Ψαλμός 105

Δοξολογίαι.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον.

Δοξολογεῖτε πάντοτε τὸν Κύριον, διὰ τὸ ἄπειρον αὐτοῦ μεγαλεῖον καὶ τὰς ἀναριθμήτους εὐεργεσίας, ποὺ μᾶς ἔχει κάμει, διότι εἶναι ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικός, τὸ δὲ ἔλεός του πρὸς ἡμᾶς εἶναι ἀνεξάντλητον καὶ αἰώνιον.

Δοξολογεῖτε καὶ εὐχαριστεῖτε μετ’ εὐγνωμοσύνης τὸν Κύριον, διότι εἶναι εὐεργετικὸς καὶ γεμᾶτος καλωσύνην, διότι τὸ ἔλεός του εἶναι ἀνεξάντλητον καὶ διαρκεῖ αἰωνίως.

Ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ διηγηθῇ τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, νὰ διαλαλήσῃ καὶ νὰ κάμῃ ἀκουστὰς εἰς ὅλον τὸν κόσμον τὰς δοξολογίας, ποῦ τοῦ πρέπουν;

Ποῖος θὰ δυνηθῇ ποτε νὰ κάμῃ λόγον καὶ νὰ ἐξυμνήσῃ ἐπαξίως τὰ ἔργα τὰ θαυμαστὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου καὶ νὰ κάμῃ ἀκουστοὺς πάντας τοὺς ἁρμόζοντας ὕμνους εἰς αὐτόν;

Τρισευτυχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τηροῦν τὰς ἐντολάς του, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι πράττουν πάντοτε ὅ,τι εἶναι δίκαιον καὶ σύμφωνον, μὲ τὸν Νόμον του.

Κανείς. Δι’ αὐτὸ μακάριοι εἶναι ὅσοι τὸν ἀνυμνοῦν ἐμπράκτως διὰ τοῦ ἐναρέτου βίου των· μακάριοι εἶναι ὅσοι φυλάσσουν τὰ παραγγέλματα τῆς κρίσεως τοῦ Κυρίου καὶ πράττουν κατὰ πάντα χρόνον καὶ εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν πᾶν ὅ,τι εἶναι δίκαιον.

Ἐνθυμήσου καὶ ἡμᾶς, Κύριε, μὲ τὴν εὐμένειαν καὶ τὴν καλωσύνην, μὲ τὴν ὁποίαν περιέβαλες τὸν λαόν σου. Ἔλα εἰς ἐπίσκεψίν μας προσφέρων εἰς ἡμᾶς τὴν ἰδικήν σου σωτηρίαν,

Ἐνθυμήσου καὶ ἠμᾶς, Κύριε, μὲ τὴν εὔνοιαν καὶ τὸ ἔλεος, μὲ τὰ ὁποῖα ἄλλοτε περιέβαλλες τὸν λαόν σου. Ἐπισκέφθητι ἡμᾶς ὄχι ὡς τιμωρός, ἀλλ’ ὡς Σωτήρ, βοηθῶν καὶ σώζων ἡμᾶς,

διὰ νὰ γνωρίσωμεν καὶ ἀπολαύσωμεν τὸ ἔλεος καὶ τὰς εὐεργεσίας, ποὺ σὺ προσφέρεις εἰς τοὺς ἐκλεκτούς σου· διὰ νὰ εὐφρανθῶμεν τὴν χαρὰν τοῦ ἔθνους σου, διὰ νὰ καυχώμεθα εἰς τὸ Ὄνομά σου μαζῆ μὲ τὸν λαόν, ποὺ εἶναι ἰδική σου κληρονομία.

διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ ἀπολαύσωμεν καὶ ἠμεῖς τὸ ἔλεος καὶ τὰς εὐεργεσίας, τὰς ὁποίας θὰ ἐκχύσῃς εἰς τοὺς ἔκλεκτούς σου, διὰ νὰ εὐφρανθῶμεν διὰ τὴν εὐφροσύνην τοῦ ἔθνους σου, διὰ νὰ καυχώμεθα καὶ ἐπαινούμεθα καὶ ἠμεῖς μετὰ τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν κληρονομίαν σου.

