Ναούμ

Ἀπειλὴ παρὰ Θεοῦ κατὰ τῆς Νινευή, ὅπως αὐτὴ περιέχεται εἰς τὸ βιβλίον τῆς ὁράσεως Ναοὺμ τοῦ Ἐλκεσαίου.

Ἀπειλὴ κατὰ τῆς Νινευή· ἔκθεσις τὸν προφητικοῦ ὁράματος, τὸ ὁποῖον εἶδεν ὁ Ναούμ, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Ἐλκές (ἢ Ἐλκώς).

Ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς ζηλότυπος καὶ τιμωρὸς τοῦ κακοῦ. Τιμωρεῖ ὁ Κύριός μὲ θυμόν, τιμωρεῖ τοὺς ἀντιτιθεμένους πρὸς αὐτὸν καὶ ἐξολοθρεύει τοὺς ἐχθρούς του.

ὁ Κύριος εἶναι Θεὸς ζηλότυπος, ἀποστρέφεται καὶ δὲν δέχεται τὴν εἰδωλολατρίαν εἶναι ἐκδικητὴς καὶ τιμωρὸς τῆς ἁμαρτίας· ὁ Κύριος ἐκδικεῖται καὶ τιμωρεῖ τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ γενικῶς τὴν ἁμαρτίαν μὲ θυμόν· ἐκδικεῖται καὶ τιμωρεῖ ὅσους ἀντιτάσσονται εἰς Αὐτόν· Αὐτὸς ἐξοντώνει καὶ ἀφανίζει τοὺς ἐχθρούς του.

Εἶναι ὅμως ὁ Κύριος καὶ μακρόθυμος. Ἀλλὰ καὶ ἡ τιμωρὸς δύναμίς του εἶναι μεγάλη. Καὶ εἰς αὐτὸν ἀκόμη τὸν ἀθῷον θὰ εὕρῃ κάποιαν ἐνοχήν, διὰ νὰ τοῦ ἀποστείλῃ τὴν ἀνάλογον τιμωρίαν. Πολὺ περισσότερον θὰ τιμωρήσῃ τὸν ἁμαρτωλόν. Μέσα εἰς θύελλαν καὶ σεισμὸν πορεύεται ὁ Κύριος. Νέφη κονιορτοῦ σηκώνονται ὀπίσω ἀπὸ τὰ πόδια του.

Ὁ Κύριος εἶναι μακρόθυμος, ἀλλ’ ἡ δύναμίς του, μὲ τὴν ὁποίαν τιμωρεῖ τοὺς ἐχθρούς του, εἶναι μεγάλη· δὲν θὰ ἀφήσῃ ἐντελῶς ἀτιμώρητον καὶ αὐτὸν ἀκόμη ποὺ φαίνεται ἀθῶος, διότι θὰ τοῦ εὕρῃ κάποιαν ἐνοχήν, ὁπότε καὶ θὰ τὸν τιμωρήσῃ ἀναλόγως τῶν ἀξίων τιμωρίας ἔργων του· πολὺ περισσότερον ἑπομένως θὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς. Αἱ μέθοδοι, αἱ ἐνέργειαι, αἱ κινήσεις τοῦ Θεοῦ, προκειμένου να τιμωρήσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, διέρχονται μέσα ἀπὸ ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν καὶ μέσα ἀπὸ σεισμούς· εἶναι δὲ τόσον φοβερὴ καὶ μεγαλοπρεπὴς ἡ κάθε κίνησις καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ὥστε σηκώνει καὶ ἀφήνει εἰς τὸ πέρασμά του νέφη ἀπὸ κονιορτόν.

Ὁ Κύριος ἀπειλεῖ τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηραίνει, τοὺς ποταμοὺς καὶ τοὺς κάνει ἐρήμους ἀπὸ νερὰ καὶ ἀνθρώπους. Ἐμπρὸς εἰς τὴν δικαίαν ὀργήν του ὠλιγόστευσεν ἡ χώρα Βασὰν καὶ τὸ ὄρος Κάρμηλος. Ἐχάθηκεν ἡ πλουσία βλάστησις τοῦ ὄρους Λιβάνου.

Ὁ Κύριος ἀπειλεῖ τὴν θάλασσαν καὶ τὴν καθιστᾷ ξηρὰν καὶ ὅλους τοὺς ποταμοὺς ἀποξηραίνει καὶ τοῖς καθιστᾲ ἐρήμους. Ἐμπρὸς εἰς τὴν δικαίαν ὀργήν του» παρήκμασαν καὶ ἠλαττώθησαν ἡ πλουσία καὶ εὔφορος χώρα Βασάν καὶ τὸ ὄρος Κάρμηλος, καὶ ὅλον τὸ πράσινον καὶ ἡ πλουσία βλάστησις τοῦ Λιβάνου ἐμαράνθη καὶ ἐξέλιπε.

Ἐσείσθησαν ἐνώπιόν του τὰ ὄρη καὶ συνεκλονίσθησαν τὰ βουνά, ὁλόκληρος ἡ γῆ κατεπτοημένη συνεστάλη ἐνώπιόν του καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοί της.

Τὰ ὄρη ἐσείσθησαν ἐμπρὸς εἰς τὴν θείαν παρουσίαν (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· μόνον ἀπὸ τὸ νεῦμα τοῦ Θεοῦ) καὶ οἱ λόφοι ἐκλονίσθησαν καὶ ὁλόκληρος ἡ γῆ συνεστάλη, ἔφριξεν, ἐκινήθη καὶ ἐμαζεύθη, καὶ ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτήν.

Ποιὸς, λοιπόν, ἠμπορεῖ νὰ ὑπομείνῃ καὶ νὰ ἀνθέξῃ ἐνώπιον τῆς ὀργῆς του; Ποιὸς δύναται νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς ὀργῆς τοῦ θυμοῦ του; Ὁ θυμός του λυώνει καὶ τὰ πανύψηλα ὄρη. Τὰ βουνὰ θρυμματίζονται καὶ μεταβάλλονται εἰς συντρίμμια ἐνώπιόν του.

Ἐμπρὸς εἰς τὴν θείαν ὀργήν του ποῖος ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ ὄρθιος καὶ νὰ ἀνθέξη ἢ νὰ ἀντισταθῇ; Καὶ ἀκόμη περισσότερον, ποῖος ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν ἔκρηξιν τῆς ὀργής του θυμοῦ του; Ὁ θυμὸς τοῦ παντοκράτορος Κυρίου καὶ κυριάρχου Δεσπότου λειώνει τὶς κορυφὲς τῶν ὀρέων, οἱ βράχοι δὲ καὶ οἱ πέτρες γίνονται κομμάτια καὶ θρύψαλα ἐνώπιόν Του (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· αὐτούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνετέθη ὑψίστη ἀρχὴ καὶ ἐξουσία, καὶ οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι εἶναι ἰσχυροὶ ὅπως οἱ πέτρες, τοὺς συντρίβει καὶ τοὺς καταλύει ὁ θυμός του, ὅπως ἡ φωτιὰ λειώνει τὸ κερί).

Ἀλλὰ εἶναι ὁ Κύριος ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικὸς δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μένουν κοντά του κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν θλίψεών των. Γνωρίζει ὁ Κύριος καὶ περιβάλλει μὲ συμπάθειαν ἐκείνους, ποὺ τὸν σέβονται.

Ἀλλ’ ὅπως τοὺς ἀλαζόνας καταλύει πολὺ εὔκολα, ἔτσι εἶναι καλοκάγαθος καὶ εὐεργετικὸς ὁ Κύριος εἰς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὑπομένουν εὐχαρίστως τὴν πατρικὴν παιδαγωγίαν του κατὰ τὴν περίοδον τῶν δοκιμασιῶν των, ἀγαπᾷ δὲ καὶ γνωρίζει καὶ καθιστᾷ οἰκείους του ὅσους τὸν σέβονται βαθύτατα.

