Μακκαβαίων Δ' 14

Καὶ ὄχι μόνον αὐτό· ἀλλὰ καὶ τοὺς παρότρυναν εἰς μαρτύριον, ὥστε ὄχι μόνον νὰ περιφρονήσουν αὐτὸ καὶ τὰς ἀλγηδόνας, ἄλλα καὶ νὰ κυριαρχήσουν· καὶ ἐπὶ τοῦ συναισθήματος τῆς στοργῆς πρὸς τοὺς ἀδελφούς.

Ὅσοι ἀπὸ τοὺς μάρτυρας ἀπέμεναν ἀναμένοντες τὴν σειράν των, δὲν παρακολουθοῦσαν μόνον μὲ ἐγκαρτέρησιν τὰ βασανιστήρια τῶν ἀδελφῶν των, ἀλλ’ ἀκόμη τοὺς παρακινοῦσαν καὶ τοὺς ἐνεθάρρυναν εἰς τὸ μαρτύριον τοῦ ἀκρωτηριασμοῦ, ὥστε ὄχι μόνον να περιφρονήσουν τοὺς φρικτοὺς πόνους, ἀλλὰ καὶ νὰ κυριαρχήσουν ἐπάνω εἰς τὰ συναισθήματα τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀδελφούς.

Ὦ σκέψεις, βασιλικώτεραι ἀπὸ σκέψεις Βασιλέως καὶ πλέον ἐλεύθεραι ἀπὸ ἐλευθέρους ἀνθρώπους!

Ὦ σκέψεις καὶ στοχασμοὶ βασιλικώτεροι τῶν στοχασμῶν καὶ τῶν σκέψεων τοῦ βασιλιᾶ καὶ ἐλευθερώτεροι τῶν ἐλευθέρων ἀνθρώπων!

Ὦ ἱερὰ καὶ εὐάρμοστος συμφωνία περὶ εὐσεβείας τῶν ἑπτὰ ἀδελφῶν!

Ὦ ἱερά, ἁρμονικὴ καὶ καλὰ ἁρμοσμένη συμφωνία περὶ εὐσεβείας (κατ’ ἄλλους: Χάριν εὐσεβείας) τῶν ἑπτὰ ἀδελφῶν!

Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ μικροὺς νέους δὲν ἐδείλιασεν, οὔτε ἐδίστασε πρὸ τοῦ θανάτου.

Κανεὶς ἀπὸ τὰ ἑπτὰ ἐκεῖνα παλληκαράκια δὲν ἐδείλιασεν οὔτε ἐδίστασεν ἢ συνεστάλη προκειμένου νὰ βαδίσῃ πρὸς τὸν θάνατον.

Ἀλλὰ ὅλοι, ὡσὰν νὰ ἔτρεχαν ἐπάνω εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀθανασίας, ἔσπευδαν πρὸς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον.

Ἀλλ’ ὅλοι των, ὡσὰν νὰ ἔτρεχαν εἰς τὸν δρόμον πρὸς τὴν ἀθανασίαν, ἐβάδιζαν μὲ σπουδὴν καὶ βίαν εἰς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον.

Ὅπως τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια κινοῦνται σύμφωνα μὲ τὰ παρορμήματα τῆς ψυχῆς, ἔτσι καὶ οἱ ἱεροὶ ἐκεῖνοι νέοι, ὡσὰν νὰ ἐκινοῦντο ἀπὸ μίαν ψυχήν, ἀπὸ ἕνα κοινὸν φρόνημα τῆς ἀθανάτου πίστεως, ἀπεδέχθησαν ὅλοι ὁμοφώνως τὸν πρὸς χάριν αὐτῆς θάνατον.

