Παροιμίαι Σολομώντος 22

Προτιμότερον εἶναι τὸ καλὸν ὄνομα, ἡ καλὴ ὑπόληψις, ἀπὸ τὸν πολὺν πλοῦτον. Ἀνωτέρα δὲ ἀπὸ τὸ ἀργύριον καὶ τοὺς ἄλλους θησαυροὺς εἶναι ἡ ἀγαθὴ καὶ εὐμενὴς διάθεσις τῆς καρδίας.

Εἶναι προτιμότερον τὸ καλὸν ὄνομα, παρὰ ὁ πολὺς πλοῦτος. Παραπάνω δὲ ἀπὸ τὰ ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ νομίσματα εἶναι ἡ καλὴ φήμη καὶ ἡ καλὴ ὑπόληψις.

Πλούσιοι καὶ πτωχοὶ ὑπάρχουν καὶ ζοῦν πάντοτε κοντὰ ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον. Καὶ τοὺς δύο ὁ Κύριος τοὺς ἔκαμε.

Ὁ πλούσιος καὶ ὁ πτωχὸς συναντῶνται, διότι ὁ ἕνας δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ χωρὶς τὸν ἄλλον· ὁ ἕνας εἶναι ἀπαραίτητον συμπλήρωμα τοῦ ἄλλου. Καὶ τοὺς δύο δὲ ἐδημιούργησεν ὁ Θεός.

Ὁ συνετὸς ἄνθρωπος, ὅταν βλέπῃ τὸν κακὸν νὰ τιμωρῆται καὶ μάλιστα αὐστηρῶς, παιδαγωγεῖται ὁ ἴδιος καὶ συνετίζεται περισσότερον. Οἱ δὲ ἄφρονες, ἀντιπαρερχόμενοι μὲ ἀδιαφορίαν κάτι τέτοια γεγονότα, βλάπτονται οἱ ἴδιοι.

Ὁ ἔξυπνος ἄνθρωπος, ὅταν βλέπῃ τὸν πονηρὸν νὰ τιμωρῆται, παιδαγωγεῖται σπουδαίως καὶ ἰσχυρῶς, οἱ ἄφρονες ὅμως, ἐπειδὴ προσέβλεψαν μὲ ἀδιαφορίαν πρὸς τὴν παιδαγωγίαν αὐτήν, ἐβλάβησαν, διότι δὲν ἐχρησιμοποίησαν τὸ πάθημα τῶν ἄλλων ὡς μάθημα ίδικόν των.

Καρπὸς τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἶναι ὁ φόβος τοῦ Κυρίου. Εἶναι ἐπὶ πλέον ὁ πλοῦτος, ἡ δόξα καὶ ἡ ζωή.

Ἀπόγονοι καὶ καρποὶ τῆς σοφίας εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ὁ πλοῦτος, ἡ δόξα, ἡ μακροζωΐα καὶ ἡ μετὰ θάνατον εὐτυχὴς ζωή.

Τριβόλια, ἀγκάθια καὶ παγίδες εἶναι σκορπισμένα εἰς τοὺς δρόμους τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θέλει νὰ προφυλάξῃ τὴν ψυχήν του ἀπὸ αὐτὰ θὰ φύγῃ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς διεστραμμένους δρόμους τῶν πονηρῶν.

Ἀγκάθια, παγίδες καὶ σκάνδαλα εἶναι στρωμένα εἰς τοὺς διεστραμμένους δρόμους τῆς κακίας, ἐκεῖνος δι’ ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ προφυλάξῃ τὴν ψυχήν του, θὰ φύγῃ μακριὰ ἀπὸ τοὺς ὀλεθρίους αὐτοὺς δρόμους.

Οἱ πλούσιοι μὲ τὴν δύναμιν τοῦ χρήματός των θὰ γίνουν ἄρχοντες τῶν πτωχῶν. Δὲν ἀποκλείεται ὅμως τέτοιοι ἄδικοι πλούσιοι νὰ ξεπέσουν καὶ νὰ πτωχύνουν, ὥστε νὰ ζητήσουν καὶ νὰ πάρουν δάνεια ἀπὸ τοὺς τέως ὑπηρέτας των.

