Παραλειπομένων Β' 36

Ὁ ἰουδαϊκὸς λαὸς ἐπῆρε τὸν Ἰωάχαζ υἱὸν τοῦ Ἰωσίου, τὸν ἔχρισαν βασιλέα καὶ ἐγκατέστησαν αὐτὸν ὡς βασιλέα ἀντὶ τοῦ πατρός του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ λαὸς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα ἐπῆρε τὸν Ἰωαχάζ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσία, καὶ τὸν ἔχρισε καὶ τὸν ἐγκατέστησε βασιλιᾶ εἰς τὴν θέσιν τοῦ πατέρα του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωάχαζ, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ἦτο εἴκοσι τριῶν ἐτῶν. Τρεῖς μῆνας ἐβασίλευσεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Ἰωαχάζ ἦταν εἴκοσι τριῶν ἐτῶν, ὅταν ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τρεῖς μῆνες.

Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ἀμιτάλ, ἦτο δὲ θυγάτηρ τοῦ Ἱερεμίου, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Λοβενά.

Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ἀμιτὰλ καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἱερεμία, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Λοβενά.

Ὁ Ἰωαχὰζ διέπραξε τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας, ὅπως ἀκριβῶς εἶχαν πράξει οἱ προπάτορές του.

Ὁ Ἰωαχάζ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ ἀκολούθησε καὶ ἐμιμήθη ὅλα, ὅσα ἔκαμαν οἱ ἀσεβεῖς προπάτορές του.

Ὁ Νεχαὼ ὁ Φαραὼ τὸν ἔδεσεν εἰς τὴν πόλιν Δεβλαθὰ τῆς χώρας Αἰμάθ, διὰ νὰ παύσῃ πλέον νὰ εἶναι βασιλεὺς τῆς Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ὁ φαραὼ Νεχαὼ τὸν ἔδεσεν εἰς τὴν πόλιν Δεβλαθά, εἰς τὴν χώραν Αἰμάθ, ὥστε νὰ μὴ βασιλεύῃ πλέον αὐτὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ βασιλεὺς Νεχαὼ τὸν μετέφερε κατόπιν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ὑπέβαλεν εἰς τὴν χώραν του φόρον ἑκατὸν τάλαντα ἀργυρίου καὶ ἕνα τάλαντον χρυσίου.

Ἔπειτα ὁ βασιλιᾶς Νεχαῶ τὸν μετέφερεν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἐπέβαλεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὡς φόρον ὑποτελείας ἑκατὸν ἀσημένια τάλαντα καὶ ἕνα τάλαντον χρυσοῦ.

Ὁ Φαραὼ Νεχαὼ ἐγκατέστησεν ὡς βασιλέα ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας τὸν Ἐλιακίμ, υἱὸν τοῦ Ἰωσίου, ἀντὶ τοῦ πατρός του Ἰωσίου, τὸ δὲ ὄνομά του τὸ μετέβαλεν εἰς Ἰωακίμ. Ὁ Φαραὼ Νεχαὼ ἐπῆρε τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰωακίμ, τὸν Ἰωάχαζ, καὶ τὸν μετέφερεν εἰς τὴν Αἴγυπτον. Ἐκεῖ ὁ Ἰωάχαζ ἀπέθανεν.

Ὁ φαραὼ Νεχαὼ ἐγκατέστησε βασιλιᾶ εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα τὸν Ἐλιακίμ, τὸν ἄλλον υἱὸν τοῦ Ἰωσία, ὡς διάδοχον τοῦ Ἰωσία, τοῦ πατέρα του, καὶ ἄλλαξε τὸ ὄνομά του ἀπὸ Ἑλιακὶμ εἰς Ἰωακὶμ. Τὸν δὲ Ἰωαχάζ, τὸν ἀδελφὸν του, ὁ φαραὼ Νεχαὼ τὸν παρέλαβε καὶ τὸν μετέφερεν εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐκεῖ ἀπέθανεν ὁ Ἰωαχάζ.

