Μακκαβαίων Β' 4

Ὁ προαναφερθεὶς Σίμων, ὁ προδότης τῶν ἱερῶν χρημάτων καὶ τῆς πατρίδος του, ἐσυκοφαντοῦσε τὸν Ὀνίαν, ὅτι τάχα αὐτὸς εἶχε συγκλονίσει τὸν Ἡλιόδωρον καὶ ὑπῆρξεν ὁ δημιουργὸς ὅλων αὐτῶν τῶν κακῶν.

Ἀλλ’ ὁ Σίμων, ὁ «προστάτης τοῦ ἱεροῦ», ποὺ ἀνεφέρθη προηγουμένως, ὁ καταδότης τῶν ἱερῶν χρημάτων καὶ συκοφάντης τῆς πατρίδος του, ἐδυσφημοῦσε τὸν Ὀνίαν Γ', ἰσχυριζόμενος ὅτι αὐτὸς ἦταν δῆθεν ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἐπιθέσεως κατὰ τοῦ Ἡλιοδώρου καὶ ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐφεῦρε καὶ ἐσχεδίασεν ὅλα αὐτὰ τὰ κακά.

Ἔτσι δὲ τὸν εὐεργέτην τῆς πόλεως, τὸν προστάτην ὅλων τῶν ὁμοεθνῶν του Ἰουδαίων, τὸν ζηλωτὴν τῶν θείων νόμων, ἐτολμοῦσε νὰ τὸν κατηγορῇ ὡς ἐπίβουλον καὶ ἐχθρὸν τοῦ ἔθνους.

Ἔτσι ὁ Σίμων εἶχε τὴν κακότητα καὶ τὴν ἀναίδειαν νὰ κατηγορῇ τὸν εὐεργέτην τῆς πόλεως καὶ τὸν προστάτην τῶν ὁμοεθνῶν του καὶ ἐκεῖνον, ποὺ ὑπερήσπιζε μὲ ζῆλον τὸ κῦρος τοῦ νόμου, καὶ νὰ τὸν συκοφαντῇ διὰ συνωμοσίαν καὶ ἐχθρότητα κατὰ τοῦ κοινοῦ καλοῦ!

Ἡ ἔχθρα αὐτὴ τοῦ Σίμωνος ἐπροχώρησε μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε ἀπὸ κάποιον ἐκ τῶν ὀπαδῶν τοῦ Σίμωνος νὰ διαπραχθοῦν καὶ φόνοι.

Ἡ ἐχθρότης αὐτὴ τοῦ Σίμωνος ἐπροχώρησε τόσον πολύ, ὥστε ἐκ μέρους ἐνὸς τῶν ἐμπίστων ἀνθρώπων τοῦ Σίμωνος νὰ γίνουν καὶ κάποιοι φόνοι.

Ὁ Ὀνίας βλέπων τότε πόσον ἐπιβλαβὴς ἦτο ἡ φιλονεικία αὐτὴ τοῦ Σίμωνος, καὶ ὅτι ὁ Ἀπολλώνιος, ὁ υἱὸς τοῦ Μενεσθέως, στρατηγὸς τῆς Κοίλης Συρίας καὶ Φοινίκης, ἐνίσχυε τὴν κακίαν αὐτὴν τοῦ Σίμωνος,

Ὁ ἀρχιερεὺς Ὀνίας Γ', κατανοῶν πόσον κακοήθης καὶ ἐπικίνδυνος ἦταν αὐτὴ ἡ ἀντιζηλία καὶ φιλονικία τοῦ Σίμωνος καὶ λαμβάνων ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ Ἀπολλώνιος, ὁ υἱὸς τοῦ Μενεσθέως, ὁ στρατιωτικὸς διοικητὴς τῆς Κοίλης Συρίας καὶ τῆς Φοινίκης, ἐνεθάρρυνε καὶ ἀνερρίπιζε τὴν κακοβουλίαν τοῦ Σίμωνος,

ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα, ὄχι διὰ νὰ κατηγορήσῃ τοὺς συμπολίτας του, ἀλλὰ μὲ τὸν σκοπὸν νὰ φροντίσῃ διὰ τὸ κοινὸν συμφέρον καὶ διὰ τὸ συμφέρον ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ τὸν λαόν.

ἐπῆγε εἰς τὴν Ἀντιόχειαν διὰ νὰ ἰδῇ τὸν βασιλιᾶ Σέλευκον Δ'. Δὲν παρουσιάσθη ὅμως εἰς τὸν βασιλιᾶ ὡς κατήγορος τῶν συμπολιτῶν του, ἀλλ’ ὡς ἄνθρωπος ποὺ ἐνδιαφέρεται διὰ τὸ συμφέρον ὅλου τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, τόσον ὡς ἔθνους, ὅσον καὶ ἑνὸς ἕκαστου Ἰουδαίου ὡς ἀτόμου.

Διότι ἔβλεπεν, ὅτι χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν τοῦ βασιλέως ἦτο ἀδύνατον νὰ εἰρηνεύσουν τὰ πράγματα, καὶ ὅτι ὁ Σίμων δὲν θὰ ἐσταματοῦσε τὴν παράφρονα κακότητά του.

Διότι ἔβλεπεν ὅτι, χωρὶς τὴν ἐπέμβασιν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ βασιλιᾶ, ἦταν ἀδύνατον νὰ εἰρηνεύσουν τὰ δημόσια πράγματα, καὶ οὔτε θὰ ἠμποροῦσε ὁ Σίμων νὰ ἀναχαιτισθῇ ἀπὸ τὴν ἀνόητον καὶ ἄφρονα προσπάθειάν του.

Ἀλλά, ὅταν ἀπέθανεν ὁ Σέλευκος καὶ παρέλαβε τὴν βασιλείαν ὁ Ἀντίοχος ὁ ἐπονομασθεὶς Ἐπιφανής, ὁ Ἰάσων ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ὀνίου ἠθέλησε νὰ ἁρπάσῃ μὲ παράνομα μέσα τὴν ἀρχιερωσύνην.

Ὅταν ὅμως ἀπέθανεν ὁ βασιλιᾶς Σέλευκος Δ' ὁ Φιλοπάτωρ καὶ παρέλαβε τὴν βασιλείαν ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἀντίοχος Δ', ποὺ ἐπωνομάσθη Ἐπιφανής, ὁ Ἰάσων, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ὀνία Γ', ἐπροσπάθησε νὰ σφετερισθῇ μὲ παράνομα μέσα τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιερέως.

