Μακκαβαίων Β' 2

Ὑπάρχει καταγεγραμμένον, ὅτι ὁ προφήτης Ἱερεμίας, διέταξε τοὺς μεταφερομένους αἰχμαλώτους εἰς τὴν Βαβυλῶνα, νὰ πάρουν τὸ ἱερὸν πῦρ, ὅπως ἀνωτέρω ἔχει σημειωθῆ·

Εἰς τὰ ἐπίσημα δημόσια ἀρχεῖα εὑρίσκεται γραμμένον, ὅτι ὁ προφήτης Ἱερεμίας διέταξε τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ὡδηγοῦντο ἐξόριστοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, νὰ λάβουν ἀπὸ τὸ ἱερὸν πῦρ καὶ νὰ τὸ κρύψουν, ὅπως ἔχει ἤδη ἀναφερθῆ ἀνωτέρω.

καὶ ὅτι ὁ προφήτης, ὅταν παρέδωκεν ἀντίγραφον τοῦ Νόμου εἰς τοὺς ἀπαγομένους πρὸς αἰχμαλωσίαν, ἔδωκε συγχρόνως καὶ τὴν ἐντολήν, νὰ μὴ λησμονοῦν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ ἀποπλανηθοῦν κατὰ τὴν διάνοιαν, ὅταν βλέπουν ἀγάλματα χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ καὶ τὰ γύρω ἀπὸ αὐτὰ στολίδια.

Εὑρίσκεται ἐπίσης γραμμένον, ὅτι ὁ Ἱερεμίας διέταξε τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ὡδηγοῦντο ἐξόριστοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ἀφοῦ τοὺς εἶχε παραδώσει τὸν Νόμον, νὰ μὴ λησμονήσουν τις ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, οὔτε νὰ ἀφήνουν τὴν φαντασίαν των νὰ ἀποπλανᾶται, ὅταν θὰ βλέπουν ἀγάλματα χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ καὶ τὰ πολυτελῆ στολίδια, μὲ τὰ ὁποῖα ἦσαν καλυμμένα τὰ ἀγάλματα αὐτά.

Καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους παρομοίους λόγους τοὺς παρεκάλει καὶ τοὺς ἐνίσχυσε νὰ μὴ ἀπομακρυνθῇ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰς καρδίας των.

Καὶ ἄλλες τέτοιες συμβουλὲς καὶ νουθεσίες τοὺς ἔδιδεν ὁ Ἱερεμίας καὶ τοὺς προέτρεπε καὶ τοὺς ἔκαμνεν ἔκκλησιν, ὥστε νὰ μὴ ἀφήσουν καὶ ἀπομακρυνθῇ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς καρδιές των.

Ὑπάρχει ἀκόμη καὶ τοῦτο γραμμένον εἰς τὰ ἀρχεῖα· ὅτι ὁ ἴδιος ὁ προφήτης Ἱερεμίας, κατόπιν διαταγῆς ποὺ ἐδόθη εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεόν, διέταξε νὰ μεταφερθῇ μαζῆ του ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης. Μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ κειμήλια ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Ναβαῦ, ὅπου εἶχεν ἀνεβῆ ὁ Μωϋσῆς καὶ εἶχεν ἴδει τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἐκληροδότησεν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐπὶ πλέον εἰς τὰ ἴδια ἐπίσημα δημόσια ἀρχεῖα εἶναι γραμμένον, ὅτι ὁ προφήτης Ἱερεμίας, ἀφοῦ παρεκινήθη ἔπειτα ἀπὸ θείαν ἀποκάλυψιν καὶ ἔμπνευσιν, διέταξε νὰ μεταφερθῇ μαζί του ἡ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης. Κατόπιν ἀνέβη μὲ τὰ ἱερὰ αὐτὰ ἀντικείμενα εἰς τὸ ὄρος Ναβαῦ, εἰς τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀνεβῆ ὁ Μωϋσῆς καὶ εἶδε τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἔδωκεν ὡς κληρονομίαν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Ἀφοῦ ἔφθασεν ἐκεῖ ὁ Ἱερεμίας, εὑρῆκεν οἰκίαν, ἡ ὁποία εἶχε τὴν μορφὴν ἄντρου. Εἰς αὐτὴν εἰσήγαγε καὶ ἀπέθεσε τὴν Κιβωτὸν καὶ τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος. Κατόπιν δὲ ἔφραξε τὴν θύραν.

