Παραλειπομένων Β' 6

Τότε εἶπεν ὁ Σολομών· «ὁ Κύριος ἀπεφάσισε νὰ κατοικήσῃ μέσα εἰς τὴν σκοτεινὴν νεφέλην.

Τότε ὁ Σολομὼν εἶπεν: «Ὁ Κύριος ἀπεφάσισε νὰ κατασκηνώσῃ μέσα εἰς σκοτεινὸν καὶ πυκνὸν σύννεφον·

Ἐγὼ ὅμως, Κύριε, οἰκοδόμησα τὸν ναὸν αὐτὸν εἰς τὸ Ὄνομά σου, ἀφιερωμένον εἰς σέ, ἕτοιμον διὰ νὰ κατοικήσῃς εἰς αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

ἐγὼ ὅμως, Κύριε, ἀνοικοδόμησα μεγαλοπρεπῆ ναὸν εἰς τὸ ὄνομά σου, ἀφιερωμένον εἰς σέ, διὰ νὰ κατασκηνώσῃς εἰς αὐτὸν μονίμως, αἰωνίως».

Ὁ βασιλεὺς Σολομὼν ἐγύρισε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν λαὸν καὶ εὐλόγησεν ὅλην τὴν συνάθροισιν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται ἵσταντο ὄρθιοι μὲ εὐλάβειαν.

Ἔπειτα ὁ βασιλιᾶς ἔστρεψε τὸ πρόσωπόν του πρὸς τὸν λαὸν καὶ εὐλόγησε ὅλην τὴν συνάθροισιν τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ· ὅλος δὲ ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ εἶχε συναθροισθῇ, ἐστέκετο ὄρθιος.

Ὁ Σολομὼν ἐδοξολόγησε τότε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· «δοξασμένος ἂς εἶναι Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ὑπεσχέθη πρὸς τὸν πατέρα μου τὸν Δαυῒδ καὶ μὲ τὰ παντοδύναμα χέρια του ἐξετέλεσεν ὅ,τι τότε εἶχεν ὑποσχεθῆ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς Σολομὼν εἶπεν: «Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον μόνοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐγνώρισαν καὶ ἐλάτρευσαν οἱ Ἰσραηλῖται, καὶ δι’ αὐτὸ ὀνομάζεται ἰδικός των Θεός, Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ· ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος, διότι ἐμίλησε μὲ τὸ στόμα του εἰς τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ καὶ μὲ τὰ χέρια του ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του. Ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη εἰς τὸν Δαβὶδ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ, ὅταν τοῦ εἶπεν:

Αὐτὸς εἶχεν εἴπει: Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαλα ἐλεύθερον τὸν λαόν μου ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, καμμίαν ἄλλην πόλιν ἀπὸ ὅλας τὰς φυλὰς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ δὲν ἐξέλεξα, διὰ νὰ οἰκοδομήσω ἐκεῖ ναὸν πρὸς τιμὴν τοῦ Ὀνόματός μου, εἰ μὴ μόνον τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ κανένα ἄλλον ἄνδρα δὲν ἐξέλεξα ὡς βασιλέα ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Πλὴν τοῦ Δαυΐδ.

«Ἀπὸ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλευθέρωσα τὸν λαόν μου καὶ τὸν ἔβγαλα ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, δὲν ἐδιάλεξα καμμίαν πόλιν ἀπὸ ὅλες τὶς φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ οἰκοδομήσω ἐκεῖ ναόν, ἀφιερωμένον εἰς τὸ ὄνομά μου, ὥστε νὰ λατρεύουν καὶ νὰ ἐπικαλοῦνται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου. Οὔτε ἐδιάλεξα ὁποιονδήποτε ἄνδρα διὰ νὰ εἶναι βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου.

Ἐγὼ ἐξέλεξα τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ δοξάζεται ἐκεῖ τὸ Ὄνομά μου, καὶ ἐγὼ ἐξέλεξα τὸν Δαυΐδ, διὰ νὰ εἶναι βασιλεὺς εἰς τὸν λαόν μου τὸν ἰσραηλιτικόν.

Τώρα ὅμως ἐδιάλεξα τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ λατρεύεται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου· ἐδιάλεξα δὲ καὶ τὸν Δαβίδ, διὰ νὰ εἶναι βασιλιᾶς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ μου».

