Παραλειπομένων Β' 12

Ὅταν ἡ βασιλεία τοῦ Ροβοὰμ ἐτακτοποιήθη καὶ ἐστερεώθη καὶ αὐτὸς ἔγινε ἰσχυρός, ἐγκατέλειψε τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλος ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός.

Συνέβη δὲ τοῦτο: Ὅταν ἐσταθεροποιήθη ἡ βασιλεία τοῦ Ροβοὰμ καὶ ὁ Ροβοὰμ ἰσχυροποιήθη εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἐγκατέλειψε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου αὐτός (ὁ Ροβοάμ), μαζὶ δὲ μὲ αὐτὸν καὶ ὅλος ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός.

Ἀκριβῶς δὲ διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἡμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ροβοὰμ ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου, ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλὴμ

Ἔτσι συνέβη ὥστε κατὰ τὸ πέμπτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ροβοὰμ ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου, ἐβάδισεν ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐπειδὴ ὁ Ροβοὰμ καὶ ὁ λαός του ἁμάρτησαν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

μὲ χίλια διακόσια πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἑξῆντα χιλιάδες ἱππεῖς. Ἀναρίθμητοι δὲ ἦσαν αὐτοί, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Σουσακὶμ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, Λίβυες, Τρωγλοδύται καὶ Αἰθίοπες.

Ὁ Σουσακὶμ ἐβάδισε κατὰ τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ χίλια διακόσια (1.200) πολεμικὰ ἅρματα καὶ ἑξῆντα χιλιάδες (60.000) ἱππεῖς καὶ ἀναριθμήτους στρατιῶτες Αἰγυπτίους, Λίβυες, Τρωγοδύτες καὶ Αἰθίοπες.

Ὅλοι αὐτοὶ ὑπερίσχυσαν καὶ ἐκυρίευσαν τὰς ὀχυρὰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι ἀνῆκον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ἔφθασαν ἕως εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Σουσακὶμ καὶ ὁ στρατός του ἐκυρίευσαν τὶς ὀχυρὲς πόλεις, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα, καὶ ἐπροχώρησαν καὶ ἔφθασαν μέχρι τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὁ προφήτης Σαμαίας παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ Ροβοὰμ καὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ βασιλείου Ἰούδα, οἱ ὁποῖοι φεύγοντες ἀπὸ τὸν Σουσακὶμ εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τοὺς εἶπεν· «αὐτὰ εἶπεν ὁ Κύριος· Σεῖς μὲ ἐγκατελείψατε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταλείψω εἰς τὰ χέρια τοῦ Σουσακίμ».

Τότε ὁ προφήτης Σαμαίας παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ Ροβοὰμ καὶ ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων (ἀξιωματούχων) τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συγκεντρωθῆ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τὸν Σουσακίμ, καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς: «Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα, ποὺ σᾶς στέλλει ὁ Κύριος· «σεῖς μὲ ἐγκατελείψατε, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐγκαταλείψω τώρα εἰς τὰ ἁρπακτικὰ χέρια τοῦ Σουσακίμ».

Οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὁ βασιλεὺς κατελήφθησαν ἀπὸ ἐντροπὴν καὶ ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς ἐνοχῆς καὶ εἶπαν ἐν μετανοίᾳ· «δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος».

Εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ μηνύματος αὐτοῦ οἱ ἄρχοντες (ἀξιωματοῦχοι) τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ ὁ βασιλιᾶς συνετρίβησαν ψυχικῶς καὶ εἶπαν: «Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καὶ ὅ,τι ἀποφασίζει, εἶναι δίκαιον».

Ὁ Κύριος, ὅταν εἶδεν ὅτι αὐτοὶ ἐταπεινώθησαν ἐνώπιόν του, εἶπε πρὸς τὸν Σαμαίαν καὶ τὰ ἑξῆς· «αὐτοὶ συνετρίβησαν καὶ ἐταπεινώθησαν, δὲν θὰ καταστρέψω αὐτούς. Ἐπὶ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα θὰ δώσω εἰς αὐτοὺς τὴν σωτηρίαν των καὶ ὁ θυμός μου δὲν θὰ ἐκσπάσῃ ἐναντίον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν ὁ Κύριος εἶδεν ὅτι ἐταπεινώθησαν καὶ συνετρίβησαν, τότε κατέφθασε λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Σαμαίαν, ποὺ ἔλεγεν: «Ἐταπεινώθησαν καὶ συνετρίβησαν, δὲν θὰ τοὺς καταστρέψω· θὰ ἀναβάλω ἐπ’ ὀλίγον καὶ θὰ τοὺς δώσω κάποιο μικρὸν διάστημα πρὸς σωτηρίαν ἡ τιμωρητικὴ ὀργή μου δὲν θὰ κτυπήσῃ μὲ ὅλην τὴν δύναμίν της τὴν Ἱερουσαλὴμ μέσῳ τοῦ Σουσακίμ.

