Παραλειπομένων Α' 17

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐγκατεστάθη εἰς τὸν οἶκον του, εἶπε πρὸς τὸν Νάθαν τὸν προφήτην· «ἰδού, ἐγὼ κατοικῶ εἰς πολυτελῆ οἶκον ἀπὸ ξύλα κέδρου καμωμένον, ἐνῶ ἡ Κιβωτὸς τοῦ Κυρίου στεγάζεται κάτω ἀπὸ τὰ δέρματα τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου».

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ὅταν ὁ Δαβὶδ ἐγκατεσταθη πλέον εἰς τὸ παλάτι τοῦ, εἰπὲ πρὸς τὸν προφήτην Νάθαν: «Νά! ἐγὼ κατοικῶ εἰς στερεὸν καὶ μεγαλοπρεπὲς ἀνάκτορον, ποὺ εἶναι κατασκευασμένον ἀπὸ ξύλα κέδρου, ἐνῷ ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης τοῦ Κυρίου εὑρίσκεται κάτω ἀπὸ σκηνὴν μὲ δερμάτινα παραπετάσματα».

Ὁ Νάθαν ἀπήντησε πρὸς αὐτόν· «κάθε τι ποὺ ἡ ψυχή σου ποθεῖ, κάμε το, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ σου».

Ὁ Νάθαν ἀπάντησε εἰς τὸν Δαβίδ: «Κάμε ὅλα, ὅσα σκέπτεσαι καὶ ποθεῖ ἡ καρδιά σου, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μαζί σου».

Κατὰ τὴν νύκτα ὅμως ἐκείνην ὡμίλησεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Νάθαν καὶ τοῦ εἶπε·

Ὅμως τὴν ἰδίαν ἐκείνην νύκτα συνέβη τοῦτο: Κατέφθασε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Νάθαν, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔλεγε:

«πήγαινε καὶ εἰπὲ εἰς τὸν δοῦλον μου, τὸν Δαυΐδ: Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος· δὲν θὰ οἰκοδομήσῃς σὺ τὸν ναόν μου, διὰ νὰ κατοικήσω ἐγὼ εἰς αὐτόν,

«Πήγαινε καὶ εἰπὲ πρὸς τὸν Δαβὶδ τὸν δοῦλον μου: «Αὐτὰ εἶπεν ὁ Κύριος: Δὲν εἶσαι σὺ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ μοῦ κτίσῃς Ναόν, διὰ νὰ κατοικήσω εἰς αὐτόν.

διότι δὲν κατῴκησα εἰς κτισμένον ναὸν ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαλα ἐλευθέρους τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν, ἀλλὰ ἔμεινα πάντοτε εἰς τὴν σκηνήν, ὑπὸ τὰ καλύμματα,

Διότι οὐδέποτε ἑκατοίκησα εἰς Ναὸν ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαλα καὶ ἐλευθέρωσα τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἐβάδιζα μαζί σας καὶ ἔμενα μέσα σὲ σκηνὴν καὶ κάτω ἀπὸ πρόχειρα καλύμματα.

ὅλας τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας συνεπορευόμην μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν. Ἄλλωστε ποτὲ δὲν εἶπα εἰς καμιιίαν φυλὴν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὴν ὁποίαν ἐξέλεγα ὡς ἀρχηγὸν τοῦ λαοῦ μου· διατί δὲν μοῦ οἰκοδομήσατε ναὸν κέδρινον;

Εἰς ὅλα τὰ ταξίδια μου, ποὺ ἐπεριπάτησα μαζὶ μὲ ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, οὐδέποτε ἐμίλησα καὶ εἶπα πρὸς κάποιαν φυλὴν τοῦ Ἰσραήλ, τὴν ὁποίαν ὤριζα διὰ νὰ ἡγῆται καὶ νὰ ὁδηγῇ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικόν: Διατί δὲν ἐκτίσατε πρὸς χάριν μου Ναὸν στερεὸν καὶ μεγαλοπρεπῆ ἀπὸ ξύλα κέδρου;»

Καὶ τώρα ἔτσι θὰ εἴπῃς πρὸς τὸν δοῦλον μου, τὸν Δαυΐδ· αὐτὰ λέγει Κύριος ὁ παντοκράτωρ· Ἐγὼ σὲ ἐπῆρα ἀπὸ τὴν μάνδραν τῶν προβάτων σου, πίσω ἀπὸ τὰ πρόβατά σου, καὶ σε ἀνέδειξα βασιλέα εἰς τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικόν.