Εἰς τὴν καρδίαν δὲ τοῦ Δαυῒδ τοῦ πατρός μου ἐγενήθη ἡ ἐπιθυμία καὶ ὁ πόθος νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Σολομὼν συνέχισεν: «Ἐγεννήθη δὲ εἰς τὴν καρδία τοῦ Δαβίδ, τοῦ πατέρα μου, ἡ δυνατὴ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃ ναὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, τοῦ Θεοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἀλλὰ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς τὸν Δαυΐδ, τὸν πατέρα μου· Ἡ ἐπιθυμία, ποὺ ἐγενήθη εἰς τὴν καρδίαν σου νὰ οἰκοδομήσῃς ναὸν εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός μου, καλὴ ἐπιθυμία εἶναι καὶ καλῶς αὐτὴ ἐγέμισε τὴν καρδίαν σου.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος, ποὺ εἶδε τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ πατέρα μου, τοῦ εἶπε: «Τὸ ὅτι ἐγεννήθη εἰς τὴν καρδία σου ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀνοικοδομήσῃς ναὸν εἰς τὸ ὄνομά μου, ἦταν πολὺ καλόν. Εἶχες ἀπόλυτον δίκαιον νὰ ἐπιθυμήσῃς καὶ νὰ σχεδιάσῃς ἕνα τέτοιο ἔργον

Πλὴν ὅμως σὺ δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς τὸν ναὸν αὐτόν, ἀλλὰ ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὰ σπλάγχνα σου, αὐτὸς θὰ ἀνοικοδομήσῃ τὸν ναὸν τὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸ Ὄνομά μου.

Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ δὲν θὰ ἀνοικοδομήσῃς σὺ τὸν Ναόν, ἀλλὰ ὁ υἱός σου, ὁ ὁποῖος θὰ γεννηθῇ ἀπὸ σέ· αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κτίσῃ τὸν Ναὸν αὐτὸν εἰς τὸ ὄνομά μου».

Ὁ Κύριος ἐξεπλήρωσε τὴν ὑπόσχεσίν του αὐτήν, τὴν ὁποίαν ρητῶς εἶχεν εἴπει, καὶ ἰδοὺ ὅτι ἐγὼ διεδέχθην τὸν πατέρα μου, τὸν Δαυΐδ, καὶ ἐκάθισα εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὅπως εἶχεν ὑποσχεθῆ ὁ Κύριος. Καὶ ἀνοικοδόμησα τὸν ναὸν πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ.

Τώρα λοιπὸν ὁ Κύριος ἐπραγματοποίησε τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωκε· καὶ διεδέχθηκα τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, καὶ ἐκάθησα εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως ὑπεσχέθη ὁ Κύριος· καὶ ἀνοικοδόμησα τὸν Ναὸν εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου, τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ.

Ἐκεῖ ἔθεσα τὴν Κιβωτὸν τοῦ Μαρτυρίου, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ἡ Διαθήκη τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποίαν αὐτὸς συνῆψε μὲ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὸν Ναὸν ἐτοποθέτησα τὴν Κιβωτόν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν οἱ θεοχάρακτες λίθινες πλάκες τῆς Διαθήκης, τὴν ὁποίαν εἶχε συνάψει ὁ Θεὸς μὲ τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν».

Ἐστάθη ὁ Σολομὼν ὄρθιος ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ ἐνώπιον ὅλης τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ὕψωσε τὰς χεῖρας αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ προσευχηθῇ πρὸς τὸν Κύριον.

Κατόπιν ὁ Σολομὼν ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων τοῦ Κυρίου, ἐνώπιον ὅλης τῆς συναθροίσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ ὕψωσε τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανόν·

Εἶχεν ἤδη κατασκευάσει ὁ Σολομὼν χάλκινον βάθρον, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, τὸ μῆκος τοῦ βάθρου αὐτοῦ ἦτο πέντε πήχεις, τὸ πλάτος του ἐπίσης πέντε πήχεις, τὸ δὲ ὕψος του ἦτο τρεῖς πήχεις. Ἀνέβη καὶ ἐστάθη ὁ Σολομὼν ἐπάνω εἰς τὸ βάθρον αὐτό, ἔπειτα ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐνώπιον τῆς συγκεντρώσεως ὁλοκλήρου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὕψωσε τὰς χεῖρας του πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε·

[διότι ὁ Σολομὼν κατεσκεύασε χάλκινον βάθρον (ἐξέδραν) καὶ τὸ ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς τοῦ ἱεροῦ· τὸ μῆκος τοῦ βάθρου αὐτοῦ ἦταν πέντε (ἑβραικοί) πήχεις (2,25 μέτρα), τὸ πλάτος του πέντε (ἑβραικοί) πήχεις (2,25 μέτρα) καὶ τὸ ὕψος του τρεῖς (ἑβραϊκοί) πήχεις (1 35 μέτρα). Ὁ Σολομὼν ἀνέβη καὶ ἐστάθη ἐπάνω εἰς τὸ βάθρον αὐτό· κατόπιν ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐνώπιον ὅλης τῆς συναθροίσεως τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ὕψωσε τὰ χέρια του εἰς τὸν οὐρανόν]

«Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν ἄλλος Θεὸς ὅμοιος πρὸς σέ, ὁ ὁποῖος ἐκπληρώνεις τὰς ὑποσχέσεις σου καὶ παρέχεις τὸ ἔλεός σου εἰς τοὺς δούλους σου, οἱ ὁποῖοι πορεύονται ἐνώπιόν σου μὲ ὅλην τὴν εἰλικρίνειαν τῆς καρδίας των.