Ὁ Ἰωακὶμ ἔδιδεν εἰς τὸν Φαραὼ κάθε ἔτος τὸ ἐπιβληθὲν ὡς φόρον ἀργύριον καὶ χρυσίον. Διὰ τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου αὐτοῦ ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας ἤρχισε νὰ φορολογῆται, διὰ νὰ δίδεται τὸ ὁρισθὲν ἀπὸ τὸν Φαραὼ ποσόν. Ἀπὸ κάθε φορολογούμενον τῆς Ἰουδαίας ἐζητεῖτο τὸ κατὰ δύναμιν ἀργύριον καὶ χρυσίον, διὰ νὰ συγκεντρώνεται ἔτσι καὶ δίδεται τὸ ὁρισθὲν ποσὸν εἰς τὸν Φαραὼ Νεχαώ.

Καὶ ὁ Ἰωακὶμ κατέβαλλεν εἰς τὸν φαραὼ τὸν φόρον ὑποτελείας ἄργυρον καὶ χρυσοῦ, ποὺ εἶχεν ἐπιβληθῇ εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα. Ἀλλὰ διὰ νὰ συγκεντρώσῃ τὸν φόρον, ποὺ ἐχρειάζετο, ἄρχισε νὰ ἐπιβάλλῃ ἀναγκαστικὴν φορολογίαν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Ἰουδαίας, διὰ νὰ πληρώνεται τὸ χρηματικὸν ποσόν, ποὺ καθώρισεν ὁ φαραώ. Ἔτσι ἀπὸ κάθε φορολογούμενον κάτοικον τῆς Ἰουδαίας ἀπαιτοῦσε, ἀνάλογα μὲ τὴν οἰκονομικήν του δύναμιν, ἀσῆμι καὶ χρυσάφι, ὥστε νὰ συγκεντρώνεται τὸ ἀναγκαῖον ποσὸν καὶ νὰ δίδεται εἰς τὸν φαραὼ Νεχαώ.

Ὁ Ἰωακὶμ ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον, ὅταν ἦτο εἴκοσι πέντε ἐτῶν. Ἐβασίλευσεν ἐπὶ ἕνδεκα ἔτη εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ζεχωρά, ἦτο δὲ θυγάτηρ τοῦ Νηρίου τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Ραμά. Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ ἠκολούθησεν ὅλα ὅσα εἶχαν κάμει καὶ οἱ προπάτορές του.

Ὁ Ἰωακὶμ ἦταν εἴκοσι πέντε ἐτῶν, ὅταν ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα· ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ἕνδεκα χρόνια. Ἡ μητέρα του ὠνομάζετο Ζεχωρὰ καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Νηρία, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὴν Ραμά. Ὁ Ἰωακὶμ παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν καὶ ἀκολούθησε καὶ ἐμιμήθη ὅλα, ὅσα ἔκαμαν οἱ ἀσεβεῖς προπάτορές του.

Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ἐπῆλθεν ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος. Ὁ Ἰωακὶμ ὑπετάγη εἰς αὐτὸν ἐπὶ τρία ἔτη. Ἔπειτα δὲ ἀπεστάτησεν ἀπὸ αὐτόν.

Κατὰ τὴν περίοδον τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακὶμ ὁ Ναβουχοδονόσορ, βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος, εἰσέβαλεν εἰς τὸ βασίλειον τοῦ Ἰούδα. Καὶ ὁ Ἰωακὶμ ἔγινε ὑποτελής του ἐπὶ τρία χρόνια. Κατόπιν ὅμως ὁ Ἰωακὶμ ἐπανεστάτησε κατὰ τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

Κατόπιν ὁ Κύριος ἐξαπέστειλεν ἐναντίον τοῦ Ἰωακὶμ τοὺς Χαλδαίους, λῃστρικὰ σώματα Σύρων καὶ λῃστρικὰ σώματα Μωαβιτῶν, Ἀμμωνιτῶν καὶ Σαμαρειτῶν. Αὐτοὶ ἐπέδραμον ἐναντίον τῆς Ἰουδαίας, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν οἱ κάτοικοί της σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος εἶχεν εἴπει διὰ μέσου τῶν δούλων του τῶν προφητῶν.