Τώρα λοιπὸν αὐτὰ πρέπει νὰ εἰπῇς εἰς τὸν δοῦλον μου τὸν Δαβίδ: «Αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος, ὁ παντοκράτωρ: Ἐγὼ σὲ ἐπῆρα ἀπὸ τὴν στάνην τῶν προβάτων, διὰ νὰ γίνῃς ἄρχων καὶ ὁδηγὸς τοῦ λαοῦ μοῦ, τοῦ Ἰσραήλ.

Ἤμην πάντοτε μαζῆ σου εἰς ὅλους τοὺς δρόμους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐπορεύθης καὶ ἐξολόθρευσα ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου ἀπὸ ἐμπρός σου καὶ ἔκαμα τὸ ὄνομά σου ἔνδοξον, ὅπως ἕνα ἀπὸ τὰ μεγάλα ὀνόματα τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τῆς οἰκουμένης.

Καὶ ἤμουν πάντοτε μαζί σου, ὅπου καὶ ἂν ἐπῆγες· καὶ ἐξωλόθρευσα ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου ἀπ’ ἐμπρός σου· καὶ κατέστησα τὸ ὄνομά σου ἔνδοξον καὶ ὀνομαστόν, ὅπως τὸ ὄνομα τῶν μεγάλων καὶ περιφήμων ἀνθρώπων τῆς γῆς.

Θὰ ὁρίσω ἐγὼ τόπον διὰ τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικὸν καὶ θὰ ἐγκαταστήσω αὐτὸν ἐκεῖ καὶ θὰ κατοικήσῃ μόνος καὶ ἐλεύθερος καὶ δὲν θὰ βασανίζεται ἀπὸ μερίμνας, οὔτε καὶ θὰ τολμήσῃ κανεὶς ἄδικος ἄνθρωπος νὰ τὸν ἐξευτελίσῃ καὶ τὸν τυραννήσῃ, ὅπως ἔγινεν ἄλλοτε κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν Κριτῶν·

Σοῦ ὑπόσχομαι δὲ ὅτι θὰ καθορίσω καὶ θὰ ἑτοιμάσω τόπον διὰ τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ, καὶ θὰ τὸν φυτεύσω ἐκεῖ, ὥστε νὰ ριζώσῃ. Καὶ θὰ ἐγκατασταθῇ εἰς αὐτὸν καὶ δὲν θὰ ἔχῃ πλέον ἐκεῖ καμμίαν ἐνόχλησιν· καὶ δὲν πρόκειται πλέον κανεὶς ἄδικος λαὸς νὰ τὸν ὑποτάξῃ καὶ νὰ τὸν καταπιέζῃ, ὅπως συνέβη εἰς τὴν ἀρχήν, ὅταν ἦσαν δοῦλοι εἰς τοὺς Αἰγυπτίους·

τότε, ποὺ ἐγὼ ὥρισα Κριτὰς εἰς τὸν ἰσραηλιτικόν μου λαόν. Ἐταπείνωσα δὲ καὶ ὅλους τοὺς ἰδικούς σου ἐχθρούς. Ἐγὼ θὰ σὲ αὐξήσω καὶ θὰ σὲ δοξάσω καὶ ἐγὼ ὁ Κύριος θὰ οἰκοδομήσω πρὸς χάριν σου κάποιον ἄλλον οἶκον.

καὶ ὅπως συνέβη κατὰ τοὺς χρόνους, ποὺ ἀνέδειξα καὶ ὥρισα Κριτάς, διὰ νὰ ἡγοῦνται καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ, καὶ ἐταπείνωσα ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου. Σοῦ ὑπόσχομαι ἀκόμη, ὅτι θὰ σὲ αὐξήσω καὶ ἐγὼ ὁ Κύριος θὰ οἰκοδομήσω καὶ θὰ στερεώσω τὴν δυναστείαν σου,

Ὅταν δὲ συμπληρωθοῦν πλέον αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς σου, θὰ κοιμηθῇς, ὅπως καὶ οἱ πατέρες σου. Ἐγὼ δὲ θὰ ἀναδείξω ἔπειτα ἀπὸ σὲ ἕνα ἀπόγονόν σου, ὁ ὁποῖος θὰ προέρχεται ἀπὸ σέ. Θὰ ἑτοιμάσω δι’ αὐτὸν στερεὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν βασιλείαν του.