Ἡμεῖς ὅμως ἠμαρτήσαμεν μαζῆ μὲ τοὺς προγόνους μας, παρέβημεν τὸν Νόμον σου, διεπράξαμεν ἀδικήματα.

Ἡμαρτήσαμεν μὲ τοὺς προπάτοράς μας, παρέβημεν τὸν νόμον σου καὶ διεπράξαμεν ἀδικήματα πολλά.

Οἱ πρόγονοί μας ἐκεῖ εἰς τὴν Αἴγυπτον δὲν ἐσυνετίσθησαν ἀπὸ τὰ θαυμάσια ἔργα σου καὶ δὲν ἐνεθυμήθησαν τὸ ἀμέτρητον πλῆθος τῆς εὐσπλαγχνίας σου, ἀλλὰ ἐγόγγυσαν ἐναντίον σου, σὲ παρεπίκραναν καὶ σὲ ἐξώργισαν, ὅταν ἀνέβαιναν εἰς τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν.

Οἱ προπάτορές μας εἰς τὴν Αἴγυπτον δὲν κατενόησαν ποίαν ἀγαθότητα καὶ ποῖον πατρικὸν ἐνδιαφέρον ἐνέκλειον τὰ θαυμαστὰ καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἐξαιρετικῆς προνοίας σου, καὶ δὲν ἐνεθυμήθησαν τὸ πλῆθος τῶν χαρίτων καὶ τοῦ ἐλέους, τὰ ὁποῖα ἐξέχυσας εἰς αὐτούς, ὥστε νὰ κινηθοῦν εἰς εὐγνωμοσύνην καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς σέ, ἀλλ’ ἐπανεστάτησαν καὶ ἐπίκραναν τὸν Ὕψιστον, ὅταν ἀνέβαιναν ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ.

Ἔσωσεν ὅμως αὐτοὺς ὁ Κύριος ἕνεκεν τοῦ Ὀνόματός του, ποὺ σημαίνει πάντοτε ἀγαθότητα καὶ ἔλεος, διὰ νὰ καταστήσῃ γνωστὴν τὴν ἀκατανίκητον δύναμίν του εἰς ὅλους.

Καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς διὰ νὰ δοξασθῇ τὸ ὄνομά του καὶ διὰ νὰ καταστήσῃ γνωστὴν εἰς τοὺς λαοὺς τὴν ἀκατανίκητον δύναμίν του.

Ἔδωσε διαταγὴν εἰς τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτῆς, καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς διὰ τοῦ βυθοῦ τῆς θαλάσσης ὡσὰν ἐπάνω εἰς ξηρὰν καὶ ἔρημον περιοχήν.

Καὶ διέταξεν αὐστηρῶς τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν καὶ ἐξηράνθη αὕτη καὶ οὕτως ὡδήγησεν αὐτοὺς διὰ τοῦ βυθοῦ καὶ τοῦ πυθμένος τῆς θαλάσσης ὡς ἐπὶ ξηρᾶς καὶ ἀμμώδους ἐρήμου.

Ἔτσι δὲ τοὺς ἔσωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν διωκτῶν, ποὺ τοὺς ἐμισοῦσαν, τοὺς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των.

Καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς ἀπὸ τὰς χεῖρας τῷ μισούντων αὐτοὺς διωκτῶν καὶ τοὺς ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν των.

Τὸ δὲ ὕδωρ τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης ἐσκέπασε καὶ κατεπόντισεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἔθλιψαν. Οὔτε ἔνας ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των δὲν ὑπελείφθη ζωντανός.

Ἐκάλυψε τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς κατεπίεζον καὶ τοὺς ἔθλιβον, καὶ ἐπνίγησαν ὅλοι, οὔτε ἕνας ἐξ αὐτῶν δὲν ἀπέμεινε ζωντανός.

Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ καταπληκτικοῦ θαύματος καὶ τῆς ἀκατανικήτου προστασίας ἐπίστευσαν εἰς τὰ λόγια του οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἔψαλαν τὴν ἐπινίκειον ᾠδήν.

Καὶ πρὸς ὤραν ἐπίστευσαν εἰς τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου καὶ ἔψαλαν ἐν χορῷ τὴν αἴνεσιν καὶ τὸν ὕμνον αὐτοῦ.

Ἀλλὰ πολὺ γρήγορα ἐλησμόνησαν τὰ θαυμαστὰ διὰ τὴν προστασίαν των ἔργα του· δὲν εἶχαν τὴν ὑπομονὴν νὰ ἴδουν καὶ γνωρίσουν, ποῖον ἦτο τὸ πάνσοφον καὶ ἀγαθὸν σχέδιον τοῦ Κυρίου δι’ αὐτούς.

Πολὺ γρήγορα ὅμως ἐλησμόνησαν τὰ πρὸς προστασίαν αὐτῶν γενόμενα θαυμαστὰ ἔργα του, δὲν εἶχον ὑπομονὴν νὰ ἴδουν, τί ὁ Κύριος ἐσχεδίαζε περὶ αὐτῶν καὶ ποία ἦτο ἡ δι’ αὐτοὺς ἀγαθὴ βουλή του.

Ὅταν δὲ εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἔρημον, κατελήφθησαν ἀπὸ τὴν σφοδρὰν ἐπιθυμίαν τῶν λαχανικῶν τῆς Αἰγύπτου καὶ εἰς τόπον, ποὺ δὲν ὑπῆρχεν ὕδωρ, ὠλιγοπίστησαν καὶ ἔθεσαν εἰς δοκιμασίαν τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐκυριεύθησαν ἐν μέσῳ τῆς ἐρήμου ἀπὸ ἀκατάσχετον ἐπιθυμίαν τῶν ἐν Αἰγύπτῳ πράσων καὶ κρομμύων καὶ σκορόδων, καὶ ὑπέβαλον εἰς πειρασμὸν τὸν Θεὸν εἰς τόπον ἄνυδρον καὶ κατάξηρον, δοκιμάζοντες ἐὰν θὰ εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τοὺς δώσῃ καὶ ἐκεῖ ὕδωρ.

Ὁ Κύριος ὅμως ἐξεπλήρωσε τὸ αἴτημά των, ἔδωκε καὶ ἔστειλε πρὸς αὐτοὺς πλούσιον χορτασμόν, κρέατα, ἄφθονον ὕδωρ, διὰ νὰ χορτάσουν αἱ ψυχαί των.

Καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτουν, καὶ ἐξαπέστειλε χορτασμὸν καὶ κορεσμὸν ἀπὸ νερὰ καὶ κρέατα πτηνῶν πρὸς ἰκανοποίησιν τῆς ἐπιθυμίας τῶν ψυχῶν των.

Αὐτοὶ ὅμως, ἐκεῖ εἰς τὴν κατασκήνωσίν των, ἐξώργισαν τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ἀαρών, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἐδιάλεξε καὶ ἐξεχώρισε πρὸς χάριν αὐτῶν.

Καὶ ἐξώργισαν τὸν Μωϋσῆν ἐν τῷ στρατοπέδῳ αὐτῶν καὶ τὸν Ἀαρών, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἐξέλεξε καὶ ἐξεχώρισε διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτοῦ. Ἠξίωσαν πολλοὶ ἐξ αὐτῶν νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ ἱερεῖς τοῦ Κυρίου.

Τότε ἤνοιξεν ἡ γῆ καὶ κατέπιε τὸν Δαθὰν καὶ αὐτὴ ἡ ἀνοιχθεῖσα γῆ ἐσκέπασε ὅλην τὴν ὁμάδα τοῦ Ἀβειρών.

Ἠνοίχθη ἡ γῆ ὡς μνῆμα βαθὺ καὶ κατέπιε τὸν Δαθὰν καὶ ἐκάλυψεν ὁλόκληρον τὴν συντροφιὰν τοῦ Ἀβειρών.