Ὁ Ἱερεμίας, ἀφοῦ ἔφθασεν εἰς τὸ ὄρος Ναβαῦ, εὑρῆκε ἕνα δωμάτιον (οἶκον), ποὺ ἔμοιαζε μὲ σπηλιά· ἐκεῖ ἐτοποθέτησε τὴν Σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης καὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν θυμιαμάτων κατόπιν δὲ ἔφραξε τὴν εἴσοδον τῆς σπηλιᾶς.

Μετὰ ταῦτα μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συντρόφους του ἦλθαν, διὰ νὰ ἐπισημάνουν μὲ σημεῖα τὴν ὁδόν, ποὺ ἠκολούθησεν ὁ Ἱερεμίας διὰ νὰ κρύψῃ τὰ ἀντικείμενα αὐτά, ἀλλὰ δὲν τὴν εὑρῆκαν.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συντρόφους του ἦλθαν κατόπιν διὰ νὰ θέσουν σημεῖα ἀναγνωρίσεως τοῦ δρόμου, τὸν ὁποῖον ἀκολούθησε ὁ Προφήτης καὶ ὁ ὁποῖος ὡδηγοῦσε εἰς τὸ σπήλαιον, ὥστε, ὅταν θὰ ἐπανήρχοντο ἀργότερα, νὰ ἠμπορέσουν νὰ εὔρουν τὰ ἱερὰ σκεύη· ὅμως δὲν ἠμπόρεσαν νὰ εὔρουν τὸν δρόμον.

Ὅταν ὁ Ἱερεμίας ἐπληροφορήθη τοῦτο, τοὺς ἤλεγξε καὶ εἶπεν· «ὁ τόπος αὐτὸς θὰ μείνῃ ἄγνωστος, ἕως ὅτου ὁ Θεὸς γίνῃ ἵλεως καὶ ἐπαναφέρῃ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν ἐλεύθερον τὸν λαόν του.

Ὅταν ὁ Ἱερεμίας ἐπληροφορήθη τὴν προσπάθειάν των αὐτήν, τοὺς ἐπέπληξε καὶ τοὺς εἶπεν: «Ὁ τόπος θὰ μείνῃ ἄγνωστος, μέχρις ὅτου θελήσῃ ὁ Θεὸς νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ συγκεντρωθῇ τελικῶς ὁ λαός του ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν τῆς Βαβυλῶνας καὶ φανῇ εἰς αὐτοὺς εὐσπλαγχνικός.

Τότε ὁ Κύριος θὰ ἀποκαλύψῃ τὰ ἱερὰ αὐτὰ ἀντικείμενα καὶ θὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Κυρίου καὶ ἡ νεφέλη, ὅπως ἐφαίνετο ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μωϋσέως καὶ ὅπως ἐφάνη, ὅταν ὁ Σολομὼν ἔκαμε προσευχὴν καὶ παρεκάλεσε τὸν Θεόν, νὰ καθαγιασθῇ ὁ ναὸς μὲ μεγάλην δόξαν».

Τότε ὁ Κύριος θὰ φανερώσῃ τὰ ἱερὰ αὐτὰ ἀντικείμενα καὶ θὰ φανῇ ἡ δόξα Κυρίου, ἡ ὑπερφυσικὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ λάμψις, καὶ ἡ ὑπερφυσικὴ νεφέλη, ποὺ δηλώνει τὴν παρουσίαν τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶχεν ἐμφανισθῆ ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μωϋσῆ καὶ ὅταν ὁ Σολομὼν προσηυχήθη, ὥστε ὁ Ναός, ποὺ εἶχε κτίσει, νὰ καθαγιασθῇ κατὰ τρόπον λαμπρὸν καὶ ἔνδοξον».

Εἰς τὰ ἄρχεῖα ἐπίσης ἦτο καταγεγραμμένον, ὅτι ὁ βασιλεὺς αὐτὸς ὁ Σολομών, μὲ τὴν μεγάλην σοφίαν του, προσέφερε θυσίαν κατὰ τὰ ἐγκαίνια καὶ κατὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ ναοῦ.

Ἐπίσης εἰς τὰ ἐπίσημα δημόσια ἀρχεῖα ἀνεφέρετο, ὅτι ὁ Σολομών, ὁ ὁποῖος εἶχε λάβει ὡς δῶρον ἀπὸ τὸν Θεὸν σπανίαν σοφίαν, ἐπρόσφερε θυσίαν κατὰ τὰ ἐγκαίνια καὶ κατὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ Ναοῦ.

