Νεεμίας 5

Μεγάλη ὅμως κατακραυγὴ τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν ἠγέρθη ἐναντίον μερικῶν ἐκ τῶν ἀδελφῶν των τῶν Ἰουδαίων.

Τότε ὑψώθη μεγάλη φωνὴ πόνον καὶ διαμαρτυρίας τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν γυναικῶν των ἐναντίον ὁρισμένων συμπατριωτῶν των.

Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν καὶ μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν: «Μὲ τοὺς υἱοὺς καὶ τὰς θυγατέρας μας ἡμεῖς εἴμεθα πολλοὶ εἰς ἑκάστην οἰκογένειαν. Ἔχομεν ἀνάγκην ἀπὸ ψωμί, διὰ νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ἦσαν δηλαδὴ μερικοὶ ποὺ ἔλεγαν: «Μὲ τὰ παιδιά μας καὶ μὲ τὰς θυγατέρας μας εἴμαστε πολλοὶ ἄνθρωποι εἰς τὰ σπίτια μας. Καὶ χρειαζόμαστε πολὺ σιτάρι, διὰ νὰ φάγωμεν ψωμὶ καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ὑπῆρξαν δὲ καὶ μερικοὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν· «Εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ὑποθηκεύσωμεν τοὺς ἀγρούς μας καὶ τοὺς ἀμπελῶνας μας καὶ τὰ σπίτια μας διὰ νὰ λάβωμεν σῖτον, νὰ φάγωμεν καὶ νὰ ζήσωμεν».

Ἄλλοι δὲ ἔλεγαν: «Δίνομεν ἐνέχυρον τὰ χωράφια μας, τὰ ἀμπέλια μας καὶ τὰ σπίτια μας, διὰ νὰ πάρωμεν τὸ ἀπαραίτητον διὰ τὴν διατροφήν μας σιτάρι».

Καὶ μερικοὶ ἔλεγαν· διὰ νὰ καταβάλωμεν τὸν βασιλικὸν φόρον ἐδανείσθημεν χρήματα μὲ ὑποθήκην τῶν ἀγρῶν μας, τῶν ἀμπελώνων μας, τῶν σπιτιῶν μας.

Καὶ ἄλλοι ἐλεγαν: «Διὰ νὰ πληρώσωμεν τοὺς φόρους τοῦ βασιλέως, ἐπήραμεν δανεικὰ χρήματα καὶ ἐβάλαμεν ἐνέχυρον τὰ χωράφια μας, τὰ ἀμπέλια μας καὶ τὰ σπίτια μας.

Καὶ τώρα ἔχομεν ὅλοι συγγένειαν αἵματος μεταξύ μας. Ἡ σὰρξ τῶν ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι σήμερον μᾶς καταδυναστεύουν, εἶναι σὰρξ ἰδική μας· ὅπως ἐπίσης τὰ παιδιὰ αὐτῶν εἶναι καὶ ἰδικά μας παιδιά. Ἰδοὺ ὅμως ὅτι ἡμεῖς ἕνεκα τῶν χρεῶν, ποὺ ἔχομεν συνάψει, παρεδώσαμεν εἰς αὐτοὺς τὰ παιδιά μας δούλους καὶ τὰς θυγατέρας μας ὡς δοῦλας. Δὲν ἔχομεν δὲ τὴν δύναμιν νὰ τοὺς ἀπελευθερώσωμεν, διότι οἱ ἀγροί μας καὶ τὰ ἀμπέλια μας ἀνήκουν εἰς τοὺς πλουσίους δανειστάς μας».

Καὶ ἐνῷ ἐμεῖς τώρα ζῶμεν εἰς τὴν πατρίδα μας καὶ εἴμαστε μία σάρκα μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἀδελφούς μας Ἰουδαίους καὶ ἔχομεν τὸ ἴδιον αἷμα, καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι Ἑβραιόπουλα, ὅπως καὶ τὰ ἰδικά των παιδιά, ἐν τούτοις εἴμαστε ἀναγκασμένοι νὰ δίνωμεν ὡς δούλους εἰς ὡρισμένους πλουσίους συμπατριώτας μας τοὺς υἱούς μας καὶ τὰς θυγατέρας μας καὶ ζοῦν πλέον σὰν σκλάβοι. Διὰ νὰ ζήσωμεν, δίνομεν ὡς δούλας τὰς θυγατέρας μας καὶ δὲν ἔχομεν τὴν οἰκονομικὴν εὐχέρειαν νὰ τὰς ἀπελευθερώσωμεν, διότι τὰ χωράφια μας καὶ τὰ ἀμπέλια μας τὰ ἐδώσαμεν ἐνέχυρον εἰς τοὺς πλουσίους δανειστὰς συμπατριώτης μας».

