Μαλαχίας 4

Διότι ἰδού, ἡ τρομερὰ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου ἔρχεται ὡσὰν καιόμενος κλίβανος καὶ θὰ τοὺς κατακαύσῃ. Ὅλοι οἱ ἀλλοεθνεῖς καὶ ὅλοι ὅσοι ἐργάζονται τὴν ἀνομίαν θὰ εἶναι ὡσὰν τὴν καλαμιά, καὶ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ τρομερά, ποὺ ἔρχεται, θὰ κατακαύσῃ αὐτούς, λέγει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ. Τίποτε δὲν θὰ ἀπομείνῃ ἀπὸ αὐτούς, οὔτε ρίζα οὔτε κλάδος.

Διότι ἰδοὺ ἔρχεται ἡμέρα, ἡ ὁποῖα θὰ καίεται καὶ θὰ βγάζῃ φλόγα σὰν φοῦρνος ἀναμμένος καὶ θὰ τοὺς κάψῃ, καὶ θὰ εἶναι ὅλοι οἱ ἀλλόφυλοι καὶ εἰδωλολάτραι, καθὼς καὶ ὅλοι, ὅσοι κάνουν παράνομα ἔργα, σὰν τὴν καλάμην, καὶ θὰ τοὺς ἀνάψῃ ἡ ἡμέρα, ποὺ ἔρχεται, λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος, καὶ δὲν θὰ ἀπομείνῃ ἀπὸ αὐτοὺς οὔτε ρίζα διὰ νὰ ξαναβλαστήσῃ εἰς τὸ μέλλον οὔτε κλῆμα τρυφερὸν διὰ νὰ βγάλῃ καρπόν.

Διὰ σᾶς ὅμως, οἱ ὁποῖοι εὐλαβεῖσθε τὸ Ὄνομά μου, θὰ ἀνατείλῃ ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καὶ εἰς τὰς ἀκτῖνας αὐτοῦ, ποὺ ἀπλώνονται ὡσὰν πτέρυγες, θὰ ὑπαρχῃ θεραπεία καὶ θὰ ἐξέλθετε χαρούμενοι καὶ θὰ σκιρτήσετε ὡσὰν τὰ μοσχάρια, τὰ ὁποῖα ἀφέθησαν ἐλεύθερα ἀπὸ τοὺς δεσμούς των.

Καὶ θὰ ἀνατείλῃ εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι φοβεῖσθε τὸ ὄνομά μου, ἥλιος ἀποδίδων δικαιοσύνην εἰς σᾶς καὶ παρέχων διὰ τῶν πτερύγων του θεραπείαν τῶν δεινῶν σας, καὶ θὰ βγῆτε καὶ θὰ ἀναπηδήσετε περιχαρεῖς καὶ εὐτυχισμένοι σὰν μοσχάρια, τὰ ὁποῖα ἔλυσαν ἀπὸ τὰ δεσμά.

Καὶ θὰ καταπατήσετε τοὺς ἀνόμους, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ γίνουν ὡσὰν στάκτη κάτω ἀπὸ τὸ πόδια σας κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγὼ θὰ πραγματοποιήσω αὐτά, λέγει ὁ Κύριος ὁ Παντοκράτωρ.

Καὶ θὰ καταπατήσετε τοὺς παραβάτας τοῦ νόμου, διότι θὰ γίνουν στάκτη κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας κατὰ τὴν ἡμέραν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἑτοιμάζω, λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος.

Ἰδού, ἐγὼ θὰ στείλω πρὸς σᾶς Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Κυρίου, ἡ μεγάλη καὶ ἐπιφανής.

Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ θὰ ἀποστείλω εἰς σᾶς ὡς Πρόδρομόν μου προφήτην, ἔχοντα τὸ πνεῦμα καὶ τὸν ζῆλον Ἠλία τοῦ θεσβίτου, προτοῦ νὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξος καὶ φοβερά,

Αὐτὸς θὰ ἀποκαταστήσῃ δεσμοὺς ἀγάπης, τὴν καρδίαν τοῦ πατρὸς πρὸς τὸν υἱὸν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἔλθω ἐγὼ καὶ κτυπήσω ἐκ θεμελίων τὴν γῆν.

ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ πάλιν εἰς τὴν φυσικήν της κατάστασιν καὶ στοργὴν τὴν καρδίαν κάθε πατέρα πρὸς τὸν υἱόν του καὶ τὴν καρδίαν καθενὸς ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον του, μήπως ἔλθω καί, εὑρίσκων σᾶς εἰς τὴν ἠθικὴν ἀθλιότητα, ποὺ εἶσθε, πατάξω τὴν γῆν ἐκ θεμελίων.

Ἔχε πάντοτε εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν σου τὸν Νόμον τοῦ δούλου μου Μωϋσέως, ὅλας ἐκείνας τὰς ἐντολὰς ποὺ τοῦ ἔδωσα εἰς τὸ Χωρὴβ δι’ ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, προστάγματα καὶ δικαιώματα.

Νὰ ἐνθυμῆσθε πάντοτε τὸν νόμον τοῦ δούλου μου Μωϋσῆ, ὅπως ἔδωκα ἐντολὴν εἰς αὐτὸν ἐν τῷ ὄρει Χωρὴβ διὰ πάντα ἀνεξαιρέτως τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ παρήγγειλα προσταγὰς καὶ ἐντολάς, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιοῦμαι νὰ ζητῶ.