Καί, ὅπως ἄλλοτε ὁ Μωϋσῆς προσηυχήθη πρὸς τὸν Κύριον καὶ κατέβηκε πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, τὸ ὁποῖον κατέφαγε τὴν θυσίαν, ἔτσι καὶ ὁ Σολομὼν προσηυχήθη καὶ κατέβηκε πῦρ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, τὸ ὁποῖον κατέφαγε τὰ ὁλοκαυτώματα.

Καὶ ὅπως παλαιοτέρα ὁ Μωϋσῆς προσηυχήθη εἰς τὸν Κύριον, καὶ κατέβη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν φωτιὰ καὶ κατέκαυσεν ἐντελῶς τὰ κρέατα τῆς θυσίας τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ἔτσι προσηυχήθη καὶ ὁ Σολομών, καὶ κατέβη ἡ φωτιὰ καὶ κατέκαυσεν ἐντελῶς τὴν θυσίαν τῶν ὁλοκαυτωμάτων.

Εἶχεν εἴπει δὲ τότε ὁ Μωϋσῆς· «ἐπειδὴ ἡ θυσία περὶ τῆς ἁμαρτίας δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φαγωθῇ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοῦτο κατηναλώθη ὀλόκληρος ἀπὸ τὸ πῦρ».

Ὁ δὲ Μωϋσῆς εἶχε πεῖ τότε: «Ἐπειδὴ τὰ κρέατα τῆς θυσίας, ποὺ προσεφέρθη δι’ ἐξιλέωσιν ἁμαρτίας, δὲν τρώγονται, διὰ τοῦτο ἡ θυσία κατεκάη ἐντελῶς ἀπὸ τὴν φωτιά».

Κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ ὁ Σολομὼν ἑώρτασεν ἐπὶ ὀκτὼ ἡμέρας τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ.

Καὶ ὁ Σολομὼν ἐπίσης ἑώρτασε τὴν ἑορτὴν τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἐπὶ ὀκτὼ ἡμέρες.

Ἦσαν καταχωρημένα τὰ γεγονότα αὐτὰ εἰς τὰ ἀρχεῖα καὶ τὰ ὑπομνήματα τοῦ Νεεμίου, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι ὁ Νεεμίας ἵδρυσε βιβλιοθήκην, εἰς τὴν ὁποίαν συνεκέντρωσε τὰ βιβλία, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς προφήτας. Ἐκεῖ περιλαμβάνονται τὰ τοῦ Δαυΐδ, ὅπως καὶ ἐπιστολαὶ τῶν βασιλέων τῆς Περσίας σχετικῶς μὲ τὰ ἀφιερώματα αὐτῶν πρὸς τὸν ναόν.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω, τὰ ἴδια γεγονότα ἦσαν ἐπίσης γραμμένα εἰς τὰ ἐπίσημα ἀρχεῖα (ποὺ ἐφυλάσσοντο εἰς τὸν Ναόν) καὶ εἰς (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ἢ εἰς) τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Νεεμία. Εἶναι ἐπίσης γραμμένον τὸ πῶς ὁ Νεεμίας ἵδρυσε βιβλιοθήκην καὶ συνεκέντρωσεν εἰς αὐτὴν τὰ βιβλία, ποὺ ἀφοροῦν τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς προφήτας, καὶ τὰ ἔργα τοῦ Δαβὶδ καὶ τὶς ἐπιστολὲς τῶν Περσῶν βασιλέων, τὶς σχετικὲς μὲ τὰ ἱερὰ ἀφιερώματά των εἰς τὸν Ναόν.

Ὡσαύτως καὶ ὁ Ἰούδας συνεκέντρωσεν ὅλα αὐτὰ τὰ βιβλία, ποὺ εἶχαν διασκορπισθῆ κατὰ τὸν πόλεμον, τὸν ὁποῖον εὑρέθημεν ἠναγκασμένοι νὰ κάμωμεν, καὶ ἔτσι τώρα αὐτὰ εὑρίσκονται εἰς τὰ χέρια μας.

Κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος συνεκέντρωσεν ὅλα τὰ βιβλία, ποὺ εἶχαν διασκορπισθῆ ἕνεκα τοῦ τελευταίου πολέμου καὶ τῶν συγκρούσεων, εἰς τὶς ὁποῖες εἴχαμε ἐμπλακῆ. Τὰ βιβλία αὐτὰ εὑρίσκονται τώρα εἰς τὰ χέρια μας.

Ἐὰν λοιπὸν χρειάζεσθε νὰ ἔχετε κοντά σας ἀντίτυπα, στείλατε ἀνθρώπους, διὰ νὰ σᾶς τὰ φέρουν.

Ἐὰν λοιπὸν χρειάζεσθε κάποιο ἀπὸ αὐτά, στείλετε ἀπεσταλμένους νὰ τὸ παραλάβουν καὶ νὰ σᾶς τὸ φέρουν.

Ἐν ὄψει τῆς ἑορτῆς τοῦ καθαρισμοῦ τοῦ ναοῦ, τὴν ὁποίαν πρόκειται κατ’ αὐτὰς νὰ ἑορτάσωμεν, ἐγράψαμεν πρὸς σᾶς αὐτὴν τὴν ἐπιστολήν. Καὶ σεῖς καλῶς θὰ πράξετε νὰ ἑορτάσετε μαζῆ μας τὴν ἑορτὴν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς.

Προκειμένου λοιπὸν νὰ ἑορτάσωμεν τὴν ἑορτὴν τοῦ καθαρισμοῦ τοῦ Ναοῦ, ἐγράψαμεν εἰς σᾶς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν καλὰ ἑπομένως θὰ κάμετε νὰ ἑορτάσετε καὶ σεῖς τὴν ἑορτὴν τὶς ἴδιες μὲ ἡμᾶς ἡμέρες.

Ὁ δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔσωσεν ὅλον τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωκεν εἰς ὅλους τὴν ἱερὰν κληρονομίαν τῆς χώρας μας, τὸ βασίλειόν μας, τὴν Ἱερωσύνην καὶ τὸν ναόν,

Ὁ δὲ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔσωσεν ὅλον τὸν λαόν του καὶ ἀπέδωσεν εἰς ὅλους μας ὡς κληρονομίαν τὴν ἁγίαν γῆν καὶ τὸ βασίλειον καὶ τὴν ἱερωσύνην καὶ μᾶς καθηγίασε καὶ μᾶς καθιέρωσεν ὡς λαὸν ἰδικόν του,

ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῆ διὰ τοῦ Νόμου του, ἐλπίζομεν ὅτι ταχέως θὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ πάλιν καὶ θὰ μᾶς ἐπαναφέρῃ ἀπὸ ὅλας τὰς χώρας τὰς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὸν ἱερὸν ναόν. Τὸ πιστεύομεν δὲ αὐτό, διότι καὶ τώρα ὁ Θεὸς μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ μεγάλας συμφορὰς καὶ ἐκαθάρισεν ἀπὸ τὰ μιάσματα τῆς εἰδωλολατρείας τὸν ἱερὸν τόπον.

ὅπως ὑπεσχέθη διὰ τοῦ Νόμου, ἐλπίζομεν ὅτι ὁ Θεός μας αὐτὸς θὰ φανῇ ὁπωσδήποτε καὶ γρήγορα ἐλεήμων ἀπέναντί μας καὶ θὰ μᾶς συναθροίσῃ πάλιν εἰς τὸν ἅγιον τόπον - τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν Ναόν - ἀπὸ τὴν σημερινὴν διασπορὰν εἰς ὅλην τὴν γῆν, ποὺ ἐκτείνεται κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν διότι καὶ τώρα μᾶς ἐλευθέρωσε καὶ μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ μεγάλες συμφορὲς καὶ ἐκαθάρισε τὸν ἅγιον τόπον τοῦ Ναοῦ ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς εἰδωλολατρίας».