Ἐναντίον ὅμως τῶν ἐσκληρυμμένων ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι ἀλαζονικῶς ἐγείρονται ἐναντίον του, θὰ ὁρμήσῃ ὡσὰν κατακλυσμὸς εἰς πλήρη ἐξαφανισμόν των. Θὰ καταδιώξῃ τοὺς ἐχθρούς του καὶ θὰ τοὺς καταλάβῃ τὸ σκότος τοῦ θανάτου.

Ἐναντίον ὅμως ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι αὐθαδιάζουν καὶ ἐπαναστατοῦν κατὰ τῶν θείων νόμων του, θὰ ὁρμήσῃ ὡς βίαιος κατακλυσμὸς καὶ θὰ τοὺς προξενήσῃ πανωλεθρίαν, τοὺς δὲ ἐχθρούς του θὰ καταλάβῃ τὸ σκότος τῶν συμφορῶν καὶ τοῦ θανάτου.

Σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι τί ἰδέαν καὶ γνώμην ἔχετε σχετικῶς μὲ τὸν Κύριον; Αὐτὸς στέλλει πλήρη τὴν δικαίαν τιιμωρίαν ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν. Δὲν χρειάζεται νὰ κτυπήσῃ δύο φορὲς διὰ τὸ ἴδιον σφάλμα τὸν ἁμαρτωλόν· μία εἶναι ἀρκετὴ καὶ πλήρης.

Ποιὲς εἶναι οἱ σκέψεις σας περὶ τοῦ Κυρίου; Ποίαν δύναμιν νομίζετε ὅτι ἔχει; Ἡ δύναμίς του εἶναι τόση, ὥστε, ὅταν θελήσῃ νὰ τιμωρήσῃ κάποιον ἀξίως, τὸν ἐξολοθρεύει διὰ μιᾶς μὲ ἕνα μόνον κτύπημα, ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ χρειασθῇ δεύτερον κτύπημα διὰ τὸ ἴδιον ἁμάρτημα.

Ἡ Νινευὴ θὰ καταστραφῇ ἐκ θεμελίων, θὰ γίνῃ χέρσος γῆ, θὰ καταστραφῇ ὅπως τὸ ἀναρριχώμενον ἀμπελοφάσουλον ἀπὸ τὸ καῦμα τοῦ ἡλίου· ὅπως καίεται ἡ κατάξηρος καλαμιά.

Διότι αὐτὸς ποὺ τιμωρεῖται ἀπὸ τὸν Θεόν (κατ’ ἄλλους· ἡ Νινευή), θὰ καταστροφῇ ἐκ θεμελίων καὶ θὰ ἐρειπωθῇ, καὶ ὅπως τὸ ἀναρριχώμενον ἀμπελοφάσουλο, ποὺ καταπνίγει τοὺς θάμνους, εἰς τοὺς ὁποίους ἀναρριχᾶται, θὰ καταφαγωθῇ καὶ θὰ καταστραφῇ, καὶ ὅπως κατακαίεται καὶ κατατρώγεται ἀπὸ τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς ἡ κατάξερη καλαμιά.

Αὐτὰ θὰ γίνουν ἐναντίον σου, Νινευή, διότι ἀπὸ σένα ἐβγῆκε πονηρὰ σκέψις ἐναντίον τοῦ Κυρίου. Ἐσκέφθης καὶ ἀπεφάσισες ἀντίθετα πρὸς τὸ θέλημά του.

Αὐτὰ θὰ σοῦ συμβοῦν, διότι ἀπὸ σέ, Νινευή, ἐβγῆκε πονηρά, ἐγωϊστικὴ σκέψις ἐναντίον τὸν Κυρίου» δὲν ἀπέδωσες τὴν νίκην σου κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν εἰς τὸν Κύριον, ἀλλ’ εἰς τὴν δύναμίν σου, ἔτσι δὲ ἐσυλλογίσθης καὶ ἐσκέφθης ἀντίθετα πρὸς τὸ ἅγιον θέλημά του.

Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος, ὁ ἄρχων καὶ κυβερνήτης τῶν πολλῶν ὑδάτων, αὐτὰ λέγει ἐναντίον σου: Ὅπως ἄλλοτε τὰ ὕδατα τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης ἔτσι καὶ τὰ ὕδατα αὐτὰ θὰ διαιρεθοῦν εἰς δύο ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Οἱ ἐχθροί σου θὰ ὀρμήσουν ἐναντίον σου, θὰ καταστραφῇς καὶ δὲν θὰ ἀκούεται πλέον τίποτε περὶ σοῦ.

Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος εἰς σέ, Νινευή· ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ἄρχει καὶ κνβερνᾷ τὰ ἀμέτρητα πλήθη τῶν ἐθνῶν, ποὺ ὁρμοῦν τόσον εὔκολα, ὅσον οἱ ποταμοὶ καὶ οἱ θάλασσες· τὰ πολλὰ ὕδατα, ποὺ θὰ ὁρμήσουν ἐναντίον σου (ἐν προκειμένῳ οἱ Πέρσαι καὶ οἱ Μήδοι), θὰ διαταχθοῦν καὶ θὰ διαιρεθοῦν ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀπὸ κάποιον στρατηγόν, καὶ θὰ πολιορκοῦν οἱ μὲν αὐτό, ἐκεῖνοι δὲ τὸ ἄλλο μέρος τῶν τειχῶν σου. Καὶ σύ, ἡ πρώην περιβόητος, θὰ καταστραφῇς τελείως, ὥστε νὰ παραδοθῇς εἰς ὁλοκληρωτικὴν λησμοσύνην, καὶ τίποτε δὲν θὰ ἀκούεται πλέον διὰ τὴν μεγάλην φήμην σου.

Σὺ δέ, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ, μάθε ὅτι ἐγὼ θὰ συντρίψω τὴν ράβδον τῶν Ἀσσυρίων, ὥστε νὰ μὴ τὴν φοβῆσαι πλέον, καὶ θὰ διαρρήξω τοὺς δεσμοὺς τοῦ ζυγοῦ, ποὺ σοῦ ἐπέβαλαν.

Καὶ τώρα (ἀπευθύνομαι εἰς σέ, λαὲ τοῦ Ἰσραήλ), θὰ συντρίψω τὴν βασιλείαν καὶ τὴν ἐξουσίαν τῆς Νινευή (τοῦ ἔθνους τῶν Ἀσσυρίων), ποὺ σὲ ἐξουσιάζει, καὶ τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας, μὲ τὰ ὁποῖα σὲ ἔχει δέσει ἡ Νινευή, θὰ τὰ σπάσω, καὶ θὰ παραδώσω τοὺς Ἀσσυρίους εἰς τοὺς Πέρσας.

Ὅσον δὲ διὰ σᾶς, Ἀσσύριοι, ὁ Κύριος θὰ δώσῃ τὴν διαταγὴν εἰς πλήρη καταστροφήν σας. Δὲν θὰ μείνῃ ἀπόγονός σας, διὰ νὰ φέρῃ τὸ ὄνομά σας πλέον. Θὰ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναούς σας τὰ γλυπτὰ καὶ χωνευτὰ εἴδωλά σας. Θὰ ἑτοιμάσω τὸν τάφον σου, διότι σὺ ταχέως διὰ τῆς ἁμαρτωλότητός σου σπεύδεις πρὸς αὐτόν.

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς σέ, Ἀσσύριε, ὁ Κύριος θὰ διατάξῃ τὴν πλήρη καταστροφήν σου· κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους σου δὲν θὰ μείνῃ πλέον, ποὺ θὰ φέρῃ τὸ ὄνομά σου «Ἀσσύριος». Ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναούς σου θὰ ἐξολοθρεύσω τὶς ἀνάγλυφες παραστάσεις τῶν θεῶν καὶ τὰ ἀγάλματά των, τὰ ὁποῖα θὰ κατακρύψῃς εἰς τοὺς τάφους, διὰ νὰ μὴ γίνουν λάφυρα τῶν ἐχθρῶν σου (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· τὰ ὁποῖα εἶναι πρόξενα θανάτου καὶ σὲ ὁδηγοῦν εἰς τὸν τάφον· ἤ, κατ’ ἄλλην πάλιν ἑρμηνείαν· θὰ ἑτοιμάσω τὸν τάφον σου, διότι ἕνεκα τῆς ἁμαρτωλότητός σου σπεύδεις ταχύτατα πρὸς αὐτόν».

