Μακκαβαίων Γ' 5

Τότε ὁ βασιλεὺς γεμᾶτος ὀργὴν καὶ πικρίαν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ἔχων ὀπωσδήποτε ἀμετάθετον τὴν ἀπόφασιν νὰ τοὺς τιμωρήσῃ, ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀναλάβει τὴν φροντίδα διὰ τοὺς ἐλέφαντας.

Κατόπιν ὁ βασιλιᾶς Πτολεμαῖος προσεκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, ὁ ὁποῖος ἦταν ὑπεύθυνος διὰ τὴν φροντίδα καὶ τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἐλεφάντων ὁ Φιλοπάτωρ πλημμυρισμένος ἀπὸ ἐμπαθῆ μανίαν καὶ ὁρμὴν καὶ ἀπὸ πικρίαν καὶ λύσσαν κατὰ τῶν Ἰουδαίων, ὁλωσδιόλου δὲ ἀμετάπειστος εἰς τὴν ἀπόφασίν του,

Διέταξε, λοιπόν, αὐτὸν νὰ χρησιμοποίησῃ κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἄφθονες χουφτιὲς λιβανωτοῦ διὰ τοὺς ἐλέφαντας καὶ νὰ ποτίσῃ αὐτοὺς μὲ ἀνόθευτον οἶνον - ἦσαν δὲ πεντακόσιοι κατὰ τὸν ἀριθμόν - ὥστε αὐτοὶ ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τοῦ ἀφθόνου θυμιάματος καὶ τῆς πλουσίας χορηγήσεως τοῦ ἀκράτου οἴνου, ἐξηγριωμένοι νὰ ὁδηγηθοῦν ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, διὰ νὰ τοὺς καταπατήσουν καὶ τοὺς ἐξοντώσουν.

διέταξε τὸν Ἕρμωνα νὰ δώσῃ τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἰς ὅλους τοὺς ἐλέφαντες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνολικῶς πεντακόσιοι (500), ἄφθονες καὶ μεγάλες «χουψτιὲς» (χειρόβολα) λιβανωτοῦ καὶ νὰ τοὺς ποτίσῃ μὲ ἄφθονον καθαρό, ἀνόθευτο κρασί. Κατόπιν, καὶ ἀφοῦ οἱ ἐλέφαντες θὰ εἶχαν μεθύσει καὶ ἐξαγριωθῆ ἀπὸ τὴν πλουσιοπάροχον χορήγησιν τοῦ οἰνοπνευματώδους ποτοῦ, νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὸν ἱππόδρομον, ὥστε νὰ καταπατήσουν καὶ νὰ θανατώσουν τοὺς Ἰουδαίους.

Καὶ ὁ μὲν βασιλεύς, ἀφοῦ διέταξεν αὐτά, ἐνδιεφέρθη πάλιν διὰ τὸ συμπόσιον καὶ προσεκάλεσε καὶ συνεκέντρωσεν εἰς αὐτὸ τοὺς φίλους καὶ τοὺς ἐκ τοῦ στρατοῦ τοῦ ἀξιωματούχους, οἱ ὁποῖοι περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον διέκειντο ἐχθρικῶς ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ὁ μὲν βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἔδωκε τὶς διαταγὲς αὐτές, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ ξεφάντωμα τοῦ συμποσίου του, ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ἀπὸ τοὺς φίλους του καὶ ἀπὸ τοὺς ἀξιωματούχους τοῦ στρατοῦ του, τὰ ὁποῖα ἦσαν τὰ πλέον ἐχθρικὰ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους·

Ὁ δὲ ἐπιμελητὴς τῶν ἐλεφάντων, ὁ Ἕρμων, ἐξετέλει, ὅπως ἔπρεπε, τὴν διαταγὴν τοῦ βασιλέως.

ὁ δὲ Ἕρμων, ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὴν φροντίδα καὶ τὴν ἐπιμέλειαν τῶν ἐλεφάντων, ἐπροχωροῦσε εἰς τὴν ἐφαρμογὴν καὶ ὁλοκλήρωσιν τῆς διαταγῆς τοῦ βασιλιᾶ μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ μὲ τὴν πρέπουσαν ἐπιμέλειαν.

Οἱ διὰ τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς ὑπηρέται ἐξῆλθον κατὰ τὴν ἑσπέραν, ἔδεναν τὰ χέρια τῶν ταλαιπώρων Ἰουδαίων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ στάδιον, ἐπινοοῦσαν δὲ καὶ ἐχρησιμοποιοῦσαν κάθε ἄλλον τρόπον, διὰ νὰ τοὺς κρατήσουν ἐκεῖ ἀσφαλεῖς. Ἐπίστευον δέ, ὅτι κατὰ τὴν ἑπομένην νύκτα θὰ λάβῃ πέρας ἡ ἐξολόθρευσις ὁλοκλήρου τοῦ γένους τῶν Ἑβραίων.

Καὶ οἱ ὑπάλληλοι, ποὺ ἦσαν ὑπεύθυνοι διὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἀφοῦ ἐξῆλθαν κατὰ τὴν ἑσπέραν, ἔδεναν τὰ χέρια τῶν δυστυχισμένων Ἰουδαίων, ποὺ ἦσαν φυλακισμένοι εἰς τὸν ἱππόδρομον, ἐπινοοῦσαν δὲ καὶ ἐλάμβαναν ὅλες τὶς ὑπόλοιπες προφυλάξεις διὰ νὰ τοὺς κρατοῦν ἀσφαλισμένους. Εἶχαν δὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι τὸ γένος τῶν Ἰουδαίων θὰ ἐδέχετο τὴν τελικὴν καταστροφήν του διὰ μιᾶς κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς νυκτός, πρὶν ξημερώσῃ. (Κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: ...διὰ νὰ τοὺς κρατοῦν ἀσφαλισμένους κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτός, πρὶν ξημερώσῃ. Εἶχαν δέ... θὰ ἐδέχετο τὴν τελικὴν καταστροφήν του διὰ μιᾶς).