Τὰ δὲ κατὰ τὸν Ἰούδαν τὸν Μακκαβαῖον καὶ τοὺς ἀδελφούς του, ὅπως καὶ διὰ τὸν καθαρισμὸν τοῦ μεγάλου καὶ ἱεροῦ ναοῦ, διὰ τὰ ἐγκαίνια τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων,

Ἡ ἱστορία τοῦ Ἰούδα τοῦ Μακκαβαίου καὶ τῶν ἀδελφῶν του, ὁ καθαρισμὸς τοῦ μεγάλου Ναοῦ, τὰ ἐγκαίνια τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων,

ἀκόμη δὲ καὶ διὰ τοὺς πολέμους μας ἐναντίον τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς καὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Εὐπάτορος,

ἀκόμη δὲ οἱ πόλεμοι κατὰ τοῦ Ἀντιόχου Δ' Ἐπιφανοῦς καὶ τοῦ υἱοῦ του, Ἀντιόχου Ε' Εὐπάτορος,

διὰ τὰς φανερὰς ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠρωϊκῶς ἠγωνίζοντο πρὸς ὑπεράσπισιν τῶν Ἰουδαίων, ὥστε καίτοι ἦσαν ὀλιγάριθμοι νὰ ἠμπορέσουν νὰ καταλάβουν ὅλην τὴν χώραν καὶ νὰ τρέψουν εἰς φυγὴν τὰ πλήθη τῶν βαρβάρων,

καὶ οἱ θαυμαστὲς καὶ ὑπερφυσικὲς ἐπεμβάσεις ἀπὸ τὸν Θεὸν πρὸς ἐνίσχυσιν ἐκείνων, ποὺ ἠγωνίζοντο μὲ φιλοτιμίαν καὶ γενναιότητα ὑπέρ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ὥστε, ἐνῷ ἦσαν ὀλίγοι, νὰ ἠμπορέσουν νὰ κυριεύσουν καὶ νὰ λεηλατήσουν ὅλην τὴν χώραν καὶ νὰ διώξουν τις βαρβαρικὲς ὀρδὲς

ὅλα αὐτά, ὅπως ἐπίσης καὶ διὰ τὸν περίφημον εἰς ὅλον τὸν κόσμον Ναόν, νὰ τὸν ἀνακτήσουν καὶ τὴν πόλιν νὰ ἐλευθερώσουν, νὰ ἀνορθώσουν δὲ πάλιν τοὺς θείους νόμους, τοὺς ὁποίους ἐχθροὶ καὶ ἐξωμόται ἐπεχείρουν νὰ καταργήσουν, καὶ τὸ ὅτι ὁ Θεὸς πᾶσαν εὐμένειαν ἐδείκνυε πρὺς τοὺς ἥρωας αὐτούς,

καὶ να ἀνακτήσουν τὸν περίφημον εἰς ὅλον τὸν κόσμον ἱερὸν Ναὸν καὶ νὰ ἐλευθερώσουν τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ ἀποκαταστήσουν πάλιν τοὺς ἱεροὺς νόμους καὶ θεσμούς, οἱ ὁποῖοι ἐκινδύνευαν νὰ καταλυθοῦν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, καθ’ ὅσον ὁ Κύριος εἶχε δειχθῇ ἀπέναντι τῶν ἀγωνιστῶν ἐκείνων εὐσπλαγχνικός, ἐπιεικὴς καὶ συμπαθής,

ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα ἐκτίθενται εἰς πέντε βιβλία ὑπὸ τοῦ Ἰάσωνος τοῦ Κυρηναίου. Ἡμεῖς ὅμως θὰ προσπαθήσωμεν νὰ κάμωμεν ἐπιτομὴν ὅλων αὐτῶν εἰς ἕνα μόνον βιβλίον.

ὅλα τὰ ἀνωτέρω, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἤδη ἐκτεθῇ ἀπὸ τὸν Ἰάσονα τὸν Κυρηναῖον εἰς πέντε βιβλία, θὰ προσπαθήσωμεν νὰ τὰ συντάμωμεν καὶ νὰ τὰ σννοψίσομε ν εἰς ἕνα μόνον βιβλίον.

Ἀποβλέποντες δὲ εἰς τὸ πλῆθος τῶν ἀριθμῶν, ποὺ περιέχονται εἰς τὰ βιβλία αὐτά, ὅπως καὶ εἰς τὴν δυσκολίαν, τὴν ὁποίαν δοκιμάζουν ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ βυθισθοῦν καὶ εἰς τὰς λεπτομερείας τῶν διηγήσεων, καὶ διὰ τὸ πλῆθος τῆς περιεχομένης ὕλης,