Ἰδοὺ, εἰς τὰ ὄρη εὑρίσκονται οἱ πόδες ἐκείνου, ὁ ὁποῖος φέρει τὸ χαρμόσυνον μήνυμα καὶ ἀναγγέλλει περίοδον εἰρήνης διὰ τοὺς Ἰουδαίους. Ἰουδαῖοι, πανηγυρίσατε ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἐξῆς τὰς ἑορτάς σας ἤρεμοι, ἐκπληρώσατε τὰ ταξίματά σας πρὸς τὸν Θεόν, διότι οἱ Ἀσσύριοι ποτὲ πλέον δὲν θὰ διαπεράσουν τὴν χώραν σας εἰς καταστροφήν σας. Ἡ πρωτεύουσά των ἡ Νινευὴ ὀπωσδήποτε θὰ καταστραφῇ. Θὰ ἐξαφανισθῇ διὰ παντός.

Ἰδοὺ! Εἰς τὰ ὄρη εὑρίσκονται τὰ πόδια ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μεταφέρει τὸ χαρμόσυνον μήνυμα καὶ ἀναγγέλλει τὴν ἅλωσιν τῆς Νινευή, γεγονὸς τὸ ὁποῖον θὰ σημάνῃ εἰρήνην εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ. ἑόρταζε λοιπὸν εἰς τὸ ἑξῆς, λαὲ τοῦ Ἰούδα, ἀκωλύτως τὶς σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον ἑορτὲς καὶ πανηγύρεις σου· ἐκπλήρωσε τὶς ὑποσχέσεις καὶ τὰ ταξίματά σου εἰς τὸν Κύριον. Διότι οἱ Ἀσσύριοι, οἱ ἐχθροί σου, δὲν θὰ διέλθουν ἄλλην φορὰν ἀπὸ τὴν χώραν σου πρὸς καταστροφήν σου (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· οἱ ἐχθροί σου δὲν θὰ παραμείνουν ἐπὶ μακρὸν χρόνον κύριοί σου, αλλ’ οὔτε καὶ τὴν εὐημερίαν θὰ ἔχουν ἀτελείωτον). Ἡ Νινευὴ καὶ ὁ βασιλιᾶς της θὰ καταστραφῇ ὁπωσδήποτε, θὰ ἐξαφανισθῇ ὁλοτελῶς καὶ διὰ παντός!

Ὁ Κύριος ἐπέρχεται ἐναντίον σου, Νινευή, ἐξαπολύων ἐναντίον σου ὡς ὁρμητικὸν ἄνεμον τὴν δικαίαν ὀργήν του, ἐνῷ τοὺς Ἰσραηλίτας τοὺς ἀπαλλάσσει πλέον ἀπὸ τὴν θλῖψιν, ποὺ τοὺς ἐπροξένησες. Παρατήρησε τὸν δρόμον, ὦ Νινευή. Εἶναι γεμᾶτος στρατόν. Ζῶσε τὴν ὀσφύν σου, δεῖξε μεγάλην ἀνδρείαν ἐν τῇ δυνάμει σου.

Ὁ Κύριος ἐπέρχεται ἐναντίον σου, Νινευή, ἐμφυσῶν κατὰ τοῦ προσώπου σου τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ θυμοῦ του· ταυτοχρόνως ὅμως λυτρώνει καὶ ἀπαλλάσσει τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὰ δεινὰ τῆς θλίψεως, ποὺ τοῦ ἐπροξένησες. Παρατήρησε, Νινευή, μὲ προσοχὴν τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐπέρχεται ἐναντίον σου ὁ Κύριος· ὁ δρόμος εἶναι γεμᾶτος στρατόν· ζῶσε τὴν ὀσφύν σου, ἕτοιμη νὰ ἀντισταθῇς· ἀπόβαλε τὸν φόβον καὶ ὀπλίσου μὲ θάρρος καὶ μεγάλην ἀνδρείαν,

Διότι ὁ Κύριος θὰ ἀπομακρύνῃ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακώβ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν, ποὺ τοὺς ἐπεβάλατε. Ὅπως ἐπίσης τὴν ταπείνωσιν ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, διότι οἱ ἐχθροὶ τῆς Νινευὴ θὰ ἀνατινάξουν καὶ θὰ διασκορπίσουν τοὺς κατοίκους αὐτῆς καὶ τὰς παραφυάδας των.

διότι ὁ Κύριος θὰ ἀπομακρύνῃ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ (τοῦ λαοῦ τοῦ βορείου βασιλείου) τὴν δουλείαν, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν, καθὼς ἐπίσης τὴν δουλείαν, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν τοῦ Ἰσραήλ (τοῦ λαοῦ τοῦ νοτίου βασιλείου), ποὺ τοὺς ἐπροξενήσατε. Διότι οἱ ἐχθροὶ τῆς Νινευὴ θὰ ἐξέλθουν ἐναντίον της μὲ τόσην ὁρμήν, ὥστε νὰ ἀποτινάξουν μὲ δύναμιν τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ τὶς παραφυάδες των, ὅπως ὁ ἰσχυρὸς καὶ βίαιος ἄνεμος τινάζει τὸ ἀμπέλι καὶ τὰ κλήματά του καὶ ρίπτει κατὰ γῆς τὰ σταφύλια. Οἱ ἐχθροὶ τῆς Νινευὴ θὰ καταστρέψουν ἐπίσης

Θὰ καταστρέψουν τὰ ἰσχυρά των ἀνθρώπινα ὅπλα, ἄνδρας δυνατούς, οἱ ὁποῖοι παίζουν μὲ τὴ φωτιά. Τὰ ἠνία καὶ αἱ ἀποσκευαὶ τῶν ἁρμάτων εἶναι ἕτοιμα διὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν, οἱ δὲ ἱππεῖς καὶ οἱ ἵπποι κάμνουν μεγάλον θόρυβον εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως.

τὰ ἰσχυρὰ ἀνθρώπινά των ὅπλα, διότι εἶναι ἄνδρες δυνατοὶ καὶ τολμηροί, οἱ ὁποῖοι ἀψηφοῦν καὶ αὐτὴν τὴν φωτιά. Τὰ καινούργια ἠνία καὶ ἡ πλήρης ἐξάρτυσις τῶν πολεμικῶν των ἁρμάτων εἶναι ἕτοιμα διὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐφόδου καὶ τῆς μάχης, οἱ δὲ ἱππεῖς, καὶ γενικῶς τὸ ἱππικόν, κάμνουν μεγάλον θόρυβον

Τὰ πολεμικὰ ἅρματα θὰ συγκρουσθοῦν, θὰ συμπλακοῦν εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως. Ἡ ὄψις των εἶναι ὡσὰν λαμπάδες φωτιᾶς· ὡσὰν ἀστραπὴ διατρέχουν τοὺς δρόμους.

εἰς τοὺς δρόμους τῆς πόλεως. Τὰ πολεμικὰ ἅρματα θὰ συγκρουσθοῦν μὲ μεγάλην ὁρμὴν καὶ θὰ συμπατοῦνται μεταξύ των ὄχι εἰς στενοὺς δρόμους, ἀλλ’ εἰς τὶς εὐρύχωρες πλατεῖες. Ἡ ὁρμὴ καὶ ἡ τόλμη των ἀπεικονίζονται εἰς τὴν ὅλην παρουσίαν των, ἡ ὁποία ὁμοιάζει μὲ λαμπάδα φωτιᾶς, διατρέχουν δὲ τὴν πόλιν σὰν ἀστραπές, ποὺ κατατρομάζουν πάντας.