καὶ εἶπεν: «Ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος θεὸς ὅμοιος μὲ Σὲ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὴν γῆν! Σὺ τηρεῖς τὴν ὑπόσχεσιν καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν εἰς τοὺς δούλους σου, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν ἐνώπιόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιά των καὶ σὲ ὑπακούουν προθύμως.

Σὺ ἐπραγματοποίησες εἰς τὸν δοῦλον σου, τὸν πατέρα μου Δαυΐδ, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχες εἴπει εἰς αὐτὸν περὶ τοῦ ναοῦ ὅσα μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα τοῦ ὑπεσχέθης ἐπραγματοποίησες διὰ τῆς παντοδυνάμου χειρός σου, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Σὺ ἐτήρησες ὅσα ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα τοῦ ὑπεσχέθης διὰ τὸν Ναόν. Ὅ,τι δὲ τοῦ ὑπεσχέθης μὲ τὸν λόγον σου περὶ τοῦ Ναοῦ, τὸ ἐξεπλήρωσες μὲ τὸ παντοδύναμον χέρι σου, ὅπως τὸ βεβαιώνει ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

Καὶ τώρα, Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε καὶ ὅσα ἄλλα ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου, τὸν πατέρα μου Δαυΐδ, ὅταν εἰς αὐτὸν ἔλεγες· Δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἐνώπιόν μου βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ θρόνου ἀπόγονός σου, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι οἱ ἀπόγονοί σου θὰ προσέξουν καὶ θὰ φυλάξουν τὸν δρόμον των, ὥστε νὰ πορεύωνται σύμφωνα μὲ τὸν νόμον μου, ὅπως ἐπορεύθης σὺ ἐνώπιόν μου.

Τώρα λοιπόν, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἐκπλήρωσε εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ, τὸν πατέρα μου, ὅσα τοῦ ὑπεσχέθης, ὅταν τοῦ εἶπες: «Οὐδέποτε θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἐνώπιόν μου ἄνθρωπος ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους (διαδόχους) σου, ὁ ὁποῖος θὰ βασιλεύῃ εἰς τὸν θρόνον τοῦ Ἰσραήλ· αὐτὸ ὅμως θὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀπόγονοι σου προσέξουν, ὥστε νὰ βαδίζουν μὲ ὁλόψυχον ἀφοσίωσιν καὶ ὁλοκάρδιον ὑπακοὴν εἰς τὸν νόμον μου, ὅπως ἐφέρθης σὺ ἀπέναντί μου».

Καὶ τώρα Κύριε, Θεὲ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἂς ἀποδειχθῇ πιστὸς καὶ ἀληθινὸς ὁ λόγος σου καὶ ἂς πραγματοποιηθῇ αὐτό, τὸ ὁποῖον ὑπεσχέθης εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυΐδ.

Καὶ τώρα, ὦ Κύριε, Θεὲ τοῦ Ἰσραήλ, ἂς ἐπαληθευθῇ, σὲ παρακαλῶ, ἡ ὑπόσχεσίς σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαβίδ.

Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κατοικήσῃ ὁ Θεὸς μαζῆ μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ τῆς γῆς; Ἐὰν τὸ στερέωμα καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι ἀρκετοὶ νὰ βαστάσουν τὸ μεγαλεῖον σου, τί εἶναι ὁ οἶκος αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγώ ἔχω ἀνοικοδομήσει;

Πράγματι· Σύ, ὁ ἄπειρος καὶ ἀνεξιχνίαστος Θεός, θὰ κατοικήσῃς μὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ φθαρτοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν μικρὰν αὐτὴν γῆν; Ἐὰν ὁλόκληρος αὐτὸς ὁ ἀπέραντος οὐρανός, τὸν ὁποῖον βλέπομεν, καὶ ὁ οὐρανὸς τοῦ ἀχανοῦς οὐρανοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν φθάνει τὸ ἀνθρώπινον βλέμμα, δὲν ἠμποροῦν νὰ χωρέσουν σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν, τὶ εἶναι ἀπὸ πλευρᾶς χωρητικότητος ὁ Ναὸς αὐτός, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἔκτισα;

Ἀλλὰ, σὺ Κύριε καὶ Θεέ μου, θὰ συγκαταβῇς νὰ ἐπιβλέψῃς εἰς τὴν προσευχὴν τοῦ δούλου σου, νὰ ἀκούσῃς τὴν δέησίν μου καὶ τὴν προσευχήν μου, τὴν ὁποίαν ὁ δοῦλος σου ἀπευθύνει ἐνώπιόν σου σήμερον.