Φωτιὰ ἐξεπήδησεν ἐκεῖ, ὅπου ἦσαν συγκεντρωμένοι ἐκεῖνοι, καὶ ἡ φλόγα της κατέκαυσε τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐκείνους ἀνθρώπους.

Καὶ ἐξεπήδησε φωτιὰ ἐκεῖ ὅπου ἦσαν συνηγμένοι καὶ ἡ φλόγα της κατέκαυσε τοὺς ἀποστατήσαντας ἁμαρτωλούς.

Αὐτοὶ κατεσκεύασαν χρυσοῦν μόσχον εἰς Χωρὴβ καὶ προσεκύνησαν τὸ ἀνάγλυφον αὐτὸ ἄγαλμα ὡς θεόν των καὶ ἐλησμόνησαν τὸν πραγματικὸν Θεόν.

Καὶ ἐποίησαν ὁμοίωμα χρυσοῦ μόσχου εἰς τὸ Χωρὴβ καὶ προσεκύνησαν τὸ γλυπτὸν τοῦτο ὡς Θεόν.

Ἔτσι δὲ ἀντικατέστησαν τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ποὺ ἦτο δόξα καὶ καύχημά των, μὲ τὸ εἴδωλον ἑνὸς μόσχου, ὁ ὁποῖος τρώγει καὶ τρέφεταί μὲ χορτάρι!

Καὶ ἤλλαξαν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ποὺ ἦτο ἡ δόξα καὶ τὸ σέμνωμά των, μὲ εἴδωλον μόσχου ποὺ τρέφεται μὲ χόρτον.

Ἐλησμόνησαν τὸν Θεόν, τὸν σωτῆρα των, ὁ ὁποῖος πρὸς χάριν αὐτῶν εἶχε κάμει τόσα καὶ τόσα μεγάλα καὶ ἀξιοθαύμαστα ἔργα εἰς τὴν Αἴγυπτον·

Καὶ ἐλησμόνησαν τὸν Θεόν, ποὺ διαρκῶς τοὺς ἔσωζε, καὶ ὁ ὁποῖος διὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώσῃ ἐποίησε μεγαλουργήματα ἐν τῇ Αἰγύπτῳ,

θαυμαστὰ ἔργα εἰς τὴν χώραν τοῦ Χάμ, φοβερὰ θαύματα εἰς τὴν Ἐρυθρὰν Θάλασσαν.

θαυμαστὰ καὶ καταπληκτικὰ ἐν τῇ χώρᾳ τοῦ Χάμ, φοβερὰ ἐπὶ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν του ὀργὴν ἀπεφάσισε καὶ εἶπεν ὁ Κύριος νὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ· καὶ θὰ τοὺς ἐξωλόθρευεν, ἐὰν ὁ Μωϋσῆς, ὁ ἐκλεκτὸς αὐτὸς δοῦλος του, δὲν ἵστατο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐξοντωτικὴν ἐκείνην θραῦσιν τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ κατευνάσῃ μὲ τὴν θερμὴν παράκλησίν του τὸν δίκαιον θυμὸν τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ μὴ ἐξολοθρεύσῃ ἐντελῶς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ παρ’ ὀλίγον θὰ τοὺς ἐξωλόθρευεν, ἐὰν ὁ ἐκλεκτὸς αὐτοῦ Μωϋσῆς δὲν ἵστατο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ τῆς ἐξολοθρευτικῆς θραύσεως καὶ πληγῆς, διὰ νὰ ἀναχαιτίσῃ διὰ τῶν μεσιτειῶν του τὸν θυμὸν αὐτοῦ καὶ μὴ ἐξολοθρεύσῃ αὐτούς.