Εἰς μίαν πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον συνάντησίν του μὲ τὸν βασιλέα ὁ Ἰάσων ὑπεσχέθη εἰς αὐτὸν νὰ τοῦ δώσῃ τριακόσια ἑξήκοντα τάλαντα ἀργυρίου καὶ ἀλλὰ ὀγδοήκοντα τάλαντα ἀπὸ ἄλλην τινὰ πρόσοδον.

Διὰ νὰ ἐπιτύχῃ δὲ τὸν σκοπόν του, εἰς κάποιαν συζήτησιν μὲ τὸν βασιλιᾶ Ἀντίοχον Δ' ὑπεσχέθη νὰ προσφέρῃ ἀμέσως εἰς αὐτὸν τριακόσια ἑξῆντα (360) τάλαντα ἀργυρᾶ καὶ ἄλλα ὀγδόντα (80) τάλαντα ἀπὸ κάποιες ἄλλες προσόδους.

Ἐπὶ πλέον δὲ ὑπεσχέθη γραπτῶς νὰ δώσῃ καὶ ἄλλα ἑκατὸν πεντήκοντα τάλαντα, ἐὰν τοῦ δοθῇ τὸ δικαίωμα νὰ ἐγκαταστήσῃ μὲ ἰδικήν του ἐξουσίαν γυμναστήριον καὶ ἐφηβεῖον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ ἐγγράψῃ τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς πολίτας τῆς Ἀντιοχείας.

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ ὑπεσχέθη εἰς τὸν βασιλιᾶ γραπτῶς νὰ τοῦ καταβάλῃ καὶ ἄλλα ἑκατὸν πενῆντα (150) τάλαντα, ἐὰν θὰ τοῦ παρείχετο ἡ ἐξουσία νὰ ἐγκαθιδρύσῃ καὶ νὰ ὀργανώσῃ Γυμναστήριον καὶ Ἐφηβεῖον εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ να ἐγγράψῃ ὡς Ἀντιοχεῖς τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Νὰ ἐγγράψῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ὁμάδα Ἀντιοχέων· ἢ νὰ ἐγγράψῃ τοὺς Ἀντιοχεῖς τῆς Ἱερουσαλήμ).

Ὁ βασιλεὺς συγκατετέθη εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς προτάσεις. Ὁ Ἰάσων ἔγινε κύριος πλέον τῆς ἐξουσίας καὶ ἤρχισεν ἀμέσως νὰ εἰσάγῃ τὰ ἑλληνικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα εἰς τοὺς ὁμοεονεῖς του Ἰουδαίους.

Ἀφοῦ δὲ ὁ βασιλιᾶς συγκατετέθη εἰς τὶς προτάσεις αὐτὲς καὶ ὁ Ἰάσων ἔγινε κύριος τῆς ἀρχιερατικῆς ἐξουσίας, εὐθὺς ἀμέσως ὁ Ἰάσων ἄσκησε τὴν ἐπιρροήν του διὰ νὰ μεταστρέψῃ τοὺς ὁμοφύλους τοῦ Ἰουδαίους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸν εἰς τὰ ἑλληνικὰ ἤθη καὶ τὸν ἑλληνικὸν τρόπον ζωῆς.

Ἠκύρωσε τὴν ἀτέλειαν, τὴν ὁποίαν οἱ βασιλεῖς ἀπὸ φιλάνθρωπα αἰσθήματα εἶχον παραχωρήσει εἰς τοὺς Ἰουδαίους μὲ τὰς ἐνεργείας Ἰωάννου τοῦ πατρὸς τοῦ Εὐπολέμου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀποσταλῇ ὡς πρεσβευτὴς διὰ τὴν σύναψιν συμμαχίας μὲ τοὺς Ρωμαίους. Ὁ Ἰάσων, κατέλυε τοὺς καθιερωμένους νόμους τῆς πολιτείας καὶ εἰσῆγε νέας συνηθείας ἀντιθέτους πρὸς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης ὁ Ἰάσων κατήργησε τὰ εἰδικὰ φιλάνθρωπα βασιλικὰ προνόμια (νὰ κυβερνῶνται οἱ Ἰουδαῖοι βάσει τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου καὶ νὰ ἀσκοῦν ἐλευθέρως τὰ τῆς θρησκείας των), τὰ ὁποῖα εἶχαν παραχωρηθῇ εἰς τοὺς Ἰουδαίους κατόπιν αἰτήσεως καὶ ἐνεργειῶν τοῦ Ἰωάννου, τοῦ πατέρα τοῦ Εὐπολέμου. Ὁ Ἰωάννης αὐτὸς εἶχεν ἀποσταλῇ ὡς πρεσβευτὴς εἰς τὴν Ρώμην, ὅπου διεπραγματεύθη τὴν σύναψιν φιλίας καὶ συμμαχίας μαζὶ μὲ τοὺς Ρωμαίους. Ὁ Ἰάσων, ἀνατρέπων καὶ καταργῶν τὸν νόμιμον τρόπον ζωῆς, εἰσήγαγε νέα ἤθη καὶ ἔθιμα, ποὺ ἦσαν ἀντίθετα εἰς τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἀδιαφορῶν διὰ τὴν Ἱεροσυλίαν μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν καὶ προθυμίαν ἐφρόντισε νὰ κτισθῇ εἰς τὰς ὑπώρειας τῆς ἀκροπόλεως γυμναστήριον διὰ τοὺς εὐγενοῦς καταγωγῆς Ἰουδαίους νέους, τοὺς ὁποίους καὶ ἠνάγκαζε νὰ φοροῦν εἰδωλολατρικὸν πῖλον.

Διότι μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν καὶ χαρὰν ἵδρυσε καὶ ἐγκατέστησεν εἰς τοὺς πρόποδες αὐτῆς ταύτης τῆς ἀκροπόλεως Γυμναστήριον καὶ ὑπεχρέωνε τοὺς πλέον εὐγενεῖς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐφήβους νὰ φοροῦν τὸ καπέλλο τῶν γυμναζομένων Ἑλλήνων (εἰδωλολατρῶν) ἀθλητῶν.