Παρ’ ὅλα αὐτὰ ρῖψε, σὲ παρακαλῶ, εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου εἰς τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τοῦ δούλου σου, Κύριε καὶ Θεέ, διὰ νὰ ἀκούσῃς τὴν δέησιν καὶ τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἀπευθύνω σήμερα εἰς σέ, τὸν ἄπειρον Θεόν,

Σὲ ἱκετεύω νὰ εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τὸν ναὸν καὶ τὸν τόπον τοῦτον, ὅπου σὺ ὤρισες νὰ ἐπικαλοῦνται τὸ Ὄνομά σου οἱ ἄνθρωποι. Ἂς εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ τὰ ὦτα σου, διὰ νὰ ἀκούῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν σοῦ ἀπευθύνω ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

καὶ ἂς εἶναι οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοὶ (ἄγρυπνοι) καὶ στραμμένοι εἰς τὸν Ναὸν τοῦτον ἡμέραν καὶ νύκτα, εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον, διὰ τὸν ὁποῖον ὤρισες νὰ ἐπικαλοῦνται ἐκεῖ τὸ ὄνομά σου· ἂς εἶναι, σὲ παρακαλῶ, οἱ ὀφθαλμοί σου ἀνοικτοί (ἄγρυπνοι) καὶ στραμμένοι εἰς τὸν Ναόν σου, διὰ νὰ ἀκούῃς τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν ἀπευθύνει ὁ δοῦλος σου εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον.

Θὰ ἀκούσῃς, Κύριε, τὰς δεήσεις ἐμοῦ τοῦ δούλου σου καὶ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὰς ὁποίας θὰ ἀπευθύνουν πρὸς σὲ εἰς τὸν τόπον τοῦτον. Ναί, Κύριε, θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν τόπον τῆς οὐρανίου κατοικίας σου τὰς προσευχάς, θὰ τὰς δεχθῇς καὶ θὰ γίνῃς σπλαγχνικὸς εἰς τοὺς προσευχομένους πρὸς σέ.

Εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον τῆς λατρείας θὰ εἰσακούῃς τὶς παρακλήσεις καὶ ἰκεσίες ἐμοῦ του δούλου σου καὶ τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ, ὅσες θὰ σοῦ ἀπευθυνοῦν εἰς τὸν τόπον τοῦτον. Καὶ σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὶς δεήσεις μας ἀπὸ τὸ οὐράνιον κατοικητήριόν σου, θὰ τὶς κάμῃς δεκτὲς καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς ἀπέναντί μας.

Ἐὰν κανεὶς ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του καὶ πάρῃ ἐπάνω του ὅρκον καὶ ἔλθῃ αὐτὸς καὶ ὁρκισθῇ ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τῶν ὁλοκαυτωμάτων εἰς τὸν ναὸν τοῦτον,

Ἐὰν κανεὶς ἄνθρωπος ἀδικήσῃ τὸν πλησίον του, αὐτὸς δὲ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀδικηθῇ, ὑποχρεώσῃ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ἀδίκησε νὰ ὁρκισθῇ, τότε αὐτὸς ποὺ ἀδίκησε θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ δώσῃ ἔνορκον διαβεβαίωσιν μὲ κατάραν ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν·

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ κάμῃς τὴν κρίσιν σου μεταξὺ τῶν δούλων σου, ὥστε ἐὰν ὁ ἀδικήσας ὁρκισθῇ ψευδῶς, νὰ τιμωρήσῃς τὸν ἄνομον καὶ νὰ ρίψῃς ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του τὴν ἀδικίαν, ποὺ διέπραξεν, ἔτσι δὲ θὰ ἀποδείξῃς ἀθῶον τὸν δίκαιον καὶ θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν ἀνάλογα μὲ τὴν δικαιοσύνην του.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν ἔνορκον διαβεβαίωσίν του, ὅπως καὶ κάθε Ἰσραηλίτου, καὶ θὰ ἐκφέρῃς τὴν δικαίαν ἀπόφασίν σου διὰ τοὺς δούλους σου, ὥστε να φανῇ ἡ ἐνοχὴ τοῦ ἀδίκου καὶ να τιμωρηθῇ· ἔτσι θὰ τιμωρήσῃς τὸν ἔνοχον (τὸν ἄδικον), ὁ ὁποῖος ὁρκίζεται ψευδῶς καὶ περιφρονεῖ τὴν θείαν δικαιοσύνην, ὅπως τοῦ ἀξίζει· θὰ ρίψῃς εἰς τὴν κεφαλὴν τοῦ ἐνόχου τὴν τιμωρίαν σου καὶ θὰ ἀθωώσὴς τὸν ἀθῶον μὲ τὸ νὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτὸν τὸ δίκαιόν του.