Ὁ Ἀνθρώπινος βίος εἶναι τόσον ἄστατος, ὥστε οἱ πλούσιοι θὰ κυριαρχήσουν τῶν πτωχῶν μὲ τὸ χρῆμα των, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπηρέται τοιούτων ἀδίκων πλουσίων θὰ πλουτίσουν τόσον, ὥστε νὰ δανείσουν τοὺς κυρίους των, οἱ ὁποῖοι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ πτωχύνουν.

Ἐκεῖνος ποὺ σπείρει φαυλότητας, θὰ θερίσῃ ἀναρίθμητα κακά. Συνέπεια δὲ καὶ κατάντημα τῶν πονηρῶν του ἔργων θὰ εἶναι αἱ τιμωρίαι, τὰς ὁποίας θὰ ὑποστῇ ἐκ μέρους Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

Ἐκεῖνος ποὺ σπείρει ἁμαρτίας, θὰ θερίσῃ ἀτελείωτα κακά, θὰ πληρώσῃ δὲ καὶ θὰ ἐξοφλήσῃ ὁλόκληρον τὴν τιμωρίαν τῶν πονηρῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα διέπραξεν.

Ὁ Θεὸς στέλλει τὰς εὐλογίας του εἰς ἄνθρωπον πρᾷον, γλυκὺν καὶ ἐλεήμονα. Θὰ ἐξαλείψῃ δὲ κάθε μάταιον ἔργον, τὸ ὁποῖον ἐνδεχομένως αὐτὸς ἔχει διαπράξει.

Ὁ Θεὸς εὐλογεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐλεεῖ μὲ καλωσύνην καὶ προθυμίαν, θὰ σβήσῃ δὲ κάθε μάταιον ἔργον, κάθε ἁμαρτίαν δηλαδή, τὴν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς διέπραξεν.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τὸν πτωχόν, θὰ διατραφῇ πλουσίως ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ δὲν θὰ πεινάσῃ. Τοῦτο δέ, διότι ἔδωκεν εἰς τὸν πτωχὸν καὶ πεινῶντα ἀπὸ τὸ ἴδιο του τὸ ψωμί.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τὸν πτωχόν, θὰ διατραφῇ καὶ δὲν θὰ πεινάσῃ, διότι ἔδωκεν εἰς τὸν πτωχὸν ἐξ ἀγάπης, καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ πλεονάσματά του, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ψωμί του καὶ τὸ ὑστέρημά του· τὸν ἐλεήμονα αὐτὸν ἄνθρωπον ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸν ἐγκαταλείψῃ.

Κερδίζει καὶ ἀποκτᾷ νίκην καὶ δόξαν ἐκεῖνος, ποὺ δίδει φιλοδωρήματα, διότι ἔτσι ἀπαλλάσσει τὴν ψυχήν του ἀπὸ τὴν προσκόλλησιν πρὸς τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα ἔχει.

Ἐκεῖνος ποὺ δωροδοκεῖ τοὺς δικαστάς, καὶ μεροληπτοῦν ὑπὲρ αὐτοῦ, φαίνεται ὅτι κερδίζει νίκην καὶ τιμήν· ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀφαιρεῖ τὸ αἷμα καὶ τὴν ζωὴν ἐκείνων, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνῆκαν ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς σφετερίζεται.

Διῶξε ἀπὸ τὰς συγκεντρώσεις τὸν αὐθάδη καὶ ἐριστικὸν καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν θὰ ἐξέλθῃ καὶ θὰ φύγῃ ἡ φιλονεικία. Διότι ὅταν ἕνας τέτοιος παρακάθηται εἰς συνέδριον, τοὺς πάντας ἐξουθενώνει μὲ τὴν αὐθάδειάν του.

Διῶξε ἀπὸ κάθε συνέδριον τὸν χλευαστὴν καὶ αὐθάδη, καὶ τότε θὰ φύγῃ μαζί του καὶ ἡ φιλονικία καὶ ἡ ἀναστάτωσις. Διότι ὅταν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς καθίσῃ εἰς συνέδριον, αὐθαδιάζει, ὑβρίζει καὶ προκαλεῖ ὅλους.

Ὁ Κύριος ἀγαπᾷ τὰς ἀφωσιωμένας εἰς αὐτὸν καρδίας, δεκτοὶ δὲ εἰς αὐτὸν γίνονται πάντοτε ὅλοι οἱ ἄμεμπτοι καὶ καθαροί. Ὁ βασιλεὺς μὲ τὰ συνετὰ καὶ καλὰ λόγια του, καὶ ὄχι μὲ τὴν βίαν, πρέπει νὰ κυβερνᾷ τὸν λαόν.

