Μακκαβαίων Β' 11

Ἔπειτα ἀπὸ πολὺ ὀλίγον χρόνον ὁ Λυσίας, ὁ ἐπίτροπος καὶ συγγενὴς τοῦ βασιλέως, ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὴν διοίκησιν τῶν βασιλικῶν πραγμάτων, ἔφερε πολὺ βαρέως τὴν δυσμενεστάτην ἐξέλιξιν τῶν γεγονότων.

Ὑστέρα δὲ ἀπὸ ὀλίγον χρόνον καὶ σχεδὸν ἀμέσως μετὰ τὰ γεγονότα, ποὺ ἀνεφέρθησαν προηγουμένως, ὁ Λυσίας, ὁ ἐπίτροπος τοῦ βασιλιᾶ καὶ συγγενὴς καὶ ἀντιβασιλιάς, ἐπειδὴ δυσηρεστήθη πολύ, ἀνησύχησε καὶ ὠργίσθη μὲ τὴν δυσμενῆ ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων,

Ἀφοῦ λοιπὸν συνεκέντρωσεν ὀγδοήκοντα χιλιάδας πεζοὺς καὶ ὅλον τὸ ἱππικόν, ἐξεστράτευσεν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων ἔχων ἀπόφασιν τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ κάμῃ κατοικητήριον τῶν Ἑλλήνων,

συνεκέντρωσε περὶ τὶς ὀγδόντα χιλιάδες (80.000) πεζοὺς καὶ ὅλον τὸ ἱππικὸν καὶ ἐβάδισε κατὰ τῶν Ἰουδαίων. Ἀπόφασίς του ἦταν νὰ καταστήσῃ μὲν τὴν Ἱερουσαλὴμ κατοικητήριον τῶν Ἑλλήνων,

εἰς δὲ τὸν ἱερὸν ναὸν νὰ ἐπιβάλῃ φόρον, ὅπως εἶχε κάμει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ναοὺς τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, νὰ πωλῇ δὲ κάθε χρόνον καὶ τὸ ἀξίωμα τῆς ἀρχιερωσύνης.

νὰ φορολογήσῃ δὲ τὸν Ναόν, ὅπως ἐφορολόγησε καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἱερὰ τῶν ἐθνικῶν ἐπὶ πλέον νὰ μετατρέψῃ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιερέως, ἀπὸ κληρονομικὸν ποὺ ἦταν, εἰς ἀξίωμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπωλεῖτο κάθε ἔτος.

Αὐτὰ ἐγωϊστικῶς ἐσκέπτετο ἔχων πλήρη πεποίθησιν εἰς τὰς δεκάδας χιλιάδας τοῦ πεζικοῦ του, εἰς τὰς χιλιάδας τῶν ἱππέων του καὶ εἰς τοὺς ὀγδοήκοντα ἐλέφαντάς του, χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψιν τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὰ εἶχε τὴν πρόθεσιν νὰ κάμῃ, χωρὶς νὰ λογαριάζῃ καθόλου τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, διότι ἦταν γεμᾶτος ἀπὸ ὑπερηφάνειαν καὶ ἐγωϊστικὴν αὐτοπεποίθησιν διὰ τὴν δύναμιν ποὺ διέθετε, μὲ τὶς δεκάδες χιλιάδες τοῦ πεζικοῦ καὶ τὶς χιλιάδες τῶν ἱππέων καὶ τοὺς ὀγδόντα (80) πολεμικοὺς ἐλέφαντας.

Ἀφοῦ, λοιπόν, εἰσῆλθεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἐπροχώρησε πλησίον εἰς τὴν Βαιθσούραν, θέσιν ὀχυρωτάτην, ποὺ ἀπεῖχε πέντε περίπου στάδια ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὴν ἐπίεζε μὲ ἰσχυρὰν δύναμιν.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἰσέβαλεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἔφθασε πλησίον τῆς Βαιθσούρας, ἡ ὁποία ἦταν πολὺ ἰσχυρὴ θέσις καὶ ἀπεῖχε περὶ τὰ πέντε στάδια ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν ἐπίεζε δὲ ἰσχυρῶς καὶ τὴν ἐπολιορκοῦσε.