Ἐὰν συντριβοῦν καὶ αἰχμαλωτισθοῦν ἀπὸ τὸν ἐχθρόν των οἱ Ἰσραηλῖται, διότι ἡμάρτησαν ἐνώπιόν σου, ἔπειτα ὅμως ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ πρὸς σὲ καὶ δοξάσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ προσευχηθοῦν καὶ δεηθοῦν ἐνώπιόν σου στρεφόμενοι πρὸς τὸν ναὸν τοῦτον,

Ἐὰν δὲ ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικὸς νικηθῇ καὶ πέσῃ αἰχμάλωτος εἰς τὰ χέρια τοῦ ἐχθροῦ του, διότι ἁμάρτησε ἐνώπιόν σου, κατόπιν ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ καὶ δοξολογήσουν τὸ ὄνομά σου καὶ προσευχηθοῦν ταπεινὰ καὶ σὲ παρακαλέσουν μὲ θερμὴν ἱκεσίαν ἐνώπιόν σου (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Μὲ τὸ πρόσωπον ἐστραμμένον) εἰς τὸν Ναὸν αὐτόν, διὰ νὰ τοὺς συγχωρήσῃς,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχήν των, θὰ γίνῃς ἵλεως εἰς τὰς ἁμαρτίας τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ ἐλευθερώσῃς καὶ θὰ ἐπιστρέψῃς αὐτοὺς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔχεις δώσει εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τοὺς προγόνους των.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ· θὰ τοὺς ἐλευθερώσῃς δὲ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ θὰ τοὺς φέρῃς πίσω εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς κληρονομίαν εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τοὺς προπάτορές των.

Ὅταν δὲ κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν πέσῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι θὰ ἔχουν ἁμαρτήσει ἀπέναντί σου οἱ δοῦλοι σου, προσευχηθοῦν ὅμως εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ δοξάσουν τὸ Ὄνομά σου καὶ μετανοήσουν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας των ἐξ αἰτίας τῆς θλίψεως, ποὺ τοὺς ἀπέστειλες,

Ὅταν κλείσῃ ὁ οὐρανὸς καὶ δὲν πίπτῃ βροχὴ εἰς τὴν γῆν, διότι οἱ Ἰσραηλῖται ἁμάρτησαν εἰς σέ, προσευχηθοῦν ὅμως εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον καὶ δοξολογήσουν τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ ἐπιστρέψουν μὲ μετάνοιαν ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες των, ἐπειδὴ τοὺς ἐτιμώρησες καὶ τοὺς ἔθλιψες μὲ τὴν ἀνομβρίαν,

σὺ πάλιν θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχήν των, θὰ εἶσαι ἵλεως διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν δούλων σου καὶ ὅλου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, θὰ δείξῃς εἰς αὐτοὺς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν, ποὺ πρέπει νὰ βαδίσουν, καὶ θὰ στείλῃς βροχὴν εἰς τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες εἰς τὸν λαόν σου ὡς κληρονομίαν.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς πάλιν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ἱκεσίαν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς διὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν δούλων σου καὶ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ σου· θὰ τὰ κάμῃς ὅλα αὐτά, ἀφοῦ τοὺς διδάξῃς καὶ τοὺς φανερώσῃς τὸν ἀγαθὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ βαδίζουν καὶ τότε θὰ στείλῃς βροχὴν εἰς τὴν γῆν σου, τὴν ὁποίαν ἔδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τὸν λαόν σου.

Ἐὰν πέσῃ πεῖνα εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἐὰν συμβῇ θανατηφόρος ἐπιδημία, ἐλονοσία καὶ ἴκτερος, ἐὰν ἐπιπέσῃ ἀκρίδα καὶ βροῦχος, ἐὰν ἐχθρὸς καταθλίψῃ τὸν λαόν σου πολιορκῶν τὰς πόλεις του, ἐὰν οἰαδήποτε πληγὴ καὶ θλῖψις ἐκσπάσῃ ἐναντίον του,

Ἐὰν συμβῇ εἰς τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ πεῖνα· ἐὰν συμβῇ ἔξαφνα ἐπιδημία θανατικῆς ἀρρώστιας· ἐὰν τὰ σπαρτὰ καταστραφοῦν ἀπὸ καυστικὸν ἄνεμον (νοτιοδυτικὸν ἄνεμον, σιρόκον)· ἐὰν ἔλθῃ ἴκτερος καὶ μαραίνωνται τὰ φυτὰ καὶ κιτρινίζουν· ἐὰν κτυπήσουν τὴν χώραν αὐτὴν σμήνη ἀκρίδων καὶ βρούχου (ἀκρίδων, ποὺ δὲν ἔχουν ἀκόμη πτερὰ ἢ εἶναι χωρὶς πτερά)· ἐὰν ὁ ἐχθρός των τοὺς πολιορκήσῃ εἰς τὶς πόλεις τῶν γενικῶς ἐὰν ἐνσκήψῃ ὁποιαδήποτε πληγή, ὁποιαδήποτε ὀδυνηρὴ ἀσθένεια·