Ὁ Θεὸς ἀγαπᾷ τὰς εὐλαβεῖς καὶ ἀφωσιωμένας εἰς αὐτὸν καρδίας, εἰς αὐτὸν δὲ εἶναι δεκτοὶ καὶ ἀγαπητοὶ ὅλοι οἱ καθαροὶ καὶ ἄμεμπτοι. Ὁ βασιλεὺς διοικεῖ μὲ τὰς διαταγάς, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὰ χείλη του,

Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Κυρίου ἄγρυπνοι πάντοτε παρακολουθοῦν καὶ γνωρίζουν τὰ πάντα. Ὁ παράνομος ἄνθρωπος, ἀδιαφορεῖ διὰ τὴν παρουσίαν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ καὶ καταφρονεῖ τὰ θεῖα λόγια.

Τὰ μάτια του παντεπόπτου Θεοῦ διατηροῦν ἀμείωτον τὴν διορατικότητά των καὶ βλέπουν τὰς προσπαθείας καὶ τοὺς ἀγῶνας τοῦ βασιλέως, τὰς ὁποίας καταβάλλει διὰ νὰ διοικήσῃ καλῶς τὸν λαόν του. Ὁ ἀτίθασος ὅμως, ὁ ἀντάρτης καὶ ἔνοχος εἰς πολλὰς παραβάσεις, περιφρονεῖ τὰς διαταγὰς τοῦ βασιλέως αὐτοῦ.

Ὁ ὀκνηρός, διὰ νὰ μὴ κινηθῇ ἀπὸ τὴν θέσιν του, ἐπινοεῖ τὰς πλέον γελοίας προφάσεις καὶ λέγει· «εἰς τοὺς δρόμους εἶναι ληοντάρι, εἰς δὲ τὰς πλατείας ἐνεδρεύουν δολοφόνοι»!

Ὁ ὀκνηρός, διὰ νὰ μὴ κινηθῇ ἀπὸ τὴν θέσιν του, προφασίζεται καὶ λέγει: Εἰς τοὺς δρόμους εἶναι λιοντάρι ποὺ γυρίζει καὶ εἰς τὰς πλατείας εἶναι δολοφόνοι.

Βόθρος βαθὺς καὶ βρωμερὸς εἶναι τὸ στόμα ἐκείνου, ποὺ παραβαίνει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ μισηθῇ καὶ θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον, θὰ πέσῃ μέσα εἰς αὐτόν.

Βόθρος βαθὺς καὶ βρωμερὸς εἶναι τὸ στόμα τοῦ σαρκολάτρου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος περιφρονεῖ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, εἰς αὐτὸν δὲ τὸν βόθρον θὰ πέσῃ ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ἐμίσησεν ὁ Θεὸς καὶ τὸν ἐγκατέλειψε λόγῳ τῆς κακῆς του προαιρέσεως.

Ὑπάρχουν δρόμοι κακοί, τρόποι τῆς ζωῆς πονηροί, ἐνώπιον τοῦ ἀνθρώπου, τοὺς ὁποίους καὶ βλέπει. Ἐν τούτοις δὲν ἀγαπᾷ καὶ δὲν θέλει νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ αὐτούς. Καὶ ὅμως ὁ καθένας πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται καὶ νὰ φεύγῃ ἀπὸ τὴν διεστραμμένην καὶ κακὴν ὁδόν.

Ὑπάρχουν κακαὶ συνήθειαι, ἁμαρτωλαὶ προσκολλήσεις, πάθη καταστρεπτικά, τὰ ὁποῖα βλέπει καὶ διακρίνει ἐκεῖνος ποὺ τὰ ἔχει, ὅταν σκεφθῇ ψυχραίμως. Ἀναγνωρίζει καὶ ὁ ἴδιος ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι κακά, καὶ ὅμως δὲν τοῦ κάνει καρδιὰ νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ αὐτά. Πρέπει ὅμως διὰ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ ἀγῶνος νὰ ἀποστρέψῃ ἀπὸ αὐτὰ τὴν καρδίαν του καὶ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν δύσβατον καὶ ὀλέθριον αὐτὸν δρόμον.