Καὶ ὁ Κύριος ἔστειλε πρὸς τιμωρίαν τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον τοῦ Ἰωακὶμ τοὺς Χαλδαίους (Βαβυλωνίους) καὶ ληστρικὲς συμμορίες Σύρων, Μωαβιτῶν, Ἀμμωνιτῶν καὶ Σαμαρειτῶν. Ὁ Κύριος ἔστειλεν ὅλες αὐτὲς τὶς συμμορίες εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας, διὰ νὰ τὴν τιμωρήσῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον, ποὺ προεῖπεν (ὁ Κύριος) διὰ τῶν δούλων του, τῶν προφητῶν.

Ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου ἦτο τόσος ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, ὥστε νὰ ἀπομακρύνῃ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν προστασίαν του ἐξ αἰτίας ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν, τὰς ὁποίας ὁ Μανασσῆς εἶχε διαπράξει.

Τοῦτο (οἱ ἐπιθέσεις τῶν ληστοσυμμοριτῶν) συνέβη ἀσφαλῶς κατ’ ἐντολήν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, ἕνεκα τοῦ ἀμετακλήτου θυμοῦ του κατὰ τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα, ἀπεφάσισε νὰ τιμωρήσῃ τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, νὰ τὸν ἀπομακρύνη ἀπ’ ἐμπρός του καὶ νὰ παύσῃ νὰ τὸν προστατεύη, ἐξ αἰτίας ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν, τὶς ὁποῖες διέπραξεν ὁ βασιλιᾶς Μανασσῆς·

Καὶ εἰδικώτερον ἐξ αἰτίας τοῦ ἀθώου αἵματος, τὸ ὁποῖον ἔχυσεν ὁ Ἰωακὶμ καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο τόσον πολύ, ὥστε μὲ αὐτὸ τὸ ἀθῷον αἷμα ἐπλημμύρισεν ἡ Ἱερουσαλήμ. Ὁ Κύριος δὲν ἠθέλησε νὰ ἀποστείλῃ τιμωρίαν τότε, ποὺ διεπράττοντο αὐτά, διότι ὁ Μανασσῆς εἶχεν ἐν τῷ μεταξὺ μετανοήσει.

εἰδικώτερα δὲ διὰ τὸ ἀθῶον αἷμα, ποὺ ἔχυσεν ὁ Ἰωακίμ, τὸ ὁποῖον ἦταν τόσον ἄφθονον, ὥστε ἐπλημμύρισε τὴν Ἱερουσαλήμ μὲ τὸ ἀθῶον αὐτὸ αἷμα. Ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν ἠθέλησε νὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς Ἰουδαίους, ὅταν ἔγιναν ὅλα αὐτά, διότι ὁ Μανασσῆς τελικῶς μετενόησεν.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος ἐπῆλθεν ἐναντίον τοῦ ἀποστατήσαντος Ἰωακίμ, τὸν συνέλαβε, τὸν ἔδεσε μὲ χαλκίνας χειροιπέδας καὶ τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὁ βασιλιᾶς τῆς Βαβυλῶνος, ἐπετέθη κατὰ τοῦ Ἰωακίμ, ποὺ εἶχεν ἐπαναστατήσει ἐναντίον του, τὸν ἔδεσε μὲ χάλκινες χειροπέδες καὶ τὸν μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου ἐπῆρεν ὁ βασιλεὺς τῆς Βαβυλῶνος καὶ τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα. Τὰ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸν ἐν Βαβυλῶνι ἰδιαίτερον ναόν του.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ μετέφερεν ἐπίσης εἰς τὴν Βαβυλῶνα καὶ μέρος ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἔβαλε εἰς τὸν ἰδιωτικόν του ναόν (ποὺ εὑρίσκετο μέσα εἰς τὸ παλάτι) εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Τὰ ὑπόλοιπα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ἰωακίμ, ὅλα ὅσα ἔκαμε, δὲν εἶναι γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἡμερῶν τῶν ἔργων τῶν βασιλέων τοῦ Ἰούδα; Ὁ Ἰωακὶμ ἐκοιμήθη, ὅπως καὶ οἱ προπάτορές του, καὶ ἐνεταφιάσθη εἰς Γανοζὰ μὲ τοὺς προπάτορας αὐτοῦ. Ἀντὶ δὲ αὐτοῦ ἔγινε βασιλεὺς ὁ υἱός του ὁ Ἰεχονίας.

Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἔργα τοῦ Ἰωακὶμ καὶ ὅλα, ὅσα ἔκαμε, δὲν εἶναι μήπως αὐτὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον «Χρονικά (ἢ Ἔργα καὶ Ἡμέραι) τῶν βασιλέων (τοῦ βασιλείου) τοῦ Ἰούδα»; Ἀπέθανε δὲ ὁ Ἰωακὶμ καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ ἐτάφη εἰς Γανοζά (κῆπον τοῦ Ὀζά) μαζὶ μὲ τοὺς προπάτορές του· ἐβασίλευσε δὲ ὡς διάδοχός του ὁ Ἰεχονίας (ἢ Ἰωαχίμ), ὁ υἱός του.

Ὁ Ἰεχονίας ἦτο ὀχτὼ ἐτῶν, ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον. Ἐβασίλευσεν αὐτὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τρεῖς μῆνας καὶ δέκα ἡμέρας καὶ διέπραξε τὸ ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἰεχονίας ἦταν ὀκτὼ ἐτῶν, ὅταν ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα· ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ τρεῖς μῆνες καὶ δέκα ἡμέρες. Ὁ Ἰεχονίας παρεσύρθη εἰς ἐκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν.

Κατὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ νέου ἔτους ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ στρατιώτας καὶ μετέφερε τὸν Ἰεχονίαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα μὲ τὰ πολύτιμα ἱερὰ σκεύη τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐγκατέστησεν ὡς βασιλέα εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλὴμ τὸν Σεδεκίαν, ἀδελφὸν τοῦ πατρὸς τοῦ Ἰεχονίου.

Τὸ ἑπόμενον ἔτος, κατὰ τὴν ἄνοιξιν, ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ ἔστειλεν ἀπεσταλμένους, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν τὸν Ἰεχονίαν ὡς αἰχμάλωτον εἰς τὴν Βαβυλῶνα μαζὶ μὲ τὰ πολύτιμα ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἀνέβασε εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰούδα, ὡς διάδοχον τοῦ Ἰεχονία, εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Σεδεκίαν, θεῖον τοῦ Ἰεχονία.

Ὁ Σεδεκίας ὅταν ἀνῆλθεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον ἦτο εἴκοσι καὶ ἑνὸς ἐτῶν. Ἐβασίλευσεν αὐτὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ἕνδεκα ἔτη.

Ὁ Σεδεκίας ἦταν εἴκοσι ἐνὸς ἔτους, ὅταν ἔγινε βασιλιᾶς τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα· ἐβασίλευσε δὲ μὲ ἔδραν τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ ἕνδεκα χρόνια.

Καὶ αὐτὸς διέπραξε τὸ μεγάλο ἁμάρτημα τῆς εἰδωλολατρείας ἐνώπιον Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ καὶ δὲν μετενόησεν ἐνώπιον τοῦ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος ὡμιλοῦσε πρὸς αὐτὸν ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου.

Ὁ Σεδεκίας παρεσύρθη εἰς παρεκτροπὲς καὶ ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ ἔκαμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι πονηρὸν εἰς τὰ μάτια τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ του· κατήντησεν εἰς τὴν εἰδωλολατρίαν. Δὲν ἄκουσε ταπεινὰ καὶ μὲ πνεῦμα μετανοίας τὸν προφήτην Ἱερεμίαν, ὁ ὁποῖος τὸν ἐσυμβούλευσε καὶ τοῦ ἐμίλησε ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου.