Οἱ Ἰουδαῖοι, ἐπιστεύετο ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ὅτι ἦσαν ἔρημοι ἀπὸ κάθε σκέπην καὶ προστασίαν, διότι τοὺς ἔβλεπαν δεμένους καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα φρουρουμένους διὰ τὴν προσεχῆ των ἐκτέλεσιν.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς ὅτι ἦσαν στερημένοι καὶ ἔρημοι ἀπὸ κάθε προστασίαν, διότι τοὺς ἔβλεπαν νὰ εἶναι περιωρισμένοι ἀπὸ τὰ δεσμά, τὰ ὁποῖα τοὺς περιέβαλλαν ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές,

Οἱ Ιουδαῖοι ὅμως προσηύχοντο καὶ ἐδέοντο, μὲ ἀκατάπαυστον βοὴν καὶ μὲ δάκρυα, πρὸς τὸν Παντοκράτορα Κύριον, τὸν κυρίαρχον πάσης δυνάμεως, τὸν ἐλεήμονα Θεόν των καὶ πατέρα των, παρακαλοῦσαν δὲ αὐτόν,

παρακαλοῦσαν τὸν παντοκράτορα Κύριον, τὸν Ἐξουσιαστὴν καὶ Κυβερνήτην πάσης δυνάμεως, τὸν ἐλεήμονα Θεόν των καὶ πατέρα, μὲ φωνήν, ποὺ ἦταν δύσκολον νὰ τὴν καταπαύσῃ κανείς, καὶ μὲ δάκρυα·

νὰ μεταστρέψῃ τὴν ἐναντίον των ἀνοσίαν ἀπόφασιν τοῦ βασιλέως καὶ νὰ γλυτώσῃ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον σκληρὸν θάνατον μὲ μίαν ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισίν του.

τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μεταστρέψῃ τὴν ἐναντίον των ἀσεβῆ καὶ πονηρὰν ἀπόφασιν καὶ νὰ τοὺς γλυτώσῃ μὲ ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισιν ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον πραγματικὸν καὶ βέβαιον θάνατόν των.

Ἡ ἐκτενὴς αὐτὴ λιτανεία τούτων ἀνέβαινε πρὸς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Θεόν.

Ἔτσι λοιπὸν ἡ δέησις καὶ ἡ ἱκεσία των ἀνέβαινεν εἰς τὸν οὐρανὸν μὲ δύναμιν, θέρμην καὶ ἐπιμονήν.

Ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς ἀγρίους ἄλλως τε ἐλέφαντάς του μὲ πολὺν καὶ ἄκρατον οἶνον, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐγέμισε ἀπὸ τὸ θυμίαμα τοῦ λιβανωτοῦ, ἦλθε λίαν πρωῒ εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλήν, διὰ νὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν βασιλέα ὅτι ὅλα ἦσαν ἕτοιμα.

Ὁ δὲ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς σκληροὺς ἐλέφαντες, μέχρις ὅτου ἐξεχείλισαν κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὴν πολλὴν χορήγησιν τοῦ κρασιοῦ καὶ ἐγέμισαν ἀπὸ τὸ θυμίαμα τοῦ λιβανωτοῦ, παρουσιάσθη εἰς τὴν ἀνακτορικὴν αὐλὴν πολὺ πρωῒ διὰ νὰ ἀναγγείλῃ τὶς προετοιμασίες αὐτὲς εἰς τὸν βασιλιᾶ.

Ὁ Θεὸς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἀπὸ αἰῶνας αἰώνων χαρίζει νύκτα καὶ ἡμέραν τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, ποὺ αὐτὸς θέλει, ἔστειλεν εἰς τὸν βασιλέα ἕνα βαθὺν ὕπνον.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος χαρίζει τὸν ὕπνον, αὐτὴν τὴν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον ἀγαθοεργίαν του, νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς ὅλους ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος θέλει, ἔστειλε καὶ εἰς τὸν βασιλιᾶ μέρος ἐλαφροῦ καὶ ἠρέμου ὕπνου.

Ἔτσι δὲ ὁ βασιλεύς, διὰ τῆς ἐνεργείας τοῦ Δεσπότου Θεοῦ, ἐβυθίσθη εἰς ἕνα βαθὺν καὶ κατ’ ἐξοχὴν εὐχάριστον ὕπνον, ὥστε ἐματαίωσε τὴν πραγμάτωσιν τῆς ἀδίκου ἐπιθέσεώς του καὶ διεψεύσθη μεγάλως εἰς τὴν ἀμετάθετον αὐτὴν ἀπόφασίν του.

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς μὲ τὴν ἐπέμβασιν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ ἐκυριεύθη ἀπὸ πολὺ γλυκύν, εὐχάριστον καὶ βαθὺν ὕπνον, καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἠμποδίσθη πάρα πολὺ καὶ δὲν ἐπέτυχε τὸν ἄνομον σκοπόν του. Διεψεύσθη πλήρως εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐπιμόνου προθέσεως καὶ τοῦ ἀμετακλήτου σχεδίου του.

Οἱ Ἰουδαῖοι ἰδόντες ὅτι κατὰ τὴν προμνημονευθεῖσαν ὥραν διέφυγαν τὸν ὄλεθρον, ὑμνολογοῦσαν τὸν ἅγιον Θεὸν καὶ παρακαλοῦσαν τὸν εὐδιάλλακτον καὶ ἐλεήμονα Κύριον, νὰ δείξῃ τὸ σθένος τῆς παντοδυνάμου αὐτοῦ ἰσχύος εἰς ὅλα τὰ ἀλαζονικὰ ἔθνη.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ὅταν διέφυγαν τὸν θάνατον κατὰ τὴν προσδιορισθεῖσαν ὥραν, ὑμνοῦσαν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἅγιον Θεόν των καὶ παρακαλοῦσαν πάλιν τὸν εὐδιάλλακτον Κύριον νὰ δείξῃ καὶ να φανερώσῃ εἰς τὰ ὑπερήφανα ἔθνη τὴν δύναμιν τῆς παντοδυνάμου χειρός του.

Ὅταν πλέον ἡ ὥρα ἦτο δέκα καὶ μισή, τέσσαρες δηλαδὴ καὶ μισὴ τὸ ἀπόγευμα, ὁ βασιλεὺς ἐκοιμᾶτο ἀκόμη. Ὁ αὐλικός, ὁ ἐπιφορτισμένος μὲ τὰς προσκλήσεις τῶν συνδαιτυμόνων, ὅταν εἶδεν ὅτι οἱ προσκεκλημένοι διὰ τὸ συμπόσιον εἶχον ὅλοι συγκεντρωθῆ, ἐπλησίασε καὶ ἐκέντησεν ὀλίγον τὸν βασιλέα.

Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε σχεδὸν τὸ μέσον τῆς δεκάτης ὥρας (3.30' μ.μ. Αἰγυπτιακὴ ὥρα· 4.30' μ.μ. Ρωμαϊκὴ ὥρα), ὁ ἀξιωματοῦχος, ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὶς προσκλήσεις, ἀφοῦ εἶδεν ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ προσεκλήθησαν εἰς τὸ συμπόσιον, εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἐπλησίασε τὸν βασιλιᾶ, ποὺ ἐκοιμᾶτο ἀκόμη, καὶ τὸν ἔσπρωξε ἐλαφρὰ διὰ νὰ ξυπνήσῃ.

Μὲ κάποιαν δὲ δυσκολίαν ἀφοῦ τὸν ἐξύπνησε, τοῦ ἀνήγγειλεν, ὅτι ὁ ὁρισθεὶς διὰ τὸ συμπόσιον χρόνος εἶχε σχεδὸν παρέλθει καὶ τοῦ ἔδιδε τὰς ἀπαραιτήτους δι’ αὐτὸ πληροφορίας.

Καὶ ἀφοῦ ἐξύπνησε μὲ δυσκολίαν τὸν βασιλιᾶ, τοῦ ὑπέδειξεν ὅτι ἡ ὥρα τοῦ συμποσίου ἤδη ἐπερνοῦσε. Ἔδωκε δὲ εἰς τὸν βασιλιᾶ τὶς ἀπαραίτητες πληροφορίες διὰ τὴν κατάστασιν καὶ τοῦ ὑπέμνησε τὶς περιστάσεις.

Ὁ βασιλεὺς ὅταν ἤκουσε καὶ κατενόησε τὴν ἀναγγελίαν αὐτὴν τοῦ αὐλικοῦ του, ἐστράφη πρὸς τὸ συμπόσιον καὶ διέταξε τοὺς προσελθόντας νὰ ἀνακλιθοῦν ἀπέναντί του.

Ὁ δὲ βασιλιᾶς, ἀφοῦ ἐσυλλογίσθη καὶ ἐσκέφθη, ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ ἀξιωματοῦχος, καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ συμπόσιον, διέταξε αὐτούς, ποὺ ἦσαν παρόντες, νὰ λάβουν τὶς θέσεις των καὶ νὰ καθίσουν (ἀνακλιθοῦν) ἀπέναντί του.

Ἀφοῦ δὲ ὅλοι κατέλαβαν τὰς θέσεις των, ὁ βασιλεὺς τοὺς προέτρεπε νὰ δοθοῦν ὁλόκληροι εἰς τὴν εὐωχίαν, εἰς τὴν παροῦσαν συμμετοχὴν τοῦ συμποσίου, νὰ εὐφραίνωνται καὶ ἐπὶ πολὺ νὰ ἀπολαμβάνουν αὐτό.

Ὅταν ἔγινε αὐτό, προέτρεπεν ὅσους παρευρίσκοντο ἐκεῖ, νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τὸ ξεφάντωμα, καὶ τὴν παροῦσαν εὐκαιρίαν συμμετοχῆς των εἰς τὸ συμπόσιον, διὰ τῆς ὁποίας ἐτιμήθησαν πάρα πολύ, νὰ τὴν ἑορτάσουν μὲ εὐφροσύνην καὶ νὰ τὴν ἀπολαύσουν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον.

Ἐνῷ ὅμως ἡ συνομιλία κατὰ τὸ συμπόσιον ἐπροχωροῦσε ὁ βασιλεὺς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα καὶ ἀπειλῶν αὐτὸν αὐστηρῶς ἐζητοῦσε νὰ μάθῃ τὴν αἰτίον, διὰ τὴν ὁποίαν εἶχαν ἀφεθῇ ἐν τῇ ζωῇ οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὴν παροῦσαν ἡμέραν.

Ὅταν δὲ ἡ διασκέδασις καὶ οἱ συζητήσεις εἰς τὸ συμπόσιον εἶχαν προχωρήσει ἐπὶ ἀρκετὴν ὥραν, ὁ βασιλιᾶς ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὸν Ἕρμωνα καὶ μὲ σκληρὲς καὶ αὐστηρὲς ἀπειλὲς ἐζητοῦσε νὰ πληροψορηθῇ διὰ ποῖον λόγον οἱ Ἰουδαῖοι ἀφέθησαν νὰ παραμείνουν εἰς τὴν ζωὴν κατὰ τὴν παροῦσαν ἡμέραν.

Ὅταν δὲ ὁ Ἕρμων τοῦ ἀνήγγειλεν, ὅτι ἡ διαταγή του εἶχεν ἐξ ὁλοκλήρου ἐκτελεσθῆ ἀπὸ τῆς νυκτὸς ἀκόμη, οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλέως ἐπεβεβαίωναν τὸ γεγονός,

Ἀλλ’ ὅταν ὁ Ἕρμων τοῦ ἔδωκε νὰ ἐννοήσῃ ὅτι ἐπραγματοποίησε πλήρως τὶς βασιλικὲς διαταγὲς ἤδη ἀπὸ τὴν νύκτα, οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ ἐπεβεβαίωσαν τοῦτο μὲ τὴν μαρτυρίαν των,

αὐτὸς ἔχων σκληρότητα χειροτέραν ἀπὸ τὴν σκληρότητα τοῦ τυράννου Φαλάριδος, εἶπεν· «ἂς ἔχουν χάριν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν σημερινόν μου ὕπνον. Ἀνυπερθέτως ὅμως ἑτοίμασε καὶ πάλιν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον τοὺς ἐλέφαντας διὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν εἰς ἐξολόθρευσιν τῶν παρανόμων αὐτῶν Ἰουδαίων».

ὁ βασιλιᾶς, κυριευμένος ἀπὸ σκληρότητα καὶ θηριωδίαν χειροτέραν ἀπὸ ἐκείνην τοῦ Φαλάριδος, τυράννου τοῦ Ἀκράγαντος, εἶπεν: «Ἂς ἔχουν χάριν οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τὴν σωτηρίαν των εἰς τὸν σημερινὸν ὕπνον μου. Ἀλλά», ἐπρόσθεσε ὁ βασιλιᾶς, «χωρὶς καμμίαν ἀναβολὴν ἑτοίμασε καὶ πάλιν διὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον τοὺς ἐλέφαντες διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν παρανόμων καὶ καταραμένων Ἰουδαίων».