Ἦτο δὲ τόσον μεγάλη ἡ ἀκμὴ τοῦ ἐξελληνισμοῦ, τῆς εἰδωλολατρικῆς ἐκτροπῆς καὶ ἡ φορὰ πρὸς τὰς συνηθείας τῶν ἀλλοφύλων ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης διαφθορᾶς τοῦ ἀσεβοῦς Ἰάσωνος, ὁ ὁποῖος δὲν ἦτο ἀρχιερεύς,

Ἔτσι ἡ πρόοδος τοῦ ἐξελληνισμοῦ τῶν Ἰουδαίων παρουσίασεν ἀκμὴν παρετηρήθη δὲ εἰσροὴ καὶ διείσδυσις εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἰουδαίων στοιχείων καὶ συνηθειῶν ξένων, ἕνεκα τῆς χωρὶς ὅρια ἀσεβείας καὶ διαφθορᾶς τοῦ ἀσεβοῦς καὶ μὴ ἀληθοῦς ἀρχιερέως Ἰάσονος.

ὥστε καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν ἐδείκνυον κανένα πλέον ζῆλον διὰ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ θυσιαστηρίου. Ἀλλὰ καταφρονοῦσαν τὸν ναὸν καὶ παραμελοῦσαν τὰς ἱερὰς θυσίας καὶ ἔσπευδαν νὰ λάβουν μέρος εἰς τὰ ἐν τῇ παλαίστρᾳ ἀγωνίσματα, τὰ ἀπαγορευομένα ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀμέσως μόλις ἐσήμαινεν ὁ δίσκος τὸ προσκλητήριον.

Ἀποτέλεσμα τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς διαφθορᾶς αὐτῆς ὑπῆρξε τὸ ὅτι οἱ ἱερεῖς δὲν εἶχαν πλέον καμμίαν προθυμίαν καὶ κανένα ἐνθουσιασμὸν διὰ τὰ λειτουργικά των καθήκοντα εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ἀλλά, περιφρονοῦντες πλέον τὸν Ναὸν καὶ ἀμελοῦντες διὰ τὶς θυσίες, μόλις ἄκουαν τὴν πρόσκλησιν (προκήρυξιν) διὰ τὴν ρῖψιν τοῦ δίσκου, ἔτρεχαν πρόθυμα καὶ βιαστικὰ νὰ συμμετάσχουν εἰς τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς παραστάσεις, ποὺ ἐλάμβαναν χώραν εἰς τὴν παλαίστραν (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Διὰ νὰ συμβάλουν εἰς τὰ ἔξοδα τῆς παλαίστρας, μόλις ἄκουαν τὴν πρόσκλησιν τοῦ ἐναρκτηρίου σημάντρου), Οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ μάλιστα ἦσαν ἀπαγορευμένοι ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον.

Καὶ τοὺς μὲν πατροπαραδότους τιμίους νόμους εἰς οὐδὲν ὑπελόγιζαν, τὰς δὲ ἑλληνικὰς ἀντιλήψεις καὶ συνήθειας ἀρίστας ἐθεωροῦσαν.

Ἔτσι δὲν ἔδειχναν πλέον καμμίαν ἐκτίμησιν εἰς ὅσα οἱ προπάτορές των ἐτιμοῦσαν ἀντιθέτως ἐσέβοντο καὶ ἐθεωροῦσαν ἄριστες τὶς ἑλληνικὲς συνήθειες καὶ δόξες (τιμές, ἀμοιβές) καὶ ἔδειχναν πολὺ μεγάλην ἐκτίμησιν δι’ αὐτές.

Ἐξ αἰτίας τῶν ἐκτροπῶν των αὐτῶν περιεκύκλωσαν καὶ κατέλαβαν αὐτοὺς ὀδυνηραὶ συμφοραί, καὶ ἐκείνους, τῶν ὁποίων ἐθαύμαζαν τὴν ζωὴν καὶ πολιτείαν καὶ πρὸς τοὺς ὁποίους ἤθελον ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ἐξομοιωθοῦν, τοὺς εἶχαν τώρα ἐχθροὺς καὶ τιμωρούς.

Ἕνεκα ὅλης αὐτῆς τῆς ἀσεβείας τοὺς περιεκύκλωσαν καὶ τοὺς ἐπολιόρκησαν δυσάρεστες, ὀδυνηρὲς καὶ βαρύτατες δυστυχίες καὶ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, τῶν ὁποίων τὸν τρόπον τῆς ζωῆς ἐζήλευαν καὶ ἀγωνίζοντο μὲ πολὺν κόπον νὰ μιμηθοῦν καὶ νὰ ἀντιγράψουν, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐστρέφοντο ἐναντίον των, ἐγίνοντο ἐχθροὶ καὶ τιμωροί των!

Διότι δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ καταπατῇ κανεὶς ἀσεβῶς τοὺς θείους νόμους ἀτιμωρητί. Ἀλλὰ αὐτὸ θὰ τὸ ἀποδείξουν αἱ περιστάσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀκολουθήσουν.

Διότι δὲν εἶναι μικρὰ ὑπόθεσις καὶ ἀπλὸ καὶ ἀνώδυνον πρᾶγμα τὸ νὰ ἀσεβῇς καὶ νὰ παραβαίνῃς τοὺς θείους νόμους. Αὐτὸ ὅμως θὰ τὸ καταδείξουν μὲ σαφήνειαν τὰ γεγονότα, ποὺ θὰ ἀκολουθησουν.

Καθ’ ὅν χρόνον οἱ Σύροι ἑώρταζον τὸν ἀνὰ πενταετίαν ἀγῶνα ἐν Τύρῳ καὶ παρίστατο καὶ ὁ βασιλεύς,

Ἐνῷ διεξήγοντο εἰς τὴν Τύρον οἱ ἀνὰ πενταετίαν ἀθλητικοὶ ἀγῶνες παρόντος καὶ του βασιλιᾶ Ἀντιόχου Δ' τοῦ Ἐπιφανοῦς,

ὁ μιαρὸς αὐτὸς Ἰάσων ἀπέστειλε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα θεατὰς πολίτας τῆς Ἀντιοχείας, διὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴν ἑορτήν. Αὐτοὶ ἔφεραν μαζῆ των καὶ τριακοσίας ἀργυρᾶς δραχμάς, προοριζομένας διὰ τὴν θυσίαν πρὸς τὸν Ἡρακλῆν. Ἐζήτησαν ὅμως οἱ φέροντες αὐτὰ νὰ μὴ χρησιμοποιηθοῦν διὰ τὴν θυσίαν τοῦ Ἡρακλέους, διότι δὲν ἦτο πρέπον ἀλλὰ νὰ διατεθοῦν εἰς ἄλλας δαπάνας.