Ἐν ὄψει τῆς φοβερᾶς αὐτῆς ἐπιδρομῆς οἱ ἄρχοντες τῆς Νινευὴ θὰ ἐνθυμηθοῦν ὅτι καὶ ἡ πόλις των ἔχει ἀνάγκην ὑπερασπίσεως. Θὰ τρέξουν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ τὰ πόδια των θὰ παραλύσουν ἀπὸ τὸν φόβον. Θὰ σπεύσουν εἰς τὰ τείχη αὐτῆς καὶ θὰ ἑτοιμάσουν ἐκεῖ τὰς προφυλακάς των.

Ἐμπρὸς εἰς τὴν φοβερὰν αὐτὴν πολεμικὴν θύελλαν οἱ ἕως τώρα ἀμέριμνοι ἄρχοντες τῆς Νινευή, ἐπειδὴ εἶχαν μεγάλην ἰδέαν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν δύναμίν των, θὰ ἐνθυμηθοῦν ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν πόλιν πιεζόμενοι δὲ ἀπὸ τὰ δεινά, δὲν θὰ περιμένουν τὴν νύκτα, ἀλλὰ θὰ τρέξουν νὰ φύγουν κατὰ τὴν ἡμέραν. Ἡ πορεία των ὅμως δὲν θὰ εὐοδωθῇ, διότι τὰ πόδια των θὰ παραλύσουν ἀπὸ τὸν φόβον. Διὰ τοῦτο θὰ σπεύσουν πάλιν νὰ ἀνεβοῦν εἰς τὰ τείχη τῆς πόλεως, διὰ νὰ σωθοῦν καὶ προετοιμάσουν ἐκεῖ τὶς προφυλακές των.

Οἱ ὑδατοφράκται τῶν ποταμῶν θὰ διαρραγοῦν, θὰ διαρρήξουν τὰ τείχη καὶ ἔτσι τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα θὰ πέσουν εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν.

Ἀλλ’ οὐδεμίαν ὠφέλειαν θὰ ἀποκομίσουν ἀπὸ τὴν ἐκεῖ καταφυγήν των. Διότι οἱ πύλες τῶν τειχῶν τῆς Νινευή, ποὺ εὑρίσκονται πρὸς τὴν πλευρὰν τοῦ Τίγρητος ποταμοῦ (εἰς τὶς ὄχθες τοῦ ὁποίου ἦταν κτισμένη ἡ Νινευή), θὰ ἀνοιχθοῦν διάπλατα, οἱ ἐχθροὶ θὰ ἐφορμήσουν ἀπὸ αὐτὲς καὶ τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα θὰ πέσουν εἰς τὰ χέρια των.

Ὅλη ἡ ὕπαρξις τῆς πόλεως, ἄνθρωποι καὶ πλούτη, θὰ ἀποκαλυφθοῦν ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν. Θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ θὰ ὁδηγηθοῦν κάπου ὑψηλά. Δοῦλοι καὶ δοῦλαι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως θὰ ὁδηγηθοῦν εἰς αἰχμαλωσίαν θὰ ἀναστενάζουν πικρῶς ἐκ βάθους καρδίας, ὡσὰν αἱ περιστεραὶ ποὺ γουργουρίζουν.

Τότε ὅλοι οἱ πλούσιοι θησαυροὶ τῆς Νινευή, οἱ κλεισμένοι καλῶς καὶ ἀσφαλῶς, θὰ ἀποκαλυφθοῦν θὰ συγκεντρωθοῦν καὶ θὰ μεταφερθοῦν εἰς κάποιον τόπον ὑψηλά (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· καὶ ἡ Νινευή - οἱ κάτοικοί της - ἀνέβαινεν ὁδηγουμένη αἰχμάλωτος εἰς τὴν Περσίαν). Οἱ κάτοικοι τῆς Νινευή, μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ ἐκεῖνοι τῶν ὑποτελῶν πόλεών της, θὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι, θρηνοῦντες πικρὰ καὶ ἀναστενάζοντες ὄχι φανερά, ἀλλὰ κρυφὰ εἰς τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς των, μιμούμενοι τὸν γογγυσμόν (τὸ ὑπόκωφον γουργουρητό) τῶν περιστεριῶν.

Καὶ ἡ Νινευή, ἡ ὁποία διὰ τὴν πολυανθρωπίαν τῆς ὠμοίαζε πρὸς δεξαμενὴν ἀφθόνων ὑδάτων, θὰ ἴδῃ τοὺς κατοίκους νὰ φεύγουν χωρὶς σταματημὸν διότι κανεὶς πλέον ἄνθρωπος ἢ θεός της δὲν ἐνδιαφέρεται δι’ αὐτήν.

Παρ’ ὅλον ὅτι ὁ πληθυσμὸς τῆς Νινευὴ ἦταν τόσον πολύς, ὥστε ἡ πόλις νὰ ὁμοιάζῃ μὲ πολὺ μεγάλην δεξαμενὴν γεμάτην νερό, ἐν τούτοις ἡ Νινευὴ θὰ ἴδῃ τοὺς κατοίκους της νὰ φεύγουν καὶ νὰ τὴν ἐγκαταλείπουν ἡ φυγή των θὰ εἶναι συνεχής, ἀδιάκοπη, καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ κανείς, ποὺ θὰ κυττάζῃ πλέον πίσω· ὅλοι θὰ κυττάζουν πρὸς τὰ ἐμπρός, ἀποβλέποντες εἰς τὸ ποὺ θὰ κατευθυνθοῦν διὰ νὰ σωθοῦν.

Οἱ ἐχθροὶ διαρπάζουν τὸ ἀργύριον, διαρπάζουν τὸ χρυσίον της, ἀτελείωτος εἶναι πλοῦτος καὶ ὁ στολισμός της, βαρύτατοι οἱ θησαυροί της, περισσότεροι ἀπὸ κάθε ἄλλης πόλεως, τὰ σκεύη τὰ ὡραῖα καὶ πολύτιμα.

Οἱ ἐχθροὶ ἁρπάζουν ἀπ’ ἐδῶ καὶ ἀπ’ ἐκεῖ τὸν ἄργυρον, λεηλατοῦν τὸ χρυσάφι, διότι ἦταν ἀτελειώτη ἡ ἀφθονία τοῦ πλούτου καὶ τοῦ πολυτίμου στολισμοῦ τῆς πόλεως. Οἱ ἐχθροὶ λεηλατοῦν μὲ ἰδιαιτέραν σπουδὴν καὶ ἐπιμέλειαν τοὺς κατ’ ἐξοχὴν πολυτίμους θησαυρούς, τὰ ὡραῖα ἀντικείμενα καὶ τὰ πολύτιμα σκεύη.

Ἡ πόλις, ἐπάνω εἰς τὴν ὁρμὴν τῶν ἐχθρῶν της, ἀνατινάσσεται ἐσωτερικῶς, ἐκτινάσσεται ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη. Ἀναβρασμὸς γίνεται, ὡσὰν νὰ συγκλονίζεται ἀπὸ σεισμόν. Αἱ καρδίαι τῶν κατοίκων συντρίβονται ἀπὸ τὸν πόνον καὶ τὸν φόβον, παραλύουν τὰ γόνατά των, αἱ ὀσφύες των αἰσθάνονται ὀξὺν πόνον, ὡσὰν τὰς ὠδῖνας ἐπιτόκου γυναικός. Καὶ τὸ πρόσωπον ὅλων εἶναι ὠχρὸν καὶ μαῦρον, ὅπως ἡ ἐξωτερικὴ ἐπιφάνεια χύτρας, τὴν ὁποίαν προσβάλλει ἡ φωτιά.

