Παροιμίαι Σολομώντος 11

Δόλιες ζυγαριές, ποὺ ζυγίζουν ἄδικα, εἶναι ἀποκρουστικὲς καὶ μισητὲς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ζύγια δὲ ὀρθὰ καὶ σωστὰ εἶναι δεκτὰ καὶ εὐλογημένα ἀπὸ τὸν Θεόν.

Οἱ ζυγαριὲς ποὺ ζυγίζουν μὲ ἀπάτην καὶ κλέπτουν, εἶναι σιχαμερὲς εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δέχεται καὶ εὐλογεῖ τὸ σωστὸν καὶ δίκαιον μέτρον καὶ ζύγι.

Ὅπου θὰ εἰσέλθῃ καὶ θὰ κυριαρχήσῃ ὑπερηφάνεια, ἐκεῖ θὰ ἀκολουθήσῃ ὁ ἐξευτελισμὸς καὶ ἡ ταπείνωσις. Ἡ διάνοια δὲ τῶν ἀληθινὰ ταπεινῶν ἀνθρώπων μελετᾷ ὀρθὰ καὶ συνετὰ καὶ τὸ στόμα των ἐκφράζει σοφὰ λόγια. Ἡ τελειότης τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων θὰ ὁδηγῇ αὐτοὺς μὲ ἀσφάλειαν, ἐνῷ αὐτούς, ποὺ παραβαίνουν τὸν θεῖον νόμον, ἡ ὑποδούλωσις καὶ ἡ ἀποτυχία θὰ τοὺς ἔχουν λάφυρόν των.

Ὅπου θὰ εἰσχωρήσῃ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία περιφρονεῖ τὰ πάντα καὶ ὑβρίζει τοὺς πάντας, ἐκεῖ θὰ ἐπακολουθήσῃ ἀτιμία καὶ ἐξευτελισμὸς τῶν ἀγερώχων αὐτῶν ἀνθρώπων. Τὸ στόμα δὲ τῶν ταπεινῶν καὶ ὑποχωρητικῶν κατόπιν σκέψεως συνετῆς λέγει τὸ ὀρθὸν καὶ τὸ πρέπον. Ἡ σύνεσις καὶ ἡ τελειότης τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων θὰ ὁδηγήσῃ αὐτοὺς ἀπροσκόπτως, ἐνῷ ἐκείνους, ποὺ παραβαίνουν τὸν θεῖον νόμον, θὰ καταστήσῃ λάφυρόν της ἡ ὑποδούλωσις καὶ ἡ ἀποτυχία.

Ὁ δίκαιος ὅταν ἀποθάνῃ, ἀφήνει ὄπισθέν του λύπην διὰ τὸν θάνατόν του· ὁ ὄλεθρος ὅμως τῶν ἀσεβῶν γίνεται ἀμέσως καὶ μετὰ χαρᾶς δεκτός.

Ὁ θάνατος τοῦ δικαίου ἀφήνει θλῖψιν καὶ ὀδύνην εἰς τοὺς ἐπιζῶντας, ἐπειδὴ οὗτοι ἐνθυμοῦνται τὴν ἀρετήν του, ἐνῷ ἡ ἑξαφάνισις τῶν ἀσεβῶν γίνεται ἀμέσως δεκτὴ μὲ ἀνακούφισιν καὶ εὐχαρίστησιν.

Δὲν θὰ ὠφελήσουν τὰ πλούτη, ὅταν ἐκσπάσῃ ἡ θεία ὀργή. Ἐνῷ ἡ ἀρετὴ θὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ πολλὰ δεινὰ καὶ ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον.

Δὲν θὰ ὠφελήσουν εἰς τίποτε τὰ πλούτη, ὅταν ἐνσκήψῃ ἡ θεία ὀργὴ κατὰ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀδίκων πλουσίων, ἐνῷ ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ ἀρετὴ λυτρώνει ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον.

Ἡ ἀρετὴ χαράσσει ἄψογον καὶ εὐθεῖαν τὴν ὁδὸν τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀσέβεια ὅμως περιπίπτει καὶ περιπλέκεται μέσα εἰς πολλὰς ἀδικίας.

Ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀρετὴ τέμνει εὐθείας ὁδοὺς καὶ χρησιμοποιεῖ μέσα νόμιμα καὶ δίκαια, ἐνῷ ἡ ἀσέβεια περιπίπτει εἰς πολλὰς ἀνομίας καὶ ἀδικίας, διότι προτιμᾷ τὴν στρεβλὴν καὶ σκολιὰν ὁδόν.

Ἡ ἀρετὴ λυτρώνει τοὺς εὐσυνειδήτους καὶ ἐντίμους ἀνθρώπους. Ἐνῷ οἱ παραβάται τοῦ θείου νόμου συλλαμβάνονται εἰς τὴν παγίδα τῆς ἀπωλείας καὶ τοῦ ὀλέθρου.

Ἡ ἀρετὴ καὶ ἰδίως ἡ ἐλεημοσύνη λυτρώνει τοὺς ἐναρέτους ἀνθρώπους ἀπὸ πολλὰ δεινά, ἐνῷ οἱ παραβάται τοῦ θείου νόμου ἐξ ὑπαιτιότητός των συλλαμβάνονται σὰν εἰς παγίδα ἀπωλείας καὶ ὀλέθρου.

Ὅταν τελευτήσῃ ὁ δίκαιος ἄνθρωπος, δὲν χάνεται ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας του· ἐξ ἀντιθέτου δὲ ἐκεῖνα διὰ τὰ ὁποῖα ἐκαυχῶντο οἱ ἀσεβεῖς, ὁ πλοῦτος, ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα των, ἐξαφανίζονται ἐξ ὁλοκλήρου.

Ὅταν ἀποθάνῃ ὁ δίκαιος ἄνθρωπος, ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας του δὲν χάνεται, ἐκεῖνα ὅμως, διὰ τὰ ὁποῖα ἐκαυχῶντο οἱ ἀσεβεῖς, ἑξαφανίζονται τελείως.

Ὁ δίκαιος διαφεύγει τὰς παγίδας, ποὺ τοῦ στήνουν ὡς πονηροὶ θηρευταὶ οἱ ἀσεβεῖς, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ συλλαμβάνεται εἰς τὴν παγίδα καὶ παραδίδεται ὁ ἀσεβής.

Ὁ δίκαιος ἐξέρχεται σῶος καὶ ἀβλαβὴς ἀπὸ τὸν κίνδυνον, ποὺ διέτρεξεν ἀπὸ τοὺς διώκτας του, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ θὰ παραδοθῇ ὑπὸ τῆς θείας δικαιοσύνης καὶ θὰ συλληφθῇ εἰς τὴν ἰδίαν παγίδα ὁ ἀσεβής.

Οἱ ἀσεβεῖς μὲ τὰ δόλια λόγια των στήνουν παγίδας διὰ τοὺς συμπολίτας των· ἐνῷ οἱ δίκαιοι μὲ τὴν συνετὴν συμπεριοοράν των καθιστοῦν ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων.

Διὰ τῆς δημοκοπικῆς καὶ λαοπλάνου γλώσσης τῶν ἀσεβῶν παγιδεύονται οἱ πολῖται, παρασυρόμενοι εἰς κινήματα καὶ ἔργα καταστρεπτικά, διὰ τῆς συνετῆς ὅμως καὶ γνωστικῆς συμπεριφορᾶς τῶν δικαίων καὶ ἐναρέτων ἡγετῶν εὐοδοῦνται αἱ κοιναὶ καὶ ἐθνικαὶ ὑποθέσεις.

Μὲ τὰ συνετὰ λόγια καὶ τὰ ἐνάρετα ἔργα τῶν δικαίων ἀνορθώνονται καὶ προοδεύουν αἱ πόλεις. Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς καταστρέφωνται, ἐπικρατεῖ χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις. Μὲ τὰς εὐλογίας, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς εἰλικρινεῖς καὶ ἐντίμους, θὰ δοξασθῇ καὶ θὰ προοδεύσῃ ἡ πόλις.

Μὲ τὰ καλὰ κατορθώματα τῶν δικαίων ἡ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν ζοῦν, εὐτυχεῖ καὶ προοδεύει. Ὅταν δὲ ἐκλείψουν οἱ ἀσεβεῖς, δοκιμάζουν ἀγαλλίασιν οἱ λαοί. Διὰ τῆς εὐλογίας, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς εὐθεῖς καὶ εἰλικρινεῖς, θὰ ὑψωθῇ καὶ θὰ δοξασθῇ ἡ πόλις.