Θὰ ὑποταχθοῦν ὅμως καὶ θὰ γίνουν δοῦλοι εἰς τὸν Σουσακίμ, διὰ νὰ μάθουν ποία διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἰδικῆς μου δουλείας καὶ τῆς δουλείας τῶν βασιλέων τῆς γῆς».

Διότι θὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸν Σουσακὶμ καὶ θὰ γίνουν δοῦλοι του, καὶ ἔτσι θὰ μάθουν τὴν διαφοράν, ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ νὰ εἶναι δοῦλοι ἰδικοί μου καὶ τοῦ νὰ εἶναι δοῦλοι τῶν βασιλέων τῆς γῆς».

Ὁ Σουσακὶμ ὁ βασιλεὺς τῆς Αἰγύπτου εἰσῆλθε νικητὴς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπῆρεν ὅλους τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρχον εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τοὺς θησαυροὺς ποὺ ὑπῆρχον εἰς τὰ ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως. Τὰ ἐπῆρεν ὅλα. Ἐπῆρεν ἐπίσης τὰς χρυσᾶς μεγάλας ἀσπίδας, τὰς ὁποίας εἶχε κατασκευάσει ὁ Σολομών.

Ὁ Σουσακίμ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου, ἐπροχώρησε καὶ εἰσέβαλεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὡς νικητὴς ἅρπαξε τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τοὺς θησαυρούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὸ βασιλικὸν παλάτι· ἅρπαξε τὰ πάντα. Ἅρπαξε ἐπίσης καὶ τὶς χρυσὲς μακρὲς ἀσπίδες, ποὺ ἐσκέπαζαν ὁλόκληρον τὸ σῶμα, τὶς ὁποῖες κατεσκεύασεν ὁ Σολομών.

Ὁ δὲ βασιλεὺς Ροβοὰμ ἀντὶ τῶν χρυσῶν ἀσπίδων κατεσκεύασε χαλκίνας ἀσπίδας. Ὁ Σουσακὶμ ἐγκατέστησε κοντὰ εἰς τὸν Ροβοὰμ ἄρχοντας τῆς σωματοφυλακῆς του, οἱ ὁποῖοι ἐφύλασσαν τὴν πύλην τῶν βασιλικῶν ἀνακτόρων.

Ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ εἰς ἀντικατάστασιν τῶν χρυσῶν ἐκείνων ἀσπίδων κατεσκεύασεν ἀσπίδες χάλκινες. Ὁ δὲ Σουσακὶμ ἐγκατέστησεν εἰς τὸν Ναόν (ἢ πλησίον τοῦ Ροβοάμ) ἀρχηγοὺς τῶν βασιλικῶν σωματοφυλάκων, οἱ ὁποῖοι ἐφρουροῦσαν τὴν πύλην (εἴσοδον) τοῦ βασιλικοῦ παλατιοῦ.

Κάθε δὲ φοράν, ποὺ ὁ βασιλεὺς ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθῃ ἀπὸ τὸ ἀνακτορόν του εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν συνώδευεν ἐμπρὸς καὶ ὀπίσω ἡ βασιλικὴ φρουρά, ἡ ὁποία ἡνοῦτο μὲ τὴν ὀπισθοφυλακήν.

Καὶ συνέβαινε τοῦτο: Κάθε φοράν, ποὺ ὁ βασιλιᾶς ἔμπαινε ἐπισήμως ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα εἰς τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου, τὸν συνώδευαν ἡ βασιλικὴ φρουρὰ καὶ οἱ σωματοφύλακες· ἡ δὲ βασιλικὴ φρουρά, ποὺ ἦταν πίσω ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ, ἔτρεχαν καὶ ἑνώνοντο μὲ τοὺς φύλακες, ποὺ ἦσαν πλάϊ ἀπὸ τὸν βασιλιᾶ· ἔτσι ὅλοι οἱ φρουροὶ ἀποτελοθῦσαν ἕνα ἰσχυρὸν προστατευτικὸν σῶμα διὰ τὸν βασιλιᾶ.