Ὅταν εἶπεν αὐτὰ ὁ βασιλεύς, ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι συγκατετέθησαν εἰς αὐτὰ μὲ ἐνθουσιασμὸν καὶ χαράν. Μετὰ δὲ τὸ πέρας τοῦ συμποσίου ὁ καθένας ἐπανῆλθεν εἰς τὸν οἶκον του.

Ὅταν δὲ ὁ βασιλιᾶς εἶπε τὰ λόγια αὐτά, ὅλοι, ὅσοι ἦσαν παρόντες, ἀφοῦ συνεφώνησαν καὶ συγκατετέθησαν μὲ χαρὰν καὶ εὐχαρίστησιν, ἀνεχώρησαν ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του.

Ἀλλὰ δὲν ἐχρησιμοποίησαν τόσον τὸν χρόνον τῆς νυκτὸς πρὸς ὕπνον, ὅσον διὰ νὰ ἐφευρίσκουν πολλοὺς καὶ διαφόρους τρόπους ἐμπαιγμῶν καὶ βασανισμῶν διὰ τοὺς Ἑβραίους, τοὺς ὁποίους ἐθεωροῦσαν ἐλεεινούς.

Ἀλλ’ αὐτοὶ κατεξώδευσαν τὸν χρόνον τῆς νύκτας ὄχι τόσον διὰ τὸν ὕπνον, ὅσον διὰ νὰ σχεδιάζουν καὶ νὰ ἐφευρίσκουν διαφόρους τρόπους ὕβρεων καὶ προσβολῶν διὰ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ἐθεωροῦσαν ταλαιπώρους, ἀθλίους καὶ ἐλεεινούς.

Ὅταν λίαν πρωῒ οἱ ἀλέκτορες ἔκραζαν, ὁ δὲ Ἕρμων ἀξαγριώσας τοὺς ἐλέφαντας τοὺς ὠδηγοῦσε πρὸς τὸ περιστύλιον,

Εὐθὺς δὲ μόλις ὁ πετεινὸς ἐλάλησε πολὺ πρωΐ, ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐξώπλισε (ἑτοίμασε καταλλήλως) τοὺς ἐλέφαντες, ἄρχισε νὰ τοὺς ὁδηγῇ εἰς τὸ μεγάλο περιστύλιον (τὸν χῶρον τὸν τριγυρισμένον ἀπὸ στύλους, κολῶνες).

τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν πόλιν ἀνέμενον μὲ ἀνυπομονησίαν ἀπὸ τὴν πρωΐαν καὶ εἶχαν συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὸ ἐλεεινότατον ἐκεῖνο θέαμα.

Τὰ δὲ πλήθη τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εὑρίσκοντο μέσα εἰς τὴν πόλιν, εἶχαν συγκεντρωθῆ διὰ νὰ παρακολουθήσουν τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἐλεεινὸν καὶ ἀξιοθρήνητον τοῦτο θέαμα τῆς ἐξοντώσεως τῶν Ἰουδαίων διὰ τῶν ἐλεφάντων καὶ ἐπερίμεναν μὲ ἀνυπομονησίαν τὴν χαραυγήν.

Οἱ εἰς τὸ στάδιον κατάδικοι Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ὡς οἱ ψυχορραγοῦντες εἶχον ἀκόμη ὀλίγον χρόνον ζωῆς, ὕψωναν τὰ χέρια των εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ παρακαλοῦσαν μὲ πολυδάκρυον ἰκεσίαν καὶ μὲ θρηνώδη ᾄσματα τὸν μέγιστον Θεόν, νὰ βοηθήσῃ καὶ πάλιν αὐτούς.

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦσαν φυλακισμένοι εἰς τὸν ἱππόδρομον καὶ ἦσαν οὐσιαστικὰ ἐτοιμοθάνατοι καὶ ἐψυχορραγοῦσαν, καθὼς ὁ χρόνος τῆς ζωῆς των ἐξηντλεῖτο, ὑψώνοντες τὰ χέρια εἰς τὸν οὐρανὸν παρακαλοῦσαν τὸν μέγιστον Θεὸν μὲ πολλὰ δάκρυα καὶ μὲ θρηνητικὰ ᾄσματα, καὶ τὸν ἰκέτευαν νὰ τοὺς βοηθήσῃ καὶ πάλιν ἀμέσως (πολὺ γρήγορα).

Ἐνῷ δὲν εἶχον ἀκόμη αἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου διασπαρῆ εἰς τὴν φύσιν, καὶ ὁ βασιλεὺς ἐδέχετο τοὺς φίλους του, ὁ Ἕρμων ἐπλησίασε καὶ παρεκάλει αὐτὸν νὰ ἐξέλθῃ ὑπενθυμίζων, ὅτι ἡ ἐπιθυμία του εἶναι ἤδη ἑτοίμη νὰ ἐκτελεσθῇ.

Προτοῦ δὲ νὰ διασκορπισθοῦν οἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου καὶ φωτίσουν τὴν κτίσιν, καὶ ἐνῷ ὁ βασιλιᾶς ὑπεδέχετο τοὺς φίλους του, ὁ Ἕρμων παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ τὸν ἐπροσκαλοῦσε να βγῇ ἔξω, ἐξηγῶν ὅτι ἡ βασιλικὴ ἐπιθυμία ἦταν ἤδη καθ’ ὅλα ἑτοίμη νὰ ἐκτελεσθῆ.

Ὅταν ὁ βασιλεὺς ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἐξεπλάγη διὰ τὴν παράνομον αὐτὴν ἔξοδόν του, διότι εἶχε περιέλθει εἰς πλήρη ἄγνοιαν παντὸς ὅ,τι εἶχε διατάξει, καὶ ἐζητοῦσε νὰ μάθῃ, ποῖον εἶναι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον πρὸς χάριν αὐτοῦ μετὰ τόσης ἐπιμελείας εἶχεν ἐκτελεσθῆ.