Μὲ τὰ ψευδῆ, τὰ πονηρὰ καὶ τὰ φαῦλα λόγια, ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀσεβῶν, ἀνασκάπτεται ἐκ θεμελίων καὶ καταστρέφεται ἡ πόλις.

Μὲ τὰ στόματα δὲ τῶν ἀσεβῶν, ποὺ διαστρέφουν τὴν ἀλήθειαν, προπαγανδίζουν ὑπὲρ τοῦ ψεύδους καὶ ἐξαχρειώνουν τὰ πάντα, ἡ πόλις, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικοῦν, θὰ καταστραφῇ καὶ θὰ σκαφῇ ἐκ θεμελίων.

Ὁ ἀσύνετος καὶ ἀνόητος περιγελᾷ τοὺς συμπολίτας του, ἐνῷ ὁ φρόνιμος ἀνὴρ μένει ἥσυχος, διότι γνωρίζει νὰ συγκρατῇ τὴν γλῶσσαν του.

Ὁ ἀνόητος περιπαίζει καὶ ἐξουθενεῖ τοὺς συμπολίτας του, ἐνῷ ὁ συνετὸς εἶναι ἥσυχος, διότι συγκρατεῖ καὶ κυβερνᾷ τὴν γλῶσσαν του καὶ γενικῶς τὸν ἑαυτόν του.

Ὁ διπρόσωπος καὶ ἀκριτόμυθος ἄνθρωπος φανερώνει τὰς ἀπορρήτους ἀποφάσεις τῶν συμβουλίων, ἐνῷ ὁ ἐχέμυθος καὶ ἀξιόπιστος δὲν ἐκφράζει, ἀλλὰ ἀποκρύπτει ἐπιμελῶς τὰς μυστικὰς συζητήσεις καὶ ἀποφάσεις.

Ὁ διπρόσωπος καὶ ἀκριτόμυθος ἄνθρωπος δὲν δυσκολεύεται νὰ φανερώσῃ καὶ ἐνώπιον πολυμελοῦς συγκεντρώσεως τὰς εἰς ἰδιαίτερα συμβούλια ληφθείσας ἀποφάσεις καὶ τὰ μυστικά, ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθησαν. Ὁ ἀξιόπιστος ὅμως καὶ ἐχέμυθος, ὁ ὁποῖος συγκρατεῖ τὴν γλῶσσαν του, κρύπτει ὅσα τοῦ ἐξεμυστηρεύθησαν.

Οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους λείπει ἡ συνετὴ διακυβέρνησις, πίπτουν ὅπως τὰ μαραμμένα φύλλα τῶν δένδρων. Ἡ σωτηρία δὲ κατορθώνεται διὰ μέσου πολλῆς σκέψεως καὶ μελέτης.

Ὅπου δὲν ὑπάρχει καλὴ διακυβέρνησις, οἱ πολῖται πίπτουν ὅπως τὰ ξηρὰ φύλλα τῶν δένδρων. Σωτηρία δὲ καὶ ἀσφάλεια ὑπάρχει μόνον εἰς τὴν βαθεῖαν ἐξέτασιν καὶ μελέτην τῶν ζητημάτων καὶ τὴν σύμφωνον ἀπόφασιν τῶν πολλῶν.

Ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος, προσεταιριζόμενος τὸν δίκαιον καὶ κρυπτόμενος ὄπισθεν τοῦ κύρους ἐκείνου, διαπράττει εὐχερέστερον τὸ κακόν. Μισεῖ δὲ κάθε φωνὴν ἀνθρώπου καὶ ἦχον σάλπιγγας, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ εἰδοποιηθοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ἀσφαλισθοῦν ἀπὸ αὐτόν.

Ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος, πλησιάζων τὸν ἐνάρετον καὶ ὄπισθεν αὐτοῦ κρυπτόμενος καὶ καλυπτόμενος, κακοποιεῖ, μισεῖ δὲ καὶ ἀπεχθάνεται κάθε ἦχον σάλπιγγας ἢ κώδωνος, ὁ ὁποῖος προειδοποιεῖ τοὺς ἀπονηρεύτους διὰ τὸν ἐξ αὐτοῦ κίνδυνον καὶ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τοὺς σκοτεινοὺς σκοπούς του.