ὁ ἀσεβὴς καὶ ἀχρεῖος Ἰάσων ἔστειλεν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς θρησκευτικοὺς ἀντιπροσώπους πολίτες Ἀντιοχεῖς διὰ νὰ παρακολουθήσουν τοὺς ἀγῶνες. Αὐτοὶ ἔφεραν μαζί των τριακόσιες (300) ἀργυρὲς δραχμὲς διὰ τὴν θυσίαν εἰς τὸν θεὸν Ἡρακλῆ. Ὅμως οἱ μεταφορεῖς τῶν χρημάτων ἀπῄτησαν νὰ μὴ χρησιμοποιηθοῦν τὰ χρήματα αὐτὰ διὰ τὴν θυσίαν, διότι ἐθεώρησαν τοῦτο ἀνάρμοστον, ἀλλ’ ἔκριναν πρέπον νὰ διατεθοῦν αὐτὰ διὰ τὴν κάλυψιν κάποιος ἄλλης δαπάνης.

Ἔτσι αἱ τριακόσιαι δραχμαί, αἱ ὁποῖαι ὑπὸ τοῦ Ἰάσωνος ποὺ τὰς ἀπέστειλε προωρίζοντο διὰ τὴν θυσίαν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἡρακλέους, ἐχρησιμοποιήθησαν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰς ἔφεραν σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν των διὰ τὴν κατασκευὴν πολεμικῶν πλοίων.

Ἔτσι τὰ χρήματα, ποὺ ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν Ἰάσονα διὰ τὴν θυσίαν εἰς τὸν θεὸν Ἡρακλῆ, ἕνεκα τῆς ἐπιθυμίας ἐκείνων ποὺ τὰ μετέφεραν, διετέθησαν διὰ τὴν κατασκευὴν τριήρων (πολεμικῶν πλοίων μὲ τρεῖς σειρὲς κωπηλατῶν).

Ὅταν δὲ ὁ υἱὸς τοῦ Μενεσθέως ὁ Ἀπολλώνιος εἶχεν ἀποσταλῇ εἰς τὴν Αἴγυπτον, διὰ νὰ παραστῆ εἰς τὴν ἐνθρόνισιν τοῦ βασιλέως Πτολεμαίου τοῦ Φιλομήτορος, ὁ Ἀντίοχος πληροφορηθεὶς ὅτι ὁ βασιλεὺς αὐτὸς δὲν ἐπεδοκίμαζε τὰς πράξεις του, ἐφρόντισε νὰ εἶναι ἀσφαλὴς ἀπέναντί του. Ὅθεν μετέβη εἰς τὴν Ἰόππην καὶ κατόπιν ἔφθασεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν δὲ ἀπεστάλη εἰς τὴν Αἴγυπτον ὁ Ἀπολλώνιος, ὁ υἱὸς τοῦ Μενεσθέως, ἐπ’ εὐκαιρία τῆς ἐνθρονίσεως (στέψεως) τοῦ βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου Πτολεμαίου ΣΤ' τοῦ Φιλομήτορος, ὁ Ἀντίοχος Δ' ὁ Ἐπιφανής, ἐπειδὴ ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ Φιλομήτωρ ἦταν ἐχθρικὸς ἀπέναντί του, ἄρχισε νὰ λαμβάνῃ μέτρα διὰ τὴν ἀσφάλειάν του. Ἕνεκα τούτου, ἀφοῦ μετέβη εἰς τὸ λιμάνι τῆς Ἰόππης, ἔφθασεν ἐν συνεχείᾳ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐκεῖ δὲ ἔγινε δεκτὸς μὲ κάθε μεγαλοπρέπειαν ἀπὸ τὸν Ἰάσωνα καὶ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως, εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν μὲ λαμπαδηφορίας καὶ ζητωκραυγὰς τῶν πολιτῶν. Κατόπιν ἦλθε καὶ ἐστρατοπέδευσεν εἰς τὴν Φοινίκην.

Ἀφοῦ δὲ ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰάσονα καὶ τὸν λαὸν τῆς πόλεως μὲ πολλὴν μεγαλοπρέπειαν, εἰσῆλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μὲ λαμπαδηφορίαν (συνοδείαν ἀναμμένων δαυλῶν) καὶ ἐνθουσιώδεις ζητωκραυγές. Ἀπὸ ἐκεῖ αὐτὸς καὶ ὁ στρατός του μετέβησαν εἰς τὴν Φοινίκην, ὅπου καὶ ἐστρατοπέδευσε.

Μετὰ πάροδον τριῶν ἐτῶν ὁ Ἰάσων ἔστειλε τὸν Μενέλαον, ἀδελφὸν τοῦ προμνημονευθέντος Σίμωνος, διὰ νὰ φέρῃ εἰς τὸν βασιλέα τὰ χρήματα καὶ νὰ ἐκθέσῃ πρὸς αὐτὸν τὴν ἀνάγκην ἐκτελέσεως ἐπειγόντων ἔργων.

Τρία ἔτη ἀργότερα ὁ Ἰάσων ἀπέστειλε τὸν Μενέλαον, ἀδελφὸν τοῦ Σίμωνος, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη προηγουμένως, διὰ νὰ μεταφέρῃ τὰ χρήματα εἰς τὸν βασιλιᾶ, να τὸν ἀναφέρῃ δὲ καὶ νὰ διεκπεραίωσῃ ἐπείγουσες καὶ σημαντικὲς ὑποθέσεις.

Ὁ Μενέλαος δεόντως συνεστήθη εἰς τὸν βασιλέα καὶ παρουσίασε τὸν ἑαυτόν του ὡς πρόσωπον μεγάλης ἀξίας, ἔτσι δὲ ἐπέτυχε διὰ τὸν ἑαυτόν του τὴν ἀρχιερωσύνην, ἀφοῦ ἔδωσε τριάκοντα ἀργυρᾶ τάλαντα περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶχε προσφέρει ὁ Ἰάσων.

Ἀλλ’ ὁ Μενέλαος, ἀφοῦ ἀπέκτησε τὴν εὔνοιαν τοῦ βασιλιᾶ μὲ τὸ νὰ τὸν ἐγκωμιάσῃ καὶ να τὸν ἐκθειάσῃ μὲ τὸν ἀέρα προσώπου, τὸ ὁποῖον διέθετεν ἐντυπωσιακὴν καὶ μεγάλην ἐξουσίαν, ἐπέτυχε νὰ ἑξασφαλίσῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του τὴν ἀρχιερωσύνην, ἀφοῦ προσέφερεν εἰς τὸν βασιλιᾶ τριακόσια (300) τάλαντα ἀργυρίου περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ προσέφερεν ὁ Ἰάσων.