ὁπότε θὰ συμβῇ τοῦτο: Ὅταν πλέον θὰ συμπληρωθοῦν οἱ ἡμερες τῆς ἐπιγείου ζωῆς σου καὶ θὰ κοιμηθῇς καὶ θὰ προστεθῇς εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους σου, ἐγώ, ὁο παντοκράτωρ Κύριος, θὰ ἀναδείξω μετὰ ἀπὸ σὲ τὸν ἀπόγονόν σου, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι παιδὶ ἰδικόν σου, καὶ θὰ σταθεροποιήσω τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν του.

Αὐτὸς θὰ οἰκοδομήσῃ πρὸς τιμήν μου τὸν ναὸν καὶ ἐγὼ θὰ ἀνορθώσω τὸν θρόνον αὐτοῦ ἀκατάλυτον εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Αὐτὸς ὁ ἀπόγονος καὶ διάδοχός σου εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ κτίσῃ δι’ ἐμὲ Ναόν, ἐγὼ δὲ θὰ ὑψώσω καὶ θὰ λαμπρύνω τὸν θρόνον του διὰ παντός, εἰς αἰωνίας γενεάς.

Ἐγὼ θὰ εἶμαι πρὸς αὐτὸν πατὴρ καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι δι’ ἐμὲ υἱός. Δὲν θὰ ἀπομακρύνω ἀπὸ αὐτὸν τὸ ἔλεός μου, ὅπως τὸ ἀπεμάκρυνα ἀπὸ μερικοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν ἐνωρίτερον ἀπὸ σέ.

Ἐγὼ θὰ εἶμαι εἰς αὐτὸν πατέρας καὶ αὐτὸς θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ παιδί μου. Καὶ οὐδέποτε θὰ ἀπομακρύνω ἀπὸ αὐτὸν τὸ ἔλεός μου, ὅπως τὸ ἀφήρεσα ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προηγήθηκαν πρὶν ἀπὸ σέ (δηλαδὴ ὅπως τὸ ἀπέσυρα ἀπὸ τὸν προκάτοχον σου Σαοὺλ ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν του).

Θὰ ἀναδείξω αὐτὸν ἀξιόπιστον καὶ στερεὸν πάντοτε εἰς τὸν οἶκον μου· ἡ βασιλεία του θὰ μένῃ αἰωνία καὶ ὁ θρόνος του θὰ εἶναι ἀνωρθωμένος καὶ ἔνδοξος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Καὶ θὰ τὸν στερεώσω διὰ παντὸς εἰς τὸν οἶκόν μου (μεταξὺ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου) καὶ τῆς βασιλικῆς του ἐξουσίας καὶ κυριαρχίας οὐδέποτε θὰ ὑπάρξῃ τέλος, διότι θὰ συνεχίζεται αἰωνίως· ἀλλὰ καὶ ὁ βασιλικός του θρόνος θὰ εἶναι ἔνδοξος καὶ λαμπρὸς διὰ παντός, εἰς αἰωνίας γενεᾶς».

Ὁ Νάθαν εἶπεν ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ὅλην αὐτὴν τὴν προφητικὴν ὅρασιν, ποὺ εἶδε· ἔτσι ὡμίλησε πρὸς τὸν Δαυῒδ ὁ Νάθαν.

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Νάθαν πρὸς τὸν Δαβίδ, σύμφωνα μὲ ὅλους τοὺς λόγους καὶ τὴν ὅλην προφητικὴν ἀποκάλυψιν, ποὺ τὸν ἔκαμεν ὁ Θεός.

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ ἦλθεν, ἐκάθησε μὲ εὐλάβειαν ἀπέναντι τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου καὶ προσευχήθη πρὸς τὸν Κύριον λέγων· «Ποιὸς εἶμαι ἐγώ, Κύριε καὶ Θεέ μου, καὶ ποιὰ εἶναι ἡ οἰκογένειά μου, ὥστε σὺ νὰ μὲ ἀγαπήσῃς μὲ τέτοιαν παντοτεινὴν ἀγάπην;

Κατόπιν αὐτῶν ὁ βασιλιᾶς Δαβὶδ ἦλθεν εἰς τὴν Σκηνὴν καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κιβωτὸν τῆς Διαθήκης τὸν Κυρίου καὶ γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην προσηυχήθη καὶ εἶπε: «Ποιὸς εἶμαι ἐγώ, Κύριε Θεέ, καὶ ποία εἶναι ἡ οἰκογένειά μου, ὥστε μὲ ἔκρινες ἄξιον νὰ μὲ ἀγαπήσῃς διὰ παντός, εἰς αἰωνίας γενεάς;

Καὶ ὡς ἐὰν ὅλα αὐτὰ εἶναι μικρὰ ἐνώπιον τῆς ἀγάπης σου, Κύριε καὶ Θεέ μου, ὠμίλησες καὶ ἔπραξες ἀγαθὰ εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ δούλου σου ἀπὸ μακροῦ χρόνου καὶ ἐπέβλεψες πρὸς ἐμέ, ὡς ἐὰν εἶμαι κανένας μέγας ἀνὴρ καὶ μὲ ἀνέδειξες, Κύριε καὶ Θεέ μου.

