Παροιμίαι Σολομώντος 9

Ἡ σοφία οἰκοδόμησε διὰ τὸν ἑαυτόν της οἶκον, τὸν ὁποῖον ἐστήριξεν εἰς ἑπτά, εἰς πολλοὺς στερεοὺς καὶ ἀκλόνητους στύλους.

Ἡ Σοφία, ἐνυπόστατος καὶ ὡς πρόσωπον συγκεκριμένον, ἔκτισε τὴν οἰκίαν της καὶ ἔθεσεν ὡς στήριγμά της στύλους ἑπτά. Οὕτω τὸ οἰκοδόμημα τῆς ἐθεμελιώθη καὶ ἐστηρίχθη ἐπὶ θεμελίου ἀδιασείστου.

Διὰ τὴν πλουσίαν τράπεζαν, τὴν ὁποίαν θὰ παρέθετε εἰς τοὺς συνδαιτυμόνας της, ἔσφαξε τὰ σφάγιά της καὶ ἐγέμισε μεγάλον οἰνοδοχεῖον μὲ τὸν οἶνον της καὶ ἡτοίμασε τὴν πλουσίαν τράπεζάν της.

Ἔσφαξε τὰ πρὸς χορτασμὸν τῶν συνδαιτυμόνων της σφάγιά της καὶ ἔρριψεν εἰς μεγάλο οἰνοδοχεῖον τὸν οἶνον της καὶ ἡτοίμασε τὴν τράπεζάν της.

Καὶ ἀφοῦ τὰ πάντα ἡτοιμάσθησαν, ἔστειλε τοὺς ὑπηρέτας της, τοὺς κήρυκας τῆς ἀληθείας, προσκαλοῦσα μὲ μεγαλειῶδες ἔντονον κήρυγμα νὰ προσέλθουν, ὅσοι ἤθελαν, νὰ πίουν ἀπὸ τὸν ἐκλεκτὸν οἶνον τοῦ οἰνοδοχείου της. Καὶ ἔλεγεν·

Ἀκολούθως, ὅταν ἑτοιμάσθησαν ὅλα, ἡ Σοφία ἀπέστειλε τοὺς ὑπηρέτας της καὶ τοὺς τεταγμένους εἰς διακονίαν της νὰ καλῇ τοὺς ἀνθρώπους μὲ λόγια ὑπέροχα, προβάλλουσα αὐτὰ ἀπὸ τόπου ὑψηλοῦ ὡς δροσιστικὸν καὶ εὐφρόσυνον καὶ ζωηφόρον ποτὸν καὶ λέγουσα:

«ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔχει ἀποκτήσει σοφίαν καὶ σύνεσιν, ἂς ἔλθῃ πρὸς ἐμέ». Καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πτωχοὶ ἀπὸ ἀπόψεως νοητικῶν ἱκανοτήτων, εἶπεν·

Ὅποιος δὲν ἔχει ἀποκτήσει ἀκόμη φρόνησιν καὶ στερεῖται σοφίας καὶ συνέσεως, ἂς ἔλθῃ κοντά μου διὰ νὰ τὸν κάμω σοφόν. Καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ εἶναι πτωχοὶ ἀπὸ μυαλά, εἶπεν:

«ἐλᾶτε νὰ φάγετε ἀπὸ τοὺς ἄρτους μου καὶ νὰ πίετε ἀπὸ τὸ κρασί, τὸ ὁποῖον ἐγὼ σᾶς ἔχω κεράσει.

Ἐλάτε νὰ φάγετε ἀπὸ τοὺς ἄρτους μου καὶ νὰ πίετε ἀπὸ τὸν οἶνόν μου, τὸν ὁποῖον γιὰ σᾶς ἔχω κεράσει.

Ἀφήσατε τὴν ἀνοησίαν καὶ ἀπερισκεψίαν, εἰς τὴν ὁποίαν σᾶς προσκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, καὶ ἐλᾶτε μαζῆ μου, διὰ νὰ βασιλεύσετε μὲ ἐμὲ αἰωνίως. Ζητήσατε καὶ ἐπιδιώξατε τὴν φρόνησιν, ποὺ ἐγὼ παρέχω, καὶ ἀγωνισθῆτε, διὰ νὰ ἐπιτύχετε νὰ γίνετε ἐν γνώσει συνετοί.

Ἀφήσατε τὴν ἀνοησίαν καὶ ἀσυνεσίαν, ποὺ σᾶς προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, διὰ νὰ βασιλεύσετε μαζί μου αἰωνίως, καὶ ζητήσατε τὴν φρόνησιν καὶ διὰ τῆς γνώσεως τοῦ θελήματός μου κατορθώσατε νὰ γίνετε συνετοί.

Ἐκεῖνος ποὺ θὰ θελήσῃ νὰ παιδαγωγήσῃ τοὺς ἀμετανοήτως κακούς, θὰ ἐξευτελισθῇ καὶ θὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ αὐτούς. Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ ὑποδείξῃ τὰ σφάλματα καὶ νὰ ἐλέγξῃ τὸν κακόν, θὰ ἐπισύρῃ συκοφαντίας καὶ ἀδίκους κατηγορίας ἐναντίον του.

Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ παιδαγωγήσῃ τοὺς κακούς, θὰ ἀτιμασθῇ καὶ θὰ ὑβρισθῇ ἀπὸ αὐτούς, διότι εἶναι πείσμονες καὶ ἀδιόρθωτοι. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θέλει νὰ ἐλέγξῃ τὸν κακὸν καὶ ἀσεβῆ, ἀντὶ νὰ τὸν ὠφελήσῃ, θὰ προσάψῃ κατηγορίαν εἰς τὸν ἑαυτόν του.

Μὴ ἐλέγχῃς, λοιπόν, τοὺς κακούς, διὰ νὰ μὴ σὲ μισήσουν. Ἔλεγχε καὶ ὑπόδειξε τὸ ὀρθὸν εἰς τὸν συνετὸν καὶ μυαλωμένον, καὶ αὐτὸς θὰ σὲ ἀγαπήσῃ.

Μὴ ἐλέγχῃς τοὺς κακούς, διὰ νὰ μὴ σὲ μισήσουν· ἔλεγχε τὸν μυαλωμένον καὶ συνετόν, καὶ θὰ σὲ ἀγηπήσῃ, διότι γνωρίζει τὴν ἀξίαν τοῦ ἐλέγχου.

Μὲ τὰς ὑποδείξεις σου δίδε εἰς τὸν σοφὸν ἀφορμὴν διορθώσεώς του καὶ βελτιώσεως, καὶ θὰ γίνῃ σοφώτερος καὶ συνετώτερος. Κάμε γνωστὰς εἰς τὸν δίκαιον τὰς ἀτελείας του καὶ αὐτὸς εὐγνωμόνως θὰ δέχεται ἀκόμη προθυμότερον τὰς συμβουλάς σου.

Δίδε εἰς τὸν συνετὸν καὶ σοφὸν ἀφορμὴν διορθώσεως, καὶ θὰ γίνῃ σοφώτερος, προσεκτικώτερος καὶ τελειότερος· κάμε γνωστὸς καὶ φανέρωσε εἰς τὸν ἐνάρετον τὰς ἐλλείψεις τοῦ χαρακτῆρος του, καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον νὰ δέχεται τὰς ὑποδείξεις καὶ τὰς συμβουλάς σου.

Ἀρχὴ καὶ θεμέλιον τῆς ἀληθινῆς σοφίας εἶναι ἡ εὐλάβεια καὶ ὁ φόβος τοῦ Κυρίου. Πόθος δὲ καὶ θέλησις τῶν ἁγίων εἶναι ἡ κατὰ Θεὸν σύνεσις. Ἡ δὲ κατανόησις τοῦ θείου νόμου εἶναι δεῖγμα καλοπροαίρετου καὶ φωτισμένης διανοίας.

Βάσις καὶ θεμέλιον τῆς κατὰ Θεὸν σοφίας εἶναι ὁ βαθὺς σεβασμὸς καὶ ἡ βαθεῖα πρὸς τὸν Θεὸν εὐλάβεια, καὶ ἐκεῖνο, ποὺ θέλουν καὶ ἐπιθυμοῦν οἱ ἅγιοι, εἶναι ἡ σύνεσις. Τὸ νὰ ἐννοήσῃ δὲ κανεὶς τὸν θεῖον νόμον εἶναι γνώρισμα καὶ ἀπόδειξις φωτισμένης διανοίας.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, μὲ τὴν εὐλάβειαν καὶ ὑπακοήν σου πρὸς τὸν Θεόν, θὰ ζήσῃς πολὺν χρόνον καὶ θὰ προστεθοῦν εἰς σὲ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ πολλὰ χρόνια ζωῆς.

Μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, δηλαδὴ μὲ τὸ νὰ φοβῆσαι καὶ εὐλαβῆσαι τὸν Θεὸν καὶ μὲ τὸ νὰ μελετᾷς καὶ ἐφαρμόζῃς τὸν νόμον του, θὰ ζήσῃς πολὺν χρόνον καὶ θὰ σοῦ προστεθοῦν πολλὰ χρόνια ζωῆς.

Παιδί μου, ἐὰν γίνῃς κατὰ Θεὸν σοφός, θὰ εἶσαι καλὸς διὰ τὸν ἑαυτόν σου, καλὸς δὲ καὶ διὰ τὸν πλησίον σου. Ἐὰν ὅμως γίνῃς κακός, τὰς συνεπείας καὶ τὰς ὀδύνας τῆς κακίας σου θὰ τὰς συσσωρεύῃς μόνος σου ἐπάνω σου. Ὅποιος στηρίζεται εἰς τὸ ψεῦδος, ποιμαίνει ἀνέμους, ματαιοπονεῖ. Αὐτὸς εἶναι σὰν νὰ κυνηγᾷ πουλιά, ποὺ πετοῦν εἰς τὸν ἀέρα καὶ εἶναι ἄπιαστα. Ἀδίκως κοπιάζει. Ὁ ὀκνηρὸς καὶ ἀσύνετος, ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀμπέλι του, καὶ περιεπλανήθη μακρὰν τῶν δρόμων, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὸν ἰδικόν του ἀγρόν, ὅπου εἶχε καθῆκον νὰ ἐργασθῇ, αὐτὸς βαδίζει ἔτσι διὰ μέσου μιᾶς ἐρήμου καὶ ἀνύδρου περιοχῆς, διὰ μέσου ἑνὸς τόπου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς ξηρὰς καὶ διψασμένος περιοχάς, μαζεύει μὲ τὰ χέρια τοῦ ἀκαρπίαν, δηλαδὴ τὸ τίποτε.

Παιδί μου, ἐὰν γίνῃς σοφὸς κατὰ Θεόν, θὰ εἶσαι διὰ τῆς σοφίας σου ταύτης χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος καὶ εἰς τὸν πλησίον σου· ἐὰν δὲ ἀποβῇς ἀσύνετος καὶ κακός, θὰ ἀντλῇς μόνος σου, ὡσὰν ἀπὸ πηγάδι, τὰ ἐπίχειρα τῆς κακίας σου. Ὅποιος στηρίζεται εἰς τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ὀκνηρίαν, βόσκει ἀνέμους, ματαιοπονεῖ. Ὁ τοιοῦτος κυνηγᾷ πουλιά, ποὺ πετοῦν καὶ εἶναι ἄπιαστα· διότι ἀφῆκε τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀμπέλι του, ὅπου πρέπει νὰ ἐργασθῇ, καὶ ἔχει ἀποπλανηθῇ ἀπὸ τὴν κατεύθυνσιν, ποὺ τὸν φέρει εἰς τὸ κτῆμα του. Ὁ τοιοῦτος περνᾷ μέσα ἀπὸ ἔρημον ξηρὰν καὶ ἄνυδρον καὶ ἀπὸ τόπον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς περιοχὰς διψασμένας καὶ ἐστερημένας καὶ τῆς ἐλαχίτης ὑγρασίας, μαζεύει δὲ μὲ τὰ χέρια του ἀκαρπίαν, καὶ συνεπῶς δὲν ἀποθηκεύει τίποτε.

Ἡ ἀσύνετος, ἡ διεφθαρμένη καὶ ἡ ἀδιάντροπος γυναῖκα φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ στερῆται καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ψωμί της καὶ νὰ πεινᾷ. Αὐτὴ δὲν ξέρει, τί θὰ πῇ ἐντροπὴ καὶ σεμνότης.

Ἡ γυναῖκα ἡ ἀποξενωμένη τῆς σοφίας, ἡ διεφθαρμένη καὶ ἀδιάντροπος, καταντᾷ νὰ στερῆται καὶ αὐτοῦ τοῦ ψωμιοῦ της καὶ νὰ πεινᾷ. Αὐτὴ δὲν ξέρει τί θὰ πῇ ἐντροπή, συστολὴ καὶ σεμνότης.

Ἐκάθησεν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν θύραν τοῦ σπιτιοῦ της, ἐπάνω εἰς ὑψηλὸν κάθισμα, ὥστε νὰ φαίνεται ἀπὸ τοὺς ἄνδρας, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὰς πλατείας,

Ὡς προσωποποίησις τῆς ἁμαρτίας, ἡ ὁποία πόλεμεῖ τὸ ἔργον τῆς σοφίας, ἐκάθισεν ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν πόρταν τοῦ σπιτιοῦ της εἰς κάθισμα ὑψηλὸν καὶ στολισμένον, διὰ νὰ φαίνεται καλὰ ἀπὸ τὴν πλατεῖαν, τὴν πολυσύχναστον ἀπὸ ἀνθρώπους,

προσκαλεῖ αὐτούς, ποὺ διέρχονται καὶ βαδίζουν κατ’ εὐθεῖαν τὸν δρόμον των, λέγουσα·

καὶ προσκαλεῖ αὐτοὺς ποὺ περνοῦν καὶ αὐτοὺς ποὺ βαδίζουν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τοὺς δρόμους των

«ὅποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἀνοητότατος καὶ ἠλίθιος, ἂς ἔλθῃ κοντά μου. Καὶ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται καὶ τῆς στοιχειώδους συνέσεως καὶ γνώσεως προτρέπω καὶ τοὺς λέγω·

καὶ τοὺς λέγει ὑποβλητικῶς καὶ σκανδαλιστικῶς: Ὅποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἠλίθιος, ἂς ἔλθῃ κοντά μου· καὶ τοὺς πτωχοὺς ἀπὸ μυαλὸ καὶ φρόνησιν τοὺς προσκαλῶ ἀπὸ κοντὰ καὶ τοὺς λέγω·

πιᾶστε καὶ πάρτε στα χέρια σας τὸ κρυφὸ ψωμί μου καὶ τὰ ἀπηγορευμένα φαγητά μου. Πιέτε τὸ νοστιμώτατο κλεμμένο νερό μου»!

πιᾶστε εἰς τὰ χέρια σας ψωμὶ κρυφὸ καὶ θὰ γλυκανθῆτε, καὶ πίετε νερὸ κλεμμένο, ποὺ φαίνεται νόστιμον. Ἡ ἁμαρτία δηλαδὴ ἐπιμένει, ὅτι θὰ εὕρῃ εἰς αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀληθινὴν χαράν.

Ὁ ἄνδρας, ποὺ ἑλκύεται ἀπὸ τὰ λόγια της καὶ πηγαίνει κοντὰ της, δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ ὑλόφρονες καὶ σαρκολάτραι εὑρίσκουν ἐκεῖ τὴν ἀπώλειαν, καὶ ὅτι ἡ συνάντησίς της εἶναι παγίδα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὰς εἰσοδους τοῦ ᾅδου.

Ἀλλ’ ὁ ἄνδρας, ποὺ ἐξαπατᾶται ἀπὸ αὐτήν, πηγαίνει καὶ δὲν γνωρίζει ὅτι οἱ ὑλόφρονες καὶ σαρκολάτραι εὑρίσκουν κοντά της ὄχι τὴν χαράν, ἀλλὰ τὴν ἀπώλειαν, καὶ ἡ συνάντησίς των μὲ τὴν ἁμαρτίαν εἶναι παγίς, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὸν σκοτεινὸν Ἅδην.

Σὺ ὅμως ἐκτινάξου μὲ μεγάλα πηδήματα μακρὰν ἀπὸ αὐτὴν καὶ μὴ σταματήσῃς οὐδὲ ἐπ’ ἐλάχιστον χρόνον εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον. Οὔτε δὲ καὶ νὰ προσηλώσῃς τὸ βλέμμα σου πρὸς αὐτήν.

Σὺ ὅμως, ποὺ ἔχεις διάθεσιν νὰ ἀκούσῃς τὴν συμβουλήν μου, φύγε ἀπὸ ἐκεῖ μὲ μεγάλα πηδήματα, μὴ χρονοτριβήσῃς καθόλου εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο, οὔτε νὰ τῆς φανερώσῃς τὸ ὄνομά σου.

Ἔτσι ὅταν συμπεριφερθῇς καὶ πράξῃς, θὰ περάσῃς, χωρὶς νὰ ἐγγίσῃς τὸ ξένον καὶ ἀπηγορευμένον αὐτὸ νερό. Θὰ διαβῇς τὸν ἐπικίνδυνον αὐτὸν ξένον ποταμὸν ἀσφαλής.

Διότι μόνον ἔτσι θὰ κατορθώσῃς νὰ περᾴσῃς νερὸ ξένον καὶ μολυσματικόν, ποὺ δὲν ἀνήκει εἰς σέ, ἀφοῦ αὐτή, ποὺ σὲ καλεῖ νὰ ξεδιψάσῃς μαζί της, νὰ σβήσῃς δηλαδὴ τὴν ἐπιθυμίαν σου, δὲν εἶναι νόμιμος γυναῖκα σου· μόνον ἔτσι θὰ προσπεράσῃς ποτάμι ἐπικίνδυνον καὶ ξένον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον, ἂν θελήσῃς νὰ δροσισθῇς, θὰ πνιγῇς.

Κράτησε τὸν ἑαυτόν σου μακρυὰ ἀπὸ τὰ ξένα δολερὰ ὕδατα τῆς ἁμαρτωλῆς χαρᾶς καὶ μὴ πίῃς νερὸ ἀπὸ ξένην πηγήν. Μὴν θελήσῃς νὰ ἀπολαύσῃς χαράν μὲ ἁμαρτωλὴν γυναῖκα,

Ἀπὸ τὸ ξένο νερὸ νὰ ἀπομακρυνθῇς καὶ ἀπὸ ξένην πηγὴν νὰ μὴ πίῃς. Μὴ πλησιάσῃς δηλαδὴ τὴν μοιχαλίδα γυναῖκα·

διὰ νὰ ζήσῃς ἐτσι ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ νὰ προστεθοῦν εἰς σὲ πολλὰ ἔτη.

διὰ νὰ ζήσῃς πολὺν καιρὸν καὶ νὰ σοῦ προστεθοῦν χρόνια ἐπιγείου ζωῆς καὶ μακροημέρευσις.