Ἔτσι δὲ ἐπῆρεν αὐτὸς ἀπὸ τὸν βασιλέα τὴν ἐντολὴν διὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἀρχιερωσύνης καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς τίποτε τὸ ἄξιον τῆς ἀρχιερωσύνης νὰ ἔχῃ, ἔφερεν ὅμως εἰς τὴν καρδίαν του θυμὸν σκληροῦ τυράννου καὶ ὀργὴν ἀγρίου θηρίου.

Ἔτσι, ἀφοῦ ἔλαβε τὴν βασιλικὴν ἐντολήν, ποὺ τοῦ ἐξησφάλιζε τὴν ἀρχιερωσύνην, ἐπέστρεψεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς ὅμως νὰ διαθέτῃ καὶ τίποτε ἄλλο, ποὺ τὸν καθιστοῦσε ἄξιον τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος διέθετε μόνον τὰ πάθη σκληροῦ τυράννου καὶ τὴν λύσσαν ἀγρίου θηρίου.

Καὶ ὁ μὲν Ἰάσων, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχεν ἐξαπατήσει τὸν ἀδελφόν του, τώρα δὲ ἐξηπατήθη ἀπὸ ἄλλον, κατέφυγε πρόσφυξ εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμμανιτῶν.

Καὶ ὁ μὲν Ἰάσων, ὁ ὁποῖος ἐξηπάτησε καὶ ὑπεσκέλισεν ἄλλοτε τὸν ἀδελφόν του (Ὀνίαν Γ'), ἀφοῦ ἐξηπατήθη καὶ ὑπεσκελίσθη τώρα ἀπὸ ἄλλον, ὑπεχρεώθη νὰ καταφύγῃ ὡς πρόσφυγας εἰς τὴν χώραν τῶν Ἀμμανιτῶν.

Ὁ δὲ Μενέλαος ἐπέτυχε νὰ πάρῃ εἰς τὰ χέρια του τὴν ἐξουσίαν. Ἀλλὰ δὲν κατέβαλε τίποτε ἀπὸ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὸν βασιλέα. Ὁ Σώστρατος ὅμως, ὁ διοικητὴς τῆς ἀκροπόλεως Ἱερουσαλήμ, ὑπενθύμιζεν εἰς τὸν Μενέλαον καὶ ἀπαιτοῦσε τὴν καταβολὴν τῶν χρημάτων,

Ὁ δὲ Μενέλαος συνέχιζε νὰ εἶναι κάτοχος τῆς ἀρχιερωσύνης, χωρὶς ὅμως να συμμορφώνεται καθόλου ὡς πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς καταβολῆς τῶν χρημάτων, ποὺ ὑπεσχέθη εἰς τὸν βασιλιᾶ· καὶ τοῦτο, παρ’ ὅλον ὅτι ἀπαιτοῦσε τὸ ποσὸν αὐτὸ ὁ Σώστρατος, ὁ διοικητὴς τῆς ἀκροπόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ,

διότι εἰς αὐτὸν εἶχεν ἀνατεθῆ ἡ εἴσπραξις τῶν φόρων. Διὰ τοῦτο ἐκλήθησαν καὶ οἱ δύο ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.

διότι εἰς αὐτὸν εἶχεν ἀνατεθῇ ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ ἡ εἴσπραξις τῶν φόρων. Ἕνεκα τούτου ὁ Σώστρατος καὶ ὁ Μενέλαος ἐκλήθησαν νὰ παρουσιασθοῦν καὶ οἱ δύο ἐνώπιον τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ Μενέλαος ἀφῆκεν ὡς ἀντικαταστάτην του εἰς τὴν ἀρχιερωσύνην τὸν ἀδελφόν του Λυσίμαχον, ὁ δὲ Σώστρατος ὡς ἀντικαταστάτην του εἰς τὴν διοίκησιν τῆς ἀκροπόλεως τὸν Κράτητα διοικητὴν τῶν Κυπρίων.

Καὶ ὁ μὲν Μενέλαος ἀφῆκεν ὡς πληρεξούσιόν του εἰς τὴν ἀρχιερωσύνην τὸν ἀδελφόν του Λυσίμαχον, Ὁ δὲ Σώστρατος ἀφῆκεν ὡς ἀντικαταστάτην του τὸν Κράτητα, τὸν διοικητὴν τῶν Κυπριακῶν μισθοφορικῶν στρατευμάτων (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὸν ἀντιβασιλέα τῆς Κύπρου).

Ἐνῷ αὐτὰ συνέβαιναν, οἱ κάτοικοι τῆς Ταρσοῦ καὶ τῆς Μαλλώτας ἐπανεστάτησαν, διότι αἱ δύο αὐταὶ πόλεις εἶχαν δοθῆ ἀπὸ τὸν βασιλέα ὡς δῶρον εἰς τὴν Ἀντιοχίδα τὴν παλλακήν του.

Ἐνῷ ὅμως συνέβαιναν ὅλα αὐτά, οἱ κάτοικοι τῆς Ταρσοῦ καὶ τῆς Μαλλοῦ ἐπανεστάτησαν, διότι οἱ πόλεις των ἐδόθησαν ὡς δῶρον εἰς τὴν Ἀντιοχίδα, τὴν παλλακὴν τοῦ βασιλιᾶ.

Ὁ βασιλεὺς ἐπῆλθε ταχέως, διὰ νὰ καταστείλῃ τὴν ἐπανάστασιν καὶ ἀφῆκεν ὡς ἀντικαταστάτην του τὸν Ἀνδρόνικον, ἕνα ἀπὸ τοὺς ἐπισήμους ἀξιωματούχους του.

Δι’ αὐτὸ ὁ βασιλιᾶς Ἀντίοχος Δ' ἔφθασε γρήγορα εἰς τὴν Κιλικίαν, διὰ νὰ καταστείλῃ τὴν ἐπανάστασιν καὶ τακτοποιήσῃ τὸ ζήτημα, ἀφοῦ προηγουμένως ἀφῆκεν ὡς ἀντιβασιλιὰ τὸν Ἀνδρόνικον, ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους του.

Ὁ Μενέλαος ἐνόμισεν ὅτι εἶναι πρόσφορος ἡ περίστασις διὰ τὴν ὑπόθεσίν του καὶ ἀφήρεσεν ἀπὸ τὸν ναὸν μερικὰ χρυσᾶ δοχεῖα, καὶ ἕνα μέρος ἔδωκεν εἰς τὸν Ἀνδρόνικον, τὰ δὲ ἄλλα ἐπώλησε εἰς τὴν Τύρον καὶ εἰς τὰς γύρω ἀπὸ αὐτὴν πόλεις.