Παρ’ ὅλες τὶς μεγάλες δωρεές σου πρὸς ἐμέ, αὐτὲς σοῦ φαίνονται, Θεέ μου, μικρὲς καὶ ἐλάχιστες· καὶ ὑπεσχέθης καὶ ἔδωκες ἀγαθὰ εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ δούλου σου ἀπὸ πολὺ παλαιά· καὶ μὲ ἐπρόσεξες, ὡσὰν νὰ ἤμουν κάποιος σπουδαῖος ἄνθρωπος, καὶ μὲ ἐπρόβαλες καὶ μὲ ἐδόξασες, Κύριε καὶ Θεέ μου!

Τί ἠμπορῶ ἐγὼ ὁ Δαυῒδ νὰ προσθέσω εἰς τὴν ἰδικήν σου δόξαν; Σὺ γνωρίζεις πόσον μικρὸς εἶμαι ἐγὼ ὁ δοῦλος σου.

Τί ἄλλο περισσότερον ἠμπορῶ νὰ ἀπαντήσω καὶ νὰ προσθέσω ἐγώ, ὁ Δαβίδ, ὥστε νὰ δοξάσω Σὲ διὰ τὶς πρὸς ἐμὲ εὐεργεσίες σου; Σὺ γνωρίζεις πολὺ καλὰ τὸν δοῦλον σου, πόσον μικρὸς καὶ ἀδύνατος εἶναι·

Ἀλλὰ διὰ τὴν ἀγαθότητα τῆς καρδίας σου ἔδειξες ὅλην αὐτὴν τὴν καλωσύνην σου πρὸς ἐμέ.

ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδιᾶς σου ἔκαμες ὅλα αὐτὰ τὰ ἔνδοξα καὶ θαυμαστὰ εἰς ἐμέ, τὸν δοῦλον σου.

Κύριε, δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς ὅμοιός σου, δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος Θεὸς πλὴν ἀπὸ σέ, ὅπως μαρτυροῦν ὅλα τὰ θαυμαστά σου ἔργα, ὅσα ἠκούσαμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιά.

Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὅμοιός σου, Κύριε, καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς ἐκτὸς ἀπὸ σέ, ὅπως πιστοποιοῦν ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα σου, ποὺ ἀκούσαμε μὲ τὰ ἴδια τὰ αὐτιά μας.

Καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος λαὸς οὔτε ἄλλο ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπως ὁ λαός σου ὁ ἰσραηλιτικός, τὸν ὁποῖον σὺ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, τὸν ἔσωσες ἀπὸ τὴν δουλείαν, ὥστε νὰ τὸν κάμῃς λαὸν ἰδικόν σου. Ἔδωσες εἰς αὐτὸν ὄνομα μέγα καὶ περιφανές. Ἔδιωξες τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ἐμπρὸς ἀπὸ τὸν λαόν σου, τὸν ὁποῖον σὺ ἐλεύθερον ἔβγαλες ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα ἄλλο ἔθνος ἐπάνω εἰς τὴν γῆν ὡσὰν τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν σου. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους πῶς ὁ Θεὸς ὡδήγησε τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ τὶ ἔκαμε διὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους καὶ νὰ τὸν ἀναδείξῃ λαὸν ἰδικόν του καὶ νὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν ὄνομα μεγάλο καὶ ἔνδοξον. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους πῶς ἐπενέβης σὺ διὰ νὰ ξερριζώσῃς καὶ νὰ διώξῃς ἄλλα εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, καθὼς ἐπροχωροῦσε ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός σου, τὸν ὁποῖον ἐλευθέρωσες καὶ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

Ἔκαμες τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἰδικόν σου λαὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ σὺ ἔγινες εἰς αὐτοὺς τοὺς Ἰσραηλίτας ὁ πραγματικὸς Θεὸς καὶ προστάτης.