Καὶ ὅταν ὀλίγον βραδύτερον, τρομοκρατημένοι ἀπὸ τὰς ὑπερβολικὰς διηγήσεις τῶν δέκα κατασκόπων, κατεφρόνησαν τὴν ἐπιθυμητὴν γῆν, τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, καὶ δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὅτι θὰ ἐγίνετο ἐκείνη μὲ τὴν ἰδικήν του βοήθειαν ἰδική των,

Καὶ ὅταν οἱ δώδεκα κατάσκοποι ἀνήγγειλαν ὅσα εἶδον ἐν τῇ γῇ Χαναάν, ὠλιγοψύχησαν καὶ περιεφρόνησαν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, τὴν τόσον ποθητήν. Δὲν ἔδωκαν ἐμπιστοσύνην καὶ πίστιν εἰς τὸν λόγον καὶ τὴν ὑπόσχεσίν του, ὅτι ἡ γῆ αὐτὴ θὰ τοὺς ἐδίδετο ὡς κληρονομία.

ἐγόγγυσαν μέσα εἰς τὰς σκηνάς των καὶ δὲν ἔδωσαν προσοχὴν εἰς τὰς τόσας καὶ τόσας φορὰς τοὺς εἶχεν ὑποσχεθῆ ὁ Κύριος.

Καὶ ἐγόγγυσαν μέσα εἰς τὰς σκηνάς των, δὲν ὑπήκουσαν οὔτε ἔδωκαν προσοχὴν εἰς ὅσα ὁ Κύριος τοὺς εἶχεν εἴπει.

Δικαίως ὠργισμένος ὁ Κύριος ὕψωσε τὴν τιμωρὸν χεῖρα του, νὰ τοὺς συντρίψῃ καὶ τοὺς ἐξοντώσῃ ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον·

Καὶ ἐσήκωσε δι’ αὐτοὺς τὴν χεῖρα του καὶ ὡρκίσθη νὰ τοὺς ρίψῃ κάτω εἰς τὴν ἔρημον νεκρούς,

νὰ καταβάλῃ καὶ διασπείρῃ ταπεινωμένους τοὺς ἀπογόνους των ἀνάμεσα, εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη καὶ νὰ τοὺς διασκορπίσῃ μεταξὺ τῶν ξένων χωρῶν.

καὶ να ρίψῃ τοὺς ἀπογόνους των τεταπεινωμένους μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ νὰ τοὺς διασκορπίσῃ εἰς τὰς ξένας χώρας.

Ἔλαβον μέρος εἰς τὰς ἀποκρουστικὰς καὶ ἀηδιαστικὰς τελετὰς τοῦ εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ Βεελφεγὼρ καὶ ἔφαγον ἀπὸ τὰς θυσίας θεῶν, ποὺ εἶναι ἀνύπαρκτοι καὶ νεκροί.

Καὶ ἔλαβαν μέρος εἰς τὰς αἰσχρὰς καὶ ὀργιώδεις τελετὰς τοῦ θεοῦ τῶν Μωαβιτῶν Βεελφεγὼρ καὶ ἔφαγον θυσίας, αἱ ὁποῖαι εἶχον προσφερθῆ εἰς θεοὺς νεκροὺς καὶ εἰς εἴδωλα ἄψυχα.

Ἐξόργισαν τὸν Κύριον μὲ τὰ πονηρὰ αὐτῶν ἔργα καὶ ἕνεκα τούτου πολὺ πλῆθος ἀπὸ αὐτοὺς ἔπεσαν νεκροί, κτυπημένοι ἀπὸ τὴν δικαίαν ἄργήν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ προεκάλεσαν καὶ παρώργισαν τὸν Θεὸν μὲ τὰς αἰσχρουργίας καὶ τὰ ὅσα πρὸς ἰκανοποίησιν τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν των ἐπετήδευον, καὶ ἀπὸ τὴν θεομηνίαν ποὺ ἐξέσπασε μεταξὺ αὐτῶν πλῆθος πολὺ ἀπὸ αὐτοὺς ἔπεσαν νεκροί.