Ἡ πόλις, ἕνεκα τῆς ὁρμητικῆς ἐπιθέσεως τῶν ἐχθρῶν της, ὑφίσταται ὅ,τι καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ἰσχυροῦ σεισμοῦ: Ταράσσεται, ξετινάζεται· τινάζεται δυνατὰ πρὸς τὰ ἐπάνω, συγκλονίζεται κοχλάζει καὶ χύνεται πρὸς τὰ ἔξω ὅ,τι ὑπάρχει εἰς αὐτήν. Οἱ καρδιὲς τῶν Νινευϊτῶν σπάζουν, συντρίβονται ἀπὸ τὸν πανικόν, ἡ ἁρμονία τῶν γονάτων λύεται, κάθε ἀνδρικὴ δύναμις παραλύει, ὅλοι δὲ αἰσθάνονται ἀφορήτους πόνους, οἱ ὁποῖοι ὁμοιάζουν μὲ τὶς ὠδῖνες τῆς ἐπιτόκου γυναικός. Ἀπὸ τὸν φόβον ἔχει παγώσει τὸ αἷμα ὅλων τόσον, ὥστε τὰ πρόσωπα τῶν νὰ εἶναι ὠχρὰ καὶ μελανιασμένα, ὅπως ἡ ἐπιφάνεια τῆς χύτρας, τὴν ὁποίαν προσβάλλουν οἱ φλόγες τῆς φωτιᾶς.

Ποῦ εἶναι τώρα ἡ Νινευή, ἡ κατοικία αὐτὴ τῶν λεόντων, τόπος βοσκῆς νεαρῶν λεόντων καὶ ὅπου ὁ λέων μὲ τοὺς λεοντιδεῖς εἰσήρχετο, χωρὶς κανεὶς νὰ δύναται ἢ νὰ τολμᾷ νὰ τοὺς ἐκφοβήσῃ;

Ποὺ εἶναι τώρα ἡ Νινευή, ἡ κατοικία τῶν λεόντων, καὶ ὁ τόπος βοσκῆς νεαρῶν λιονταριῶν, εἰς τὸν ὁποῖον διέτριβαν τὸ λιοντάρι με τὰ λιονταράκια του, καὶ ὅπου κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε οὔτε καὶ ἐτολμοῦσε νὰ τοὺς ἐκφοβήσῃ καὶ νὰ τοὺς τρομάξῃ;

Εἰς παλαιοτέρους καιροὺς ὁ ἀγέρωχος Ἀσσύριος λέων ἥρπαζεν ἀρκετὰ θύματα διὰ τοὺς λεοντιδεῖς. Ἄλλα τὰ ἔπνιγε καὶ τὰ ἔφερεν εἰς ἄλλους λέοντας καὶ ἔτσι ἐγέμιζε τὴν φωλεάν του ἀπὸ τὰ θηράματα. Τὸ ἄντρον του ἦτο γεμᾶτο ἀπὸ ἁρπαγάς.

Εἰς τὰ παλαιότερα χρόνια ὁ ὑπερήφανος λέων τῆς Ἀσσυρίας ἅρπαζε ἀρκετὰ θύματα, διὰ νὰ τὰ προσφέρῃ ὡς τροφὴν εἰς τὰ λιονταράκια του· ἀλλὰ δὲ τὰ ἔπνιγε καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὰ λιοντάρια (καὶ τὶς λέαινες) τῆς φωλιᾶς του· ἔτσι ἐγέμιζε μὲ θηράματα τὴν φωλιά του καὶ τὸ ἄντρον του μὲ ἅρπαγες.

Ἰδοὺ ὅμως, ὅτι ἐγὼ ἔρχομαι τώρα ἐναντίον σου, λέγει ὁ Κύριος ὁ παντοκράτωρ. Θὰ πυρπολήσω καὶ θὰ μεταβάλω εἰς καπνὸν τὸ πλῆθος σου καὶ τοὺς ὡς ἄλλους λέοντας ἄνδρας σου θὰ τοὺς καταφάγῃ ρομφαία θανάτου. Θὰ σταματήσουν πλέον νὰ ὑπάρχουν θηράματα εἰς τὴν γῆν σου. Δὲν θὰ ἀκουσθοῦν ποτὲ πλέον τὰ κατορθώματά σου.

Καὶ αὐτὰ μὲν ἔκαμνες σύ, Νινευή, τότε· ἀντ’ αὐτῶν λοιπόν, νά! Ἐγὼ σηκώνομαι ἐναντίον σου, λέγει ὁ παντοκράτωρ Κύριος. Θὰ κατακαύσω ὁλωσδιόλου καὶ θὰ μεταβάλω εἰς καπνὸν τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ σου· τὰ δὲ λιοντάρια σου, δηλαδὴ τοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς ἄρχοντάς σου, θὰ τὰ παραδώσω εἰς σφαγὴν μὲ τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθὶ τῶν ἐχθρῶν σου· θὰ ἐξολοθρεύσω ἀπὸ τὴν γῆν τὰ θηράματά σου, καὶ ἔτσι δὲν θὰ ἠμπορῇς νὰ θηρεύῃς καὶ νὰ ἁρπάζῃς· δὲν θὰ ἀκουσθοῦν ποτὲ πλέον τὰ πολεμικά σου κατορθώματα καὶ τὰ ἐκ τούτων κακά, ποὺ ἐπροξενοῦσες εἰς ὅσους λαοὺς ὑπέτασσες.

Νινευή, πόλις αἱμάτων, γεμάτη ἀπὸ ψεύδη καὶ ἀδικίας, δὲν θὰ εἶσαι πλέον εἰς θέσιν οὔτε νὰ ἐγγίζῃς τέτοια θηράματα τῶν ἀδικιῶν σου.

Ὦ Νινευή, πόλις γεμάτη ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν φόνων, πόλις γεμάτη εἰδωλολατρίαν, διότι λατρεύεις ψευδωνύμους θεούς, πόλις γεμάτη ἀπὸ δόλους, ἀδικίες καὶ πανουργίες· μετὰ τὴν καταστροφήν σου δὲν θὰ κρατηθῇ ἀπὸ σὲ πόλις ἢ βασιλεία, οὔτε θὰ θηρεύσῃς πλέον πλοῦτον ἢ φόρους.

Ἰδού, κροταλισμοὶ ἀπὸ μαστίγια ἱππέων ἀκούονται. Βαρὺς θόρυβος τῶν τροχοφόρων ἁρμάτων συγκλονίζει τὴν γῆν, καλπασμὸς ἐπερχομένου ἱππικοῦ καὶ ἀναβρασμὸς πολεμικῶν ἁρμάτων.

Νά! Ἀκούονται συριγμοὶ μαστιγίων τῶν ἱππέων τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, ποὺ μαστιγώνουν καὶ διεγείρουν τοὺς ἵππους νὰ τρέχουν γρηγορώτερα· ἀκούεται ὁ βαρὺς γδοῦπος τῶν τροχῶν τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, ὁ ὁποῖος ὁμοιάζει πρὸς τὴν ὑπόκωφον βοὴν τοῦ σεισμοῦ, ποὺ σείει τὴν γῆν καθὼς ἐπίσης ὁ καλπασμὸς ἐπερχομένου ἱππικοῦ, τὸ ὁποῖον, αἰσθανόμενον τὴν νίκην, χρεμετίζει ὑπερήφανα, καὶ ὁ θόρυβος τῶν πολεμικῶν ἁρμάτων, τὰ ὁποῖα ἕνεκα τῆς ταχύτητος χοροπηδοῦν δυνατὰ καὶ ἀπότομα, κλίνουν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὡσὰν νὰ κοχλάζουν!

Οἱ ἱππεῖς ὁρμητικοὶ ἐπιτίθενται, στίλβουν αἱ ρομφαῖαι των, λαμποκοποῦν τὰ ὅπλα των, πλῆθος εἶναι οἱ τραυματίαι σου, βαρεῖα καὶ φοβερὰ ἡ πτῶσις σου. Πολυάριθμα τὰ ἔθνη σου, τὰ ἔγκλειστα εἰς τὰ τείχη σου. Ἀσθενικοί, ἄτονοι, θύματα εἰς σφαγὴν ἐξ αἰτίας τῆς ἀπεριγράπτου πορνείας σου.