Καὶ ἐξεχώρισες καὶ κατέστησες τὸν λαόν σου, τὸν Ἰσραήλ, λαὸν ἰδικόν σου αἰωνίως, καὶ σύ, Κύριε, ἔγινες δι’ αὐτοὺς ὁ μόνος Θεός των.

Καὶ τώρα, Κύριε, ὁ λόγος σου, τὸν ὁποῖον εἶπες πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου σχετικῶς μὲ τὴν οἰκογένειάν μου, ἂς ἀποδειχθῇ ἀληθινὸς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Κάμε, ὅπως εἶπες.

Καὶ τώρα, Κύριε, ἡ ὑπόσχεσίς σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες πρὸς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου καὶ διὰ τὴν οἰκογένειάν του, ἂς τηρηθῇ καὶ ἂς μείνῃ ἀσάλευτος αἰωνίως. Κάμε δὲ σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπες.

Ἂς στερεωθῇ λοιπόν, καὶ ἂς δοξασθῇ τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας, διὰ νὰ λέγῃ ὁ καθένας: Κύριε Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ παντοκράτωρ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἡ δὲ οἰκογένεια τοῦ δούλου σου, τοῦ Δαυΐδ, θὰ μένῃ ὀρθία πάντοτε ἐνώπιόν σου.

Καὶ ἂς στερεωθῆ, ἂς ἀποδειχθῇ ἀξιόπιστον καὶ ἂς μεγαλυνθῇ καὶ δοξασθῇ τὸ ὄνομά σου αἰωνίως, διὰ νὰ λέγουν: «Κύριε, Κύριε, παντοκράτωρ Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ»· καὶ σὺ εὐδόκησες, ὥστε ἡ οἰκογένεια τοῦ δούλου σοῦ Δαβὶδ νὰ εἶναι καλὰ στερεωμένη καὶ δοξασμένη ἐμπρός σου·

Διότι σύ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Θεός μου, ἤνοιξας τὰ αὐτιὰ ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, διὰ νὰ ἀνοικοδομήσω τὸν ναόν σου. Διὰ τοῦτο ὁ δοῦλός σου εὑρῆκε τὸ θάρρος νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιόν σου καὶ νὰ σὲ παρακαλέσῃ.

διότι σύ, Κύριε ὁ Θεός μου, ἄνοιξες τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ ἐφανέρωσες ὅτι πρόκειται νὰ οἰκοδομήσῃς δι’ αὐτὸν δυναστείαν (ἢ κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Ὅτι πρόκειται νὰ ἀνοικοδομήσω μεγαλοπρεπῆ οἶκον, δηλαδὴ τὸν Ναόν). Διὰ τοῦτο ἐτόλμησεν ὁ δοῦλος σου νὰ ἀπευθύνῃ αὐτὴν τὴν προσευχὴν ἐνώπιόν σου.

Καὶ τώρα, Κύριε, σὺ εἶσαι ὁ αὐτὸς καὶ ὁ ἀναλλοίωτος Θεός, ὁ ὁποῖος εἶπες εἰς ἐμὲ τὸν δοῦλον σου τὰ ἀγαθὰ αὐτά.

Καὶ τώρα, Κύριε, σὺ ὁ ἴδιος εἶσαι πράγματι ὁ μόνος καὶ ἀληθινὸς Θεός, καὶ ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὰ μεγάλα καὶ ἔκτακτα αὐτὰ ἀγαθά.

Σὺ ἔχεις κάμει ἀρχὴν νὰ εὐλογῇς τὸν οἶκον ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, διὰ νὰ μένῃ αὐτὸς αἰώνιος ἐνώπιόν σου. Καὶ θὰ μείνῃ αἰώνιος, διότι σύ, Κύριε, τὸν ηὐλόγησες. Εὐλόγησον τὸν οἶκον μου εἰς αἰῶνας αἰώνων».

Τώρα λοιπὸν ἔκαμες ἀρχὴν νὰ εὐλογήσῃς τὴν δυναστείαν τοῦ δούλου σου, ὥστε νὰ μένῃ αἰωνίως πιστὴ ἐνώπιόν σου· ἐφ’ ὅσον δὲ σύ, Κύριε, ἔχεις εὐλογήσει τὴν οἰκογένειάν μου, εὐλόγησέ την, ὥστε νὰ εἶναι καὶ νὰ μένῃ εὐλογημένη διὰ παντός, αἰωνίως»!