Παραλειπομένων Α' 18

Μετὰ ταῦτα ὁ Δαυῒδ ἐκτύπησε τοὺς Φιλισταίους, κατετρόπωσεν αὐτοὺς καὶ ἐπῆρε τὴν πόλιν Γὲθ καὶ τὰς γύρω ἀπὸ αὐτὴν κώμας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ συνέβη τοῦτο: Ὁ Δαβὶδ ἐπετέθη ἐναντίον τῶν Φιλισταίων καὶ τοὺς κατετρόπωσε καὶ ἐκυρίευσε τὴν πόλιν Γέθ (ἡ ὁποία ἦταν ἡ πρωτεύουσα τῶν Φιλισταίων) καὶ τὰ γύρω χωριά, ποὺ ἐξηρτῶντο ἀπὸ αὐτήν, τὴν ὁποίαν κατεῖχαν οἱ Φιλισταίοι.

Ἔπειτα ὁ Δαυῒδ ἐκτύπησε τὴν χώραν τῶν Μωαβιτῶν καὶ ὑπέταξεν αὐτήν, οἱ δὲ Μωαβῖται ἔγιναν δοῦλοι, φόρου ὑποτελεῖς, εἰς τὸν Δαυΐδ.

Ἐπίσης ὁ Δαβὶδ ἐπετέθη καὶ ἐκυρίευσε τὴν χώραν Μωάβ, οἱ δὲ Μωαβῖται ὑπετάγησαν εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ ἐπλήρωναν εἰς αὐτὸν φόρον ὑποτελείας.

Ἀκολούθως ὁ Δαυῒδ ἐπολέμησε τὸν Ἀδρααζὰρ τὸν βασιλέα Σουβὰ εἰς Ἡμάθ, καθ’ ὃν χρόνον μετέβαινε, διὰ νὰ ἐγκαταστήσῃ τὴν ἐξουσίαν του μέχρι καὶ τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου.

Κατόπιν ὁ Δαβὶδ ἐστράφη πρὸς βορρᾶν καὶ ἐπετέθη ἐναντίον τοῦ Ἀδρααζάρ, τοῦ βασιλιᾶ τῆς Σουβά, ἡ ὁποία εὑρίσκετο πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς Ἡμαάθ (βορειοανατολικῶς τῆς Δαμασκοῦ)· ἡ ἐπίθεσις αὐτὴ ἔγινε, διότι ὁ Ἀδρααζὰρ ἐπροχωροῦσε πρὸς τὸν ἄνω Εὐφράτην διὰ νὰ κυριεύσῃ τὴν περιοχὴν αὐτήν.

Ὁ Δαυῒδ ἐκυρίευσε κατὰ τὴν μάχην χίλια ἅρματα, ἑπτὰ χιλιάδας ἵππους καὶ εἴκοσι χιλιάδας πεζούς. Ἠχρήστευσε δὲ ὁ Δαυῒδ ὅλα τὰ ἅρματα καὶ ἀφῆκε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἑκατὸν μόνον.

Ὁ Δαβὶδ αἰχμαλώτισε κατὰ τὴν μάχην ἐκείνην χίλια ἅρματα, ἑπτὰ χιλιάδες ἵππους (κατ’ ἄλλους: Ἱππεῖς) καὶ εἴκοσι χιλιάδες (20.000) πεζοὺς στρατιῶτες. Καὶ ὁ Δαβὶδ ἀχρήστευσε ὅλα τὰ ἅρματα, ποὺ ἐκυρίευσε, ἐκράτησε δὲ ἀπὸ αὐτὰ μόνον ἑκατὸν (100) ἅρματα διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Οἱ Σύροι ἀπὸ τὴν Δαμασκὸν ἦλθαν νὰ βοηθήσουν τὸν Ἀδρααζὰρ βασιλέα Σουβά. Ὁ Δαυῒδ ἐπετέθη ἐναντίον τῶν Σύρων καὶ κατενίκησεν εἴκοσι δύο χιλιάδας ἄνδρας ἀπὸ αὐτούς.

Τότε ἦλθαν οἱ Σύροι ἀπὸ τὴν Δαμασκὸν διὰ νὰ βοηθήσουν τὸν Ἀδρααζάρ, βασιλιᾶ τῆς Σουβά, ἀλλ’ ὁ Δαβὶδ ἐπετέθη ἐναντίον τῶν Σύρων καὶ ἐσκότωσεν εἴκοσι δύο χιλιάδες (22.000) ἀνδρῶν.

Ὁ Δαυῒδ ἐτοποθέτησεν ἰδικήν του φρουρὰν εἰς τὸ συριακὸν ἔθνος τῆς Δαμασκοῦ, οἱ δὲ Σύροι ἔγιναν δοῦλοι, φόρου ὑποτελεῖς, εἰς τὸν Δαυΐδ. Ὁ δὲ Κύριος ἐβοηθοῦσε καὶ περιφρουροῦσε τὸν Δαυῒδ εἰς ὅλα τὰ ἔργα του καὶ ὅπου αὐτὸς ἐπορεύετο.