Γυνὴ κοσμημένη μὲ ἠθικὰ χαρίσματα γίνεται ἀφορμὴ καὶ αἰτία δόξης διὰ τὸν σύζυγόν της. Ἐξ ἀντιθέτου ἡ γυναῖκα, ἡ ὁποία μισεῖ καὶ ἀποστρέφεται τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀρετήν, γίνεται αἰτία καὶ ἑστία καταφρονήσεως καὶ ἐξευτελισμοῦ διὰ τὸν ἄνδρα της. Οἱ ὀκνηροί, κατασωτεύοντες τὰ ὅσα ἔχουν, ἀπογυμνώνονται ἀπὸ τὰ πλούτη των. Ἐξ ἀντιθέτου δὲ οἱ ἐργατικοὶ καὶ δραστήριοι πλουτίζουν καὶ στηρίζονται ἀσφαλεῖς εἰς τὰ πλούτη των.

Ἡ χαριτωμένη σύζυγος γίνεται αἰτία νὰ ἐπαινῆται ὁ σύζυγός της, θρόνος δὲ πλήρης ἀτιμιῶν καὶ περιφρονήσεων γίνεται ἡ σύζυγος, ἡ ὁποία μισεῖ καὶ ἀπεχθάνεται τὴν ἐνάρετον ζωὴν καὶ ζῇ ζωὴν παρεκτροπῶν. Οἱ ὀκνηροὶ κατεξοδεύουν τὴν πλουσίαν κληρονομίαν των καὶ τελικῶς στεροῦνται αὐτῆς· ἐνῷ οἱ ἐργατικοὶ καὶ φιλόπονοι πλουτίζουν καὶ ὁ πλοῦτος των γίνεται στήριγμά των.

Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐλεεῖ τοὺς ἄλλους, κάμνει εἰς τὴν πραγματικότητα μεγάλο καλὸν εἰς τὸν ἑαυτόν του, εἰς τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα του. Ὁ δὲ ἄσπλαγχνος καὶ ἀνελεήμων καταστρέφει τὴν ἐπίγειον ζωήν του καὶ τὴν ψυχήν του.

Ὁ ἐλεήμων καὶ εὐσπλαγχνικὸς ἄνθρωπος ὠφελεῖ τὴν ψυχήν του, καταστρέφει δὲ τὸν ἑαυτόν του ὁ ἄσπλαγχνος καὶ ἀνελεήμων.

Ὁ ἀσεβὴς διαπράττει ἔργα ἄδικα καὶ μάταια χωρὶς καμμίαν ὠφέλειαν διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ὅσα ὅμως ἔργα καλὰ σπείρουν καὶ πραγματοποιήσουν οἱ δίκαιοι, θὰ εἶναι δι’ αὐτοὺς ἀληθινὴ μισθαποδοσία καὶ ἀνταμοιβή.

Ὁ ἀσεβὴς κοπιάζει ματαίως εἰς ἔργα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν πρόκειται νὰ ὠφεληθῇ τίποτε, ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἐργάζονται καὶ σπείρουν οἱ δίκαιοι, θὰ ἔχῃ δι’ αὐτοὺς ἀληθινὴν μισθαποδοσίαν καὶ ἀνταμοιβήν.

Ἄνθρωπος δίκαιος θὰ ζήσῃ εὐτυχισμένην ζωήν, ὁ ἀσεβὴς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει τὸ κακόν, θὰ καταλήξῃ εἰς τὸν ὄλεθρον.

Τὸ ἐνάρετον παιδὶ γεννᾶται διὰ νὰ ζήσῃ πολλὰ ἔτη, αἱ ἐπιδιώξεις ὅμως τοῦ ἀσεβοῦς θὰ τὸν ὁδηγήσουν εἰς θάνατον σωματικόν, ἀλλὰ καὶ αἰώνιον.

Οἱ διεστραμμένοι τρόποι ζωῆς τοῦ ἀσεβοῦς εἶναι ἀποκρουστικοὶ καὶ μισητοὶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἐξ ἀντιθέτου εἶναι ἀγαπητοὶ εἰς αὐτὸν οἱ ἀκέραιοι καὶ ἄμωμοι εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς των.

Εἶναι σιχαμεροὶ εἰς τὸν Θεὸν οἱ κακοὶ δρόμοι, τοὺς ὁποίους βαδίζουν οἱ ἁμαρτωλοί, ἀγαπητοὶ δὲ εἰς αὐτὸν εἶναι οἱ ἄμεμπτοι εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς των.