Τότε ὁ Μενέλαος, ὁ ὁποῖος ἐνόμισεν ὅτι εὑρῆκε τὴν κατάλληλον εὐκαιρίαν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῶν σχεδίων του, ἀφοῦ ἀφήρεσε καὶ ἐσφετερίσθη ἀπὸ τὸν Ναὸν μερικὰ χρυσὰ σκεύη, ἐπρόσφερε ἄλλα μὲν ὡς δῶρα εἰς τὸν Ἀνδρόνικον, ἄλλα δὲ κατώρθωσε νὰ τὰ πωλήσῃ εἰς τὴν Τύρον καὶ τὶς γειτονικὲς πρὸς αὐτὴν πόλεις.

Ὁ Ὀνίας, ὅταν ἔμαθε σαφῶς τὴν νέαν αὐτὴν ἱεροσυλίαν τοῦ Μενελάου, τὸν ἐπέπληξε δριμύτατα, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε καταφύγει εἰς ἀσφαλῆ ἀπαραβίαστον ἱερὸν τόπον, εἰς τὴν Δάφνην, ἡ ὁποία εὑρίσκετο πλησίον τῆς Ἀντιοχείας.

Ὅταν ὁ ἀρχιερεὺς Ὀνίας Γ' ἐπληροφορήθη ἀπὸ ἀσφαλῆ καὶ καλῶς πληροφορημένην πηγὴν τὴν ἱερόσυλον αὐτὴν πράξιν τοῦ Μενελάου, τὸν ἤλεγξε μὲ αὐστηρότητα, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχεν ἀποχωρήσει καὶ καταφύγει εἰς κάποιον ἱερόν, τὴν Δάφνην, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἄσυλον καὶ τόπος ἀπαραβίαστος καὶ εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

Διὰ τοῦτο τὴν ἀσφάλειάν του ἐπιδιώκων καὶ ὁ Μενέλαος ἐπέτυχε νὰ κερδίσῃ ὑπὲρ ἑαυτοῦ τὸν Ἀνδρόνικον, τὸν ὁποῖον καὶ παρεκάλει νὰ φονεύσῃ τὸν Ὀνίαν. Ὁ Ἀνδρόνικος ἦλθεν εἰς τὴν Δάφνην πλησίον τοῦ Ὀνίου. Ἐπείσθη νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ του μὲ τρόπον δόλιον. Ἔτεινε λοιπὸν πρὸς αὐτὸν τὴν δεξιὰν καὶ τοῦ ὡρκίσθη φιλίαν. Ὁ Ἀνδρόνικος, ἂν καὶ εἶχε πεισθῆ διὰ τὴν ἀθωότητα τοῦ Ὀνίου, τὸν ἔπεισε νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸν ἀπαραβίαστον ἱερὸν τόπον. Ἀμέσως δὲ καὶ τὸν ἐφόνευσε καὶ κατεπάτησεν ἔτσι κάθε θεῖον καὶ ἀνθρώπινον δίκαιον.

Ἕνεκα τούτου ὁ Μενέλαος, ἀφοῦ ἐπλησίασεν ἰδιαιτέρως τὸν Ἀνδρόνικον καὶ ἐκέρδισε τὴν ἐμπιστοσύνην του, τὸν προέτρεψε νὰ φονεύσῃ τὸν Ὀνίαν Γ'. Ὁ ἀντιβασιλιᾶς Ἀνδρόνικος, ἀφοῦ ἦλθεν εἰς τὸ ἱερόν, ὅπου ἔμενεν ὁ Ὀνίας Γ', καὶ ἐπείσθη νὰ χρησιμοποιήσῃ δόλον διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὸν σκοπόν του, ἔδωκεν εἰς τὸν Ὀνίαν τὸ δεξί του χέρι μὲ ὅρκον εἰς ἔνδειξιν φιλίας καὶ ὁμονοίας. Παρ’ ὅλον δὲ ὅτι ὑπωψιάζετο ὅτι ὁ Ὀνίας ἦταν ἀθῶος, ἔπεισε τὸν Ὀνίαν νὰ βγῇ ἔξω ἀπὸ τὸν ἀπαραβίαστον ἱερὸν χῶρον καὶ τότε, εὐθὺς ἀμέσως, ὁ Ἀνδρόνικος ἐφόνευσε τὸν Ὀνίαν χωρὶς νὰ φοβηθῇ καθόλου τὴν τιμωρίαν τῆς θείας δικαιοσύνης.

Διὰ τὴν δολίαν ἐγκληματικὴν αὐτὴν πρᾶξιν ὄχι μόνον οἱ Ἰουδαῖοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς ἠγανάκτησαν καὶ ἐδυσφόρησαν διὰ τὸν ἄδικον θάνατον τοῦ ἀνδρός.

Ἀποτέλεσμα τούτου ἦταν τὸ ὅτι ὄχι μόνον Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη δυσανασχετοῦσαν καὶ δυσφοροῦσαν διὰ τὸν ἄδικον φόνον τοῦ ἀνδρός.

Ὅταν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐπέστρεψεν ἀπὸ τοὺς τόπους τῆς Κιλικίας, οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Ἀντιοχείας καὶ ἄλλοι ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι ἐμισοῦσαν τὸ κακόν, παρουσιάσθησαν εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτουν ἐκδίκησιν διὰ τὸν ἀδίκως φονευθέντα Ὀνίαν.

Ἔτσι, ὅταν ὁ βασιλιᾶς ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Κιλικίας, οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Ἀντιοχείας μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνας (= ἐθνικούς), οἱ ὁποῖοι ἐμισοῦσαν τὸ κακὸν ὅπως καὶ ἐκεῖνοι, ἀπηυθύνθησαν εἰς τὸν βασιλιᾶ παραπονούμενοι διὰ τὴν παράνομον καὶ ἄδικον δολοφονίαν τοῦ Ὀνία.

Ὁ Ἀντίοχος κατεθλίβη βαθύτατα, ἠσθάνθη συμπόνοιαν καὶ ἔκλαυσε διὰ τὸν φόνον τοῦ σώφρονος καὶ ἐναρέτου Ὀνίου.

Ὁ δὲ Ἀντίοχος ἐλυπήθη βαθύτατα καὶ συνεκινήθη ἀπὸ οἶκτον καὶ ἐδάκρυσεν, ὅταν ἐνεθυμήθη τὴν σωφροσύνην καὶ τὴν πολλὴν κοσμιότητα τὸν ἀποθανόντος Ὀνία Γ'.