Ἀπερισκεψία καὶ ἐπιπολαιότης φλογίζει καὶ ἐξάπτει τὴν καρδίαν τοῦ νέου. Ἡ δὲ παιδαγωγικὴ ράβδος καὶ ἡ αὐστηρὰ διαπαιδαγώγησις ἀποκρούονται καὶ ἀποφεύγονται ἀπὸ αὐτόν.

Ἡ ἀφροσύνη καὶ ἡ ἀμυαλωσύνη ἑξάπτει καὶ ξεσηκώνει τὸν νοῦν τοῦ νέου, ἡ ράβδος δὲ καὶ ἡ αὐστηρὰ παιδαγωγία ἀπωθοῦνται μακρὰν ἀπὸ αὐτόν, ὡς ἀπαράδεκτα καὶ ἀνεπιθύμητα.

Ὁ πλεονέκτης πλούσιος μὲ ἀπάτας καὶ δολιότητας ἀδικεῖ τὸν πτωχὸν καὶ αὐξάνει τὴν περιουσίαν του. Ἀλλὰ πολλὲς φορὲς ἀναγκάζεται νὰ δίδῃ εἰς ἄλλον πλουσιώτερόν του, καὶ ἔτσι βλέπει νὰ ἐλαττώνεται ἡ περιουσία του.

Ὅποιος κλέπτει τὸν πτωχὸν μὲ συκοφαντίας καὶ ἐκφοβισμούς, φαίνεται ὅτι αὐξάνει τὴν περιουσίαν του. Εὑρίσκει ὅμως τὴν ἀνταπόδοσιν διὰ τὴν ἀδικίαν του ἀπὸ τὸν ἰσχυρότερόν του. Τὰ πράγματα ἔρχονται ἔτσι, ὥστε ἀναγκάζεται νὰ δίδῃ εἰς τὸν πλουσιώτερόν του τόσα, ὥστε νὰ ἐλαττώνῃ τὴν περιουσίαν του.

Πλησίασε καὶ τέντωσε τὸ αὐτί σου, νὰ ἀκούσῃς λόγια σοφῶν καὶ ἐναρέτων. Ἄκουε τὰ λόγια μου. Κάμε προσεκτικὸν τὸν νοῦν σου εἰς αὐτά, ποὺ σὲ διδάσκω, διὰ νὰ καταλάβῃς ὅτι οἱ λόγοι μου αὐτοὶ εἶναι καλοὶ καὶ ὠφέλιμοι.

Βάλε τὸ αὐτί σου καὶ ἄκουε μετὰ προσοχῆς τὰ λόγια τῶν σοφῶν καὶ ἐναρέτων, ποὺ καθοδηγοῦνται ἀπὸ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ. Ἄκουε δὲ καὶ τοὺς λόγους μου καὶ πρόσεχέ τους, διὰ νὰ μάθῃς καὶ ἐννοήσῃς, ὅτι εἶναι γλυκεῖς καὶ ὠφέλιμοι.

Καὶ ἐὰν αὐτοὺς τοὺς λόγους τοὺς βάλῃς καὶ τοὺς κλείσῃς ὡς πολύτιμον θησαυρὸν εἰς τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ κανονίζουν τὴν ζωήν σου, ἀνερχόμενοι εἰς τὰ χείλη σου θὰ σοῦ δημιουργοῦν χαρὰν καὶ ἰκανοποίησιν.

Καὶ ἐὰν ἐντυπώσῃς βαθιὰ μέσα εἰς τὸν νοῦν σου τὰ λόγια μου, ὥστε νὰ ρυθμίζουν τὴν ὅλην σου διαγωγήν, ὅταν ὁμιλῇς πρὸς τοὺς ἄλλους θὰ ἀνέρχωνται ἀπὸ τῆς καρδίας εἰς τὰ χείλη σου, θὰ σὲ γεμίζουν ἀπὸ βαθεῖαν εὐφροσύνην καὶ θὰ αἰσθάνεσαι μεγάλην ἱκανοποίησιν διὰ τὰς συνετὰς ἀποκρίσεις, ποὺ θὰ δίδῃς εἰς ἑκάστην περίπτωσιν.

Ταῦτα πράττων θὰ ἀποκτήσῃς σταθερὰν τὴν ἐλπίδα σου ἐπὶ τὸν Κύριον. Ὁ δὲ Κύριος θὰ σὲ φωτίσῃ καὶ θὰ σὲ καθοδήγησῃ νὰ γνωρίσῃς καὶ ἀκολουθήσῃς τὴν εὐθεῖαν καὶ καλὴν πορείαν εἰς τὸν βίον σου.