Ὅταν ἤκουσα τὴν κραυγήν των καὶ τοὺς παραπονετικοὺς αὐτοὺς λόγους των, ἐλυπήθην πάρα πολύ.

Ὅταν ἄκουσα τὸ πικρὸν αὐτὸ παραπόνον των καὶ τὰς διαμαρτυρίας των αὐτάς, ἐδοκίμασα πολὺ μεγάλην λύπην.

Ἀφοῦ ἐνδομύχως ἠρεύνησα καὶ ἐμελέτησα τὸ ζήτημά των, ἐφιλονείκησα καὶ ἐπετίμησα τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ὁ ἔχοντας Ἰουδαίους καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς· «σεῖς, λοιπόν, δανείζετε τοὺς ἀδελφούς σας καὶ ἀπαιτεῖτε μὲ σκληρότητα νὰ σᾶς πληρώνουν ὑπερόγκους τόκους;» Πρὸς τακτοποίησιν δὲ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ἔκαμα μεγάλην συγκέντρωσιν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους

Καὶ ἀφοῦ ἐσκέφθηκα καὶ ἐμελέτησα μόνος μου τὸ θέμα αὐτό, ἔδωσα μάχην μὲ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς εἶπα: «Ἔχετε ὑπερβολικὰς ἀπαιτήσεις καὶ φορτώνετε πολὺ καθένας σας τὸν ἀδελφόν του Ἰουδαῖον, μὲ αὐτὸ ποὺ κάμνετε». Ἐκάλεσα ἐπίσης νὰ συγκεντρωθοῦν κοντά μου ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι Ἰουδαῖοι.

καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς: «Ἡμεῖς ἐξηγοράσαμεν καὶ ἀπελάβομεν ἐλευθέρους τοὺς ἀδελφούς μας ἀπὸ τὰ ἔθνη, εἰς τὰ ὁποῖα εἶχον πωληθῇ καὶ προσεφέραμεν ὁ καθένας τὸ κατὰ δύναμιν διὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν των. Καὶ σεῖς τώρα πωλεῖτε τοὺς ἀδελφούς σας, καὶ αὐτοὶ διὰ τὰ χρέη των θὰ παραδίδωνται ὡς δοῦλοι εἰς σᾶς;» Οἱ Ἰουδαῖοι ὅταν ἤκουσαν αὐτὰ ἐσίγησον διότι δὲν εὐρῆκαν λόγους νὰ ἀπαντήσουν.

Καὶ τοὺς εἶπα: «Ὅπως εἶναι γνωστόν, μὲ τὰς ἑκουσίας προσφοράς, ποὺ ἔδωσε ὁ καθένας μας, ἐξαγοράσαμεν καὶ ἐλυτρώσαμεν τοὺς συμπατριώτας μας Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν πωληθῆ σὰν δοῦλοι διὰ διαφόρους λόγους εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας. Καὶ σεῖς τώρα πωλεῖτε σὰν δούλους τοὺς ἀδελφούς σας! Καὶ τὸ θεωρεῖτε σωστὸν νὰ παραδίδωνται Ἰουδαῖοι σκλάβοι εἰς ἐμᾶς τοὺς Ἰουδαίους;» Μόλις τὰ ἄκουσαν αὐτά, ἐσιώπησαν ὅλοι καὶ δὲν εὑρῆκαν νὰ εἰποῦν τίποτε.

Ἐγὼ προσέθεσα τότε· «Δὲν εἶναι καθόλου καλὴ ἡ πρᾶξις αὐτὴ, ποὺ σεῖς κάμνετε. Μάθετε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος παρὰ μονάχα ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ μας, διὰ νὰ ἀποφύγετε τὸν χλευασμὸν ἀπὸ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ τοὺς ἐχθρούς μας.

Καὶ ἐγὼ συνέχισα: «Δὲν εἶναι καλὸν αὐτό, ποὺ κάμνετε. Ὄχι ἔτσι, ἀλλὰ μόνον μὲ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ θὰ ξεφύγετε τὸν χλευασμὸν καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν εἰδωλολατρικῶν λαῶν, τῶν ἐχθρῶν μας.

Ἐγώ, οἱ ἀδελφοί μου, καὶ οἱ γνωστοί μου ἐδώσαμεν δάνεια, χρήματα καὶ σῖτον εἰς τοὺς ἀδελφούς μας. Παραιτούμεθα ἀπὸ κάθε ἀπαίτησιν καταβολῆς τοῦ χρέους τούτου.

Σᾶς λέγω δὲ ὅτι καὶ οἱ ἀδελφοί μου καὶ οἱ φίλοι μου καὶ ἐγὼ προσωπικῶς ἐδώσαμεν δάνειον ἀπὸ τὰ χρήματά μας καὶ ἀπὸ τὸ σιτάρι μας. Ἔχομεν ὅμως παραιτηθῆ ἀπὸ τὴν ἀπαίτησιν αὐτὴν τοῦ τόκου ὡς πρὸς τὴν ἐξόφλησιν τοῦ χρέους.