Τότε δὲ ἀναπεμφθῇ πρὸς σὲ κάθε προσευχὴ καὶ κάθε δέησις ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ ὅλον μαζῆ τὸν ἰσραηλιτικόν σου λαόν, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ συναισθανθοῦν τὴν θλῖψιν των καὶ τὴν ἀσθένειάν των, καὶ ὑψώσουν τὰς χεῖρας των πρὸς σὲ εἰς τὸν ναὸν τοῦτον,

κάτω δὲ ἀπὸ τὴν πίεσιν τῶν λυπηρῶν αὐτῶν γεγονότων κάθε ἄνθρωπος καὶ ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός σου ἀπευθύνουν ὁποιανδήποτε προσευχὴν ἢ ὅποιανδήποτε ἱκεσίαν, μόλις συναισθανθοῦν τὰ ὀδυνηρὰ αὐτὰ κτυπήματα καὶ τὴν ἀδυναμίαν των, καὶ ὑψώσουν τὰ χέρια των εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναὸν καὶ προσευχηθοῦν εἰς σέ,

σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον αὐτὸ κατοικητήριόν σου, θὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν των καὶ θὰ γίνῃς ἵλεως πρὸς αὐτούς. Θὰ δώσῃς εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς κατὰ τὰς ἐπιθυμίας των, ὅταν κατανοήσῃς τὴν καρδίαν των σύ, ὁ ὁποῖος μόνος γνωρίζεις τὰς καρδίας τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς πρὸς αὐτούς· καὶ θὰ δώσῃς εἰς τὸν καθένα ἄνθρωπον ἀναλόγως τῆς ὅλης διαγωγῆς του καὶ τῶν ἐλατηρίων τῆς καρδιᾶς του, τὰ ὁποῖα γνωρίζεις. Διότι Σὺ μόνος, ὡς παντογνώστης καὶ καρδιογνώστης, γνωρίζεις τὸ ἐσωτερικὸν τῆς καρδιᾶς ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὸ δέ, διὰ νὰ σέβωνται οἱ ἄνθρωποι ὅλας τὰς ὁδούς σου, καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας αὐτοὶ θὰ ζοῦν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωσες εἰς τοὺς πατέρας ἡμῶν.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ σέβωνται καὶ θὰ εὐλαβοῦνται βαθύτατα ὅλες τὶς ἐντολές σου, ὅλες τὶς ἡμέρες, ὅσες θὰ ζοῦν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἐδωκες ὡς μόνιμον κληρονομίαν εἰς τοὺς προπάτορές μας.

Καὶ κάθε ξένος, ὁ ὁποῖος δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ἦλθεν ὅμως ἀπὸ μακρυνὴν χώραν ἐδῶ, διότι ἔχει πληροφορηθῆ θαυμαστὰ γεγονότα διὰ τὸ μέγα Ὄνομά σου, διὰ τὸ παντοδύναμον καὶ ἔνδοξον χέρι σου, ἐὰν καὶ αὐτὸς ἔλθῃ καὶ προσευχηθῇ εἰς τὸν τόπον τοῦτον,

Ἐπὶ πλέον (θὰ εἰσακούσῃς) καὶ τὴν προσευχὴν παντὸς ξένου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνήκει εἰς τὸν περιούσιον λαόν σου, ἔλθῃ δὲ ἐδῶ ἀπὸ χώραν μακρινήν, ἐπειδὴ προσειλκύσθη ἀπὸ τὸ μέγα ὄνομά σου, τὸ παντοδύναμον χέρι σου καὶ τὸν βραχίονά σου, ὁ ὁποῖος ὑψώνεται ἐπάνω ἀπὸ κάθε ἀντίστασιν καὶ μὲ τὴν ἀκαταγώνιστον δύναμίν του τὴν κατασυντρίβει· ἐὰν λοιπὸν ὁ ξένος αὐτός (ἤ οἱ ξένοι) ἔλθῃ καὶ προσευχηθῇ εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν Ναόν,

σὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον κατοικητήριόν σου, θὰ ἀκούσῃς τὴν προσευχήν του καὶ θὰ ἐκπληρώσῃς ὅλα ὅσα ζητήσῃ ἀπὸ σὲ ὁ ξένος αὐτός. Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μάθουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ Ὄνομά σου καὶ νὰ σὲ σέβωνται, ὅπως σὲ σέβεται ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός, διὰ νὰ μάθουν ὅτι τὸ Ὄνομά σου δοξάζεται καὶ αὐτὸ ἐπικαλοῦνται εἰς τὸν οἶκον τοῦτον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα.

Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, τὴν προσευχήν του καὶ θὰ δώσῃς εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα ὁ ξένος αὐτὸς θὰ σοῦ ζητήσῃ. Τοῦτο θὰ γίνῃ, διὰ νὰ γνωρίσουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς τὸ ἅγιον ὄνομά σου καὶ διὰ νὰ σὲ σέβωνται καὶ σὲ εὐλαβοῦνται βαθύτατα, ὅπως κάμνει καὶ ὁ λαός σου ὁ Ἰσραηλιτικός· ἀκόμη δὲ διὰ νὰ μάθουν ὅτι τὸ ὄνομά σου λατρεύομεν καὶ αὐτὸ ἐπικαλούμεθα εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα.

Ἐὰν ὁ λαός σου ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του κατὰ διαταγήν σου καὶ εἰς τὸν δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ στείλῃς αὐτούς, προσευχηθοῦν πρὸς σὲ ἐστραμμένοι πρὸς τὴν πόλιν αὐτήν, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἐξέλεξες σὺ νὰ μένῃς, καὶ πρὸς τὸν ναὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον οἰκοδόμησα καὶ ἀφιέρωσα εἰς τὸ Ὄνομά σου,

Ἐὰν δὲ ὁ λαός σου βγῇ διὰ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του καὶ ἀκολουθήσῃ τὸν (ὁποιονδήποτε) δρόμον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ τοὺς ἀποστείλῃς, καὶ προσευχηθοῦν εἰς σὲ μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν πόλιν αὐτήν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες διὰ νὰ κατοικῇς, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησιν αὐτῶν καὶ θὰ ἀποδώσῃς εἰς αὐτοὺς τὸ δίκαιον.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησίν των καὶ θὰ ὑποστηρίξῃς τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν των μὲ τὸ νὰ τοὺς δώσῃς τὴν νίκην.

Ἐὰν ἁμαρτήσουν ἀπέναντί σου, (διότι δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν θὰ ἁμαρτήσῃ) καὶ τιμωρήσῃς αὐτοὺς καὶ τοὺς παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των, οἱ δὲ ἐχθροί των τοὺς αἰχμαλωτίσουν καὶ τοὺς μεταφέρουν εἰς ἐχθρικὴν χώραν πλησίον ἢ μακράν,

Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖται ἁμαρτήσουν εἰς σέ (διότι ὅλοι ἁμαρτάνομεν· δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ποὺ νὰ μὴ ἁμαρτήσῃ εἰς σέ), θὰ ὀργισθῇς ἐναντίον των καὶ θὰ τοὺς τιμωρήσῃς καὶ θὰ τοὺς παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν, αὐτοὶ δὲ θὰ τοὺς σύρουν αἰχμαλώτους εἰς μακρινὴν ἢ κοντινὴν ἐχθρικὴν χώραν.

ἐὰν αὐτοὶ ἐπιστρέψουν μὲ εἰλικρινῆ καρδίαν πρὸς σὲ ἐκεῖ εἰς τὴν ἐχθρικὴν χώραν, ὅπου θὰ ἔχουν μεταφερθῆ, ἐὰν ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ καὶ εἰς τὴν περίοδον τῆς αἰχμαλωσίας των αὐτῆς προσευχηθοῦν πρὸς σὲ λέγοντες· ἡμαρτήσαμεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν·

Ἐάν ὅμως συνέλθουν καὶ μετανοήσουν μὲ ὅλην των τὴν καρδιὰ καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν ἐκεῖ εἰς τὴν ἐχθρικὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν μετεφέρθησαν· ἐὰν μετανοήσουν ἀληθινὰ καὶ εἰλικρινὰ καὶ σὲ ἰκετεύσουν μὲ λόγια συντριβῆς καὶ ἀναγνωρίσεως τῆς ἁμαρτίας των εἰς τὴν χώραν τῆς αἰχμαλωσίας των καὶ εἰποῦν· «ἁμαρτήσαμε, παρεβήκαμε τὸν νόμον σου, διεπράξαμεν ἀδικήματα πολλά»·

ἐὰν αὐτοὶ ἐπιστρέψουν πρὸς σὲ μὲ ὅλην των τὴν καρδίαν καὶ μὲ ὅλην των τὴν ψυχὴν εἰς τὴν χώραν τῶν ἐχθρῶν, ποὺ τοὺς ἔχουν αἰχμαλωτίσει, καὶ προσευχηθοῦν ἐστραμμένοι πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς χώρας των, τὴν ὁποίαν σὺ ἔδωκες εἰς τοὺς πατέρας των, πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς πόλεως, τὴν ὁποίαν σὺ ἐδιάλεξες, καὶ τοῦ οἴκου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ οἰκοδόμησα εἰς δόξαν τοῦ Ὀνόματός σου,