Ἀκούεται ἐπίσης ὁ θόρυβος καὶ ὁ ἀλαλαγμὸς τῶν ἱππέων, οἱ ὁποῖοι, καθὼς ἀνεβαίνουν εἰς τὰ ἅρματα ἢ τοὺς ἵππους των, ἀλαλάζουν καὶ ἐνθαρρύνουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἐπιτίθενται μὲ ὁρμήν· διακρίνονται τὰ πλατιὰ καὶ μεγάλα ἀμφίστομα σπαθιά, τὰ ὁποῖα γυαλίζουν, καὶ οἱ θώρακες καὶ τὰ ἄλλα ὅπλα, τὰ ὁποῖα λαμποκοποῦν, καὶ τὸ πλῆθος τῶν τραυματιῶν· ἐπίκειται δὲ ἡ μεγάλη πτῶσις καὶ καταστροφή σου. Πολλὰ καὶ ἀπειράριθμα εἶναι τὰ ὑπήκοα εἰς τὴν Νινευὴ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ἔσπευσαν εἰς βοήθειάν της· πλὴν ὅμως θὰ εἶναι ἀπειράριθμοι καὶ οἱ νεκροί, τὰ πτώματά των. Διότι τὰ δῆθεν γενναῖα σώματά των θὰ ἀποδειχθοῦν ἀσθενικά, ἀδύνατα καὶ ἄτονα, ἕνεκα τῆς σωματικῆς πορνείας σου (τῆς ἐγκαταλείψεως τῆς σωφροσύνης) καὶ τῆς πνευματικῆς (τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ θεοῦ καὶ λατρείας τῶν εἰδώλων).

Ἡ Νινευὴ ὑπῆρξεν ὡραία καὶ χαριτωμένη, πόρνη, ἀρχόντισσα εἰς τὰ μαγικά της φίλτρα καὶ τὰς γοητείας της. Ἐπωλοῦσε τὴν διαφθοράν της καὶ τὴν γοητείαν της εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ μὲ τὰς πορνικὰς μαγείας της ὑπέτασσεν ἄλλους λαούς.

Μάλιστα! Ἡ Νινευή, ἕνεκα τῆς πολλῆς τρυφῆς καὶ ἀσελγείας της καὶ τῆς λατρείας τῶν εἰδώλων, εἶναι πόρνη καλή, ὡραία, χαριτωμένη, γοητευτική, ἀρχόντισσα τῶν ἄλλων πόλεων εἰς τὶς μαγεῖες καὶ τὶς γοητεῖες της. Δὲν ἀρκεῖται δὲ εἰς τὴν ἰδικήν της ἀσέβειαν, ἀλλ’ ἀναγκάζει καὶ τὰ ὑπήκοα εἰς αὐτὴν ἔθνη νὰ φρονοῦν καὶ να ζοῦν ὅπως αὐτή, τὰ καθιστᾷ δὲ δοῦλα καὶ τὰ ἐκμεταλλεύεται μὲ τὴν πορνικὴν γοητείαν καὶ μαγείαν της.

Ἰδού, τώρα ἔρχομαι καὶ ἐγὼ ἐναντίον σου, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ. Θὰ ξεσκεπάσω τὴν γυμνότητά σου καὶ γυμνὴν θὰ σὲ παρουσιάσω καὶ θὰ δείξω εἰς τὰ ἔθνη τὴν χαταισχύνην τῆς γυμνότητάς σου, καὶ εἰς τὰ ἄλλα βασίλεια τῆς γῆς τὸν ἐξευτελισμόν σου.

Μὴ νομίσῃς, Νινευή, ὅτι θὰ ἐκστρατεύσῃ καὶ θὰ πολεμήσῃ ἐναντίον σου ἄνθρωπος, ὁ Κῦρος. Ἐγὼ ὁ Ἴδιος ἔρχομαι ἐναντίον σου, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, καὶ συνεπῶς περίμενε μεγάλην καὶ ἰσχυροτάτην ἐπίθεσιν. Θὰ ξεσκεπάσω τὰ ὀπισθία σου μὲ τὸ νὰ φέρω τὸ φόρεμά σου ἐπάνω εἰς τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ φαίνεται ἡ γυμνότης σου ἀντὶ τοῦ ὡραίου προσώπου σου· ἔτσι θὰ δείξω εἰς τὰ ἔθνη τὴν αἰσχύνην τῆς γυμνότητός σου καὶ εἰς ὅλα τὰ βασίλεια τῆς γῆς τὸ αἶσχος, τὴν περιφρόνησιν καὶ τὸν ἐξευτελισμόν σου.

Θὰ κάμω τοὺς ἄλλους νὰ σὲ ἀηδιάσουν διὰ τὰς βρωμερότητάς σου καὶ θὰ σὲ ἔχω ὡς παράδειγμα τιμωρίας καὶ ἐξευτελισμοῦ.

Θὰ σὲ καταστήσω τέτοιαν, ὥστε, ὅσοι σὲ βλέπουν, νὰ σὲ ἀηδιάζουν, νὰ σὲ σιχαίνωνται καὶ νὰ σὲ ἀποστρέφωνται ἕνεκα τῶν βρωμερῶν ἔργων σου, καὶ θὰ σὲ καταστήσω παράδειγμα τιμωρίας καὶ ἐξευτελισμοῦ.

Θὰ συμβῇ, ὥστε κάθε διαβάτης, ποὺ θὰ σὲ βλέπῃ εἰς τὴν ἀθλίαν αὐτὴν κατάστασιν, θὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ σὲ καὶ θὰ λέγῃ: Ἀθλία Νινευή! Ποιὸς τότε θὰ εὑρεθῇ νὰ ἀναστενάξῃ δι’ αὐτήν; Κανείς. Ἀπὸ ποῦ νὰ ζητήσω καὶ νὰ εὔρῳ κάποιαν παρηγορίαν δι’ αὐτήν; Ἀπὸ πουθενά.

Καὶ τότε θὰ συμβῇ τοῦτο: Καθένας, ποὺ θὰ σὲ βλέπῃ κατεσκαμμένην καὶ ἐρειπωμένην, θὰ φεύγῃ ἀπὸ σέ, διότι θὰ κυριεύεται ἀπὸ φόβον καὶ δὲν θὰ ἀντέχῃ νὰ βλέπῃ τὴν τόσην ἐρημίαν καὶ θὰ λέγῃ: Ἀθλία καὶ ταλαίπωρος Νινευή! Ποῖος θρηνωδὸς θὰ εὑρεθῇ, ὥστε νὰ τὴν θρηνήσῃ ἀξίως; Κανείς! Ἀπὸ ποὺ νὰ ζητήσω καὶ νὰ εὕρω παρηγορίαν δι’ αὐτήν; Ἀπὸ πουθενά, διότι παρεδόθη εἰς πλήρη πανωλεθρίαν.

Ἑτοιμάσου διὰ τὴν φοβερὰν καταστροφήν, ποὺ σὲ περιμένει. Συναρμολόγησε τὰς χορδὰς τῶν ὀργάνων σου διὰ θρηνώδη μοιρολόγια. Ἑτοιμάσου διὰ τὴν πτῶσιν σου, σὺ ἡ Ἀμμών, ἡ ὀνομαστὴ πόλις τῆς Αἰγύπτου, αἱ Θῆβαι. Σύ, ἡ ὁποία κατοικεῖς ἐν μέσῳ ποταμῶν καὶ τὴν ὁποίαν περιβάλλουν ὡς φυσικὴ ἀσφάλεια κύκλῳ τὰ ὕδατα. Σὺ ποὺ ἐβασίλευες ἐπὶ ἀφθόνων ὡς ἡ θάλασσα ὑδάτων καὶ τὰ ὕδατα ἦσαν τὰ τείχη σου.