Ἐπανεστάτησε δὲ ἐναντίον τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορος, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχεν ὑποχρεώσει νὰ τοῦ ὁρκισθῇ πίστιν, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ, ἐγωϊστὴς καθὼς ἦτο, ἐσκλήρυνε τὸν τράχηλόν του, ἔκαμε σκληρὰν τὴν καρδίαν του, ὥστε νὰ μὴ ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐπὶ πλέον ὁ Σεδεκίας ἐπανεστάτησεν ἐναντίον τοῦ βασιλιᾶ Ναβουχοδονόσορος, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχεν ὑποχρεώσει νὰ ὁρκισθῇ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὅτι θὰ ἦταν πιστὸς καὶ νομιμόφρων ἀπέναντί του. Ὁ Σεδεκίας ἐπωρώθη καὶ ἔγινε τόσον σκληροτράχηλος καὶ ἀναίσθητος, ἔδειξε δὲ τόσην ἰσχυρογνωμοσύνην καὶ ἐπιμονήν, ὥστε ἀρνήθηκε πεισματικὰ νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν Κύριον, τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι Ἰουδαῖοι κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ λαὸς ἐπλήθυναν τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, ἐλάτρευσαν τὰ βδελυρὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν καὶ ἐμόλυναν τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ποὺ ὑπῆρχεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Παράλληλα καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι (ἡγέται) τὸν βασιλείου τοῦ Ἰούδα καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῆς χώρας ἐπρόσθεσαν παρανομίαν εἰς τὴν παρανομίαν των καὶ ἔτσι αὔξησαν πάρα πολὺ τὶς ἁμαρτίες των, μὲ τὸ νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα τῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα ἐλάτρευαν τὰ σιχαμερὰ εἴδωλα, καὶ ἐμόλυναν τὸν Ναὸν τὸν Κυρίου, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πατέρων των ἀπέστελλε συνεχῶς καὶ ἐγκαίρως διὰ μέσου τῶν προφητῶν αὐτοῦ τὰς προτροπάς του πρὸς μετάνοιαν, διότι ἐλυπεῖτο τὸν λαόν του καὶ τὸν ἅγιον καὶ ἱερὸν αὐτοῦ ναόν.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων των, ἀκόμη καὶ τότε ἔστειλεν εἰς αὐτοὺς ἐγκαίρως, πολὺ ἐνωρὶς καὶ συνεχῶς, τὶς συμβουλὲς καὶ προτροπές του διὰ μετάνοιαν, μέσῳ τῶν ἀπεσταλμένων του, τῶν προφητῶν του· τοῦτο τὸ ἔκαμεν ὁ Κύριος, διότι εὐσπλαγχνίζετο τὸν λαόν του καὶ δὲν ἤθελε νὰ βλάψῃ οὔτε αὐτὸν οὔτε τὸν ἅγιον Ναόν του.

Ἐκεῖνοι ὅμως περιγελοῦσαν τοὺς ἀγγελιαφόρους, εἰρωνεύοντο καὶ ἐνέπαιζον τοὺς προφήτας του, ἕως ὅτου ἅναψεν ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχον πλέον τρόπος θεραπείας δι’ αὐτούς.

Ὅμως αὐτοὶ εἰρωνεύοντο τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξευτέλιζαν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπερίπαιζαν τοὺς προφῆτες του, μέχρις ὅτου τελικῶς ἄναψε πάρα πολὺ ὁ θυμὸς καὶ ἡ σφοδρὰ ἀγανάκτησις τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ λαοῦ του, καὶ μάλιστα μέχρι τέτοιου σημείου, ὥστε δὲν ὑπῆρχε πλέον ἐλπίδα θεραπείας καὶ σωτηρίας!

Τότε ἔφερεν ἐναντίον αὐτῶν τὸν βασιλέα τῶν Χαλδαίων, ὁ ὁποῖος ἐφόνευσε τοὺς νεαροὺς Ἰουδαίους διὰ τῆς ρομφαίας μέσα εἰς τὸν ἅγιον ναὸν καὶ δὲν ἐλυπήθη οὔτε αὐτὸν τὸν Σεδεκίαν. Δὲν αἰσθάνθη κανένα οἶκτον οὔτε ἀπέναντι τῶν παρθένων καὶ τῶν, γερόντων, τοὺς ὁποίους ὡδήγησεν αἰχμαλώτους. Ὁ Θεὸς εἶχε παραδώσει τὰ πάντα εἰς τὰ χέρια τῶν Χαλδαίων.

