἐπανηγύρισαν τὴν ἡμέραν αὐτὴν μὲ μεγάλην ἀγαλλίασιν.

Ὁ λαὸς ἐχάρη πάρα πολὺ καὶ ἑώρτασαν τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὡς ἡμέραν μεγάλης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως.

Ὥρισαν δὲ νὰ ἑορτάζουν κάθε ἔτος τὴν ἡμέραν αὐτήν, δηλαδὴ τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἄδαρ.

Καθώρισαν δὲ νὰ ἑορτάζουν τὴν ἡμέραν αὐτὴν κάθε ἔτος, κατὰ τὴν δεκάτην τρίτην ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ἄδαρ.

Ἡ Ἰουδαία ἐπὶ χρονικόν τι διάστημα ἡσύχασεν ἀπὸ τοὺς πολέμους.

Τοιουτοτρόπως ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας ἔμεινεν ἥσυχη καὶ εἰρηνικὴ ἀπὸ τοὺς πολέμους διὰ σύντομον χρονικὸν διάστημα.