Ὅταν ὅμως ὁ βασιλιᾶς ἄκουσε τὴν ἀναφορὰν τοῦ Ἕρμωνος, ἔμεινε κατάπληκτος ἀπὸ τὴν ἐκπληκτικήν, ἀσυνήθη καὶ παράξενον πρόσκλησιν να βγῇ ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, διότι εἶχεν ὁλοτελῶς κυριευθῇ ἀπὸ λήθην καὶ ἀμνησίαν. Διὰ τοῦτο ἐζητοῦσε νὰ πληροφορηθῇ τί ἦταν τὸ πρᾶγμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχει ὁλοκληρωθῇ πρὸς χάριν του μὲ τόσον ζῆλον καὶ ἐπιμέλειαν.

Ἡ ἀμνησία αὐτὴ τοῦ βασιλέως ἦλθε κατόπιν τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κύριος τῶν πάντων. Ὁ Θεός, δηλαδή, ἐνέβαλεν εἰς τὴν διάνοιαν τοῦ βασιλέως λησμοσύνην δι’ ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προηγουμένως εἶχε μηχανευθῆ καὶ ἀποφασίσει ἐν τῇ διανοίᾳ του κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτὴ ἡ ἀμνησία ἦταν ἔργον τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐξουσιάζει τὰ πάντα· Αὐτὸς εἶχε βάλει εἰς τὴν διάνοιαν τοῦ βασιλιᾶ λησμοσύνην ὅλων ἐκείνων τῶν κακῶν, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος εἶχε προηγουμένως ἐπινοήσει καὶ μεθοδεύσει κατὰ τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ Ἕρμων καὶ ὅλοι οἱ φίλοι του, ἀνέφεραν εἰς αὐτόν, ὅτι «οἱ ἐλέφαντες καὶ αἱ στρατιωτικαὶ δυνάμεις εἶναι ἤδη ἕτοιμοι, βασιλεῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν σου ἐπίμονον ἐντολήν».

Τότε ὅμως ὁ Ἕρμων καὶ ὅλοι οἱ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ ἀνέφεραν εἰς αὐτόν: «Οἱ ἐλέφαντες καὶ ὁ στρατὸς ἑτοιμάσθησαν, βασιλιᾶ, σύμφωνα μὲ τὴν ἰδικήν σου ἐπίμονον καὶ ρητὴν ἐντολήν».

Ὁ βασιλεύς, ὅταν ἤκουσεν αὐτά, ἐκυριεύθη ἀπὸ συγκλονιστικὸν θυμόν, διότι χάρις εἰς τὴν θείαν πρόνοιαν εἶχε φύγει ἀπὸ τὴν μνήμην του κάθε σκέψις ἀφανισμοῦ τῶν Ἰουδαίων. Ἀτενίσας δὲ μὲ μεγάλην ἀπειλὴν εἶπεν εἰς τὸν Ἕρμωνα:

Ἀλλ’ ὁ Φιλοπάτωρ εἰς τὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν ἐγέμισε καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλον καὶ ἄγριον θυμόν, διότι διὰ τῆς προνοίας τοῦ Θεοῦ εἶχε διασκορπισθῆ καὶ χαθῆ ἀπὸ τὴν διάνοιάν του κάθε σκέψις καὶ σκοπὸς σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἐξολοθρεύσεως τῶν Ἰουδαίων! Καὶ ἀφοῦ προσήλωσε τὸ γεμᾶτον ἀπειλὴν βλέμμα του εἰς τὸν Ἕρμωνα, τοῦ εἶπεν:

«Ἐὰν εἶχες γονεῖς ἢ τέκνα, θὰ ἔδιδον αὐτοὺς ὡς πλούσιον φάγητον εἰς τοὺς ἀγρίους ἐλέφαντας ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀθῷοι ἀπέναντί μου καὶ ἀπέναντι τῶν προγόνων μου, καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν δείξει πρὸς ἡμᾶς πάντοτε πλήρη καὶ βεβαίαν πίστιν.

«Ἐὰν ἦσαν παρόντες οἱ γονεῖς σου ἢ τὰ παιδιά σου, θὰ τοὺς προετοίμαζα καὶ θὰ τοὺς προσέφερα ὡς πλούσιον συμπόσιον εἰς τὰ ἄγρια αὐτὰ θηρία (τοὺς ἐλέφαντες), ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων, ἐναντίον τῶν ὁποίων δὲν ἔχω κανένα παραπόνον καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν δείξει εἰς ἐμὲ καὶ τοὺς προγόνους μου πλήρη καὶ σταθερὰν πίστιν κατὰ τρόπον ἐξόχως ἀσυνήθη καὶ ἐκπληκτικόν.

Ἐὰν δὲ σὺ δὲν ἤσουνα εἰς ἐμὲ προσφιλὴς λόγῳ τῆς ἀπὸ τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀναστροφῆς μας καὶ τῆς ὑπηρεσίας, ποὺ σοῦ ἔχω ἐμπιστευθῆ, θὰ ἔχανες σὺ τὴν ζωήν σου ἀντὶ τῶν Ἰουδαίων».

Πράγματι δέ, σὺ θὰ ἀπέθνῃσκες ἀντὶ τούτων, ἐὰν δὲν μοῦ ἤσουν ἀγαπητός, ἕνεκα τῆς ἀπὸ παιδικῆς ἡλικίας κοινῆς ἀνατροφῆς μας καὶ ἕνεκα τῆς χρησίμου καὶ ἐμπίστου ὑπηρεσίας σου».

Ὅταν ὁ Ἕρμων ἤκουσε αὐτὴν τὴν ἀπροσδόκητον καὶ ἐπικίνδυνον ἀπειλήν, ἐθολώθη τὸ βλέμμα του καὶ ἠλλοιώθη τὸ πρόσωπόν του.

Ἔτσι ὁ Ἕρμων ὑπέστη ἀναπάντεχον καὶ ἐπικίνδυνον ἀπειλὴν καὶ τὸ βλέμμα του ἔχασε τὴν φυσικότητα καὶ τὴν καθαρότητά του, τὸ δὲ πρόσωπόν του συνωφρυώθη καὶ ἐσκυθρώπασεν.

Καθένας δὲ ἀπὸ τοὺς φίλους τοῦ βασιλέως ἀπεσύρετο σκυθρωπὸς καὶ διέλυσαν, διὰ τὰς καθημερινάς των ἐργασίας, τοὺς ἐκεῖ συνηθροισμένους πολίτας.