ἔτσι δὲ ἐπιστρέφουν μὲ μετάνοιαν εἰς σὲ μὲ ὅλην τὴν καρδιά των καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν των εἰς τὴν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἐχθροὶ τοὺς ἔσυραν αἰχμαλώτους, ἐκεῖ δὲ προσευχηθοῦν μὲ τὸ πρόσωπον στραμμένον πρὸς τὴν χώραν των, τὴν ὁποίαν ἔδωκες εἰς τοὺς προπάτορές των, καὶ πρὸς τὴν πόλιν (τὴν Ἱερουσαλήμ), τὴν ὁποίαν ἐδιάλεξες, καὶ πρὸς τὸν ἅγιον Ναόν, τὸν ὁποῖον ἔκτισα εἰς τὸ ὄνομά σου,

σὺ θὰ ἀκούσῃς ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὸ τέλειον κατοικητήριόν σου, τὴν προσευχὴν καὶ τὴν δέησιν αὐτῶν, θὰ ἀποδώσῃς τὸ δίκαιόν των καὶ θὰ δειχθῇς σπλαγχνικὸς εἰς τὸν λαὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἡμάρτησεν ἀπέναντί σου.

τότε Σὺ θὰ εἰσακούσῃς τὴν προσευχήν των καὶ τὴν ἱκεσίαν των ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῶς καὶ ἀσαλεύτως ἑτοιμασμένην εἰς τὸν οὐρανὸν ἁγιωτάτην κατοικίαν σου, καὶ θὰ ὑποστηρίξῃς τὴν δικαίαν ὑπόθεσίν των καὶ θὰ φανῇς συγχωρητικὸς καὶ εὐσπλαγχνικὸς εἰς τὸν λαόν σου αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἁμάρτησε εἰς σέ.

Καὶ τώρα, Κύριε, ἂς εἶναι ἀνοικτοὶ οἱ ὀφθαλμοί σου καὶ τὰ ὦτα σου πρόθυμα νὰ ἀκούσουν κάθε δέησιν, ἡ ὁποία θὰ ἀναπέμπεται πρὸς σὲ ἀπὸ τὸν τόπον τοῦτον.

Τώρα λοιπόν, Κύριε, ἂς εἶναι, σὲ παρακαλῶ, τὰ μάτιά σου ἄγρυπνα καὶ τὰ αὐτιά σου ἀνοικτά, προσεκτικὰ καὶ πρόθυμα εἰς τὸ νὰ ἀκούουν τὴν δέησιν, ἡ ὁποία ἀναπέμπεται εἰς σὲ ἀπὸ τὸν τόπον αὐτόν!

Καὶ τώρα, Κύριε καὶ Θεέ, σήκω καὶ ὅλα εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς ἀναπαύσεώς σου, σὺ καὶ ἡ Κιβωτὸς τῆς δυνάμεώς σου. Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε καὶ Θεέ, ἂς ἐνδυθοῦν σωτηρίαν καὶ τὰ τέκνα σου, οἱ εὐλαβεῖς ἄνθρωποι, ἂς εὐφρανθοῦν μὲ τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα σὺ δίδεις.

Τώρα λοιπόν, Κύριε καὶ Θεέ, σήκω ἐπάνω διὰ νὰ ἔλθῃς εἰς τὸν ἅγιον Ναὸν τῆς Σιών, τὸν τόπον αὐτὸν τῆς μονίμου κατοικίας καὶ ἀναπαύσεώς σου, Σὺ καὶ ἡ μέχρι τώρα συνεχῶς κινουμένη καὶ μετατοπιζομένη Κιβωτός, τὸ σύμβολον τῆς θείας παντοδυναμίας σου. Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε καὶ Θεέ, ἂς ἐνδυθοῦν σωτηρίαν καὶ ὁ ἀφωσιωμένος λαός σου ἂς σκιρτήσῃ ἀπὸ εὐφροσύνην δι’ ὅλες τὶς δωρεές, ποὺ τοὺς ἐχάρισεν ἡ ἀγαθότης σου.

Κύριε ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔχρισες βασιλέα καὶ ἐνθυμήσου τὰ ἐλέη, τὰ ὅποῖα πρὸς τὸν δοῦλον σου τὸν Δαυῒδ ἔδωσες».

Κύριε καὶ Θεέ, μὴ ἀποκρούσῃς καὶ μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες βασιλιᾶ· ἐνθυμήσου τὴν θερμὴν ἀγάπην καὶ εὐσέβειαν, ποὺ εἶχε πρὸς σὲ ὁ δοῦλος σου ὁ Δαβὶδ (κατ’ ἄλλην ἑρμηνείαν: Τὴν θερμὴν ἀγάπην, ποὺ ἔτρεφες πρὸς τὸν δοῦλον σου, τὸν Δαβίδ, καὶ τὶς ἀγαθὲς καὶ ἀξιόπιστες ὑποσχέσεις σου πρὸς αὐτόν)».