Ἄκουε αὐτά, ποὺ σοῦ λέγω, διὰ νὰ στηριχθῇ ἡ ἐλπίδα σου εἰς τὸν Κύριον καὶ αὐτὸς θὰ σοῦ φανερώσῃ ποῖον δρόμον πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃς.

Καὶ σὺ γράψε ἐντός σου αὐτοὺς τοὺς λόγους τρεῖς φορές, εἰς τρεῖς θέσεις τῆς ψυχῆς σου. Εἰς τὴν θέλησίν σου, διὰ νὰ εἶναι ἀγαθή, εἰς τὴν γνῶσιν σου, διὰ νὰ εἶναι ἀληθής, εἰς τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου ὥστε νὰ πλημμυρίζουν ὁλόκληρον τὴν ψυχήν σου.

Καὶ σὺ γράψε τοὺς λόγους εἰς τὰς τρεῖς δυνάμεις τῆς ψυχῆς σου· πρῶτον εἰς τὴν θέλησίν σου, διὰ νὰ σὲ κινοῦν πρὸς τὸ ἀγαθὸν δεύτερον εἰς τὴν διάνοιάν σου καὶ τὸ γνωστικόν σου, διὰ νὰ σὲ φωτίζουν καὶ τρίτον εἰς ὅλον τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου καὶ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ σου, ὥστε νὰ πλημμυρίζουν ὁλόκληρον τὴν ψυχήν σου.

Σὲ διδάσκω, λοιπόν, λόγια ἀληθινά, γνῶσιν ἀγαθὴν καὶ ὠφέλιμον, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ὑπακούῃς, ὥστε νὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ ἀπαντᾷς μὲ λόγια ἀληθινὰ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σοῦ προβάλλουν ἀντιρρήσεις ἢ καὶ ἀπορίας.

Σὲ διδάσκω λοιπὸν λόγον ἀληθῆ καὶ γνῶσιν ἀγαθὴν καὶ ὠφέλιμον, διὰ νὰ ὑπακούῃς καὶ ὑποτάσσεσαι εἰς αὐτήν, ὥστε νὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ ἀπαντᾷς μὲ ἐπιχειρήματα ἀληθινὰ καὶ ὀρθὰ εἰς ἐκείνους, ποὺ σοῦ προβάλλουν ἀπορίας, ἐρωτήσεις καὶ ἀντιρρήσεις.

Μὴ ἁρπάζῃς ἀπὸ τὸν πτωχὸν· μὴ τὸν ἐκβιάζῃς νὰ σοῦ πληρώσῃ ὁπωσδήποτε τὸ χρέος του, διότι αὐτὸς εἶναι πτωχὸς καὶ ἀδύνατος. Μὴ τὸν σύρῃς καὶ τὸν ἐξευτελίσῃς εἰς τὰ δικαστήρια, ποὺ συνεδριάζουν πλησίον εἰς τὰς πύλας τῶν πόλεων.

Μὴ ἐκβιάζῃς τὸν πτωχὸν καὶ μὴ τοῦ ἁρπάζῃς, ὅ,τι ἔχει, διότι στερεῖται τῶν πάντων καὶ εἶναι δυστυχής· καὶ μὴ ἐξευτελίσῃς τὸν ἀδύνατον καὶ ἐγκαταλελειμμένον εἰς τὰς πύλας τῆς πόλεως, ὅπου γίνεται τὸ δικαστήριον·

Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ ἀναλάβῃ τὴν ὑπεράσπισιν καὶ θὰ δικάσῃ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ πτωχοῦ. Αὐτὰ ὅταν σκέπτεσαι, θὰ σώσῃς ἀβλαβῆ τὴν ψυχήν σου.

διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ ἀναλάβῃ τὴν ὑπεράσπισίν του καὶ θὰ ἐκδικάσῃ τὸ δίκαιον τοῦ πτωχοῦ καὶ ἀδυνάτου· ὅταν δὲ ἐνθυμῆσαι ὅτι ἔχεις νὰ λογαριασθῇς μὲ τὸν Θεόν, τότε θὰ γλυτώσῃς τὴν ψυχήν σου καὶ θὰ τὴν φυλάξῃς σώαν, ἀβλαβῆ καὶ ἀτιμώρητον.