Οἱ δὲ φίλοι τοῦ βασιλιᾶ, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, ξεγλιστροῦσαν σκυθρωποὶ καὶ κατηφεῖς καὶ ἀναχωροῦσαν κρυφά, διέλυσαν δὲ καὶ ἀπέλυσαν τὸ πλῆθος, ποὺ εἶχε συναθροισθῇ, καὶ ἔστειλαν τὸν κάθε πολίτην εἰς τὴν συνηθισμένην ἐργασίαν του.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι πληροφορηθέντες αὐτά, ποὺ εἶπε καὶ διέταξεν ὁ βασιλεύς, ἐδόξασαν τὸν ἐπιφανῆ Θεὸν καὶ βασιλέα τῶν βασιλευόντων, διότι ἔλαβον ἀπὸ αὐτὸν αὐτὴν τὴν βοήθειαν.

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἐπληροφορήθησαν ὅσα συνέβησαν καὶ ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, ὑμνοῦσαν καὶ ἐδοξολογοῦσαν τὸν ἔνδοξον Θεόν (ἤ: Τὸν Θεόν, ποὺ ἔκαμε φανερὰν τὴν δόξαν του) καὶ Βασιλέα τῶν βασιλέων, διότι εἶχαν ἀξιωθῇ νὰ λάβουν τὴν βοήθειαν.

Κατὰ τὴν γνωστὴν πάλιν συνήθειάν του ὁ βασιλεὺς ὠργάνωσε νέον συμπόσιον καὶ παρεκίνει τοὺς συνδαιτυμόνας νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς εὐωχίαν.

Ὅμως ὁ βασιλιᾶς ὠργάνωσε καὶ πάλιν ἐκ νέου τὸ συμπόσιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ προέτρεπε τοὺς προσκαλεσμένους του νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς τὸ ξεφάντωμα.

Ἀφοῦ δὲ προσεκάλεσε τὸν ἕρμωνα εἶπε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀπειλήν· «πόσες φορὲς πρέπει νὰ σε διατάξω, ἀθλιώτατε, διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν Ἰουδαίων;

Ἀφοῦ δὲ ἐπροσκάλεσε τὸν Ἕρμωνα, τοῦ εἶπε μὲ ὕφος ἀπειλητικόν: «Πόσες φορές, ἀθλιώτατε, πρέπει νὰ σὲ διατάξω διὰ τὰ ἴδια αὐτὰ πράγματα ἀκριβῶς;

Ἐξαγρίωσε, λοιπόν, καὶ ἑτοίμασε πάλιν αὔριον τοὺς ἐλέφαντας διὰ τὸν ἐξαφανισμὸν τῶν Ἰουδαίων».

ἑτοίμασε λοιπὸν καὶ ἑξαγρίωσε πάλιν τοὺς ἐλέφαντες αὔριον διὰ τὴν ἐξολόθρευσιν τῶν Ἰουδαίων».

Οἱ παρευρισκόμενοι εἰς τὸ συμπόσιον αὐτὸ συγγενεῖς καὶ ἀνώτεροι αὐλικοὶ τοῦ βασιλέως, κατάπληκτοι διὰ τὴν ἄστατον αὐτοῦ διάνοιαν, τοῦ εἶπαν τὰ ἐξῆς·

Ὅμως οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ, οἱ συγγενεῖς του (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: ...τοῦ βασιλιᾶ καὶ ἀνώτεροι αὐλικοί του), οἱ ὁποῖοι ἐκάθοντο μαζί του εἰς τὸ συμπόσιον, ἀποροῦντες διὰ τὴν ἀστάθειαν τῶν σκοπῶν καὶ ἀποφάσεων του, διεμαρτυρήθησαν μὲ παρρησίαν διὰ τὶς κατηγορίες ὡς ἐξῇς:

«βασιλεῦ, ἕως πότε θὰ μᾶς θεωρῇς ἀνοήτους καὶ θὰ μᾶς πειράζῃς, ἀφοῦ σὺ τρίτην τώρα φορὰν διέταξες τὸν ἀφανισμὸν τῶν Ἑβραίων, καὶ ὅταν ἤρχετο ἡ ὥρα νὰ ἐκτελεσθῇ ἡ ἀπόφασίς σου, ἐσκέπτεσο ἄλλα πράγματα καὶ ἀναιροῦσες τὴν διαταγήν σου;

«Ἐπὶ πόσον καιρόν, βασιλιᾶ, θὰ μᾶς δοκιμάζῃς καὶ θὰ μᾶς πειράζῃς πλαγίως καὶ μὲ τρόπον, ὡσὰν νὰ εἴμεθα βλᾶκες καὶ ἠλίθιοι, μὲ τὸ νὰ δίδῃς διαταγὴν διὰ τρίτην ἥδη φορὰν νὰ ἐξολοθρευθοῦν οἱ Ἰουδαῖοι, νὰ ἀνακαλῇς δὲ πάλιν τὴν ἀπόφασιν καὶ νὰ ἀκυρώνῃς τὴν διαταγήν σου, μόλις ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς ἐκτελέσεώς της;

Ἕνεκα τούτου καὶ διότι ὁ λαὸς ἐπερίμενε τὸν ἀφανισμὸν τῶν Ἰουδαίων, ἡ πόλις ἔχει περιέλθει εἰς ἀναταραχήν. Ἔλαβον δὲ χώραν πολυάριθμοι συγκεντρώσεις καὶ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ λεηλατηθῇ ἡ πόλις».

Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι ὅτι ἡ πόλις, ἕνεκα τῆς ἀναμονῆς τῆς ἐξολοθρεύσεως τῶν Ἰουδαίων, εὑρίσκεται εἰς ἀναταραχὴν καὶ θύελλαν· πλημμυρίζει ἀπὸ μάζες λαοῦ καὶ ἕνεκα τούτου κινδυνεύει μονίμως νὰ λεηλατηθῇ καὶ νὰ καταστραφῇ».

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ὁ Φιλοπάτωρ, ὁ κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν τυραννικώτατον Φάλαριν, ἐκυριεύθη ἀπὸ μεγάλην ἀπερισκεψίαν καὶ χωρὶς νὰ λαμβάνῃ καθόλου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αἱ μέχρι τοῦδε μεταβολαὶ τῆς ψυχῆς ἔγιναν εἰς αὐτὸν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πρὸς χάριν τῶν Ἑβραίων, ὡρκίσθη ἕνα τρομερὸν ἀλλὰ καὶ ἀπραγματοποίητον ὅρκον, μὲ τὸ νὰ διατάξῃ νὰ στείλουν χωρὶς ἀναβολὴν τοὺς Ἰουδαίους εἰς τὸν ᾅδην, ἀφοῦ βασανισθοῦν καὶ συνθλιβοῦν ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ τὰ πόδια τῶν ἐλεφάντων.