Ἕνεκα τούτου ὁ Κύριος ὡδήγησεν ἐναντίον των τὸν βασιλιᾶ τῶν Χαλδαίων (Βαβυλωνίων), ὁ ὁποῖος ἐσκότωσε τοὺς νεαροὺς Ἰουδαίους μὲ τὴν ρομφαίαν (πλατὺ καὶ μεγάλο δίκοπο σπαθί) μέσα εἰς αὐτὸν τὸν ἅγιον Ναὸν τὸν Θεοῦ. Ὁ βασιλιᾶς Ναβουχοδονόσορ δὲν ἐλυπήθη οὔτε τὸν Σεδεκίαν οὔτε εὐσπλαγχνίσθη τὶς παρθένους κόρες τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς γέροντες, τοὺς ὁποίους συνέλαβαν καὶ ὡδήγησαν εἰς τὴν αἰχμαλωσίαν. Ὁ Θεὸς παρέδωκεν ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά των εἰς τὰ χέρια τῶν Βαβυλωνίων.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ ἐλεηλάτησε καὶ μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη, τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεγάλα, καὶ ὅλους τοὺς θησαυροὺς τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ὅλους τοὺς θησαυροὺς τοῦ βασιλέως καὶ τῶν μεγιστάνων του.

Ὁ βασιλιᾶς τῶν Χαλδαίων ἐλαφυραγώγησε καὶ μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὅλα τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ, τὰ μεγάλα καὶ τὰ μικρά, καὶ ὅλους τοὺς θησαυροὺς τοῦ Ναοῦ τοῦ Κυρίου καὶ ὅλους τοὺς θησαυροὺς τοῦ βασιλιᾶ καὶ τῶν μεγιστάνων (ἀρχόντων) του.

Παρέδωκεν εἰς τὸ πῦρ τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ἐκρήμνισε καὶ ἀνέσκαψε τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τὰ βασιλικά της ἀνάκτορα παρέδωκεν εἰς τὸ πῦρ. Κάθε πολύτιμον καὶ ὡραῖον ἀντικείμενον παρέδωκεν εἰς καταστροφὴν καὶ ἀφανισμόν.

Ὁ Ναβουχοδονόσορ παρέδωκεν εἰς τὴν φωτιὰ τὸν Ναὸν τοῦ Κυρίου καὶ κατεδάφισε τὸ τεῖχος τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὰ βασιλικά της παλάτια παρέδωκεν εἰς τὴν φωτιά, κατέστρεψε δὲ ἐντελῶς καὶ κάθε πολύτιμον ἀντικείμενον.

Ὅσους διέφυγον τὴν σφαγὴν Ἰουδαίους μετέφερεν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὁ Ναβουχοδονόσορ. Αὐτοὶ ἐχρησίμευαν ὡς δοῦλοι του, δοῦλοι τῶν ἀπογόνων του μέχρι καὶ τῆς βασιλείας τῶν Μήδων.

Τοὺς Ἰουδαίους δὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐγλύτωσαν ἀπὸ τὴν σφαγήν, τοὺς μετέφερεν ὁ Ναβουχοδονόσορ εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ὅπου κατέστησαν δοῦλοι τοῦ Βαβυλωνίου βασιλιᾶ καὶ τῶν ἀπογόνων του, μέχρι τῆς ἱδρύσεως τῆς βασιλείας τῶν Μήδων καὶ Περσῶν.

Αὐτὸ δὲ ὅλον ἔγινε, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἐκφράσει διὰ τοῦ στόματος τοῦ Ἱερεμίου λέγων· «ἡ ἐξορία αὐτὴ θὰ διαρκέσῃ, ἕως ὅτου ἡ χώρα συμπληρώσει τὰς ἡμέρας τῆς ἀργίας τῶν σαββάτων, κατὰ τὰ ὁποῖα οἱ κάτοικοί της παραβαίνοντες τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως εἰργάζοντο». Ἔτσι ὅλα τὰ ἔτη, ποὺ διαρκοῦσεν ἡ ἐρήμωσις τῆς χώρας, ἡ γῆ ἀνεπαύθη ἀπὸ τὰς ἐργασίας, ὥστε συνεπληρώθησαν ἑβδομήκοντα ἔτη.

Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐπροφητεύθη ἀπὸ τὸν Ἱερεμίαν καὶ ἔλεγεν: «Ἡ Βαβυλώνιος αἰχμαλωσία θὰ διαρκέσῃ, μέχρις ὅτου ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας συμπληρώσῃ τὶς ἡμέρες τῆς ἀναπαύσεως καὶ ἀργίας τῶν Σαββάτων, κατὰ τὴν διαρκειαν τῶν ὁποίων δὲν εἶχεν ἀναπαυθῆ, ἐπειδὴ οἱ ἀποστάται κάτοικοί της εἶχαν καταλύσει τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου καὶ εἰργάζοντο. Κατὰ τὴν διάρκειαν ὅλων τῶν ἡμερῶν (ἐτῶν) τῆς ἐρημώσεως τῆς χώρας ἡ γῆ ἀνεπαύθη ἀπὸ τὴν ἐργασίαν, μέχρις ὅτου συνεπληρώθησαν ἑβδομῆντα χρόνια».

Κατὰ δὲ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Κύρου βασιλέως τῶν Περσῶν, ἀφοῦ συνεπληρώθησαν πλέον τὰ ἔτη τῆς ἐρημώσεως σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶχεν εἴπει διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, ὁ Κύριος διέθεσεν εὐμενῶς τὸ πνεῦμα Κύρου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν Ἰουδαίων. Διέταξε τότε ὁ Κῦρος νὰ κηρυχθοῦν εἰς ὅλην αὐτοῦ τὴν βασιλείαν γραπτῶς τὰ ἑξῆς·

Καὶ κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ βασιλιᾶ τῶν Περσῶν Κύρου, ἀφοῦ πλέον ἐξεπληρώθησαν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου, τοὺς ὁποίους ἐπροφήτευσε ὁ Ἱερεμίας, ὁ Κύριος παρεκίνησε καὶ διέθεσεν εὐμενῶς τὴν ψυχὴν τοῦ Κύρου, τοῦ βασιλιᾶ τῶν Περσῶν, ὥστε ὁ Κῦρος ἐξέδωκε διάταγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ὥριζε νὰ διακηρυχθῇ γραπτῶς εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς αὐτοκρατορίας του τοῦτο:

«Αὐτὰ λέγει ὁ Κῦρος ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν εἰς ὅλας τὰς βασιλείας τῆς γῆς. Ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ μοῦ ἔδωκεν αὐτὰς τὰς βασιλείας τῆς γῆς καὶ μὲ διέταξε νὰ ἀνοικοδομήσω εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας ναὸν πρὸς δόξαν αὐτοῦ. Ποιὸς λοιπὸν ἀπὸ σᾶς εἶναι ἀπὸ τὸν λαὸν αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων; Εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν πατρίδα του».

«Αὐτὰ λέγει ὁ Κῦρος, ὁ αὐτοκράτωρ τῶν Περσῶν, εἰς ὅλα τὰ βασίλεια τῆς γῆς: «Ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τὸν οὐρανοῦ, παρέδωκεν εἰς τὴν ἐξουσίαν μου ὅλα τὰ βασίλεια τῆς γῆς. Αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐπίσης μοῦ ἔδωκεν ἐντολὴν νὰ ἀνοικοδομήσω Ναὸν πρὸς δόξαν καὶ τιμήν του εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας. Ποῖος λοιπὸν ἀπὸ σᾶς, τοὺς ὑπηκόους μου, ἀνήκει εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν τῶν Ἰουδαίων; Ὅποιος ἀνήκει εἰς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, εἴθε νὰ εἶναι ὁ Θεός του μαζί του! Καὶ ἂς μεταβῇ ἐλεύθερος πλέον εἰς τὴν χώραν του».