Διότι, ὅπως τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια κινοῦνται ἁρμονικὰ μὲ τὰ παραγγέλματα καὶ τὶς ἐντολὲς τῆς ψυχῆς, κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ οἱ ἱεροὶ ἐκεῖνοι νέοι, ὡσὰν νὰ ἐκινοῦντο ἀπὸ μίαν ἀθάνατον ψυχήν, ἀπὸ ἕνα κοινὸν φρόνημα εὐσεβείας, συνεφώνησαν νὰ βαδίσουν ὅλοι πρὸς τὸν θάνατον χάριν αὐτῆς.

Ὦ παναγία ἑπτὰς ὁμοφώνων ἀδελφῶν! Ὅπως ἀναφέρονται εἰς τὴν πίστιν μας ἑπτὰ ἡμέραι τῆς δημιουργίας,

Ὦ παναγία ἑπτάδα συμφώνων ἀδελφῶν! Διότι, ὅπως οἱ ἑπτὰ ἡμέρες τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου κινοῦνται ἐν εἴδει κυκλικοῦ χοροῦ γύρω ἀπὸ τὴν εὐσέβειαν,

ἔτσι καὶ οἱ νέοι ἐχόρευαν γύρω ἀπὸ τὴν ἑπτάδα κύκλειον χορὸν καὶ ἀπεδίωκον τὸν φόβον τῶν βασάνων!

κατὰ παρόμοιον τρόπον καὶ οἱ ἑπτὰ αὐτοὶ νέοι, ἀποτελοῦντες ἕνα χορόν, ἐχόρευαν κυκλικὰ γύρω ἀπὸ τὸν ἑπταπλάσιον φόβον τῶν βασανιστηρίων καὶ τὸν κατέλυαν (ἀφάνιζαν).

Ἡμεῖς ἀκούοντες τώρα τὸ φρικτὸν μαρτύριον τῶν νέων ἐκείνων αἰσθανόμεθα φρίκην. Ἐκεῖνοι ὅμως ἐδείκνυον ἐγκαρτέρησιν ὄχι μόνον βλέποντες, ὄχι μόνον ἀκούοντες τὴν διαταγήν, ποὺ τὴν στιγμὴν ἐκείνην τοὺς ἀπειλοῦσε, ἀλλὰ καὶ ὑποφέροντες αὐτὴν καὶ μάλιστα τὰς ὀδύνας τοῦ πυρός,

Ἀκόμη καὶ τώρα ἐμεῖς, ὅταν ἀκούωμεν διὰ τὰ ἀνατριχιαστικὰ μαρτύρια τῶν νέων ἐκείνων, κυριευόμεθα ἀπὸ φρίκην καὶ τρόμον. Ἐκεῖνοι ὅμως ὄχι μόνον βλέποντες τὰ ὅσα διεδραματίζοντο, ὄχι μόνον ἀκούοντες τὸν ἄμεσον ἀπειλητικὸν λόγον τοῦ τυράννου, ἀλλὰ καὶ ὑφιστάμενοι τὰ μαρτύρια, τὰ ὑπέφεραν μὲ γενναιότητα, μάλιστα δὲ τοὺς φρικτοὺς πόνους καὶ τὶς ἀγωνίες τῆς φωτιὰᾶς·

ἀπὸ τὰς ὁποίας τί ἄλλο ἀλγεινότερον ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ; Διότι ἡ δύναμις τοῦ πυρός, ὅπως εἶναι σφοδρὰ καὶ σύντομος, διέλυε ταχέως τὰ σώματα. -

ἀπὸ τὶς ὅποῖες τί ἄλλο εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ περισσότερον ἐπώδυνον καὶ βασανιστικόν; Διότι ἡ δύναμις τῆς φωτιᾶς, μὲ τὸ νὰ εἶναι ἔντονη, κατ’ ἐξόχην δυνατὴ καὶ ταχυτάτη, διέλυε μέσα εἰς ἐλάχιστον χρόνον τὰ σώματά των.