ἑτοίμασε τὸν ἑαυτόν σου διὰ τὴν φοβερὰν καταστροφήν, ἡ ὁποία σὲ περιμένει· συναρμολόγησε τὶς χορδὲς τῶν ὀργάνων σου καὶ ἑτοιμάσου, διὰ νὰ θρηνήσεις τὴν πτῶσιν σου σύ, ἡ περίφημη πόλις Ἀμμὼν τῆς Αἰγύπτου, ἡ ὁποία εἶσαι κτισμένη μεταξὺ τῶν ποταμῶν (τοῦ Νείλου καὶ τῶν παραποτάμων του) καὶ ἔχεις ὡς φυσικὸν τεῖχος καὶ ἀσφάλειαν τὰ ὕδατα τῶν ποταμῶν αὐτῶν σύ, ποὺ ἐβασίλευσες ἐπὶ πολλῶν, ὅπως ἡ θάλασσα, ὑδάτων (ἤ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Σύ, τῆς ὁποίας ἡ βάσις καὶ τὸ ὀχύρωμα εἶναι τὰ ἄφθονα ὕδατα τῶν ποταμῶν, ποὺ ὁμοιάζουν ὡς θάλασσα), καὶ τῆς ὁποίας τὰ ὕδατα εἶναι τὰ τείχη σου·

Ἡ Αἰθιοπία καὶ ἡ Αἴγυπτος ἦσαν ἡ δύναμίς σου καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ διαφύγῃ κανεὶς τὴν ἐπίδρασίν σου, ἀφοῦ καὶ οἱ κάτοικοι ἀκόμη τῆς Λιβύης ἔγιναν βοηθοί σου.

σύ, τῆς ὁποίας ἡ Αἰθιοπία καὶ ἡ Αἴγυπτος εἶναι ἡ δύναμίς σου, ἡ δὲ ἰσχὺς καὶ ἐπιρροή σου εἶναι τόσον μεγάλη καὶ ἐκτεταμένη, ὥστε καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ κάτοικοι τῆς Λιβύης ἔγιναν βοηθοί σου.

Καὶ ἰδού, ὅτι σὺ αὐτὴ θὰ πορευθῇς αἰχμάλωτος εἰς ἐξορίαν. Τὰ νήπιά σου θὰ τὰ συντρίψουν κάτω εἰς τὸ ἔδαφος οἱ ἐχθροί σου, αὐτὸ τὴν ἀρχὴν καὶ ἕως εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν τῶν ὁδῶν σου. Εἰς ὅλα τὰ πολύτιμα πράγματά σου θὰ βάλουν κλῆρον οἱ ἐχθροί σου, διὰ νὰ τὰ διανεμηθοῦν μεταξύ των. Καὶ ὅλοι οἱ ἄρχοντές σου,θὰ δεθοῦν μὲ χειροπέδας.

Ἐν τούτοις, νά· καὶ σὺ ἡ ἰδία θὰ ὁδηγηθῇς αἰχμάλωτος. Τὰ νήπιά σου θὰ τὰ συντρίψουν οἱ ἐχθροί σου, κτυπῶντας τα εἰς τὸ ἔδαφος, εἰς τὰ σταυροδρόμια τῶν ὁδῶν, διὰ νὰ προξενοῦν φόβον εἰς τοὺς διερχομένους. Ἐπίσης οἱ ἐχθροὶ θὰ ρίξουν κλήρους ὄχι μόνον εἰς τὰ κτήματα καὶ τὰ χρήματα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ ἔνδοξα πρόσωπα, τὰ ὁποῖα θὰ καταστήσουν δούλους, ὥστε να τὰ διανεμηθοῦν χωρὶς φιλονικίαν. Καὶ ὅλοι οἱ ἄρχοντές σου θὰ δεθοῦν μὲ χειροπέδες καὶ θὰ ὁδηγηθοῦν ὡς δοῦλοι εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν.

Καὶ σύ, ὦ Νινευή, ὑπὸ τὸ βάρος τῆς συμφορᾶς θὰ εἶσαι ὡσὰν μεθυσμένη. Θὰ σὲ ἔχουν ὅλοι παραθεωρήσει καὶ καταφρονήσει. Θὰ ζητήσῃς καταφύγιον καὶ ἄσυλον, διὰ νὰ σωθῇς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σου, καὶ δὲν θὰ εὕρῃς.

Καὶ ἡ μὲν Ἀμμὼν αὐτὰ θὰ πάθη. Ἀλλὰ καὶ σύ, ἡ ἀήττητος Νινευή, θὰ παραδοθῇς ἀπὸ Ἐμέ, τὸν Δεσπότην Κύριον, εἰς τὴν συμφορὰν ὡσὰν εἰς μέθην θὰ εἶσαι παραθεωρημένη καὶ παραγκωνισμένη, παραφερομένη δὲ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὅπως ὁ μεθυσμένος, θὰ ζητῇς κάποιο καταφύγιον, διὰ νὰ σωθῇς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ δὲν θὰ εὑρίσκῃς!

Ὅλα τὰ ὀχυρώματά σου θὰ εἶναι ὡσὰν τὶς συκὲς τὶς γεμᾶτες σῦκα. Ἐὰν σαλευθοῦν, θὰ πέσουν οἱ καρποὶ εἰς τὸ στόμα ἐκείνων, ποὺ θὰ τοὺς φάγουν.

Ὅλα τὰ ὀχυρώματά σου θὰ παραδοθοῦν εἰς τοὺς ἐχθρούς. Διότι τὰ ὀχυρώματά σου καὶ τὰ τείχη μὲ τοὺς πύργους καὶ τὶς ἐπάλξεις θὰ εἶναι ὡσάν τὶς συκιές, τὶς φορτωμένες μὲ σῦκα πρώϊμα καὶ πολὺ ὥριμα, οἱ ὁποῖες, ὅταν ἁπλῶς κουνηθοῦν, εὔκολα αὐτὰ πέφτουν εἰς τὸ στόμα ἐκείνου, ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ τὰ φάγῃ.

Ἰδού, τὸ πλῆθος τῶν ἀνδρῶν σου εἶναι δειλὸν ὡς αἱ γυναῖκες. Εἰς τοὺς ἐχθρούς σου θὰ ἀνοίγουν ὀρθάνοικτοι καὶ ἀνεμπόδιστοι αἱ πύλαι τῆς χώρας σου. Φωτιὰ θὰ κατακαύσῃ τοὺς μεγάλους ξυλίνους σύρτας τῶν πυλῶν σου.

Ἰδού, Νινευή, οἱ γενναιότατοί σου στρατιῶται καὶ μαχηταὶ θὰ κυριευθοῦν ἀπὸ τέτοιαν δειλίαν, ὥστε νὰ ὁμοιάζουν πρὸς γυναῖκας. Οἱ πύλες τῶν πόλεων τῆς χώρας σου θὰ ἀνοιχθοῦν διάπλατα εἰς τοὺς ἐχθρούς σου, τοὺς Πέρσας. Φωτιὰ δὲ θὰ καταφάγῃ καὶ θὰ καταδαπανήσῃ τὶς μεγάλες ξύλινες ἀμπάρες τῶν πυλῶν σου.

Διοχέτευσε καὶ ἀποταμίευσε ὕδωρ εἰς τὴν πόλιν σου ἐν ὄψει τῆς πολιορκίας σου. Ἐνίσχυσε τὰ ὀχυρώματά σου, ἔμπα μέσα εἰς τὸν πηλὸν καὶ διὰ τῶν ποδῶν σου ζύμωσέ τον μαζῆ μὲ ἄχυρα. Ἐνίσχυσε τὰ ὀχυρά σου μὲ πλίνθους.