Εἰς τὸ ἄκουσμα τῶν λόγων αὐτῶν ὁ βασιλιᾶς, ὁ ὁποῖος ἔμοιαζε εἰς ὅλα πρὸς τὸν τύραννον τοῦ Ἀκράγαντος Φάλαριν, γεμᾶτος ἀπὸ ἀνοησίαν, χωρὶς νὰ σκέπτεται καὶ χωρὶς νὰ λογαριάζῃ καθόλου τὶς μεταβολὲς τῆς σκέψεως καὶ τῆς ψυχῆς του, ποὺ συνέβησαν εἰς τὸ βάθος τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου ἀπὸ ἐπέμβασιν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν προστασίαν τῶν Ἰουδαίων, ὡρκίσθη φοβερόν, ἀλλ’ ἀκατόρθωτον ὅρκον. Εἶπεν ὅτι θὰ ἀποστείλῃ τούτους (τοὺς Ἰουδαίους) χωρὶς καμμίαν καθυστέρησιν εἰς τὸν ἅδην, ἀκρωτηριασμένους καὶ παραμορφωμένους ἀπὸ τὰ γόνατα καὶ τὰ πόδια τῶν ἐλεφάντων.

Ἔλεγε δέ, ὅτι θὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας, τὴν ὁποίαν διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου ταχέως θὰ ἰσοπεδώσῃ. Τὸν δὲ ἄβατον δι’ ἡμᾶς ναὸν τῶν Ἰουδαίων διὰ πυρὸς θὰ κατεδαφίσῃ ἀμέσως καὶ ἔτσι θὰ τὸν καταστήσῃ εἰς ὅλον τὸν ἔπειτα χρόνον ἔρημον ἀπὸ τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι προσεφέροντο ἐκεῖ.

Ὡρκίσθη ἀκόμη ὅτι θὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας καὶ θὰ τὴν ἰσοπεδώσῃ ταχύτατα μὲ τὴν φωτιὰ καὶ τὸ δόρυ (τὰ πολεμικὰ ὅπλα)· καὶ τὸν Ναόν, εἰς τὸν ὁποῖον τοῦ ἀπηγόρευσαν νὰ εἰσέλθῃ, διότι τὸν κατέστησαν δι’ αὐτὸν ἄβατον, θὰ τὸν ἰσοπεδώσῃ γρήγορα μὲ φωτιὰ καὶ θὰ τὸν ἐρημώσῃ διὰ παντὸς ἀπὸ κάθε θυσίαν, ποὺ προσεφέρετο ἐκεῖ (ἤ: Ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ προσφέρουν ἐκεῖ θυσίαν).

Περιχαρεῖς δὲ οἱ φίλοι καὶ οἱ συγγενεῖς τοῦ βασιλέως, μὲ βέβαιον τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἔβλεπαν τὴν ἐπομένην ἐκτελουμένους τοὺς Ἑβραίους, ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ. Ἔδωσαν διαταγὰς εἰς τὰς στρατιωτικὰς δυνάμεις νὰ καταλάβουν τὰς ἐπικαιροτάτας θέσεις τῆς πόλεως διὰ τὴν φρούρησίν της.

Τότε οἱ φίλοι καὶ οἱ ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι τοῦ βασιλιᾶ, ἀφοῦ ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ καταχαρούμενοι, διέτασσαν τὶς στρατιωτικὲς δυνάμεις νὰ καταλάβουν καὶ νὰ ἀναλάβουν τὴν φρούρησιν τῶν πλέον ἐπικαίρων τόπων.

Ὁ Ἕρμων, ὁ ἐλεφαντάρχης, ἐπότισε τὰ θηρία αὐτὰ μὲ οἶνον, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀνακατευθῆ μὲ εὐωδέστατον λιβανωτόν, καὶ εἶχε φέρει τὰ ζῶα αὐτὰ εἰς κατάστασιν σχεδὸν μανιώδη. Ἐπὶ πλέον δὲ τὰ εἶχεν ἐξοπλίσει καὶ μὲ φοβερὰ φονικὰ ὄργανα.

Ὁ δὲ Ἕρμων, ὁ ἐπιμελητὴς καὶ ἀρχηγὸς τῶν ἐλεφάντων, ἀφοῦ ἐπότισε τοὺς ἐλέφαντες μὲ εὐωδέστατον κρασί ἀναμεμειγμένον μὲ θυμίαμα λιβανωτοῦ, ἔφερε τὰ ζῶα αὐτά, θὰ ἔλεγε κανείς, εἰς κατάστασιν μανίας. Ἐπὶ πλέον ὁ Ἕρμων, ἀφοῦ ἐξώπλισε τὰ ζῶα αὐτὰ μὲ τρομερὰς κατασκευῆς ὅπλα,

Κατὰ τὴν πρωΐαν, ὅταν τὰ ἀναρίθμητα πλήθη εἶχον καταπλημμυρίσει πλέον ἀσφυκτικῶς τὸν ἱππόδρομον, ὁ ἐλεφαντάρχης εἰσῆλθεν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ βασιλέως καὶ τὸν παρώτρυνε διὰ τὸ προκείμενον ἔργον του.

εἰσῆλθε περὶ τὴν αὐγήν - ὅταν ἡ πόλις εἶχεν ἤδη καταπλημμυρίσει ἀπὸ ἀναρίθμητα πλήθη, τὰ ὁποῖα ἔτρεχαν καὶ συνωστίζοντο ἐμπρὸς εἰς τὸν ἱππόδρομον - εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν καὶ παρεκίνησε τὸν βασιλιᾶ εἰς τὸ προκείμενον ἔργον.

Ὁ δὲ βασιλεύς, ὁ ὁποῖος εἶχε γεμίσει τὴν ἀσεβῆ ψυχήν του μὲ ἀγριώτατον θυμόν, ὥρμησε μαζῆ μὲ τὰ θηρία ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλήν. Ἤθελε μὲ ἀσυγκίνητον τὴν καρδίαν καὶ ὀρθάνοικτα τὰ μάτια, νὰ ἀπολαύσῃ τὸ ὀδυνηρὸν θέαμα τῆς ἀξιοθρηνήτου καταστροφῆς τῶν καταδικασθέντων ὑπ’ αὐτοῦ Ἰουδαίων.

Τότε ὁ βασιλιᾶς, τοῦ ὁποίου ὁ ἀσεβὴς νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ εἶχαν γεμίσει ἀπὸ πολύν, μεγάλον καὶ ἄγριον θυμόν, ὥρμησε πρὸς τὰ ἔξω μὲ μεγάλην καὶ βιαίαν ὀργὴν μαζὶ μὲ τοὺς ἑξαγριωμένους καὶ φοβεροὺς ἐλέφαντες. Ἐπιθυμοῦσε μὲ ἀνεπηρέαστον καὶ ἀσυμπαθῆ καρδιὰ καὶ μὲ ὀλάνοιχτα τὰ ἰδικά του μάτια νὰ ἰδῇ καὶ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν γεμάτην πόνον, σκληρὰν καὶ ἀξιοθρήνητον καταστροφὴν τῶν Ἰουδαίων, τοὺς ὁποίους ἀνεφέραμεν προηγουμένως (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταδικασθῆ προηγουμένως ἀπὸ τὸν ἴδιον).

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν τοὺς ἐλέφαντας, ποὺ ἐξήρχοντο, διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν πύλην τοῦ σταδίου, τὴν ἔνοπλον στρατιωτικὴν δύναμιν ποὺ ἀκολουθοῦσε, τὴν πορείαν τοῦ ἀμέτρητου πλήθους, τὸν κονιορτὸν καὶ τὸν μεγάλον θόρυβον ποὺ ἐγίνετο, ὅταν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδον καὶ ἤκουσαν αὐτά,

Ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν τὸ σύννεφον τῆς σκόνης, ποὺ ἐσηκώνετο ἀπὸ τοὺς ἐλέφαντες, οἱ ὁποῖοι ἐπροχωροῦσαν πρὸς τὴν πύλην, καὶ ἀπὸ τὴν ἔνοπλον στρατιωτικὴν δύναμιν, ποὺ ἀκολουθοῦσε τοὺς ἐλέφαντας, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν πορείαν τοῦ πλήθους, ποὺ ἔτρεχε, καὶ ὅταν ἄκουσαν τὸ δυνατὸ καὶ βαρὺ βουητὸ τοῦ θορύβου (ὅταν εἶδαν καὶ ἄκουσαν ὅλα αὐτά),

ἀντελήφθησαν πλέον ὅτι ἔφθασε δι’ αὐτοὺς ἡ τελευταία στιγμὴ τοῦ βίου των, ἡ ὁποία ἦτο καὶ τὸ τέρμα τῆς ἀθλιεστάτης των ἀναμονῆς. Ἐνηγκαλίζοντο τότε οἱ συγγενεῖς καὶ καταφιλοῦσαν ἀλλήλους, ἔπιπτον ὁ ἐνας εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ἄλλου, οἱ πατέρες εἰς τὰ παιδιά των καὶ αἱ μητέρες εἰς τὰς θυγατέρας των. Ἄλλαι δὲ μητέρες ἐκρατοῦσαν εἰς τοὺς μαστούς των τὰ νήπια, τὰ ὁποῖα ἐρροφοῦσαν τὸ τελευταῖον γάλα τῆς ζωῆς των.

συνεπέραναν ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς των καὶ τὸ τέλος τῆς ἀθλιωτάτης ἀναμονῆς των. Ἕνεκα τούτου κατέφυγαν εἰς θρήνους καὶ ὀδυρμούς, ξεφωνητὰ καὶ μυρολόγια καὶ ἐκαταφιλοῦσαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀγκαλιάζοντας τοὺς συγγενεῖς καὶ πέφτοντας ὁ ἕνας εἰς τὸν τράχηλον τοῦ ἄλλου (κατ’ ἄλλην γραφήν: Εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ ἅλλου) - οἱ γονεῖς μὲ τὰ παιδιά, οἱ μητέρες μὲ τὶς νεαρὲς θυγατέρες· ἄλλες δὲ μητέρες ἐκρατοῦσαν βρέφη, τὰ ὁποῖα ἐθήλαζαν καὶ ἐρροφοῦσαν ἀπὸ τοὺς μητρικοὺς μαστοὺς τὸ τελευταῖον γάλα τῆς ζωῆς των.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ οἱ Ἰουδαῖοι ἔχοντες ὑπ’ ὄψει των τὰς προηγουμένας βοηθείας τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτούς, ἔπεσαν πρηνεῖς νὰ προσευχηθοῦν ὅλοι μαζῆ μὲ μίαν ψυχήν, ἀπεμάκρυναν αἱ μητέρες τὰ νήπιά των ἀπὸ τοὺς μαστούς, καὶ

Παρ’ ὅλα αὐτά, ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἔφεραν εἰς τὴν μνήμην των καὶ ἀνελογίσθησαν τὴν βοήθειαν καὶ σωτηρίαν, ποὺ τοὺς ἐστάλη προηγουμένως ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἔπεσαν ὅλοι μαζὶ μπρούμυτα εἰς τὴν γῆν διὰ νὰ προσευχηθοῦν. Ἀφοῦ δὲ οἱ μητέρες ἀπέσπασαν καὶ ἀπεμάκρυναν τὰ νήπια ἀπὸ τοὺς μαστούς των,

ἀνεβόησαν μὲ φωνὴν πάρα πολὺ μεγάλην πρὸς τὸν Κύριον πάσης δυνάμεως, καὶ παρακαλοῦσαν αὐτὸν νὰ τοὺς λυπηθῇ, δεικνύων καὶ πάλιν τὴν λαμπρὰν προστατευτικὴν δύναμίν του πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τώρα πλέον προχωροῦσαν εἰς τὰς πύλας τοῦ ᾅδου.

ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ μὲ πάρα πολὺ ἰσχυρὰν φωνήν, παρακαλοῦντες τὸν Θεόν, τὸν Ἐξουσιαστὴν καὶ Κυβερνήτην πάσης δυνάμεως, νὰ εὐσπλαγχνισιθῇ καὶ νὰ δείξῃ τὴν συμπάθειάν του μὲ ἔκτακτον καὶ μεγαλοπρεπῆ ἐμφάνισιν πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἤδη ἐμπρὸς εἰς τὶς πύλες τοῦ ἅδου καὶ τοῦ θανάτου.