Ἄναψε ἀπὸ τὸν θυμόν του, διέταξε καὶ ἀφήρεσαν ἀμέσως τὴν βασιλικὴν πορφύραν ἀπὸ τὸν Ἀνδρόνικον, τοῦ ἔσχισαν τὰ ἐνδύματά του καὶ τὸν περιέφεραν καθ’ ὅλην τὴν πόλιν. Ἔπειτα δὲ εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὅπου εἶχε διαπράξει τὴν μεγάλην ἀσέβειαν ἐναντίον τοῦ Ὀνίου, ἐκεῖ τὸν ἀσεβῆ αὐτὸν καθήρεσεν ἀπὸ κάθε ἀξίωμα καὶ τὸν ἐφόνευσεν. Ἔτσι δὲ ὁ Κύριος ἀνταπέδωκεν εἰς αὐτὸν τὴν πρέπουσαν τιμωρίαν.

Καὶ ἀφοῦ ἄναψε ἀπὸ μεγάλον θυμόν, διέταξεν ἀμέσως νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν Ἀνδρόνικον τὴν βασιλικὴν πορφύραν, νὰ σχίσουν τὰ ροῦχα του καὶ νὰ τὸν περιφέρουν καθ’ ὅλην τὴν πόλιν τῆς Ἀντιοχείας καὶ εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιον τόπον, ὅπου ἀσέβησε μὲ τὸ νὰ δολοφονήσῃ τὸν Ὀνίαν ἐκεῖ δὲ ἐφόνευσε τὸν ἀσεβῆ καὶ αἱμοχαρῆ δολοφόνον. Ἔτσι ὁ Κύριος τοῦ ἀνταπέδωκε τὴν τιμωρίαν, ἡ ὁποία τοῦ ἄξιζε.

Ἐπειδὴ πάρα πολλὰ ἱερὰ ἀντικείμενα εἶχον συληθῆ καὶ ἐπωλοῦντο εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἀντιοχείας ἀπὸ τὸν Λυσίμαχον, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Μενελάου, τὸ πλῆθος ἐξηγέρθη σύσσωμον ἐναντίον τοῦ Λυσιμάχου, διότι πολλὰ ἱερὰ χρυσᾶ δοχεῖα εἶχαν διασκορπισθῆ εἰς τὴν πόλιν.

Ἐπειδὴ δὲ ἔγιναν πολλὲς ἱεροσυλίες εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐκ μέρους τοῦ Λυσιμάχου μὲ τὴν ἔνοχον ἀποδοχὴν καὶ τὴν σύμφωνον γνώμην τοῦ Μενελάου, ἡ δὲ σχετικὴ εἴδησις ἔγινε εὐρύτερα γνωστή, ὁ λαὸς ἐξηγέρθη καὶ ἐστράφη κατὰ τοῦ Λυσιμάχου, διότι εἶχαν ἤδη κλαπῆ καὶ διατεθῇ πολλὰ ἱερὰ χρυσᾶ σκεύη.

Ὁ Λυσίμαχος, ὅταν εἶδε νὰ ἐξεγείρωνται οἱ ὄχλοι ἐναντίον του καὶ τὰ πνεύματα τοῦ λαοῦ νὰ εἶναι ἐξωργισμένα, ὥπλισε τρεῖς χιλιάδας ἄνδρας καὶ ἤρχισε νὰ βιαιοπραγῇ ἐναντίον τοῦ λαοῦ, ἔχων προπορευόμενον κάποιον τύραννον, προχωρημένον εἰς τὴν ἡλικίαν ὄχι δὲ ὀλιγώτερον καὶ εἰς τὴν ἀφροσύνην.

Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξαγριωμένα πλήθη τοῦ λαοῦ, ποῦ ἐξηγέρθησαν, ἐγίνοντο ὅλονεν ἀπειλητικώτερα, ὁ Λυσίμαχος ὥπλισε περίπου τρεῖς χιλιάδες ἄνδρες καὶ ἄρχισε πρῶτος νὰ ἐπιτίθεται, ὥστε νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τάξιν μὲ βίαιον τρόπον· τῶν ἀνδρῶν τοῦ Λυσιμάχου ἡγεῖτο κάποιος Τύραννος (κατ’ ἄλλην γραφήν: Κάποιος Αὐράνος), ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς προχωρημένην ἡλικίαν, ὑπερέβαινε δὲ πολλοὺς καὶ εἰς ἀνοησίαν καὶ μωρίαν.

Ὅταν ὁ λαὸς εἶδεν αὐτὴν τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Λυσιμάχου, ἥρπασαν ἄλλοι μὲν λίθους ἄλλοι δὲ χονδρὰ ξύλα, ἄλλοι δὲ ἐπῆραν στάκτην ἡ ὁποία εὑρέθη κάπου ἐκεῖ, καὶ ἔρριπτον αὐτὰ φύρδην μίγδην ἐναντίον τῶν περὶ τὸν Λυσίμαχον ἀνδρῶν.

Ὅταν τὰ πλήθη ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ ἐπίθεσις προήρχετο ἀπὸ τὸν Λυσίμαχον, ἄλλοι μὲν ἅρπαξαν πέτρες, ἄλλοι δὲ χονδρὰ ραβδιά, ἐνῷ ἄλλοι ἐγέμιζαν τὶς χοῦφτες τους μὲ στάχτη, ποὺ εὑρίσκετο ἐκεῖ κοντά, καὶ τὰ ἔρριπταν ὅπως ἡμποροῦσαν (φύρδην - μίγδην) κατὰ τῶν ἀνδρῶν τοῦ Λυσιμάχου.

Μὲ τὴν ἐπίθεσίν των αὐτὴν οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ μεγάλον ἀριθμὸν ἐκ τῶν ἀνδρῶν τοῦ Λυσιμάχου ἐτραυμάτισαν, μερικοὺς δὲ καὶ ἐφόνευσαν, ὅλους τοὺς ἄλλους τοὺς ἔτρεψαν εἰς φυγήν, αὐτὸν δὲ τὸν ἱερόσυλον ἄνδρα τὸν ἔσφαξαν πλησίον τοῦ θησαυροφυλακίου.

Ἀποτέλεσμα τούτου ἦταν ὅτι ἐτραυμάτισαν πολλούς, ὡρισμένους δὲ καὶ ἐφόνευσαν, ὅλους δὲ τοὺς ἀνάγκασαν νὰ τραποῦν εἰς φυγήν, αὐτὸν δὲ τὸν ἱερόσυλον ἄνδρα (τὸν Λυσίμαχον) τὸν ἐφόνευσαν κοντὰ εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἤρχισε μία δίκη ἐναντίον τοῦ Μενελάου.

