Μακκαβαίων Δ' 12

Ὅταν δὲ καὶ αὐτὸς ἔλαβε μακάριον θάνατον ριφθεὶς εἰς λέβητα, ἔφθασεν ὁ ἕβδομος, ὁ νεώτερος ἀπὸ ὅλους.

Ὅταν δὲ καὶ ὁ ἕκτος ἀδελφὸς ἀπέθανε μὲ εὐλογημένον θάνατον, ἀφοῦ ἐρρίφθη εἰς ἕνα λέβητα (μεγάλο καζάνι), ἔφθασεν εἰς τὸν χῶρον τοῦ μαρτυρίου ὁ νεώτερος ὅλων τῶν ἀδελφῶν.

Ἠσθάνθη ὅμως ὁ τύραννος δι’ αὐτὸν μεγάλην εὐσπλαγχνίαν, μολονότι εἶχεν ὑποστῇ ἐκ μέρους τῶν ἀδελφῶν του φοβερὸν ἐξευτελισμόν.

Παρ’ ὅλον ὅτι ὁ τύραννος (Ἀντίοχος Δ') εἶχε περιφρονηθῇ καὶ ἐξευτελισθῇ ὑπερβολικῶς ἀπὸ τοὺς προηγουμένους ἀδελφοὺς τοῦ νεωτέρου, ἐν τούτοις ἐδοκίμασε συμπάθειαν καὶ εὐσπλαγχνίαν, ὅταν τὸν εἶδε νὰ φορῇ ἤδη τὰ δεσμά.

Καὶ βλέπων αὐτὸν δεμένον τὸν ἑκάλεσε πιὸ κοντά του καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὸν πείσῃ λέγων·

Ἡ συμπάθεια αὐτὴ ἔκαμε τὸν Ἀντίοχον Δ' ὥστε νὰ τὸν καλέσῃ πιὸ κοντά του· ἐπροσπαθοῦσε δὲ νὰ τὸν μεταστρέψῃ μὲ τὰ ἑξῆς λόγια:

«βλέπεις, ποῖον ὑπῆρξε τὸ τέλος τῆς ἀνοησίας τῶν ἀδελφῶν σου. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀνυπακοῆς των ἀπέθαναν βασανισθέντες. Ἀλλὰ καὶ σύ, δυστυχισμένε, ἂν δὲν ὑπακούσῃς, θὰ ἀποθάνῃς καὶ ὁ ἴδιος, πρὶν ἔλθῃ ἡ ὥρα σου, ἀφοῦ προηγουμένως βασανισθῇς.

«Τὸ μὲν ἀποτέλεσμα τοῦ παραλογισμοῦ καὶ τῆς θρασύτητος τῶν ἀδελφῶν σου τὸ βλέπεις· διότι ἀπέθαναν, ἀφοῦ προηγουμένως ἐβασανίσθησαν, ἕνεκα τῆς ἀνυπακοῆς των. Καὶ σὺ ὅμως, δυστυχισμένε, ἐὰν δὲν ὑπακούσῃς, θὰ βασανισθῇς ἐπίσης καὶ θὰ ἀποθάνῃς πρόωρα.

Ἂν ὅμως ὑπακούσῃς, θὰ γίνῃς, ἀγαπητός μου καὶ θὰ λάβῃς ἡγεμονικὸν ἀξίωμα εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ κράτους μου».

Ἐὰν ὅμως ὑπακούσῃς καὶ πεισθῇς, θὰ γίνης φίλος μου καὶ ἕνας ἄρχοντας καὶ ἡγέτης εἰς τὴν διακυβέρνησιν τοῦ βασιλείου».

Καὶ ἐνῷ τὸν συνεβούλευεν ἔτσι, ἐκάλεσε τὴν μητέρα τοῦ παιδιοῦ μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι αὐτὴ θὰ λυπηθῇ τὸν ἑαυτόν της, ποὺ ἔχασε τόσα τέκνα, καὶ θὰ παρορμήσῃ τὸ ἀπομένον εἰς αὐτὴν τέκνον νὰ ὑπακούσῃ, διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὸν βασανισμόν.