Χάρις εἰς τὴν ταπείνωσιν αὐτὴν τοῦ Ροβοὰμ ἀπετράπη ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου ἀπὸ αὐτὸν καὶ δὲν ἐτιμωρήθη μὲ τελείαν καταστροφήν. Τοῦτο ἔγινεν ἀκόμη, διότι συνέβησαν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα καὶ μερικὰ ἀγαθὰ γεγονότα.

Ἐπειδὴ ὁ Ροβοὰμ ἐταπεινώθη καὶ συνετρίβη, διὰ τοῦτο ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου καὶ ἔτσι ὁ Ροβοὰμ δὲν κατεστράφη ὁλοκληρωτικῶς. Διότι εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα συνέχιζαν ἀκόμη νὰ ὑπάρχουν κάποια ἀγαθὰ στοιχεῖα καὶ συνθῆκες· (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Καὶ τὰ πράγματα εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα ἐπροχωροῦσαν ὁμαλά).

Ὁ βασιλεὺς Ροβοὰμ ἐστερεώθη εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβασίλευσεν ἐκεῖ. Ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ἦτο ἡλικίας τεσσαράκοντα καὶ ἑνὸς ἐτῶν. Ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ δέκα ἑπτὰ ἔτη εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τῶν ἄλλων φυλῶν τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἶχεν ἐκλέξει ὁ Κύριος, διὰ νὰ λατρεύεται καὶ νὰ ὑμνῆται ἐκεῖ τὸ Ὄνομά του. Τὸ ὄνομα τῆς μητρὸς τοῦ Ροβοὰμ ἦτο Νοομμὰ ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τοὺς Ἀμμωνίτας.

Ἔτσι ὁ βασιλιᾶς Ροβοὰμ ἐσταθεροποίησε τὴν θέσιν του καὶ ἐνίσχυσε τὴν δύναμίν του εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβασίλευσεν. Ὁ Ροβοὰμ ἦταν σαράντα ἐνὸς ἐτῶν, ὅταν ἀνέβη εἰς τὸν βασιλικὸν Θρόνον. Ἐβασίλευσε δὲ δεκαεπτὰ ἔτη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὴν πόλιν, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἐδιάλεξε ἀπὸ τὶς ἄλλες πόλεις ὅλων τῶν φυλῶν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὥστε να λατρεύεται καὶ νὰ ὑμνῆται ἐκεῖ τὸ ὄνομά του. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας τοῦ Ροβοὰμ ἦταν Νοομμά, κατήγετο δὲ αὐτὴ ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Ἀμμωνιτῶν.

Καὶ ὁ Ροβοὰμ διέπραξε τὸ πονηρὸν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ ἔτσι δὲν κατηύθυνε τὴν καρδίαν του πρὸς τὸν Κύριον, διὰ νὰ λατρεύσῃ αὐτόν.

Ἀλλ’ ὁ Ροβοὰμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρόν· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν, διότι δὲν κατηύθυνε τὴν καρδία του, ὥστε νὰ ζητήσῃ μὲ πόθον πολὺν τὴν βοήθειαν καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τὸν λατρεύσῃ.

Αἱ πρῶται καὶ αἱ τελευταῖαι πράξεις τοῦ Ροβοὰμ ἔχουν καταχωρηθῆ εἰς τὰ γραπτὰ τοῦ προφήτου Σαμαίου καὶ τοῦ προφήτου Ἀδδώ· ὅλαι αἱ πράξεις αὐτοῦ. Ὁ Ροβοὰμ εὑρίσκετο εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν ἐναντίον του Ἱεροβοὰμ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς του.

Τὰ δὲ ἔργα τοῦ Ροβοάμ, τὰ πρῶτα μέχρι τὰ τελευταῖα (ἡ ἱστορία του ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους), δὲν εἶναι μήπως γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον «Ἱστορία τοῦ προφήτου Σαμαία καὶ τοῦ προφήτου Ἀδδώ», ὅπως ὅλες οἱ πράξεις του; (κατὰ τὸ Ἑβραικόν: Ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλη ἡ οἰκογενειακή του γενεαλογία· ἢ, κατὰ γενεαλογικὴν καταγραφήν). Ὁ Ροβοὰμ ἐπολέμησε τὸν Ἱεροβοὰμ συνεχῶς ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς βασιλείας του.

Ὁ Ροβοὰμ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη μαζὴ μὲ τοὺς προγόνους του εἰς τὴν πόλιν Δαυΐδ, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του, ὁ Ἀβιά.

Ἀπέθανε δὲ ὁ Ροβοὰμ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ. Ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἀβιά, ὁ υἱός του.