Ὡς πρὸς τὰ γεγονότα αὐτὰ ἄρχισε κατόπιν μία ἐνέργεια προανακρίσεως κατὰ τοῦ Μενελάου.

Ὅταν ὁ βασιλεὺς ἦλθεν εἰς τὴν Τύρον, οἱ τρεῖς ἄνδρες, ποὺ εἶχαν σταλῆ ἀπὸ τὴν γερουσίαν, ἐξέθεσαν τὸ δίκαιον τῆς ὑποθέσεώς των.

Ὅταν δὲ ὁ βασιλιᾶς ἔφθασεν εἰς τὴν Τύρον, οἱ τρεῖς ἄνδρες, ποὺ ἐστάλησαν ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴν Γερουσίαν, ἐξέθεσαν εἰς αὐτὸν τὸ ζήτημα καὶ ὑπεστήριζαν τὸ δίκαιον τῆς ὑποθέσεώς των.

Ἐν μέσῳ τῶν δυσκόλων αὐτῶν περιστάσεων εὑρισκόμενος ὁ Μενέλαος ὑπεσχέθη εἰς τὸν Πτολεμαῖον, υἱὸν τοῦ Δορυμένους, μεγάλο χρηματικὸν ποσόν, διὰ νὰ μεταπείσῃ καὶ καταστήσῃ τὸν βασιλέα εὐμενῆ πρὸς αὐτόν.

Ὁ Μενέλαος ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐστερεῖτο ἀποδείξεων καὶ ἑπομένως εἶχε χαμένην τὴν ὑπόθεσιν, ὑπεσχέθη πολλὰ χρήματα εἰς τὸν Πτολεμαῖον, τὸν υἱὸν τοῦ Δορυμένους, διὰ νὰ μεταπείσῃ τὸν βασιλιᾶ καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν να κερδίσῃ τὴν εὔνοιάν του.

Ὁ Πτολεμαῖος ἐπῆρε τὸν βασιλέα ἰδιαιτέρως εἰς κάποιον περίστυλον μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ τὸν δροσίσῃ καὶ ἐκεῖ κατώρθωσε νὰ μεταβάλῃ τὴν ἀπόφασιν αὐτοῦ.

Ἔτσι ὁ Πτολεμαῖος, ἀφοῦ παρεμέρισε τὸν βασιλιᾶ ἰδιαιτέρως εἰς κάποιο περιστύλων διὰ νὰ ἀναπνεύσῃ δῆθεν καθαρὸν ἀέρα καὶ νὰ ἀνακουφισθῇ, κατώρθωσε νὰ τὸν πείσῃ, ὥστε νὰ ἀλλάξῃ γνώμην.

Καὶ τὸν μὲν Μενέλαον, τὸν αἴτιον ὅλης αὐτῆς τῆς συμφορᾶς, ἐκήρυξεν ἀθῷον ἀπὸ τὰς ἀποδοθείσας εἰς αὐτὸν κατηγορίας, τοὺς δὲ ταλαιπώρους ἐκείνους κατεδίκασεν εἰς θάνατον, οἱ ὁποῖοι ἐὰν τὸ ζήτημά των παρουσίαζον καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς βαρβάρους Σκύθας, θὰ ἀπελύοντο ὡς ἀθῷοι.

Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ὁ βασιλιᾶς ἀπήλλαξεν ἀπὸ ὅλες τὶς κατηγορίες τὸν Μενέλαον, τὸν αἴτιον ὅλων αὐτῶν τῶν συμφορῶν τοὺς δὲ δυστυχεῖς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἂν εἶχαν παρουσιάσει τὴν ὑπόθεσίν των καὶ ἐνώπιον ἀκόμη τῶν Σκυθῶν, τῶν περιφήμων διὰ τὴν σκληρότητά των, θὰ ἀπελύοντο ὡς ἀπολύτως ἀθῶοι, αὐτοὺς τοὺς δυστυχεῖς ἀπεσταλμένους τῆς ἰουδαϊκῆς Γερουσίας ὁ βασιλιᾶς τοὺς κατεδίκασεν εἰς θάνατον!

Ἔτσι δὲ οἱ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀγωνισθῆ ὑπὲρ τῆς πόλεως, ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἱερῶν σκευῶν, ὑπέστησαν ἀμέσως τὴν ἄδικον αὐτὴν τιμωρίαν.

Χωρὶς καμμίαν λοιπὸν καθυστέρησιν οἱ ἄνδρες, ποὺ ἐπρωτοστάτησαν εἰς τὴν ὑπεράσπισιν τῆς πόλεως, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἱερῶν σκευῶν των, ὑπέστησαν τὴν ἄδικον τιμωρίαν.

Καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ κάτοικοι τῆς Τύρου ἐμίσησαν καὶ ἀπεδοκίμασαν τὴν παράνομον αὐτὴν πρᾶξιν τοῦ βασιλέως καὶ εἰς ἔνδειξιν τῆς ἀγανακτήσεώς των ἐχορήγησαν τὰ ἔξοδα διὰ μεγαλοπρεπῆ κηδείαν τῶν θυμάτων.

Ἕνεκα τούτου ἀκόμη καὶ ὡρισμένοι κάτοικοι τῆς Τύρου ἀγανάκτησαν καὶ ἔδειξαν τὴν ἀπέχθειάν των πρὸς τὸ ἔγκλημα, ὥστε προσέφεραν προθύμως τὰ χρήματα, διὰ νὰ γίνῃ εἰς τὰ θύματα πολυδάπανος καὶ μεγαλοπρεπῆς κηδεία.

Ὁ δὲ Μενέλαος, ἰκανοποιοῦσε πάντοτε τὰς πλεονεξίας τῶν κατεχόντων τὴν ἐξουσίαν καὶ ἔμενεν εἰς τὸ ἀξίωμά του, ηὔξανε κατὰ τὴν κακίαν καὶ κατέστη μέγας ἐχθρὸς καὶ ἐπίβουλος τῶν συμπολιτῶν του.

Ὁ δὲ Μενέλαος, χάρις εἰς τὴν ἀπληστίαν καὶ πλεονεξίαν ἐκείνων ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἐξουσίαν, παρέμενεν ἀμετακίνητος εἰς τὴν ἀρχιερωσύνην του, αὐξάνων καὶ προχωρῶν ἀπὸ τοῦ κακοῦ εἰς τὸ χειρότερον καὶ καθιστῶν τὸν ἑαυτόν του μέγαν ἐχθρὸν καὶ ἀρχισκευωρὸν τῶν συμπολιτῶν του.