Ἐνῷ τὸν συνεβούλευε μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, ἔστειλε καὶ ἐκάλεσε τὴν μητέρα τοῦ παιδίου, ὥστε, ἀφοῦ δείξῃ συμπάθειαν εἰς αὐτήν, ἡ ὁποία ἐστερήθη τόσον πολλῶν υἱῶν, νὰ τὴν ἐπηρεάσῃ ὥστε νὰ πείσῃ τὸν υἱὸν ποὺ τῆς εἶχεν ἀπομείνει νὰ ὑπακούσῃ καὶ ἔτσι νὰ σωθῇ ἀπὸ τὰ βασανιστήρια.

Αὐτὸς ὅμως ἔπειτα ἀπὸ τὴν προτροπήν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔκαμε ἡ μητέρα του εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν, (καὶ διὰ τὴν ὁποίαν θὰ ὁμιλήσωμεν ἀμέσως κατόπιν), εἶπε· «λύσατε τὰ δεσμά μου,

Ὁ νεώτερος ὅμως ὅλων τῶν ἀδελφῶν του μετὰ τὴν προτροπὴν ποὺ τοῦ ἔκαμεν ἡ μητέρα του εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν (ὅπως θὰ ἀναφέρωμεν εἰς τὴν συνέχειαν, μετ’ ὀλίγον) εἶπεν: «Ἀπαλλάξετέ με ἀπὸ τὰ δεσμά·

διότι ἔχω νὰ ἀναφέρω κάτι εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἰς ὅλους τοὺς φίλους, ποὺ εἶναι κοντά του».

ἔχω κάτι νὰ εἰπῶ εἰς τὸν βασιλιᾶ καὶ εἰς ὅλους τοὺς φίλους ποὺ εἶναι μαζί του».

Ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ γύρω του ἐχάρησαν πάρα πολὺ διὰ τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ παιδίου καὶ τὸν ἔλυσαν ἀμέσως.

Τόσον ὁ βασιλιᾶς, ὅσον καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν μαζί του, ἐχάρησαν ὑπερβολικὰ διὰ τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ παιδιοῦ καὶ τὸ ἀπήλλαξαν ἀμέσως ἀπὸ τὰ δεσμά.

Ἀφοῦ τότε αὐτὸς ἔτρεξε πλησίον εἰς τὰ τηγάνια τοῦ βασανισμοῦ ἐφώναξε·

Αὐτὸ δέ, ἀφοῦ ἔτρεξε γρήγορα κοντὰ εἰς τὰ τηγάνια (ὅπου ἐτηγανίζοντο οἱ βασανιζόμενοι), εἶπεν:

«ἀνόητε καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς φαύλους ἀσεβέστατε τύραννε, δὲν ᾐσθάνθης ἐντροπὴν μολονότι ἔλαβες παρὰ τοῦ Θεοῦ τὰ πλοῦτη καὶ τὴν βασιλείαν, νὰ φονεύσῃς τοῦ ὑπηρέτας του καὶ νὰ ὑποβάλῃς εἰς μαρτύρια τοὺς τηρητὰς τῆς εὐσεβείας;

«Ἀνίερε τύραννε, βέβηλε καὶ ἀσεβέστατε ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀχρείους καὶ κακοήθεις, ἂν καὶ ἔλαβες ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν βασιλείαν, δὲν ἔνιωσες ἐντροπὴν νὰ φονεύσῃς τοὺς δούλους του καὶ νὰ βασανίσῃς μὲ τὸ μαρτύριον τοῦ τροχοῦ καὶ τῶν στρεβλωτικῶν ὀργάνων τοὺς ἀθλητὰς τῆς πρὸς τὸν ζωντανὸν Θεὸν ἀληθινῆς θρησκείας;

Διὰ τοῦτο σὲ προορίζει ἡ θεία δίκη διὰ σφοδρότερον πῦρ καὶ αἰώνιον καὶ διὰ βασανιστήρια, ποὺ δὲν θὰ σὲ ἀφήσουν εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Δι’ ὅλα αὐτὰ ἡ θεῖα Δικαιοσύνη θὰ ἀποταμιεύσῃ διὰ σὲ σφοδροτέραν καὶ αἰωνίαν φωτιὰ καὶ βασανιστήρια, ποὺ δὲν θὰ σὲ ἀφήσουν ποτὲ ἐλεύθερον εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας.