καὶ μὴ θεωρεῖτε ἄξιον θαυμασμοῦ, ἐὰν ὁ λογισμὸς ἐστήριξε τοὺς ἄνδρας ἐκείνους ἐν τῷ μέσῳ τῶν μαρτυρίων, ὅπου καὶ γυναικὸς καρδία περιεφρόνησε ποικιλωτέρους πόνους.

Καὶ μὴ τὸ θεωρήσετε ἄξιον θαυμασμοῦ ἐὰν ὁ εὐσεβὴς λογισμὸς ὑπερίσχυσε καὶ ἐστήριξε τοὺς ἄνδρες ἐκείνους κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν βασανιστηρίων, ἀφοῦ καὶ ὁ νοῦς (ἡ εὐαίσθητος καρδία) γυναικὸς ἐπεριφρόνησε πόνους, ποὺ ἐπροκαλοῦντο κατὰ πολλοὺς καὶ ποικίλους τρόπους.

Ἡ μητέρα, δηλαδή, τῶν ἑπτὰ ἐκείνων νέων ὑπέφερε τὰς στρεβλώσεις, ποὺ ἐφηρμόζοντο εἰς τὸ καθένα ἀπὸ τὰ τέκνα της.

Ἡ μητέρα δηλαδὴ τῶν ἑπτὰ ἐκείνων νέων ὑπέφερε τοὺς φρικτοὺς πόνους τῶν στρεβλώσεων, τοὺς ὁποίους ἐδοκίμαζε καθένα ἀπὸ τὰ παιδιά της.

Βλέπετε, λοιπόν, πόσον πολυμερὴς εἶναι ἡ πρὸς τὰ τέκνα φιλοστοργία, ἡ χρησιμοποιοῦσα τὰ πάντα ἀπὸ συμπάθειαν πρὸς τοὺς καρποὺς τῶν σπλάγχνων.

Παρατηρήσατε δὲ πόσον πολυσύνθετος καὶ πολυειδὴς εἶναι ἡ μητρικὴ ἀγάπη καὶ στοργὴ πρὸς τὰ παιδιά· μία ἀγάπη ἡ ὁποία ἕλκει καὶ σύρει τὰ πάντα πρὸς συμπάθειαν τῶν καρπῶν τῶν σπλάγχνων (παιδιῶν) της.

Ἔτσι καὶ τὰ ἄλογα ζῶα ἔχουν ἀγάπην καὶ στοργὴν πρὸς τὰ τέκνα των ὁμοίαν πρὸς τὴν τῶν ἀνθρώπων.

Ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ζῶα, ποὺ δὲν ἔχουν λογικόν, τρέφουν συμπάθειαν καὶ στοργὴν πρὸς τὰ τέκνα των ὁμοίαν πρὸς ἐκείνην τῶν λογικῶν ἀνθρώπων.

Ἐκ τῶν πτηνῶν π. χ. τὰ ἥμερα, ποὺ ζοῦν εἰς τὰς κατοικίας τῶν ἀνθρώπων, ὑπερασπίζονται τοὺς νεοσσούς των.

Ἀπὸ τὰ πτηνὰ π.χ. τὰ μὲν ἥμερα προστατεύουν τοὺς νεοσσούς των μὲ τὸ νὰ φωλιάζουν εἰς τὶς ὀροφὲς τῶν κατοικιῶν τῶν ἀνθρώπων,

Ὅσα δὲ ζοῦν εἰς τὰς κορυφὰς τῶν ὀρέων, εἰς τὰς σχισμὰς τῶν βράχων, εἰς τῶν δένδρων τὰς ὀπὰς ἢ τὰς κορυφάς, κάμνουν ἐκεῖ τὰς φωλεάς των. Γεννοῦν καὶ ἐμποδίζουν, ὅποιον θέλει νὰ πλησίασῃ ἐκεῖ.