Ὅταν δὲ ὁ Μακκαβαῖος καὶ οἱ ἄνδρες του ἐπληροφορήθησαν, ὅτι ὁ Λυσίας πολιορκεῖ αὐτὴν τὴν ὀχυρὰν θέσιν, παρεκάλουν αὐτοὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τὸν Θεὸν μὲ ὀδυρμοὺς καὶ δάκρυα, νὰ ἀποστείλῃ ἄγγελον ἀγαθὸν πρὸς σωτηρίαν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Ὅταν ὁ Μακκαβαῖος καὶ οἱ ἄνδρες του ἐπληροφορήθησαν ὅτι ὁ Λυσίας ἐπολιορκοῦσε τὰ ὀχυρά των φρούρια, μὲ θρήνους, κλαυθμοὺς καὶ δάκρυα ἰκέτευαν τὸν Κύριον μαζὶ μὲ ὅλον τὸν λαόν, νὰ ἀποστείλῃ ἄγγελον ἀγαθὸν διὰ νὰ λυτρώσῃ τὸν Ἰσραήλ.

Πρῶτος δὲ ὁ Μακκαβαῖος ἐπῆρε τὰ ὅπλα, παρεκίνησε δὲ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀδελφούς των, ὀσονδήποτε καὶ ἂν ἐπρόκειτο νὰ διακινδυνεύσουν. Ἐκεῖνοι δὲ ὥρμησαν ποοθύμως μαζῆ μὲ αὐτόν.

Πρῶτος μάλιστα ὁ ἴδιος ὁ Μακκαβαῖος ἐζώσθη τὰ ὅπλα, προέτρεψε δὲ καὶ τοὺς ἄλλους νὰ ριψοκινδυνεύσουν τὴν ζωήν των μαζί του καὶ νὰ τρέξουν εἰς βοήθειαν τῶν ἀδελφῶν των. Ἔτσι ἐξώρμησαν δι’ ἔφοδον μὲ προθυμίαν καὶ ἀποφασιστικότητα ὡς ἕνας ἄνθρωπος.

Ὅταν δὲ ἔφθασαν κοντὰ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, παρουσιάσθη ἐπικεφαλῆς των ἕνας ἱππεὺς ἐνδεδυμένος λευκά, ὁ ὁποῖος ἐπέσειεν ἕνα χρυσὸν ὁπλισμόν.

Ὅταν δὲ ἔφθασαν καὶ εὑρίσκοντο πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ, παρουσιάσθη ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Ἰουδαίων ἕνας ἱππεὺς ντυμένος μὲ λευκὸν ἔνδυμα, ὁ ὁποῖος ἔσειε πανοπλίαν χρυσήν.

Τότε ὅλοι μαζῆ ἐδοξολόγησαν τὸν ἐλεήμονα Θεὸν καὶ ἐπῆραν θάρρος, ἕτοιμοι πλέον νὰ διατρυπήσουν ὄχι μόνον ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ τὰ ἀγριώτατα θηρία καὶ σιδηρένια ἀκόμα τείχη.

Ἐμπρὸς εἰς τὸ ὑπερφυσικὸν ἐκεῖνο φαινόμενον ὅλοι μὲ μίαν φωνὴν ὕμνησαν καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν ἐλεήμονα Θεὸν καὶ ἐνεδυναμώθησαν τόσον πολὺ κατὰ τὸ φρόνημα καὶ τὴν ψυχήν, ὥστε ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐπιτεθοῦν καὶ να πλήξουν ὅχι μόνον ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ πλέον ἄγρια θηρία, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ σιδερένια τείχη!

Ἐπροχωροῦσαν εἰς πολεμικὴν παράταξιν, ἔχοντες ὡς σύμμαχόν των τὸν οὐράνιον Θεόν, ὁ ὁποῖος τόσον ἐλεήμων ἐφάνη πρὸς αὐτούς.

Μὲ τέτοιο γενναῖον φρόνημα ἐπροχωροῦσαν εἰς παράταξιν μάχης, ἔχοντες ὡς σύμμαχον τὸν Θεὸν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἐφάνη πρὸς αὐτοὺς συμπαθὴς καὶ εὐσπλαγχνικός.

Ὡς λέοντες δὲ ἐξώρμησαν ἐναντίον τῶν πολεμίων καὶ ἔστρωσαν κατὰ γῆς νεκροὺς ἕνδεκα χιλιάδας πεζοὺς καὶ χιλίους ἑξακοσίους ἱππεῖς. Ὅλους δὲ τοὺς ὑπολοίπους ἠνάγκασαν νὰ τραποῦν εἰς φυγήν.

Ἀφοῦ δὲ ὥρμησαν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μὲ δύναμιν ὅπως τὰ λιοντάρια, ἐφόνευσαν ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἔστρωσαν κατὰ γῆς νεκροὺς ἕνδεκα χιλιάδες (11.000) πεζοὺς καὶ χιλίους ἑξακοσίους (1.600) ἱππεῖς, ὅλους δὲ τοὺς ἄλλους τοὺς ἔτρεψαν εἰς φυγήν.

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς διέφυγαν πληγωμένοι καὶ γυμνοὶ ἀπὸ τὰ ὅπλα των. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Λυσίας διεσώθη μὲ ἐπαίσχυντον φυγήν.

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν, διεσώθησαν ἄοπλοι, γυμνοὶ καὶ τραυματισμένοι. Ὁ ἴδιος δὲ ὁ ὑπερήφανος Λυσίας διεσώθη μὲ τὸ νὰ τραπῇ εἰς ἐπαίσχυντον φυγήν.

Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἦτο ἀνόητος, ἐσκέφθη καθ’ ἑαυτόν, ἐμελέτησε τὴν ἀποτυχίαν καὶ ἐπείσθη, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι ἀνίκητοι, διότι ἔχουν σύμμαχόν των τὸν παντοδύναμον Θεόν.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Λυσίας δὲν ἦταν ἀνόητος καὶ ἀσύνετος, ἀφοῦ ἐσκέφθη καλὰ καὶ συνεζήτησε μὲ τὸν ἑαυτόν του τὴν ἧτταν, ποὺ μόλις εἶχεν ὑποστῇ ὁ ἴδιος ὁ στρατός του, ἐνόησε καὶ ἐβεβαιώθη ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶναι ἀνίκητοι, διότι ὁ παντοδύναμος Θεὸς ἦταν σύμμαχός των. Ἔτσι ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἑβραίους ἀπεσταλμένους

Ἔστειλε, λοιπόν, πρὸς αὐτοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπρότεινε συμφιλίωσιν μὲ ὄρους δικαίους καὶ ἴσους μεταξύ των. Διότι ἀνέλαβεν ἐπὶ πλέον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ πείσῃ καὶ τὸν βασιλέα καὶ νὰ τὸν πειθαναγκάσῃ νὰ γίνῃ φίλος των.

καὶ τοὺς ἔπεισε μὲ τὶς προτάσεις του νὰ δεχθοῦν συμφιλίωσιν ὑπὸ ὄρους δικαίους καὶ ἀπολύτως ἀποδεκτοὺς ταυτοχρόνως τοὺς ὑπέσχετο ὅτι θὰ ἔπειθε τὸν βασιλιᾶ, ὥστε νὰ ὑποχρεωθῇ νὰ γίνῃ φίλος των.

Ὁ Μακκαβαῖος συγκατένευσεν εἰς ὅλα ὅσα ἐπρότεινεν ὁ Λυσίας ὡς ἀνταποκρινόμενα εἰς τὸ συμφέρον ὅλων. Διότι ὅλους τοὺς ὄρους, τοὺς ὁποίους ὁ Μακκαβαῖος ἐπέδωσε γραπτῶς εἰς τὸν Λυσίαν ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ὁ βασιλεὺς τοὺς ἀπεδέχθη.

Ὁ δὲ Μακκαβαῖος συγκατένευσε καὶ ἀπεδέχθη ὅλες τὶς προτάσεις τοῦ Λυσία, διότι ἐφρόντιζε μόνον διὰ τὸ συμφέρον καὶ τὴν εὐημερίαν ὅλων διότι ὅλες τὶς προτάσεις καὶ τοὺς ὄρους, ποὺ ὑπέβαλεν ὁ Μακκαβαῖος εἰς τὸν Λυσίαν γραπτῶς διὰ τοὺς Ἰουδαίους, τὰ ἐνέκρινε ὁ βασιλιᾶς καὶ τὰ ἀπεδέχθη.