Ἐπειδὴ δὲ κατανοοῦμεν τὴν μεγάλην ποσότητα, τὴν πλήμμυραν τῶν ἀριθμῶν καὶ τῶν στοιχείων, ποὺ περιέχονται εἰς τὰ πέντε βιβλία τοῦ Ἰάσονος, καὶ τὴν δυσκολίαν, ἐνώπιον τῆς ὁποίας εὑρίσκονται, ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ εἰσδύσουν εἰς τὶς λεπτομέρειες τῆς ἱστορικῆς διηγήσεως, ἕνεκα τοῦ ὄγκου τῆς ὕλης, ποὺ περιέχεται εἰς αὐτά,

ἐφροντίσαμεν νὰ κάμωμεν ψυχαγωγικὴν τὴν μελέτην δι’ ἐκείνους, ποὺ τὴν θέλουν ἔτσι, εὔκολον εἰς ἀπομνημόνευσιν δι’ ἐκείνους, ποὺ θέλουν νὰ τὴν ἀπομνημονεύσουν. Γενικῶς ὠφέλιμον εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ τὴν μελετήσουν.

ἐφροντίσαμεν νὰ καταστήσωμεν εὐχάριστον τὴν μελέτην ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μελετοῦν χάριν ψυχαγωγίας· νὰ καταστήσωμεν δὲ εὔκολον τὴν ἔκθεσιν τῶν γεγονότων εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἐνθυμοῦνται τὰ γεγονότα καὶ νὰ τὰ ἀπομνημονεύουν καὶ γενικῶς νὰ προσφέρωμεν εἰς ὅλους ὠφέλειαν διὰ τῆς μελέτης μιᾶς περιληπτικῆς ἐργασίας.

Δι’ ἡμᾶς ὅμως, οἱ ὁποῖοι ἀνελάβαμεν τὸν κόπον τῆς ἐπιτομῆς αὐτῆς, τὸ ἔργον δὲν εἶναι εὔκολον. Ἀπαιτεῖ ἱδρῶτας καὶ ἀγρυπνίας.

Καὶ δι’ ἡμᾶς μέν, οἱ ὁποῖοι ἀνελάβαμε τὸ κοπιαστικὸν αὐτὸ ἔργον τῆς συντομεύσεως καὶ ἐπιτομῆς, τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ δὲν εἶναι εὔκολον· ἀπ’ ἐναντίας ἀπαιτεῖ μόχθον, ἱδρῶτα καὶ ἀγρυπνίαν

Ἡ ἐργασία μας ὁμοιάζει μὲ τὴν ἐργασίαν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ παρασκευάσῃ συμπόσιον εἰς τοὺς κεκλημένους καὶ ἐπιζητεῖ τὸ εὐχάριστον φαγητὸν διὰ τὸν καθένα, χωρὶς νὰ λογαριάσῃ τοὺς κόπους. Τοῦτο δὲν εἶναι μὲν εὔκολον, ὅμως, διὰ νὰ ἔχωμεν τὴν εὐγνωμοσύνην τῶν πολλῶν ἀναγνωστῶν μας, εὐχαρίστως θὰ ὑποβληθῶμεν εἰς τὴν ταλαιπωρίαν αὐτήν.

ὅπως ἀκριβῶς δὲν εἶναι εὔκολον καὶ ἄκοπον τὸ ἔργον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἑτοιμάζει κάποιο συμπόσιον καὶ προσπαθεῖ νὰ ἰκανοποιήσῃ τὶς ὀρέξεις καὶ τὴν γεῦσιν τῶν ποικίλων προσκεκλημένων. Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτά, προκειμένου νὰ ὠφελήσωμεν τοὺς πολλούς (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Νὰ ἀξιωθῶμεν τῆς εὐγνωμοσύνης τῶν πολλῶν), θὰ ἀναδεχθῶμεν εὐχαρίστως τὸν μόχθον καὶ τὴν ταλαιπωρίαν, ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἐργασία αὐτή.

Τὴν μὲν ἀκρίβειαν τῶν γεγονότων στηρίζομεν εἰς τὸν συγγραφέα Ἰάσονα. Ἡμεῖς ὅμως ἀναλαμβάνομεν τὸν κόπον τῆς συντάξεως τοῦ ἔργου βάσει τῶν φιλολογικῶν κανόνων.

Ἀφήνοντες εἰς τὸν Ἰάσονα, τὸν ἀρχικὸν συγγραφέα, τὴν ἑξακρίβωσιν τῆς κάθε ἱστορικῆς λεπτομερείας, θὰ ἀναλάβωμεν μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ζῆλον νὰ συγκεντρώσωμεν τὴν προσπάθειάν μας, ἀκολουθοῦντες τοὺς κυρίους καὶ βασικοὺς κανόνας, διὰ νὰ ἑτοιμάσωμεν τὴν ἐπιτομὴν τοῦ ἔργου.