Σύ, πού, ἐνῷ εἶσαι ἄνθρωπος, ἔγινες ἀγριώτατον θηρίον δὲν ἠσθάνθης ἐντροπὴν νὰ κόψῃς τῇ γλῶσσαν, νὰ βασανίσῃς καὶ νὰ κακοποιήσῃς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀνθρώπους ὁμοίους σου, ποὺ ἔχουν πλασθῆ μὲ τὸ αὐτὰ ὑλικὰ στοιχεῖα;

Ὡς ἄνθρωπος ποὺ εἶσαι, δὲν ἐντράπηκες, κατ’ ἐξοχὴν ἄγριε καὶ κτηνώδη, νὰ κόψῃς τὶς γλῶσσες ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ ἴδια αἰσθήματα μὲ τὰ ἰδικά σου καὶ ἔχουν πλασθῆ ἀπὸ τὰ ἴδια ἀσθενῇ, θνητά, ὑλικὰ στοιχεῖα, μὲ τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθης καὶ σύ, καὶ νὰ τοὺς βασανίσῃς, ἀφοῦ τοὺς κακομετεχειρίσθης εἰς τρόπον ὥστε νὰ καταντήσουν ὅλως διόλου ἀγνώριστοι;

Ἀλλ’ ἐκεῖνο μὲν ὠλοκλήρωσαν τὴν εὐσέβειαν πρὸς τὸ Θεὸν μὲ τὸν εὐγενῆ θάνατόν των.

Καὶ ἐκεῖνοι μέν, ἀφοῦ ἀπέθαναν μὲ εὐγενῆ θάνατον, ὡλοκλήρωσαν καὶ ἐξεπλήρωσαν τὴν πρὸς τὸν Θεὸν εὐσέβειαν

Σὺ ὅμως, κακὸς καθὼς εἶσαι, θὰ θρηνήσῃς κακῶς, διότι ἐφόνευσες ἀδίκως τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς ἀθλητὰς τῆς ἀρετῆς».

σὺ δέ, ὡς κακοήθης, κακότροπος καὶ ἄγριος, θὰ θρηνήσῃς πικρῶς, μὲ πόνον ψυχῆς καὶ ἀναστεναγμούς, διότι ἐφόνευσες χωρὶς λόγον καὶ χωρὶς αἰτίαν τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς ἀρετῆς».

Τέλος ἐνῷ ἐπρόκειτο νὰ ἀποθάνῃ καὶ αὐτὸς συνεπλήρωσε·

Κατόπιν, ἐπειδὴ ἐπρόκειτο καὶ αὐτὸς νὰ ἀποθάνῃ, εἶπε:

«δὲν θὰ γίνω λιποτάκτης εἰς τὸν ἀγῶνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἡρίστευσαν οἱ ἀδελφοί μου·

«Δὲν λιποτακτῶ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνδραγάθησαν κατὰ τρόπον ἄριστον οἱ ἀδελφοί μου.

παρακαλῶ ἐπὶ πλέον τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μου νὰ φανῇ εὔσπλαγχνος εἰς τὸ ἔθνος μου.

Παρακαλῶ δὲ τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μου νὰ φανῇ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὸ ἔθνος μου·

Σὲ ὅμως καὶ εἰς τὴν παροῦσαν καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ τιμωρήσῃ ὁ Θεός».

ἐσένα δὲ καὶ εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν καὶ μετὰ θάνατον θὰ σὲ τιμωρήσῃ».

Καὶ ἀφοῦ διετύπωσε τοὺς βαρεῖς αὐτοὺς λόγους ἐρρίφθη μόνος του εἰς τὰ τηγάνια βασανισμοῦ καὶ ἔτσι παρέδωκε τὴν ψυχήν.

Ἀφοῦ δὲ ἐξεφώνησε τοὺς βαρεῖς αὐτοὺς λόγους, ἔρριψε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὰ τηγάνια τοῦ βασανισμοῦ καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξεψύχησεν.