Παροιμίαι Σολομώντος 7

Παιδί μου, φύλαττε τοὺς λόγους μου, καὶ κρύψε ὡς πολύτιμον θησαυρὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν σου τὰς ἐντολάς μου. Παιδί μου, νὰ σέβεσαι τὸν Κύριον καὶ θὰ ἀποκτήσῃς ἔτσι δύναμιν. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ αὐτὸν μὴ φοβῆσαι κανένα ἄλλον.

Παιδί μου, φύλαττε μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ἀκρίβειαν τὰ λόγια μου καὶ κρύψε εἰς τὰ βάθη τοῦ ἑαυτοῦ σου τὰς ἐντολάς μου. Παιδί μου, νὰ σέβεσαι τὸν Θεὸν καὶ θὰ ἐνισχύεσαι καὶ θὰ ἐνδυναμώνεσαι ἀπὸ αὐτόν. Ἐκτὸς δὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν μὴ φοβῆσαι κανένα ἄλλον.

Φύλαττε τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ ζήσῃς εἰρηνικὸς καὶ ἀσφαλής. Πρόσεξε δὲ καὶ φύλαξε τὰ λόγιά μου, ὅπως προφυλάσσεις τὴν κόρην τῶν ὀφθαλμῶν σου.

Φύλαξε τὰς ἐντολάς μου καὶ θὰ ζήσῃς εἰρηνικὸς καὶ εὐτυχισμένος. Πρόσεχε δὲ εἰς τὰ λόγια μου καὶ φύλαττε αὐτά, ὅπως προφυλάττεις τὶς κόρες τῶν ματιῶν σου, δηλαδὴ ὡς τὸ πλέον ἀγαπητὸν καὶ τὸ πλέον ἄξιον προφυλάξεως πρᾶγμα.

Φόρεσέ τα ὡσὰν δακτυλίδια εἰς τὰ δάκτυλά σου. Γράψε τα εἰς ὅλον τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου.

Βάλε τοὺς λόγους μου σὰν δακτυλίδι εἰς τὰ δάκτυλά σου, διὰ νὰ τοὺς βλέπῃς συχνὰ καὶ νὰ μὴ τοὺς λησμονῇς, γράψε τους δὲ καὶ χάραξέ τους βαθιὰ εἰς τὸ πλάτος τῆς καρδίας σου.

Ὀνόμασε τὴν σοφίαν ἀδελφήν σου, καὶ περίβαλέ την μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην. Τὴν δὲ σύνεσιν καὶ ὀρθοφροσύνην κατάστησέ την στενὴν γνώριμόν σου. Ἀπόκτησέ την ὡς ἰδικήν σου περιουσίαν,

Εἰπὲ εἰς τὴν οὐράνιον σοφίαν ὅτι εἶναι ἀδελφή σου, κατάστησε δὲ τὴν φρονιμάδα καὶ τὴν σύνεσιν στενὴν καὶ γνώριμόν σου καὶ κάμε την κτῆμα ἰδικόν σου.

διὰ νὰ σὲ προφυλάξῃ καὶ σὲ διατηρήσῃ καθαρὸν ἀπὸ ξένην πονηρὰν καὶ φαύλην γυναῖκα, ὅταν αὐτὴ μὲ γλυκόλογα θὰ σοῦ ἐπιτίθεται.

Διὰ νὰ σὲ προφυλάξῃ ἀπὸ ξένην καὶ πονηρὰν γυναῖκα, ὅταν αὐτὴ σοῦ ἐπιτίθεται μὲ λόγια κολακευτικά.

Διότι αὐτὴ σκύβει διαρκῶς ἀπὸ τὸ παράθυρον τῆς οἰκίας της καὶ παρατηρεῖ εἰς τὰς πλατείας.

Διότι ἡ φαύλη γυναῖκα κάθεται διαρκῶς εἰς τὸ παράθυρον τοῦ σπιτιοῦ της καὶ ἀπὸ ἐκεῖ σκύβει καὶ κυττάζει ἔξω πρὸς τὰς πλατείας,

Ὅποιον δὲ τυχὸν θὰ ἰδῇ ἀπὸ τοὺς νεαροὺς ἀπερισκέπτους, κανένα ἄμυαλον νεανίαν,

καὶ ὅποιον ἰδῇ ἀπὸ τὰ ἄμυαλα παιδιά, νέον ἀσύνετον, πτωχὸν ἀπὸ μυαλά,

νὰ διέρχεται ἀπὸ τὸν δρόμον καὶ τὴν γωνίαν τοῦ σπιτιοῦ της, νὰ σιγοτραγουδῇ καὶ νὰ μονολογῇ

ὁ ὁποῖος περνᾷ ἐπίτηδες ἀπὸ τὴν γωνίαν καὶ τὴν πάροδον τοῦ σπιτιοῦ της καὶ ὁ ὁποῖος σιγοτραγουδᾷ

εἰς βραδυνὸ σκοτάδι, ποὺ ἀρχίζει ἡ νυκτερινὴ ἡσυχία νὰ ἐπικρατῇ ἢ νὰ πέφτῃ ἡ ὁμίχλη,

εἰς τὸ βραδυνὸ σκοτάδι, ὁπότε ἀρχίζει ἡ ἡσυχία λόγῳ τοῦ σκότους ἢ τῆς ὁμίχλης,

τότε αὐτὴ ἡ γυναῖκα πηγαίνει νὰ τὸν συναντήσῃ μὲ προκλητικὸν πορνικὸν στολισμὸν καὶ τρόπον. Ἔτσι δὲ σκανδαλίζει καὶ ἐξάπτει τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τῆς καρδίας τῶν νέων.

καὶ ἰδοὺ ἡ φαύλη γυναῖκα, ἡ ὁποία καιροφυλακτεῖ εἰς τὸ παράθυρόν της, τρέχει καὶ τὸν σνναντᾷ ντυμένη μὲ τὸν προκλητικὸν πορνικόν της στολισμόν, καὶ ἔτσι ξεσηκώνει τὰ μυαλὰ τῶν νέων.

Κινεῖται δὲ σὰν νὰ ἔχῃ πτερὰ ἡ ἄσωτος αὐτὴ γυναῖκα, διὰ νὰ ἁρπάσῃ τὰ θύματά της. Τὰ πόδια της ποτὲ δὲν ἠσυχάζουν εἰς τὸ σπίτι της, διότι πάντοτε τρέχει εἰς ἀναζήτησιν τῶν θυμάτων της.

Ἡ γυναῖκα δὲ αὐτὴ εὑρίσκεται εἰς συνεχῆ κίνησιν ἐξ αἰτίας τῆς ἀσωτίας της. Τὰ πόδια της οὐδέποτε ἠσυχάζουν εἰς τὸ σπίτι της, ἐπειδὴ πάντοτε ἀναζητεῖ καὶ νέους φίλους - θύματά της.

Ἄλλοτε μὲν ρεμβάζει καὶ καταστρώνει δόλια σχέδια, ἄλλοτε δὲ πάλιν ἐνεδρεύει εἰς κάθε γωνίαν, διὰ νὰ συλλάβῃ τὰ θύματά της.

Δι’ αὐτὸ ἄλλοτε μὲν ρεμβάζει ἐπὶ χρόνον τινὰ καὶ καταστρώνει μὲ τὸν διεφθαρμένον νοῦν της πονηρὰ σχέδια, ἄλλοτε δὲ κατ’ ἄλλην ὥραν ἐνεδρεύει εἰς κάθε γωνίαν διὰ νὰ εὕρῃ καὶ συλλάβῃ τὸ θήραμά της.

Καὶ ἀφοῦ συναντήσῃ τὸν ἀσύνετον νεαρόν, τὸν ἀγκαλιάζει, τὸν φιλεῖ μὲ μεγάλην ἀδιαντροπιὰν καὶ λέγει πρὸς αὐτόν·

Ἔπειτα, ἀφοῦ ἡ φαύλη γυναῖκα ἁρπάσῃ τὸν ἄμυαλον νέον, τὸν φιλεῖ μέσα εἰς τὸν δρόμον καὶ μὲ πολλὴν ἀναίδειαν καὶ ἀδιάντροπον πρόσωπον τοῦ λέγει:

«Σήμερα, ἐπειδὴ εἰσηκούσθησαν αἱ προσευχαί μου, προσέφερα θυσίαν εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐξεπλήρωσα ἔτσι τὰ τάματά μου.

Σήμερον εἶναι ἡμέρα, ποὺ προσέφερα θυσίαν εἰρηνικήν, σήμερα ἐξεπλήρωσα τὸ τάξιμό μου εἰς τὸν Θεόν, ἐπειδὴ εἰσηκούσθησαν ἀπὸ αὐτὸν αἱ προσευχαί μου·

Διὰ τοῦτο ἐβγῆκα ἀπὸ τὸ σπίτι μου νὰ σὲ συναντήσω. Ἐπειδὴ ἐπόθησα τὸ ὡραῖον πρόσωπόν σου καὶ ἰδοὺ σὲ εὐρῆκα.

καὶ τὰ περισσεύματα τῆς θυσίας, ποὺ προσέφερα, εἶναι ἄφθονα, διὰ τοῦτο ἐβγῆκα νὰ σὲ συναντήσω, καὶ ἐπειδὴ λαχταρῶ διὰ τὸ ὡραῖον πρόσωπόν σου, σὲ εὑρῆκα.

Μὲ κορδέλλες ἔχω στολίσει τὸ κρεββάτι μου, τὸ ἔχω στρώσει μὲ κροσσωτούς, καὶ ἀπὸ τὰς δύο πλευράς, τάπητας τῆς Αἰγύπτου.

Μὲ κλινοσκεπάσματα καὶ προσκεφάλαια παχιὰ ἑτοίμασα τὸ κρεββάτι μου καὶ μαλακὰ αἰγυπτιακὰ χαλιὰ ἔχω στρώσει καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη.

Μὲ ἀρωματικὸν ἐρυθροκίτρινον κρόκον ἔχω ραντίσει τὸ κρεββάτι μου καὶ ὅλην μου τὴν οἰκίαν τὴν ἐρράντισα μὲ τὸ ἄρωμα τῆς κανέλλας.

Ἔχω ραντίσει μὲ μαλακὰ φύλλα τοῦ ἐρυθροκιτρίνου κρόκου τὸ κρεββάτι μου, καὶ τὸ σπίτι μου μὲ τὸ ἀρωματώδες κιννάμωμον (κανέλλαν) διὰ νὰ εὐωδιάζῃ·

Ἔλα, λοιπόν, νὰ ἀπολαύσωμεν τὴν φιλίαν μας ἕως εἰς τὰ ξημερώματα. Ἔλα νὰ κυλισθῶμεν μέσα εἰς τὸν ἔρωτά μας.

ἔλα νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ νὰ χαροῦμε τὴν ἀγάπην μας μέχρι τὰ ἐξημερώματα καὶ νὰ κυλισθοῦμε κυριολεκτικῶς μέσα εἰς τὸν ἔρωτά μας.

Ὁ σύζυγός μου ἀπουσιάζει, δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ σπίτι. Ἔχει ἀναχωρήσει γιὰ μακρυνὸ ταξίδι.

Κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ἰδῇ, διότι δὲν εἶναι εἰς τὸ σπίτι ὁ ἄνδρας μου· ἔχει πάει εἰς μακρινὸν τόπον δι’ ἐμπορικὰς ὑποθέσεις του.

Ἐπῆρε εἰς τὰ χέρια του βαλάντιον γεμᾶτο χρήματα καὶ ὕστερα ἀπὸ πολλὰς ἡμέρας θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ σπίτι του».

Ἐπῆρε μαζί του κομπόδεμα μὲ πολλὰ χρήματα καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ σπίτι του ὕστερα ἀπὸ πολλὰς ἡμέρας.

Ἔτσι δὲ ἡ δολία καὶ φαύλη αὐτὴ γυναῖκα τὸν ἀπεπλάνησε μὲ τὰ παραπλανητικὰ γλυκόλογά της. Ὡσὰν μὲ δίκτυα, ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τὰ χείλη της, ἐξεγέλασε τὸν ἀνόητον νέον καὶ τὸν ἔκαμε νὰ ἐξοκείλῃ πρὸς τὸ κακόν, ὅπως πέφτει ἔξω τὸ πλοῖον καὶ ναυαγεῖ εἰς τὴν βραχώδη ἀκτήν.

Ἔτσι ἡ πόρνη γυναῖκα μὲ τὰ πολλά της λόγια καὶ μὲ τὴν ἀπατηλὴν ὁμιλίαν τῶν χειλέων της, ποὺ μοιάζει μὲ βρόχους, παρεπλάνησε τὸν ἄμυαλον νέον καὶ τὸν ἔκαμε νὰ ἐξοκείλῃ.

Αὐτὸς δέ, ὡσὰν τὸ ἠλίθιον θαλασσοποῦλι κέπφος ποὺ παρασύρεται ἀπὸ τὸν ἄνεμον, τὴν ἠκολούθησεν ἀνοήτως. Ἔτσι δὲ σύρεται ὁ ταλαίπωρος ὡσὰν τὸ βόϊδι ποὺ ὁδηγεῖται πρὸς τὸ σφαγεῖον, καὶ ὡσὰν τὸ σκυλὶ τὸ δεμένο ἀπὸ τὴν ἁλυσίδα του.

Αὐτὸς δὲ ὁ ἀνόητος τὴν ἠκολούθησε βλακωδῶς, ὅπως τὸ πτηνὸν κέπφος, τὸ ὁποῖον τρέχει πρὸς τὴν παγίδα, ἂν καὶ βλέπει νὰ συλλαμβάνωνται ἀπὸ αὐτὴν ἄλλοι σύντροφοί του· καὶ ὅπως σύρεται τὸ ἀνύποπτον βόδι εἰς τὴν σφαγὴν καὶ τὸ σκυλὶ εἰς τὴν ἁλυσίδα

Ἢ ὡσὰν ἐλάφι, τὸ ὁποῖον ἐπληγώθη μὲ τόξον εἰς τὸ συκώτι, σπεύδει ὁ ταλαίπωρος αὐτὸς νέος, ὡσὰν τὸ πτηνὸν εἰς τὴν παγίδα, χωρὶς νὰ γνωρὶζῃ ὅτι διατρέχει ἄμεσον τὸν κίνδυνον νὰ χάσῃ καὶ ζωὴν καὶ ψυχήν.

ἢ ὅπως πιάνεται τὸ ἐλάφι τὸ πληγωμένον μὲ τόξον εἰς τὸ συκώτι· τρέχει δὲ ὁ ἀνόητος κοντά της, ὅπως τὸ πουλὶ εἰς τὴν παγίδα, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ὅτι πρόκειται περὶ ἀπωλείας τῆς ἀθανάτου ψυχῆς του.

Τώρα, λοιπόν, παιδί μου, ἄκουσέ με, πρόσεξε τὰ λόγια τοῦ στόματός μου.

Τώρα λοιπόν, παιδί μου, ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σοῦ εἶπα, ἄκουσέ με καὶ πρόσεχε τὰ λόγια τοῦ στόματός μου:

Ἂς μὴ παρασυρθῇ καὶ ἂς μὴ ἀκολουθήσῃ ἡ καρδία σου τοὺς δρόμοὺς τῆς φαύλης αὐτῆς γυναικός.

Ἂς μὴ παρασυρθῇ ἡ θέλησίς σου εἰς τοὺς ἁμαρτωλοὺς δρόμους τῆς μοιχαλίδος γυναικός,

Διότι αὐτὴ πολλούς, ἀφοῦ τοὺς ἐπλήγωσε, τοὺς ἔρριξε κάτω. Ἀναρίθμητοι δὲ εἶναι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἔχει φονεύσει.

διότι αὐτὴ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ τοὺς ἐπλήγωσε, τοὺς ἔρριξε κάτω ἐξευτελισμένους καὶ ἀχρήστους, καὶ ἀναρίθμητοι εἶναι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἐθανάτωσε ψυχικῶς.

Τὸ σπίτι της εἶναι δρόμος τοῦ ᾅδου, ποὺ κρημνίζει τὰ θύματά της εἰς τὰς σκοτεινὰς περιοχὰς τοῦ θανάτου.

Τὸ σπίτι της εἶναι δρόμοι τοῦ Ἅδου, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὰ σκοτεινὰ μέρη τοῦ αἰωνίου θανάτου.