Κατόπιν ὁ Δαβὶδ ἐτοποθέτησε στρατιωτικὴν φρουρὰν ἰδικήν του εἰς τὴν Συρίαν, τῆς ὁποίας πρωτεύουσα εἶναι ἡ Δαμασκός· οἱ Σύροι ὑπετάγησαν εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ ἔγιναν φόρου ὑποτελεῖς του. Ὁ δὲ Κύριος ἐπροστάτευε καὶ ἐβοηθοῦσε τὸν Δαβίδ, ὥστε νὰ βγαίνῃ πάντοτε νικητής, ὅπου καὶ ἂν ἐπήγαινε.

Ἐπῆρεν ὁ Δαυῒδ τὰ χρυσᾶ περιλαίμια, τὰ ὁποῖα ἔφεραν οἱ στρατιῶται τοῦ Ἀδρααζάρ, καὶ τὰ μετέφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὁ Δαβὶδ ἐπῆρε τὰ χρυσᾶ ἐξαρτήματα τῶν πολεμικῶν στολῶν (κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Τὶς χρυσὲς ἀσπίδες), ποὺ ἐφοροσαν οἱ ἀξιωματοῦχοι (ἢ κατ’ ἄλλους: Ἡ προσωπικὴ φρουρά) τοῦ Ἀδρααζάρ, καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀπὸ δὲ τὴν πόλιν Μεταβηχὰς καὶ ἀπὸ ἄλλας εὐημερούσας πόλεις τοῦ Ἀδρααζάρ, ἐπῆρεν ὁ Δαυῒδ τεραστίας ποσότητας χαλκοῦ. Ἀπὸ αὐτὸν τὸν χαλκὸν κατεσκεύασεν ἀργότερα ὁ Σολομὼν τὴν θάλασσαν τὴν χαλκίνην, τοὺς στύλους καὶ τὰ χάλκινα σκεύη τοῦ ἱεροῦ ναοῦ.

Ἐπίσης ὁ Δαβὶδ ἐπῆρε ἀπὸ τὴν πόλιν Μεταβῆχα καὶ ἀπὸ τὶς σπουδαῖες πόλεις τοῦ Ἀδρααζὰρ πολὺ μεγάλες ποσότητες χαλκοῦ. Ἀπὸ τὸν χαλκὸν αὐτὸν ὁ Σολομὼν κατεσκεύασεν ἀργότερα τὴν χαλκίνην θάλασσαν καὶ τοὺς στύλους καὶ τὰ χάλκινα σκεύη τοῦ Ναοῦ, τὸν ὁποῖον ἔκτισε.

Ὁ βασιλεὺς τῆς Ἡμάθ, ὁ Θωά, ἐπληροφορήθη, ὅτι ὁ Δαυῒδ κατενίκησεν ὅλην τὴν δύναμιν τοῦ Ἀδρααζὰρ βασιλέως Σουβά.

Ὅταν δὲ ὁ Θωά, ὁ βασιλιᾶς τῆς Ἡμάθ, ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ Δαβὶδ ἐνίκησε καὶ συνέτριψεν ὅλον τὸν στρατὸν τοῦ Ἀδρααζάρ, βασιλιᾶ τῆς Σουβά,

Ἀπέστειλε, λοιπόν, τὸν υἱόν του τὸν Ἀδουρὰμ πρὸς τὸν βασιλέα Δαυΐδ, διὰ νὰ τοῦ ζητήσῃ νὰ ἔχουν εἰρηνικὰς σχέσεις μεταξύ των καὶ νὰ τὸν συγχαρῇ διὰ τὸν πόλεμον καὶ τὴν νίκην, τὴν ὁποίαν κατώρθωσεν ἐναντίον τοῦ Ἀδρααζάρ. Τοῦτο δέ, διότι ὁ Ἀδρααζὰρ ἦτο ἐχθρὸς τοῦ Θωά.

ἔστειλε τὸν Ἀδουράμ, τὸν υἱόν του, πρὸς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ, διὰ νὰ συνάψῃ μαζί του συνθήκην εἰρήνης καὶ νὰ τὸν συγχαρῇ διὰ τὸν πόλεμόν του κατὰ τοῦ Ἀδρααζὰρ καὶ τὴν νίκην του, ποὺ ἐπέτυχεν ἐναντίον του· τοῦτο ἔγινε, διότι ὁ Θωὰ ἦταν ἐχθρὸς τοῦ Ἀδρααζάρ.

Ὅλα τὰ χρυσᾶ, τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χάλκινα σκεύη τὰ ἀφιέρωσεν ὁ Δαυῒδ εἰς τὸν Κύριον μαζῆ μὲ τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον, τὸ ὁποῖον ἐκυρίευσεν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ἀπὸ τοὺς Ἰδουμαίους, τοὺς Μωαβίτας, τοὺς Ἀμμωνίτας, τοὺς Φιλισταίους καὶ τοὺς Ἀμαληκίτας.

Καὶ ὅλα τὰ χρυσᾶ, τὰ ἀσημένια καὶ τὰ χάλκινα ἀντικείμενα (ποὺ ἔφερεν ὁ Θωὰ ὡς δῶρα εἰς τὸν Δαβίδ) ὁ Δαβὶδ τὰ ἐξεχώρισε καὶ τὰ ἀφιέρωσεν εἰς τὸν Κύριον μαζὶ μὲ τὸ ἀσῆμι καὶ τὸ χρυσάφι, τὰ ὁποῖα εἶχε κυριεύσει ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ποὺ ὑπέταξε· δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἰδουμαίους, τοὺς Μωαβῖτες, τοὺς Ἀμμωνῖτες, τοὺς Φιλισταίους καὶ τοὺς Ἀμαληκῖτες.

Ὁ Ἀβεσσά, υἱὸς τῆς Σαρουΐας ἐπετέθη καὶ ἐνίκησε τοὺς Ἰδουμαίους εἰς τὴν κοιλάδα τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης, ἐν ὅλῳ δεκαοκτὼ χιλιάδας.

Ἐξ ἄλλου ὁ Ἀβεσσά, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ἐπετέθη ἐναντίον τῶν Ἰδουμαίων εἰς τὴν κοιλάδα τοῦ Ἅλατος (νοτίως τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης) καὶ ἐφόνευσε δεκαοκτὼ χιλιάδες (18.000) Ἰδουμαίους στρατιῶτες.

Εἰς αὐτὴν τὴν κοιλάδα ἔθεσε φρουρὰς Ἰσραηλιτῶν. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰδουμαῖοι ἔγιναν δοῦλοι εἰς τὸν Δαυΐδ. Ὁ δὲ Κύριος ἐβοηθοῦσε καὶ περιέσωζε τὸν Δαυῒδ εἰς ὅλα τὰ ἔργα του καὶ ὅπου αὐτὸς ἐπορεύετο.

Ἐτοποθέτησε δὲ εἰς τὴν κοιλάδα ἐκείνην στρατιωτικὲς φρουρὲς ἀπὸ Ἰσραηλίτες. Ἔτσι ὅλοι οἱ Ἰδουμαῖοι ἔγιναν δοῦλοι εἰς τὸν βασιλιᾶ Δαβίδ. Ὁ δὲ Κύριος ἐπροστάτευε καὶ ἐβοηθοῦσε τὸν Δαβίδ, ὥστε νὰ βγαίνῃ πάντοτε νικητής, ὅπου καὶ ἂν ἐπήγαινε.

Ὁ Δαυῒδ ἔγινε βασιλεὺς ἐπὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Πάντοτε δὲ ἔκρινε δικαίως καὶ ἀπένειμε δικαιοσύνην εἰς ὅλον τὸν λαόν του.

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τῶν νικηφόρων πολέμων ὁ Δαβὶδ ἀνεγνωρίσθη ὡς ὁ βασιλιᾶς ὅλου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, καὶ ἐφέρετο πρὸς ὅλον τὸν λαόν του μὲ εὐθύτητα, εἰλικρίνειαν καὶ δικαιοσύνην.

Ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ἦτο ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατοῦ του. Ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλούδ, ἦτο ὁ ἀρχειοφύλαξ.

Ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας (ἀδελφῆς τοῦ Δαβίδ), ἦταν ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ στρατοῦ· ὁ Ἰωσαφάτ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιλούδ, ἦταν ὁ ἀρχιγραμματεὺς καὶ ἄμεσος βοηθὸς τοῦ Δαβίδ·

ὁ Σαδώκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, καὶ ὁ Ἀχιμέλεχ ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, ἦσαν ἀρχιερεῖς, ὁ δὲ Σουσὰ γραμματεύς.

ὁ Σαδώκ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀχιτώβ, καὶ ὁ Ἀχιμέλεχ, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβιάθαρ, ἦσαν ἀρχιερεῖς· ὁ δὲ Σουσὰ γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Κράτους.

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἦτο ἀρχηγὸς τῶν σωματοφυλάκων τοῦ Δαυῒδ τῶν Χερεθθὶ καὶ Φελεθθί, οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ Δαυῒδ ἦσαν οἱ ἀνώτεροι μεταξὺ τῶν ἀρχόντων εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ βασιλέως.

Ὁ Βαναίας, ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωδαέ, ἦταν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Χερεθθὶ καὶ Φελεθθί, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν προσωπικὴν φρουρὰν τοῦ Δαβίδ. Οἱ υἱοὶ τοῦ Δαβὶδ κατεῖχαν τὴν πρώτην θέσιν (ἦσαν οἱ πλέον στενοὶ συνεργάται) εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ Κράτους, ὡς διάδοχοι τοῦ βασιλιᾶ.