Μὴ γίνεσαι σύντροφος καὶ μὴ συνεταιρίζεσαι μὲ ἄνθρωπον θυμώδη. Μὴ συγκατοικῇς καὶ μὴ συναναστρέφεσαι μὲ φίλον εὐέξαπτον·

Μὴ συνεταιρίζεσαι καὶ μὴ συνάπτῃς φιλίαν στενὴν μὲ ἄνθρωπον ὀξύθυμον καὶ μὴ συγκατοικῇς μὲ φίλον, ποὺ ὀργίζεται εὔκολα καὶ χωρὶς λόγον,

μήπως τυχὸν καὶ σὺ μάθῃς καὶ ἀκολουθήσῃς τὸν τρόπον τῆς ζωῆς ἐκείνων καὶ βάλῃς βρόχους γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν σου καὶ περιπέσῃς εἰς μεγάλας περιπετείας καὶ κινδύνους.

μήπως μάθῃς τοὺς ἁμαρτωλοὺς τρόπους καὶ τὰ φερσίματά του καὶ ἐπηρεασθῇς ἀπὸ αὐτά· ἔτσι δὲ θὰ βάλῃς θηλειὲς εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ θὰ περιπλακῇς εἰς πολλοὺς πειρασμοὺς καὶ κινδύνους.

Μὴ δίδῃς τὸν ἑαυτόν σου ἐγγυητὴν λόγῳ ἐντροπῆς καὶ συστολῆς ἀπέναντι κάποιου γνωστοῦ σου προσώπου.

Μὴ δίδῃς τὸν ἑαυτόν σου ἐγγυητήν, παρακινούμενος ἐξ ἐντροπῆς γνωστοῦ σου προσώπου, εἰς τὸ ὁποῖον συστέλλεσαι καὶ δυσκολεύεσαι νὰ εἴπῃς τὸ ὄχι·

Διότι ἐὰν δὲν θὰ ἔχῃς ἀπὸ ποῦ νὰ πληρώσῃς τὴν ἐγγύησιν, θὰ σοῦ πάρουν καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ στρώμα, ποὺ τὸ βάζεις κάτω ἀπὸ τὸ σῶμα σου, διὰ νὰ ἀναπαυθῇς.

διότι, ἐὰν δὲν ἔχῃς ἀπὸ ποὺ νὰ πληρώσῃς τὴν ἐγγύησιν, θὰ σοῦ πάρουν τὸ στρῶμα, ποὺ βάζεις κάτω ἀπὸ τὰ πλευρά σου, καὶ θὰ ὑποχρεωθῇς να κοιμηθῇς εἰς τὸ χῶμα.

Μὴ μετακινῇς τὰ παλαιότατα σύνορα τῶν ἀγρῶν, τὰ ὁποῖα ἔθεσαν οἱ πρόγονοί σου.

Μὴ μετατοπίζῃς τὰ αἰώνια καὶ παμπάλαια σύνορα τῶν κτημάτων ἢ οἰκοπέδων, τὰ ὁποῖα ὥρισαν καὶ ἐκανόνισαν οἱ πρόγονοί σου. Μὴ μεταβάλλῃς καὶ μὴ νοθεύῃς τὰς ἱεράς σου παραδόσεις καὶ μὴ ἐγκαταλείπῃς οὔτε νὰ ἀλλάσσῃς τὰ ἁγνὰ ἤθη τῶν προγόνων σου.

Ὁ διορατικὸς ἄνθρωπος, ποὺ ἐνεργεῖ μὲ ἐτοιμότητα ἀντιλήψεως καὶ δραστηριότητα εἰς τὰ ἔργα του, εἶναι πρέπον νὰ παραστέκεται κοντὰ εἰς τοὺς βασιλεῖς, διὰ νὰ τοὺς καθοδηγῇ καὶ νὰ μὴ χάνεται ὑπηρετῶν νωθροὺς καὶ ὀκνηροὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἔξυπνος ἄνθρωπος καὶ δραστήριος εἰς τὰ ἔργα του ταιριάζει νὰ στέκεται κοντὰ εἰς τοὺς βασιλεῖς ὡς σύμβουλος καὶ ὑπουργός των καὶ νὰ μὴ παραστέκεται εἰς ἀνθρώπους ἀδρανεῖς καὶ τεμπέληδες.