Γεμᾶτος ὅμως ζῆλον Θεοῦ ὁ Φινεὲς ἐξηγέρθη ἐναντίον τῶν παρανομούντων, ἐξιλέωσε τὸν Κύριον καὶ ἔτσι ἐσταμάτησεν ἡ θραῦσις ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Καὶ ἐστάθη πλήρης ζήλου ὁ Φινεὲς καὶ διεπέρασε μὲ τὸ δόρυ του τὸν Ἰσραηλίτην Ζαμβρῆν καὶ τὴν μετ’ αὐτοῦ ἁμαρτάνουσαν Μωαβίτιδα, οὕτω δὲ ἐξιλέωσε τὴν ὀργὴν τοῦ Κυρίου καὶ κατέπαυσε η θραῦσις καὶ ἡ πληγὴ τοῦ θανάτου.

Ἡ πρᾶξις του αὐτὴ κατελογίσθη ὡς πρᾶξις δικαία, ἀξία νὰ ἐπαινῆται καὶ νὰ ὑμνῆται ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος.

Καὶ ἐλογαριάσθη εἰς αὐτὸν ἡ πρᾶξις του αὐτὴ ὡς ἀρετή, ἐξυμνουμένη εἰς πάσας τὰς γενεὰς μέχρις αἰωνιότητος.

Καὶ πάλιν ἐξώργισαν τὸν Κύριον εἰς τὸν τόπον, ποὺ εἶχεν ὀνομασθῇ ὕδωρ ἀντιλογίας, καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἐτιμωρήθη ὁ Μωϋσῆς, ὥστε νὰ μὴ ἀξιωθῇ τῆς χαρᾶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας.

Καὶ παρώργισαν τὸν Θεὸν ἐν Μεριβᾶ ἐπὶ τοῦ ὕδατος τοῦ γογγυσμοῦ τῶν καὶ δι’ αὐτοὺς ἔπαθεν ὁ Μωϋσῆς κακόν, ἀποκλεισθεὶς τοῦ νὰ ἴδῃ καὶ κατακυριεύσῃ αὐτὸς τὴν Χαναάν.

Διότι ἐκεῖνοι ἐπίκραναν καὶ ἀνετάραξαν τὸ πνεῦμα τοῦ Μωϋσέως, ὥστε αὐτὸς ὁμίλησε μὲ δισταγμὸν καὶ ὀλιγοπιστίαν.

Διότι παρεπίκραναν ἐκεῖνοι τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ παρασυρθεὶς ὁ Μωϋσῆς πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὴν δυστροπίαν καὶ ἀπιστίαν των ὡμίλησε μὲ τὰ χείλη αὐτοῦ διστακτικῶς καὶ ὀλιγοπίστως.

Καὶ ὅταν οἱ πρόγονοί μας κατέλαβαν τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, δὲν ἐξωλόθρευσαν τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τοὺς εἶχε διατάξει νὰ ἐξοντώσουν.

Δὲν ἐξωλόθρευσαν τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα διέταξεν αὐτοὺς ὁ Κύριος νὰ ἐξοντώσουν μετὰ τὴν ἐγκατάστασίν των εἰς τὴν γῆν Χαναάν.

Ἦλθαν εἰς ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτούς, συνῆψαν συνοικέσια μὲ τὰ ἔθνη αὐτὰ καὶ ἔμαθαν νὰ πράττουν τὰ πονηρὰ ἔργα ἐκείνων.

Καὶ συνῆψαν συνοικέσια παράνομα καὶ συνανεμίχθησαν οὕτω μετὰ τῶν ἐθνικῶν καὶ ἔμαθον νὰ πράττουν καὶ αὐτοὶ τὰ ἔργα τούτων.

Ἔγιναν ἀξιοδάκρυτοι δοῦλοι καὶ προσκυνηταὶ εἰς τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν. Αὐτὸ δὲ ἔγινεν αἰτία νὰ περιπέσουν αὐτοὶ εἰς πολλὰς περιπετείας καὶ θλίψεις.

Καὶ ἔκλιναν γόνυ δουλικὸν ἐνώπιον τῶν γλυπτῶν καὶ εἰδώλων τῶν ἐθνῶν τούτων καὶ ἐλάτρευον αὐτά, καὶ ἔγινε τοῦτο εἰς αὐτοὺς αἰτία νὰ ὀλισθήσουν καὶ πέσουν εἰς μεγάλα κακά.