Ἀποδώσατε, λοιπόν, καὶ σεῖς ἀμέσως τὰ χωράφια των, τὰ ἀμπέλια των, τὰ ληοστάσια των καὶ τὰς οἰκίας των. Καὶ ἀπὸ τὰ χρήματα, τιμὴν τοῦ σίτου, τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἐλαίου, ἐπιστρέψατε εἰς αὐτοὺς ὅ,τι ἐπήρατε ὡς τόκον».

Νὰ ἐπιστρέψετε λοιπόν, καὶ σήμερα μάλιστα, εἰς τοὺς πτωχοὺς τὰ χωράφια των τὰ ἀμπέλια των, τοὺς ἐλαιῶνας των καὶ τὰ σπίτια των. Νὰ τοὺς ἀπαλλάξετε ἐπίσης καὶ ἀπὸ κάθε τόκον διὰ τὰ χρήματα, διὰ τὸ σιτάρι, τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι, ποὺ τοὺς ἐδανείσατε».

Οἱ Ἰουδαῖοι ἀπήντησαν: «Θὰ ἀποδώσωμεν ὅσα ἐλάβομεν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ δὲν θὰ ζητήσωμεν πλέον τίποτε ἀπὸ αὐτά. Θὰ πράξωμεν, ὅπως σὺ μᾶς λέγεις». Ἐκάλεσα τότε τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ὥρκισα νὰ πράξουν σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν.

Καὶ εἶπαν ἐκεῖνοι: «Θὰ ἐπιστρέψωμεν ὅσα ἐπήραμεν καὶ δὲν θὰ ζητήσωμεν τόκον ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μας. Θὰ κάμωμεν ἔτσι, ὅπως μᾶς λέγεις». Ἐκάλεσα τότε τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ὥρκισα ὅτι θὰ ἐνεργήσουν, ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἴπαμεν.

Ἐτίναξα τότε τὸ ἐπανωφόρι μου καὶ εἶπα· «Ἔτσι κάθε ἄνδρα ὁ ὁποῖος τυχὸν θὰ παραβῆ τὴν ὑπόσχεσίν του, ἔτσι ἂς τὸν ἐκτινάξῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ σπίτι του, ἀπὸ τὸν κόπον του καὶ θὰ εἶναι ἔξω πεταμένος καὶ ἄδειος». Εἶπε δὲ ὁλόκληρος ἡ συγκέντρωσις· Ἀμὴν· καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν Κύριον καὶ ὁ λαὸς ἔπραξε σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν.

Καὶ ἐτίναξα τὸ ἐπανωφόρι μου ἐμπρός των, ὅπως συνηθίζεται εἰς τὴν Ἀνατολήν, καὶ εἶπα: «Ἔτσι νὰ τινάξη ὁ Θεὸς καθένα, ποὺ δὲν θὰ τηρήσῃ τὴν συμφωνίαν αὐτήν. Νὰ τὸν τινάξῃ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του καὶ ἀπὸ τὰ ἀγαθά του. Καὶ ἂς εἶναι ἔτσι ξετιναγμένος καὶ ἀδειανός». Κατόπιν τούτου ὅλοι, ὅσοι εἶχαν συγκεντρωθῆ, ἐφώναξαν «Ἀμήν» καὶ ἐδοξολόγησαν τὸν Κύριον. Καὶ ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων, οἱ δανεισταὶ δηλαδή, ἔκαμαν ὅπως ἐσυμφωνήσαμεν.

Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ βασιλεὺς μοῦ ἀνέθεσε νὰ εἶμαι ἄρχων τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν χώραν των, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ εἰκοστὸν ἔτος μέχρι τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἐπὶ δώδεκα ἔτη, οὔτε ἐγὼ οὔτε οἱ ἀδελφοί μου ἐφάγαμεν τροφὴν προερχομένην ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν μας ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας.

Ἀπὸ τότε ποὺ μοῦ ἀνέθεσε τὴν ἐντολὴν ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν νὰ εἶμαι ἄρχων τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν χώραν μας, τὴν γῆν Ἰούδα, ἀπὸ τὸ εἰκοστὸν δηλαδὴ ἔτος καὶ ἕως τὸ τριακοστὸν δεύτερον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἀρταξέρξου, ἐπὶ δώδεκα συνεχῆ ἔτη, καὶ ἐγὼ καὶ οἱ ἀδελφοί μου δὲν ἐφάγαμεν τίποτε μὲ καταπίεσιν τῶν συμπατριωτῶν μας.