Διότι, ὅπως ὁ ἀρχιτέκτων μιᾶς νέας κατοικίας ἔχει καθῆκον νὰ φροντίσῃ δι’ ὅλον τὸ ἔργον τῆς οἰκοδομῆς, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀναλάβῃ τὸν στολισμὸν καὶ τὴν ζωγραφιὰν μορφῶν ὀφείλει νὰ ἀσχοληθῇ μὲ ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν διακόσμησιν αὐτήν, ἔτσι νομίζω ὅτι συμβαίνει καὶ μὲ ἡμᾶς.

Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἀρχιτέκτων ἐνὸς καινούργιου σπιτιοῦ πρέπει νὰ φροντίσῃ δι’ ὁλόκληρον τὸ ἔργον τῆς οἰκοδομῆς, ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ ἀναλαμβάνει νὰ διακοσμήσῃ καὶ ζωγραφίσῃ με τὴν ἐγκαυστικὴν τέχνην καὶ βαφὴν ἐπάνω εἰς τοὺς τοίχους, ἔχει νὰ μεριμνήσῃ μόνον δι’ ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν διακόσμησιν καὶ τὸν καλλωπισμόν, Ἔτσι νομίζω συμβαίνει ἐν προκειμένῳ καὶ μὲ ἡμᾶς.

Ἕνας εὐσυνείδητος καὶ αὐθεντικὸς ἰστορικὸς ἔχει καθῆκον νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὸ θέμα του, νὰ περιοδεύῃ τρόπον τινὰ μέσα εἰς τὰ ἰστορικὰ γεγονότα, νὰ δίδῃ λόγον δι’ αὐτά, νὰ ἀσχολῆται καὶ μὲ τὰς ἐπὶ μέρους λεπτομερείας.

Τὸ νὰ ἐμβαθύνῃ καὶ νὰ κατανοῇ πλήρως τὸ θέμα του, τὸ νὰ ἐξιστορῇ ὅλα τὰ γεγονότα, ὡσὰν νὰ περιοδεύῃ εἰς αὐτά, καὶ τὸ νὰ λεπτολογῇ πάρα πολὺ καὶ τὶς ἐλάχιστες λεπτομέρειες, ὅλα αὐτὰ εἶναι δικαιοδοσία καὶ καθήκοντα τοῦ ἀρχικοῦ καὶ ὑπευθύνου ἱστορικοῦ συγγραφέως.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀνέλαβεν ὡς ἔργον του τὴν σύνταξιν μιᾶς ἐπιτομῆς, πρέπει νὰ ἐπιδιώκῃ τὴν συντομίαν καὶ τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ μὴ ἀσχολῆται μὲ τὴν πλήρη ἔκθεσιν τῶν γεγονότων.

Ἔνω εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κάνει ἕνα εἶδος μεταφράσεως καὶ γράφει βάσει ἐνὸς ἅλλου προηγουμένου ἔργου, πρέπει νὰ τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἐπιδιώκῃ τὴν βραχυλογίαν καὶ λακωνικότητα τῆς ἐκφράσεως καὶ νὰ ἀποφεύγῃ τὴν διεξοδικὴν διαπραγματεύσῃ τοῦ θέματος.

Ἐδῶ, λοιπόν, ἂς ἀρχίσωμεν τὴν διήγησίν μας ἀρκούμενοι, εἰς ὅσα προεισαγωγικὰ ἐξεθέσαμεν. Διότι εἶναι ἀνόητον νὰ λέγῃ κανεὶς πολλὰ πρὸ τῆς ἱστορίας καὶ νὰ εἶναι σύντομος εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ἱστορίαν.

Ἀπὸ ἐδῶ λοιπὸν ἂς ἀρχίσωμεν τὴν ἱστορικήν μας διήγησιν, χωρὶς νὰ προσθέσωμεν τίποτε περισσότερον εἰς ὅσα ἔχομεν εἴπει προηγουμένως. Διότι εἶναι πράγματι ἀνόητον τὸ νὰ πολυλογῶμεν εἰς τὸν πρόλογον τῆς ἱστορίας καὶ κατόπιν νὰ συντομεύωμεν αὐτὴν τὴν ἰδίαν τὴν ἱστορίαν!