Ἐθυσίασαν τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας των εἰς τὰ δαιμόνια, εἰς τὰ εἴδωλα.

Καὶ ἐθυσίασαν τοὺς υἱούς των καὶ τὰς θυγατέρας τών εἰς τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τῶν Ἀσσυρίων.

Ἔχυσαν αἷμα ἀθῷον, τὸ αἷμα δηλαδὴ τῶν υἱῶν καὶ τῶν θυγατέρων των, ποὺ ἐθυσίασαν εἰς τὰ γλυπτὰ εἴδωλα τῶν Χαναναίων, καὶ ἔτσι ἡ ἱερὰ γῆ των ἐγέμισε μὲ τὸ ἀδικοχυμένον αἷμα τῶν ἀθώων παιδιῶν των.

Καὶ ἔχυσαν αἷμα ἀθῶον, τὸ αἷμα τῶν υἱῶν των καὶ τῶν θυγατέρων των, τοὺς ὁποίους ἐθυσίασαν εἰς τὰ γλυπτὰ εἴδωλα τῶν Χαναναίων καὶ ἡ ἁγία γῆ μὲ τὰ αἵματα ἐκεῖνα, ποὺ ἐχύθησαν εἰς αὐτήν, ἐγέμισεν ἀπὸ φόνους,

Ἐμολύνθη ἡ γῆ μὲ τὰ ἀποκρουστικὰ αὐτὰ ἔργα των καὶ αὐτοὶ ἐξετράπησαν εἰς τὴν πορνείαν μὲ τὰ ἁμαρτωλὰ καὶ ἀηδιαστικὰ ἔργα των.

καὶ ἐμολύνθη μὲ τὰ ἀπεχθῆ ἔργα των καὶ ἀποστατήσαντες αὐτοὶ ἀπὸ τὸν οὐράνιον Νυμφίον, ἐπόρνευσαν συνδεθέντες πρὸς τὸν σατανᾶν διὰ τῶν ἁμαρτωλῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα προκόπτοντες εἰς τὸ κακὸν διέπραξαν.

Διὰ τοῦτο ὠργίσθη πολὺ ὁ Κύριος ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, ἐσιχάθηκε τὴν κληρονομίαν του.

Καὶ ὠργίσθη ὑπερβαλλόντως ὁ Κύριος κατὰ τοῦ λαοῦ του καὶ ἀηδίασε τὴν κληρονομίαν του.

Τοὺς παρέδωκε δούλους εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν των καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐμισοῦσαν, ἔγιναν κύριοι καὶ αὐθένται των.

Καὶ τοὺς παρέδωκεν ὑποδούλους εἰς τὰς χεῖρας καὶ τὴν ἐξουσίαν τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐγένοντο κύριοι καὶ ἐξουσιασταί των ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἐμίσουν.

Οἱ ἐχθροὶ αὐτοὶ τοὺς κατέθλιψαν καὶ ἔτσι οἱ Ἰσραηλῖται κάτω ἀπὸ τὴν τυραννίαν ἐκείνων ἐταπεινώθησαν καὶ ἐξηυτελίσθησαν.

Καὶ τοὺς κατεπίεσαν οἱ ἐχθροί των καὶ περιῆλθον εἰς μέγαν ἐξευτελισμὸν καὶ ταπείνωσιν ὑπὸ τὰς χεῖρας καὶ τὴν ἐξουσίαν των.

Ἀλλὰ πολλὲς φορὲς ὁ Κύριος τοὺς ἐγλύτωσεν ἀπὸ κινδύνους ὀλεθρίους. Αὐτοὶ ὅμως πολλὲς φορὲς τὸν ἐπίκραναν μὲ τὰς παρανόμους ἐπιθυμίας καὶ ἀποφάσεις των καὶ ἐξηυτελίσθησαν μέσα εἰς τὰς παρανομίας των.