Ἀσφάλισε τὸν ἑαυτόν σου, Νινευή, μὲ τὸ νὰ διοχετεύσῃς νερὸν γύρω-γύρω ἀπὸ τὰ τείχη σου διὰ τὴν μέλλουσαν πολιορκίαν σου, καὶ ἐνίσχυσε τὰ ὀχυρώματά σου, δηλαδὴ τοὺς πύργους καὶ τὶς ἐπάλξεις σου· ἔμπα μέσα εἰς τὸν πηλὸν καὶ ζύμωσέ τον μὲ τὰ πόδια σου μαζὶ μὲ ἄχυρα καὶ κατασκεύασε μὲ αὐτὸν πλίθρες· μὲ τὶς ὀπτὲς δὲ πλίθρες ἐνίσχυσέ τις ὀχυρές σου θέσεις.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτά, ἡ φωτιὰ θὰ σὲ καταφάγῃ. Ἡ θανατικὴ ρομφαία θὰ σὲ ἐξολοθρεύσῃ. Φωτιὰ καὶ μάχαιρα θὰ σὲ καταφάγουν, ὅπως αἱ ἀκρίδες κατατρώγουν τὴν χλόην. Θὰ πλημμυρίσῃς καὶ θὰ καταβαρυνθῇς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σου, ὅπως ἡ χλόη ἀπὸ ἀναριθμήτους βρούχους.

Παρ’ ὅλα αὐτά, κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς πολιορκίας σὲ μέν, τὴν Νινευή, καὶ τὰ φρούριά σου θὰ καταφάγῃ ἡ φωτιά, τοὺς δὲ κατοίκους σου θὰ ἐξολοθρεύσῃ τὸ πλατὺ καὶ μεγάλο ἀμφίστομον σπαθὶ τοῦ έχθροῦ. Ἡ φωτιὰ καὶ τὸ μαχαῖρι θὰ σὲ καταφάγουν, ὅπως ἡ ἀκρίδα κατατρώγει τὴν χλωρίδα· θὰ καταπλημμυρίσῃς ἀπὸ ἀμέτρητα στίφη ἐχθρῶν, ὅπως ὁ ἀναρίθμητος βροῦχος πλημμυρίζει τὴν χλωρίδα (ἢ, κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν· θα γινης τὀσον δυσκίνητη πρὸς φυγήν, ὄπως ὁ βροῦχος, ὅταν βραχοῦν τὰ πτερά του).

Ἐπολλαπλασίασες εἰς μέγιστον ἀριθμὸν τὰς ἐμπορικάς σου ἐπιχειρήσεις, περισσότερον ἀπὸ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ· καμμία ὅμως ἡ ὠφέλειά σου. Ἰδοὺ ὅπως ὁ πολυάριθμος βροῦχος ὁρμᾷ καὶ καταστρέφει τὴν χλόην καὶ πετᾶ καὶ φεύγει μακράν, αὐτὸ θὰ συμβῇ μὲ τὴν πόλιν καὶ τοὺς πολυαρίθμους πολίτας σου.

Ἐπολλαπλασίασες κατὰ πολὺ τὶς ἐμπορικές σου ἐπιχειρήσεις, τόσον, ὥστε vα ὑπερβαίνουν εἰς ἀριθμὸν καὶ αὐτὰ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ! Ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν εἰς τίποτε ὅλα αὐτά. Ὅπως δὲ ὁ βροῦχος πετᾷ καὶ φεύγει, ἔτσι θὰ κάμῃ καὶ ἡ πολυάνθρωπος πόλις σου, ἡ ὁποία θὰ ἀδειάσῃ ἀπὸ τὸν λαόν.

Ὁ πολυπληθὴς ἀνάμικτος λαός σου ἐπήδησε καὶ ἐχάθηκε ὡσὰν τὸν ἀττέβελον, τὴν ἄπτερον ἀκρίδα, ἡ ὁποία ἐκρατεῖτο εἰς τὸν φράκτην εἰς ἡμέραν παγωνιᾶς. Ἀνέτειλεν ὅμως ὁ ἥλιος καὶ ἐπήδησε καὶ δὲν ἐξαναγύρισε πλέον εἰς τὸν τόπον της. Τὸ ἴδιον θὰ πάθῃς σὺ καὶ οἱ κάτοικοί σου. Ἀλλοίμονον εἰς αὐτούς!

Ὁ πολυάριθμος καὶ σύνθετος ἀπὸ πολλὰ ἔθνη λαός σου ἀμέσως ὥρμησεν, ἐπέταξε καὶ ἐξηφανίσθη, ὡσὰν τὸν ἀττέλεβον (εἶδος ἀπτέρου ἀκρίδος), ὡσὰν ἀκρίδα, ποὺ ἔμενε καθηλωμένη ἐπάνω εἰς τὸν φράκτην εἰς ἡμέραν παγωνιᾶς· ὅταν ὅμως ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ ὁ πάγος ἔλειωσε, ἄνοιξε καὶ ἄπλωσε τὰ φτερά της καὶ δὲν ἐπέστρεψε πλέον εἰς τὸν τόπον της. Τὸ ἴδιον θὰ πάθουν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Νινευή· ἀλλοίμονόν τους!

Οἱ ποιμένες τοῦ λαοῦ σου ἐνύσταξαν καὶ ἐκοιμήθησαν, ὦ βασιλεῦ τῶν Ἀσσυρίων! Ἀπεκοίμισες μὲ τὴν ἰδέαν τῆς ἀδιοταράκτου ἀσφαλείας τοὺς ἄρχοντάς σου. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ὁ λαός σου ἔφυγε τρομαγμένος εἰς τὰ βουνά. Κανεὶς πλέον δὲν τοῦ δίδει σημασίαν, κανεὶς δὲν τὸν συγκεντρώνει.

Οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ σατράπαι σου, Νινευή, ἐνυσταξαν καὶ ἐκοιμήθησαν· ὁ βασιλιᾶς Κῦρος (κομμάτι καὶ αὐτὸς τῶν Ἀσσυρίων) ὡδήγησε τοὺς ἄρχοντάς σου εἰς τὸν θάνατον. Καὶ ἐφ’ ὅσον οἱ βασιλεῖς, οἱ σατράπαι καὶ οἱ ἄρχοντες σου ἐχάθησαν, ὁ λαὸς ἐτράπη εἰς φυγήν, ἐπῆρε τὰ βουνὰ καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ τὸν ἀναχαιτίζῃ καὶ νὰ τὸν ἀνακόπτῃ ἀπὸ τὴν φυγήν.

Δὲν ὑπάρχει πλέον οὐδεμία θεραπεία εἰς τὴν συντριβήν σου. Ἡ φοβερὰ πληγή σου ἔπαθε φλεγμονήν, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν θάνατον. Ὅλοι ὅσοι θὰ ἀκούσουν τὴν ἀγγελίαν τῆς καταστροφῆς σου, θὰ χειροκροτήσουν εἰς βάρος σου, διότι ἐναντίον τίνος δὲν ἐπεξετάθη ἡ ἀδιάκοπος καὶ συνεχὴς κακότης σου;

Ἔπεσες ἀπὸ πολὺ μεγάλο ὕψος καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον καμμία θεραπεία εἰς τὴν συντριβήν σου· ἡ πληγὴ σοῦ ἔπαθεν ἀνίατον φλεγμονήν, δηλαδὴ τὰ κακὰ ποὺ σὲ εὑρῆκαν, εἶναι ἀθεράπευτα. Ὅλοι, ὅσοι ἄκουσαν τὴν περὶ σοῦ ἀγγελίαν, πῶς συνετρίβης καὶ τί ἔχεις πάθει, ἀφοῦ ἐνεθυμήθησαν ὅλα, ὅσα τοὺς ἔκαμες, θὰ χειροκροτήσουν ἀπὸ χαρὰν διὰ τὴν καταστροφήν σου. Διότι ἐναντίον τίνος δὲν ἐπεξετάθη ἡ ἀφόρητος καὶ ἀδυσώπητος σκληρότης καὶ ἡ ἀτελείωτος κακότης σου;