Ἐκεῖνος ποὺ δίδει τὸ χέρι του εἰς τὸ χέρι τοῦ ἄλλου καὶ συνάπτει συμφωνίαν διὰ τὴν πραγματοποίησιν ἀδίκων ἔργων, δὲν θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος παρὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ὅποιος ὅμως σκορπίζει παντοῦ τὰ ἔργα τῆς αρετῆς θὰ πάρῃ τὸν πρέποντα μισθόν.

Δὲν θὰ μείνῃ ἀτιμώρητος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ βάλῃ τὸ χέρι του εἰς χεῖρας ἄλλου, διὰ να συμφωνήσῃ μαζί του πρὸς διάπραξιν ἀδικίας. Ὅποος ὅμως κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωήν του σπείρει ἀρετήν, θὰ ἀπολαύσῃ δίκαιον καὶ ἀσφαλῆ μισθόν.

Ὅ,τι εἶναι τὸ χρυσὸ σκουλαρίκι εἰς τὴν μύτην τοῦ χοίρου, κάτι τέτοιο εἶναι καὶ τὸ κάλλος εἰς τὴν ἀσύνετον καὶ μὲ ἁμαρτωλὰ φρονήματα γυναῖκα.

Καθὼς εἶναι ἀταίριαστον νὰ κρεμασθῇ τὸ σκουλαρίκι εἰς τὴν μύτην τοῦ χοίρου, ἡ ὁποία διαρκῶς ἀνακατώνει τὸν βόρβορον, ἔτσι εἶναι ἀταίριαστον καὶ τὸ σωματικὸν κάλλος εἰς τὴν δύστροπον καὶ κακοκέφαλον γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὰ φρονήματα καὶ αἱ διαθέσεις εἶναι ἁμαρτωλά.

Ὅλαι αἱ ἐπιθυμίαι τῶν δικαίων εἶναι ἀγαθαὶ καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Κάθε δὲ πονηρὰ ἐλπὶς τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων, διότι εἶναι κακή, θὰ καταστραφῇ.

Κάθε πόθος καὶ ἐπιθυμία τῶν δικαίων εἶναι καλή, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν θὰ ἀπορριφθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ ἐλπὶς ὅμως τῶν ἀσεβῶν θὰ χαθῇ, μένουσα ἀνεκπλήρωτος.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι σκορπίζουν ἁπλόχερα τὰ ἀγαθά των διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἄλλων καὶ μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ ἀποκτοῦν πολὺ περισσότερα. Ὑπάρχουν δὲ ἐξ ἀντιθέτου καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ διαρκῶς συγκεντρώνουν ὑλικὰ ἀγαθὰ μὲ παρανόμους τρόπους, πάντοτε στεροῦνται.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ σκορπίζουν εἰς καλοὺς σκοποὺς τὰ ἀγαθά των καὶ ἔτσι τὰ πολλαπλασιάζουν μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὑπάρχουν ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι διαρκῶς μαζεύουν, καὶ ὅμως στεροῦνται, σὰν νὰ λιγοστεύη ὁ πλοῦτος των.

Ὁ εὐθύς, ὁ ἄκακος ἄνθρωπος ἔχει πάντοτε τὰς εὐλογίας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἔπαινον ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Ἄνθρωπος ὅμως, ποὺ ἀποθηριώνεται ἀπὸ τὸν θυμόν, ἔχει ἀποκρουστικὴν συμπεριφορὰν καὶ κακὴν τὴν ἐμφάνισιν.

Ἡ ἐλεήμων καὶ γενναιόδωρος ψυχὴ ἐλεεῖ μὲ ἱλαρότητα, ἁπλότητα καὶ εὐκολίαν, ὁ θυμώδης ὅμως ἄνθρωπος ἔχει ἄσχημον καὶ ἀποκρουστικὴν συμπεριφοράν.