τὰ ἄλλα δὲ μὲ τὸ νὰ γεννοὺν εἰς φωλιὲς ποὺ κτίζουν εἰς τὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν καὶ εἰς ἀπότομα καὶ κρημνώδη φαράγγια καὶ εἰς τὶς τρύπες κορμῶν δένδρων (ἤ: Εἰς τὶς κορυφὲς δένδρων)· ἐκεῖ γεννοῦν (κλωσσοῦν) τοὺς νεοσσούς των καὶ (ἀπὸ ἐκεῖ) ἐμποδίζουν ὅποιον ἐπιχειρεῖ νὰ πλησιάσῃ τὴν φωλιά των.

Ἂν δὲ τύχῃ καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ τὸν ἐμποδίσουν, πετοῦν γύρω-γύρω ἀπὸ τὰ μικρά των ὑποφέροντα ἐξ αἰτίας τῆς στοργῆς των. Τὰ καλοῦν μὲ τὰς φωνάς των καὶ βοηθοῦν τὰ τέκνα των μὲ ὁποιονδήποτε τρόπον ἠμποροῦν.

Ἐὰν δὲ τύχῃ καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ τὸν ἐμποδίσουν, πετοῦν γύρω-γύρω ἀπὸ τοὺς νεοσσούς των, καθ’ ὃν χρόνον ὑποφέρουν καὶ πονοῦν ἐξ αἰτίας τῆς στοργῆς ποὺ τοὺς τρέφουν· τοὺς εἰδοποιοῦν δὲ καὶ τοὺς καλοῦν μεγαλοφώνως μὲ τὶς ἰδικές των φωνὲς διὰ τὸν κίνδυνον ποὺ τοὺς ἀπειλεῖ, καὶ γενικῶς βοηθοῦν τὰ τέκνα των μὲ ὅποιον τρόπον ἠμποροῦν.

Καὶ τί χρειάζεται νὰ παρουσιάζωμεν τὴν πρὸς τὰ τέκνα συμπάθειαν τῶν ἀλόγων ζώων;

Καὶ διατί εἶναι ἀναγκαῖον νὰ προβάλλωμεν καὶ νὰ δείχνουμε τὴν πρὸς τὰ τέκνα στοργὴν καὶ συμπάθειαν τῶν ζώων, ποὺ δὲν διαθέτουν λογικόν;

Ὅταν καὶ αἱ μέλισσαι κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς κατασκευῆς τῶν κηρήθρων ἀποκρούουν τοὺς πλησιάζοντας, καὶ σὰν μὲ σιδερένιο ὅπλον, μὲ τὸ κεντρί των, κτυποῦν τοὺς προσερχομένους εἰς τὴν κυψέλην των καὶ ἀμύνονται μέχρι θανάτου;

Ὅταν καὶ αὐτὲς οἱ μέλισσες, κατὰ τὴν περίοδον ποὺ κατασκευάζουν τὶς κηρῆθρες, ἀποκρούουν καὶ ἀποτρέπουν ὅσους πλησιάζουν, καὶ ὡσὰν μὲ σιδερένιο ἀκόντιον κτυποῦν μὲ τὸ κεντρί των ὅσους πλησιάζουν εἰς τὴν κυψέλην των καὶ τὴν ὑπερασπίζουν μέχρι θανάτου;

Τὴν ἰσόψυχον πρὸς τὸν Ἀβραὰμ μητέρα τῶν νέων δὲν ἐκλόνισεν ἡ πρὸς τὰ τέκνα ἀγάπη, ὥστε νὰ καμφθῇ πρὸ τοῦ μαρτυρίου των.

Ἀλλὰ τὴν ὁμόφρονα καὶ ἰσόψυχον πρὸς τὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν πίστιν τοῦ Ἀβραὰμ μητέρα τῶν νέων δὲν τὴν μετέβαλεν οὔτε τὴν ἐπηρέασεν ἡ στοργὴ πρὸς τὰ παιδιά της, ὥστε νὰ λυγίσῃ καὶ νὰ κλονισθῇ.