Αἱ δὲ παρὰ τοῦ Λυσίου ἐπιστολαὶ αἱ γραφεῖσαι πρὸς τοὺς Ἰουδαίους περιεῖχαν τὰ ἐξῆς· «Ὁ Λυσίας χαιρετίζει τὸ ἔθνος τῶν Ἑβραίων.

Οἱ ἐπιστολές, ποὺ εἶχαν σταλῆ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ἦσαν οἱ κάτωθι. Καὶ ἡ μὲν ἐπιστολή, τὴν ὁποίαν ἔγραψεν ὁ Λυσίας πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, εἶχε τοῦτο τὸ περιεχόμενον: «Ὁ Λυσίας πρὸς τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, εὔχεται εἰς αὐτοὺς νὰ χαίρουν.

Ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀβεσσαλὼμ, οἱ ὁποῖοι ἐστάλησαν πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ σᾶς, ἀφοῦ μας ἔδωσαν γραπτῶς τοὺς ὄρους σας, ἐζητοῦσαν νὰ ἐπικυρώσω καὶ ἐγὼ αὐτά, ποὺ ἦσαν γραμμένα.

Ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀβεσσαλώμ, τοὺς ὁποίους ἀπεστείλατε πρὸς ἡμᾶς, ἀφοῦ μοῦ ἐπέδωσαν τὸ ἀντίγραφον τοῦ μηνύματος (ἐγγράφου), ἐζητοῦσαν ἀπὸ ἐμὲ νὰ ἐγκρίνω καὶ νὰ ἐπικυρώσω τοὺς ὄρους του.

Ὅσα μὲν λοιπὸν ἔπρεπε νὰ ὑποβάλω εἰς τὸν βασιλέα, τὰ κατέστησα εἰς αὐτὸν γνωστά. Ἐκεῖνος δὲ παρεχώρησεν ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ παραχωρηθῇ.

Ὅσα μὲν ἔπρεπε νὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν τοῦ βασιλιᾶ, τοῦ τὰ διεβίβασα καὶ τοῦ τὰ ἐξήγησα· ἐκεῖνος δὲ συνεφώνησεν, εἰς ὅσα ἦταν δυνατὸν νὰ ἐγκριθοῦν καὶ νὰ παραχωρηθοῦν.

Ἐάν, λοιπόν, σεῖς διατηρήσετε ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα τὴν φιλικὴν στάσιν σας, ἐγὼ θὰ προσπαθήσω μὲ ὅλην μου τὴν δύναμιν κατὰ τὸν ὑπόλοιπον χρόνον νὰ γίνω πρόξενος ἀγαθῶν εἰς σᾶς.

Ἐὰν λοιπὸν διατηρήσετε τὴν φιλικήν σας στάσιν πρὸς τὰ συμφέροντα τῆς βασιλείας, ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμέ, θὰ προσπαθήσω μὲ ὅλες μου τὶς δυνάμεις νὰ προαγάγω καὶ νὰ συντελέσω εἰς τὴν μελλοντικὴν εὐημερίαν σας.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ τὰς ἐπὶ μέρους λεπτομερείας, ἔδωσα ἐντολὴν εἰς τοὺς ἀπεσταλμένους σας, ὅπως καὶ εἰς τοὺς ἰδικούς μου ἀπεσταλμένους, νὰ συνεννοηθοῦν μὲ σᾶς.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ εἰς τὶς ἐπὶ μέρους λεπτομέρειες, ἔδωκα σχετικὲς ὁδηγίες εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους σας καὶ τοὺς ἰδικούς μου, νὰ τὶς συζητήσουν μαζί σας.

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκατοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον τῆς χρονολογίας τῶν Σελευκιδῶν, εἰκοστὴ τετάρτη τοῦ μηνὸς Διοσκορινθίου».

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκατοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον (148ον) τῆς βασιλείας τῶν Ἑλλήνων Σελευκιδῶν (δηλαδὴ 164 π.Χ.), εἰκοστὴ τετάρτη (24η) τοῦ μηνὸς Διοσκορινθίου».

Ἡ ἐπιστολὴ δὲ τοῦ βασιλέως περιεῖχε τὰ ἑξῆς· «ὁ βασιλεὺς Ἀντίοχος χαιρετίζει τὸν ἀδελφὸν Λυσίαν.

Ἡ δὲ ἐπιστολὴ τοῦ βασιλιᾶ περιεῖχε τὰ ἀκόλουθα: «Ὁ βασιλιᾶς Ἀντίοχος Ε' εἰς τὸν ἀδελφόν του Λυσίαν, εὔχεται εἰς αὐτὸν νὰ χαίρῃ.

Τοῦ πατρός μου ἐκδημήσαντος εἰς τοὺς θεούς, ἐγὼ ἐπιθυμῶ ἵνα, ἐκεῖνοι ποὺ μένουν εἰς τὸ βασίλειόν μου, ἐπιδίδωνται ἀνενόχλητοι εἰς τὰ εἰρηνικά των ἔργα.

Τώρα ποὺ ὁ πατέρας μας (Ἀντίοχος Δ') ἔφυγεν ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ ἐπῆγε νὰ συγκαταριθμηθῇ μὲ τοὺς θεούς, θέλομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν οἱ ὑπήκοοι τῆς βασιλείας μας νὰ ἀσχολοῦνται ἀπερίσπαστοι καὶ ἀνενόχλητοι εἰς τὰ ἔργα των.

Ἐπειδὴ δὲ ἐπληροφορήθημεν, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν γνώμην τοῦ πατρός μου νὰ ἀσπασθοῦν τὰς εἰδωλολατρικὰς ἑλληνικὰς συνηθείας, ἀλλὰ προτιμοῦν τὸν ἰδικόν των τρόπον ζωῆς καὶ διὰ τοῦτο ἔχουν τὴν ἀξίωσιν νὰ ἐπιτραπῇ εἰς αὐτοὺς νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τοὺς πατροπαραδότους νόμους των,

Εἴμεθα ἤδη ἐνήμεροι, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι δὲν συγκατατίθενται εἰς τὸ νὰ υἱοθετήσουν τοὺς ἑλληνικούς (εἰδωλολατρικούς) τρόπους ζωῆς καὶ λατρείας, ὅπως ἐπιθυμοῦσε ὁ πατέρας μας, ἀλλὰ προτιμοῦν τὸν ἰδικόν των τρόπον ζωῆς καὶ διὰ τοῦτο ζητοῦν νὰ τοὺς ἐπιτραπῇ, ὥστε νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον καὶ τὰ ἔθιμά των.

ἐπειδὴ δὲ καὶ ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν νὰ εἶναι καὶ τοῦτο τὸ ἔθνος ἔξω ἀπὸ κάθε ταραχήν, κρίνομεν καὶ ἀποφασίζομεν, ὅπως ἐπιστραφῇ εἰς αὐτοὺς ὁ ναός των καὶ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ προγονικά των ἔθιμα.

Ἕνεκα τούτου, ἐπειδὴ καὶ ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν καὶ θέλομεν, ὥστε καὶ αὐτὸ τὸ ἔθνος, ὅπως τὰ ἄλλα, νὰ μένῃ ἀπερίσπαστον καὶ ἀνενόχλητον, θεσπίζομεν καὶ ἀποφασίζομεν ὅπως ἐπιστραφῇ εἰς αὐτοὺς ὁ Ναός των καὶ ἀποκατασταθῇ ἡ λατρεία των καὶ ὅπως αὐτοὶ συμπεριφέρωνται καὶ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν προγόνων των.

Σὺ δὲ θὰ πράξῃς καλῶς νὰ ἀποστείλῃς εἰς αὐτοὺς ἄνδρας, διὰ νὰ ἀνταλλάξουν δεξιὰς καὶ ἀφοῦ γνωρίσουν καλῶς τὴν ἰδικήν μας ἀγαθὴν προαίρεσιν νὰ εἶναι χαρούμενοι καὶ εὐχαρίστως νὰ ἐπιδίδωνται εἰς τὰ εἰρηνικά των ἔργα».

Καλὰ λοιπὸν θὰ κάμῃς νὰ τοὺς πληροφορήσῃς σχετικῶς, μὲ τὸ νὰ ἀποστείλῃς πρὸς αὐτοὺς ἀντιπροσωπείαν, ἡ ὁποία θὰ ἀνακοινώσῃ τὴν φιλικήν σου διάθεσιν πρὸς αὐτούς, καὶ ἔτσι, ἀφοῦ γνωρίσουν ὅτι ἔχομεν ἀγαθὰς διαθέσεις ἀπέναντί των, νὰ εἶναι χαρούμενοι καὶ νὰ ἐπιδίδωνται μὲ εὐχαρίστησιν εἰς τὰ ἔργα καὶ τὶς προσωπικές των ὑποθέσεις».

Ἡ δὲ ἐπιστολὴ τοῦ βασιλέως πρὸς τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων ἦτο ἡ ἐξῆς· «ὁ βασιλεὺς Ἀντίοχος χαιρετίζει τὴν γερουσίαν τῶν Ἰουδαίων καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους Ἰουδαίους.

Ἡ δὲ ἐπιστολὴ τοῦ βασιλιᾶ πρὸς τὸ Ἰουδαϊκὸν ἔθνος ἦταν ἡ ἀκόλουθη: «Ὁ βασιλιᾶς Ἀντίοχος πρὸς τὴν Γερουσίαν τῶν Ἰουδαίων καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους Ἰουδαίους, εὔχεται εἰς αὐτοὺς νὰ χαίρουν.

Ἐὰν σεῖς ὑγιαίνετε, αὐτὸ εἶναι σύμφωνον καὶ μὲ τὴν ἰδικήν μας ἐπιθυμίαν. Καὶ ἡμεῖς ἐπίσης ὑγιαίνομεν.

Ἐὰν ὑγιαίνετε, θὰ συμβαίνῃ αὐτό, τὸ ὁποῖον καὶ ἠμεῖς ἐπιθυμοῦμεν. Καὶ ἠμεῖς ἐπίσης ὑγιαίνομεν.

Ὁ Μενέλαος παρουσίασεν εἰς ἡμᾶς τὴν ἐπιθυμίαν σας, ὅτι δηλαδὴ θέλετε νὰ κατέλθετε εἰς τὴν πόλιν σας καὶ νὰ παραμένετε εἰς τὰς ἰδικάς σας κατοικίας.

Ὁ Μενέλαος μᾶς ἐπληροφόρησεν ὅτι ἐπιθυμεῖτε νὰ ἐπιστρέψετε εἰς τὶς ἐπαρχίες καὶ τὰ σπίτια σας καὶ νὰ ἐπιδοθῆτε εἰς τὰ ἔργα καὶ τὶς προσωπικές σας ὑποθέσεις.

Ὅσοι, λοιπόν, ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπανέλθουν μέχρι τῆς τριακοστῆς ἡμέρας τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ, θὰ ἔχουν εἰρήνην καὶ ἀσφάλειαν.

Ὅσοι λοιπὸν ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπιστρέψουν μέχρι τὴν τριακοστὴν ἡμέραν τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ (πρόκειται διὰ τὸν ἰδικόν μας Μάρτιον /Ἀπρίλιον) ἂς εἶναι βέβαιοι καὶ ἀπολύτως ἥσυχοι ὅτι δὲν ἔχουν νὰ φοβηθοῦν τίποτε· εἰς αὐτοὺς δίδεται πλήρης ἄδεια καὶ ἐλευθερία κινήσεως.

Θὰ ἔχουν ἐπίσης τὸ δικαίωμα νὰ χρησιμοποιοῦν τροφάς, ποὺ ἐπιτρέπεται εἰς αὐτοὺς ὡς Ἰουδαίους, καὶ νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς ἰδικούς των νόμους, ὅπως ἔκαναν καὶ προηγουμένως. Κανεὶς δὲ ἀπὸ αὐτοὺς κατ’ οὐδένα τρόπον δὲν θὰ ἐνοχληθῇ διὰ παραβάσεις, αἱ ὁποῖαι διεπράχθησαν ἐξ ἀγνοίας.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἠμποροῦν καὶ θὰ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς ἰδικούς των νόμους περὶ τροφῶν, ὅπως καὶ προηγουμένως· κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς καὶ μὲ κανένα τρόπον δὲν πρόκειται νὰ τοὺς κατηγορήσῃ ἢ νὰ τοὺς παρενοχλήσῃ δὶ ὅσα ἔχουν ἤδη πράξει ἀπὸ ἄγνοιαν ἢ ἀπερισκεψίαν.

Ἔστειλα δὲ καὶ τὸν Μενέλαον νὰ σᾶς καθησύχασῃ σχετικῶς.

Ἔχω στείλει δὲ καὶ τὸν Μενέλαον, διὰ νὰ σᾶς διαβεβαιώσῃ περὶ τῶν καλῶν προθέσεών μου καὶ νὰ σᾶς καθησυχάσῃ.

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκστοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον, δεκάτη πέμπτη τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ».

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκατοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον (Ι48ον) τῆς βασιλείας τῶν Ἑλλήνων Σελευκιδῶν (δηλαδὴ τὸ 164 π.Χ.), δεκάτη πέμπτη (15η) τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ».

Καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἔστειλαν ἐπιστολὴν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους περιέχουσαν τὰ ἐξῆς· «ὁ Κόϊντος Μέμμιος καὶ ὁ Τίτος Μάνλιος, συγκλητικοὶ τῶν Ρωμαίων, χαιρετίζουν τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων.

Ἔστειλαν δὲ καὶ οἱ Ῥωμαῖοι πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἐπιστολὴν μὲ τὸ ἀκόλουθον περιεχόμενον: «Ὁ Κόϊντος Μέμμιος καὶ ὁ Τίτος Μάνλιος, ἄρχοντες (συγκλητικοί) τῶν Ρωμαίων, πρὸς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, εὔχονται εἰς αὐτὸν νὰ χαίρῃ.

Τὰς παραχωρήσεις ἐκείνας, τὰς ὁποίας ἔκαμε πρὸς σᾶς ὁ Λυσίας, ὁ συγγενὴς τοῦ βασιλέως, καὶ ἡμεῖς ἐπίσης παραχωροῦμεν.

Ὀσαδήποτε ὁ Λυσίας, ὁ συγγενὴς τοῦ βασιλιᾶ, σᾶς παρεχώρησε, τὰ ἐγκρίνομεν καὶ ἠμεῖς.

Δι’ ἐκεῖνα δὲ τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἐθεώρησε καλὸν νὰ ὑποβάλῃ πρὸς τὸν βασιλέα του, στείλατε κάποιον ἀπὸ σᾶς ἀμέσως νὰ τὰ ἐξετάσωμεν μαζῆ καὶ νὰ τὰ ἐκθέσωμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς τὸν βασιλέα κατὰ ἕνα τρόπον, ὁ ὁποῖος θὰ συμφέρῃ καὶ σᾶς. Διότι ἡμεῖς κατ’ αὐτὰς θὰ μεταβῶμεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

Δι’ ὅσα ὅμως ἐκεῖνος ἔκρινε νὰ ἀναφέρῃ εἰς τὸν βασιλιᾶ, στείλετε εὐθὺς ἀμέσως κάποιον διὰ νὰ σκεφθῶμεν καὶ νὰ τὰ ἐξετάσωμεν, ὥστε νὰ τὰ ἐκθέσωμεν εἰς τὸν βασιλιᾶ καταλλήλως πρὸς τὸ ἰδικόν σας καλόν. Διότι ἀναχωροῦμεν τὶς ἡμέρες αὐτὲς διὰ τὴν Ἀντιόχειαν.

Σπεύσατε λοιπὸν καὶ ἀποστείλατε πρὸς ἡμᾶς ἀντιπροσώπους σας, διὰ νὰ μάθομεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ποίαν γνώμην ἔχετε.

Σπεύσατε λοιπὸν χωρὶς ἀναβολὴν καὶ στείλετε πρὸς ἡμᾶς ἀντιπροσώπους, ὥστε νὰ μάθωμεν καὶ ἠμεῖς ποία εἶναι ἡ γνώμη καὶ οἱ προθέσεις σας ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν.

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκατοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον, δεκάτη πέμπτη τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ».

Ὑγιαίνετε. Ἔτος ἑκατοστὸν τεσσαρακοστὸν ὄγδοον (148ον) τῆς βασιλείας τῶν Ἑλλήνων Σελευκιδῶν (δηλαδὴ τὸ 164 π.Χ.), δεκάτη πέμπτη (15η) τοῦ μηνὸς Ξανθικοῦ».