Δι’ ἐκεῖνον, ποὺ συνάγει καὶ κρύπτει τὸ σιτάρι ἐν καιρῷ λιμοῦ, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸ πωλήσῃ πανάκριβα, ὅλοι εὔχονται νὰ τοῦ τὸ λεηλατήσουν ξένοι ἐπιδρομεῖς καὶ ἐχθροί. Ἡ εὐλογία δὲ τοῦ Θεοῦ χορηγεῖται πλουσία εἰς ἐκεῖνον ποὺ δίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Δι’ ἐκεῖνον, ποὺ κρύπτει τὸ σιτάρι ἐν καιρῷ πείνης διὰ νὰ πλουτίσῃ, δηλαδὴ τὸν μαυραγορίτην, ὅλοι εὔχονται νὰ τοῦ τὸ λεηλατήσουν οἱ ἐχθροί, ἡ εὐλογία δὲ τοῦ Θεοῦ δίδεται πλουσία εἰς ἐκεῖνον, ποὺ δίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Αὐτὸς ποὺ σκέπτεται πάντοτε καὶ πράττει τὸ καλόν, ἐπιδιώκει καὶ εὑρίσκει πολλὴν χάριν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνον ὅμως, ὁ ὁποῖος ἐπιζητεῖ νὰ πράττῃ τὰ κακὰ εἰς βάρος τῶν ἄλλων, αὐτὰ τὰ κακὰ θὰ ἐπιπέσουν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του καὶ θὰ τὸν συντρίψουν.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθόν, ἐπιδιώκει νὰ εὕρῃ πολλὴν χάριν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐκεῖνον δέ, ποὺ ἐπιζητεῖ νὰ κάμῃ τὸ κακόν, θὰ τὸν συναντήσῃ δυστυχία.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα εἰς τὸν πλοῦτον του, θὰ πέσῃ καὶ θὰ καταστραφῇ. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ βοηθεῖ καὶ ὑποστηρίζει τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας δικαίους, αὐτὸς θὰ ἀνατείλῃ ὡσὰν λαμπρὸς ἥλιος.

Ὅποιος ἔχει τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ τὴν ἐλπίδα του εἰς τὸν πλοῦτον, αὐτὸς θὰ πέσῃ, διότι στηρίζεται εἰς πρᾶγμα φθαρτὸν καὶ μάταιον, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τοὺς ἀξίους ἐλεημοσύνης πτωχούς, θὰ καταστῇ λαμπρὸς καὶ περιφανής.

Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ζῇ καὶ δὲν συμπεριφέρεται καλὰ μέσα εἰς τὸ σπίτι του, θὰ κληρονομήσῃ ἀέρα, θὰ γίνῃ δηλαδὴ πτωχός. Ὁ ἄμυαλος καὶ ἀσύνετος θὰ καταντήσῃ δοῦλος εἰς τὸν συνετόν.

Ὅποιος δὲν καταστέκεται εἰς τὸ σπίτι του καὶ δὲν συμπεριφέρεται καλὰ πρὸς τοὺς οἰκείους του, θὰ κληρονομήσῃ ἀέρα καὶ θὰ πτωχύνῃ. Ὁ ἀσύνετος δὲ καὶ ἄμυαλος θὰ καταντήσῃ ὑπηρέτης καὶ δοῦλος τοῦ φρονίμου καὶ συνετοῦ.

Ἀπὸ τοὺς καρποὺς καὶ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης φυτρώνει καὶ μεγεθύνεται τὸ δένδρον τῆς μακρᾶς καὶ εὐτυχισμένης ζωῆς· ἐνῷ ἡ ζωὴ τῶν παρανόμων ἀνδρῶν ἀφαιρεῖται πρόωρα.

Ἀπὸ τὰ δίκαια κέρδη φυτρώνει δένδρον ζωῆς, δηλαδὴ μακροημέρευσις, ἐνῷ αἱ ψυχαὶ τῶν παραβατῶν τοῦ θείου νόμου ἁρπάζονται προώρως.

Ἐὰν ὅμως καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ δίκαιος μόλις καὶ μετὰ βίας σώζεται, ὁ ἀσεβὴς καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς πῶς θὰ τολμήσῃ νὰ παρουσιασθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Ἐὰν ὁ δίκαιος καὶ ἐνάρετος μὲ δυσκολίαν σώζεται, διότι τὰ ἔργα μας πάντοτε ὑπολείπονται ἀπὸ ὅσα μᾶς παραγγέλλει ὁ Θεός, ὁ ἀμετανόητος καὶ ἀσεβὴς ποῦ θὰ φανῇ;