Οἱ προηγούμενοι κυβερνῆται ἀσκοῦσαν βίαν. Ἐλάμβαναν ἀπὸ αὐτούς, ὡς ἀνταπόδοσιν, ἄρτους καὶ οἶνον, ἐκτὸς τῶν τεσσαράκοντα ἀργυρῶν διδράχμων. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ὑπηρέται των κατεδυνάστευαν τὸν λαόν. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἔπραξα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διότι ἐφοβούμην τὸν Θεόν.

Δὲν συνέχισα τὰς προηγουμένας πιέσεις, μὲ τὰς ὁποίας ἐφόρτωναν δυσβάστακτα βάρη εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὡρισμένοι. Ἔπαιρναν ἀπὸ αὐτοὺς μαζὶ μὲ τὰ ψωμιὰ καὶ τὸ κρασὶ καὶ τὴν τελευταίαν δραχμὴν ποὺ εἶχαν, σαράντα ἀσημένια δίδραχμα ἀπὸ τὸν καθένα ἐτησίως (115 περίπου γαλλικὰ φράγκα). Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ δοῦλοι των κατεδυνάστευαν τὸν λαόν μας. Ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ ἔκαμα αὐτό, διότι εἶχα φόβον Θεοῦ καὶ ὑπελόγιζα τὸν Νόμον Του.

Καὶ εἰς τὸ ἔργον ἀκόμη τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν τειχῶν ἐγὼ δὲν ἀπέσχον, ἀλλὰ ἔλαβον μέρος. Ἀγροὺς δὲν ἀπέκτησα καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί μου ἄνθρωποι εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως.

Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ τείχους, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλαβα ἐνεργὸν μέρος, δὲν ἐκμεταλλεύθηκα κανένα, ὥστε νὰ κρατήσω κάτι διὰ τὸν ἑαυτόν μου. Δὲν ἀπέκτησα ἐπίσης ἰδικόν μου χωράφι. Ὅλοι, ὅσοι ἔχουν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ εἰς τὸ τεῖχος διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως, τὸ γνωρίζουν αὐτὸ καὶ ἠμποροῦν νὰ τὸ βεβαιώσουν. Καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί μου, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ, ἔκαμαν τὸ ἴδιον.

Ἐπὶ πλέον εἰς ἑκατὸν πεντήκοντα ἄνδρας Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἤρχοντο πρὸς ἐμὲ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς λαοὺς που ἦσαν γύρω μας, ἐγὼ παρεῖχον πάντοτε φάγητον.

Εἰς δὲ τὸ τραπέζι μου ἔτρωγαν τακτικὰ ἑκατὸν πενῆντα Ἰουδαῖοι ἄνδρες. Μαζί μου ἐπίσης ἔτρωγαν καὶ οἱ ἐπισκέπται, ποὺ ἔφθαναν πρὸς ἐμᾶς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦσαν ἀνάμεσα εἰς τοὺς εἰδωλολατρικοὺς λαούς, ποὺ ἦσαν γύρω μας.

Κάθε ἡμέραν δὲ παρέθετα πρὸς φιλοξενίαν εἰς αὐτοὺς ἕνα μόσχον, ἓξ ἐκλεκτὰ πρόβατα καὶ ἕνα τράγον. Ἀνὰ δέκα δὲ ἡμέρας προσεφέρετο εἰς τὸ πλῆθος οἶνο ἄφθονος. Παρ’ ὅλα δὲ αὐτὰ δὲν ἐζήτησα ὡς κυβερνήτης τῆς χώρας νὰ φάγω ἄρτον καταδυναστεύων μὲ τὴν ἐξουσίαν μου τὸν λαόν, διότι τὰ ἔργα ἦσαν πολὺ βαρειὰ διὰ τὸν λαὸν αὐτόν.

Κάθε ἡμέραν παρέθετα εἰς τὸ τραπέζι μου ἕνα μοσχάρι, ἕξι διαλεκτὰ πρόβατα καὶ ἕνα τράγον διὰ τοὺς φιλοξενουμένους μου μὲ ἰδικά μου ἔξοδα. Κάθε δέκα δὲ ἡμέρας προσεφέρετο καινούργιο ἄφθονο κρασὶ εἰς ὅλους. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ δὲν ἐπεδίωξα ποτὲ ὡς κυβερνήτης νὰ ἀπολαύσω ἀγαθὰ μὲ βίαν καὶ πίεσιν τοῦ λαοῦ μου, διότι εἶχε φορτωθῆ ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ πολὺ βαρὺ ἔργον.

Μνήσθητί μου, Κύριε ὁ Θεός, καὶ ἀπόδωσέ μου εἰς ἀγαθὸν ὅλα ὅσα ἔκαμα διὰ τὸν λαὸν τοῦτον.

Μνήσθητί μου, Κύριε, καὶ ἀνταπόδωσε Σὺ εἰς ἀγαθόν μου ὅλα, ὅσα ἔκαμα διὰ τὸν λαὸν αὐτόν.