Πλειστάκις τοὺς ἐγλύτωσεν, αὐτοὶ ὅμως τὸν παρεπίκραναν μὲ τὴν διεστραμμένην θέλησίν των καὶ τὰς ἐσκεμμένως διαπραττομένας ἁμαρτίας των καὶ δι’ αὐτὸ ἕνεκα τῶν παρανομιῶν των ἐταπεινώθησαν καὶ κατήντησαν εἰς ἐξευτελισμόν.

Καθ’ ὃν χρόνον ὅμως ἐταλαιπωροῦντο καὶ κατεθλίβοντο εἰς τὰς περιπετείας των αὐτάς, ὁ Κύριος ἔρριξε εὐμενὲς βλέμμα πρὸς αὐτούς, ὥστε νὰ ἀκούσῃ καὶ νὰ κάμῃ δεκτὴν τὴν προσευχήν των.

Καὶ ἔρριψε σπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα του ὁ Κύριος εἰς αὐτούς, ὅταν οὗτοι ἐθλίβοντο καὶ κατεπιέζοντο ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν εἰς καιρὸν ποὺ εἰσήκουσε τὴν δέησίν των.

Ἐνεθυμήθη τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν εἶχε δώσει πρὸς τοὺς πατριάρχας, καὶ κατὰ τὸ ἄπειρον αὐτοῦ ἔλεος ἐλυπήθη διὰ τὰ δεινὰ τοῦ λαοῦ του.

Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Κύριος τὴν διαθήκην, τὴν ὁποίαν συνῆψε μὲ τοὺς Πατριάρχας, καὶ μετεμελήθη σύμφωνα μὲ τὴν πολλὴν εὐσπλαγχνίαν καὶ τὰ πολλὰ ἐλέη του.

Ἐνέπνευσεν οἶκτον καὶ ἔλεος ὑπὲρ αὐτῶν εἰς τὰς καρδίας ἐκείνων, ποὺ τοὺς εἶχαν αἰχμαλωτίσει.

Καὶ διήγειρεν οἶκτον εἰς τὰς καρδίας τῶν αἰχμαλωτισάντων αὐτοὺς καὶ τοὺς κατέστησε συμπαθεῖς ἀπέναντι τούτων.

Καὶ ἡμεῖς, οἱ ταλαιπωρημένοι ἀπόγονοι ἐκείνων, σὲ παρακαλοῦμεν, Κύριε καὶ Θεέ μας, σῶσε μας καὶ συνάθροισέ μας πάλιν ἀπὸ τὰ διάφορα ἔθνη ἐλευθέρους εἰς τὴν πατρίδα μας, διὰ νὰ δοξολογήσωμεν τὸ ἅγιον Ὄνομά σου καὶ διὰ νὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος καὶ τὸ δικαίωμα νὰ καυχώμεθα, ὅτι λατρεύομεν καὶ ὕμνοῦμεν σὲ, τὸν ἀληθινὸν καὶ ἅγιον Θεόν μας.

Σῶσον μας, Κύριε καὶ Θεέ μας, καὶ συνάθροισέ μας πάλιν εἰς τὴν πατρίδα μας ἀπὸ τὴν εἰς τὰ ἔθνη σημερινὴν διασποράν, διὰ νὰ δοξολογήσωμεν τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ διὰ νὰ ἔχωμεν καύχημα καὶ ἐγκαλλώπισμα τὸ ὅτι σὲ λατρεύομεν καὶ σὲ ἀνυμνοῦμεν.

Δοξασμένος ἂς εἶναι ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἂς ἀναφωνήσῃ «γένοιτο, γένοιτο».

Εἶναι ἄξιος νὰ ὑμνῆται καὶ νὰ εὐλογῆται ὁ Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τώρα καὶ πάντοτε καὶ μέχρι τῆς ἀτελευτήτου διαδοχῆς τῶν αἰώνων. Καὶ ἂς ἀπαντήσῃ ὅλος ὁ λαὸς ἐπισφραγίζων τὴν εὐλογίαν καὶ τὸν ὕμνον τοῦτον: Γένοιτο, γένοιτο.