Ψαλμός 107

[---]

Ὠδὴ ψαλμοῦ τοῦ Δαβίδ.

Εἶναι ἕτοιμη ἡ καρδιά μου, ὦ Θεέ μου, εἶναι ἕτοιμη, διὰ νὰ ψάλλω μὲ τὴν φωνήν μου πρὸς δόξαν σου, νὰ παίζω μουσικὰ ὄργανα μὲ ὅλην μου τὴν ψυχήν.

Εἶναι ἕτοιμος, ὦ Θεέ μου, καὶ ἀκλονήτως ἐστηριγμένη ἐπὶ σοῦ ἡ καρδία μου. Εἶναι ἀκλόνητος καὶ ἑδραία ἡ καρδία μου. Θὰ ἀναπέμψω ᾠδὴν εὐχαριστίας καὶ θὰ ψάλω μὲ τὴν ψυχήν μου, ἥτις εἶναι ἡ δόξα καὶ τὸ πολυτιμότερον συστατικὸν τῆς ὑπάρξεώς μου.

Σήκω ἐπάνω, ψυχή μου, καὶ σεῖς μουσικά μου ὄργανα, λύρα καὶ κιθάρα, σηκωθῆτε, διὰ νὰ ὑμνολογήσετε τὸν Θεόν. Ναί, θὰ σηκωθῶ λίαν πρωῒ διὰ νὰ ψάλλω πρὸς τὸν Θεόν μου.

Σήκω ἐπάνω ἄγρυπνος καὶ πρόθυμος, ὦ ψυχή μου· ἀφυπνίσθητε καὶ διακόψατε τὴν σιγὴν καὶ σεῖς, ὦ ὄργανά μου, τὸ ψαλτήριον καὶ ἡ κιθάρα μου. Θὰ σηκωθῶ πολὺ πρωΐ, προτοῦ ὁ ἥλιος ἀνατείλῃ.

Θὰ σε δοξολογήσω, Κύριε, ἐν μέσῳ λαῶν. Θὰ ψάλλω εἰς δόξαν σου ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ἐθνῶν.

Θὰ σὲ δοξολογήσω ἐν μέσῳ λαῶν, Κύριε· θὰ ψάλω μελωδικῶς πρὸς δόξαν σου ἐν μέσῳ τῶν ἐθνῶν.

Διότι ἡ εὐσπλαγχνία σου εἶναι μεγάλη καὶ απροσμέτρητρς. Ὑψώνεται ὑπεράνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς. Μέχρι τῶν νεφελῶν φθάνει ἡ ἀλήθειά σου καὶ ἡ ἀξιοπιστία σου.

Διότι εἶναι μέγα τὸ ἔλεός σου καὶ ὑψοται ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν ὑπερπληροῦν τὰ σύμπαντα, καὶ ἡ φιλαλήθειά σου καὶ ἡ ἀξιοπιστία σου φθάνει ἕως τὰ σύννεφα.

Ἂς ὑψωθῇ τὸ μεγαλεῖον σου ἐπάνω εἰς τοὺς οὐρανούς, ὦ Θεέ μου, καὶ ἡ δόξα σου ἂς ἀπλωθῇ εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην.

Ἐμφανίσου ὅπως εἶσαι, μέγας καὶ ὑψηλὸς ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ, ὦ Θεέ, καὶ ἂς ἐκλάμψῃ ἡ ἔνδοξος δύναμις καὶ τὸ ἀκατανίκητον μεγαλεῖον σου ἐφ’ ὅλης τῆς γῆς, ἴνα καὶ ἐπ’ αὐτῆς ἔλθη ἡ βασιλεία σου.

Κάμε αἰσθητὴν τὴν ἔνδοξον ἐμφάνισίν σου, Κύριε, διὰ νὰ γλυτώσουν οἱ ἀγαπητοί σου Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς κινδύνους. Μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιάν σου σῶσον με καὶ κάμε δεκτὴν τὴν προσευχήν μου.

Ἐμφανίσθητι, Κύριε, διὰ νὰ γλυτώσουν οἱ ἀγαπητοί σου καὶ μὴ ἐξοντωθοῦν μετὰ τὴν ἧτταν ποὺ ἔπαθαν, σῶσον αὐτοὺς διὰ τῆς ἀηττήτου δεξιάς σου καὶ ἄκουσε τὴν προσευχὴν ἐμοῦ τοῦ βασιλέως των.

Ὁ Θεὸς ἀπήντησε μὲ ἐπισημότητα. Ἐλάλησεν ἐκεῖ εἰς τὸ ἅγιον θυσιαστήριόν του καὶ εἶπε: Θὰ δείξω τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν δύναμίν μου, θὰ διαμοιράσω εἰς σᾶς τὴν Συχέμ, ποὺ εὑρίσκεται πρὸς δυσμὰς τοῦ Ἰορδάνου, θὰ μετρήσω καὶ θὰ σᾶς παραχωρήσω τὴν κοιλάδα τῶν σκηνῶν, ποὺ εὑρίσκεται πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ὁλόκληρον τὴν Παλαιστίνην θὰ τὴν μετρήσω καὶ θὰ τὴν χαρίσω εἰς σᾶς.

Ὁ Θεὸς ἐλάλησεν ἐπισήμως ἐν τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ του καὶ ὑπεσχέθη τὰ ἑξῆς: Θὰ ἐμφανισθῶ ὑψηλὸς καὶ κραταιὸς καὶ θὰ διαμοιράσω τὴν πόλιν Συχὲμ ποὺ κεῖται πρὸς δυσμὰς τοῦ Ἰορδάνου καὶ θὰ διαμετρήσω τὴν κοιλάδα τῶν Σκηνῶν ἢ τῆς πόλεως Σουκκώθ, ποὺ ἐκτείνεται πέραν τοῦ Ἰορδάνου, τὰ δύο ταῦτα σημεῖα τῆς Παλαιστίνης, διὰ τῶν ὁποίων ὑποδηλοῦται ὁλόκληρος ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, τὴν ὁποίαν μοιράζω καὶ καταμετρῶ.

Διότι εἰς ἐμὲ ἀνήκει ἡ χώρα Γαλαάδ. Ἰδική μου χώρα εἶναι ἡ περιοχὴ Μανασσῆ ἡ πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Ἡ ἐντεῦθεν τοῦ Ἰορδάνου φυλὴ τοῦ Ἐφραίμ, ἡ προστασία καὶ τὸ κράνος τῆς κεφαλῆς μου, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ φυλὴ Ἰούδα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν προέρχονται οἱ βασιλεῖς τοῦ λαοῦ μου.

Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Γαλαὰδ καὶ τῆς φυλῆς Μανασσῆ, αἱ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Ἰορδάνου, εἶναι ἰδικαί μου καὶ τὸν Ἐφραὶμ ἀνακηρύττω βοήθειαν κραταιὰν τῆς κεφαλῆς μου, ὁ Ἰούδας δὲ εἶναι τὸ βασιλικόν μου σκῆπτρον καὶ θὰ βασιλεύῃ ἐπὶ τῆς χώρας του.

Οἱ Μωαβῖται θὰ ταπεινωθοῦν, θὰ γίνουν λεκάνη ποδονιψίματος διὰ τὸν ἐλπιδοφόρον λαόν μου, καὶ εἰς τοὺς Ἰδουμαίους θὰ ἀπλώσω τὴν κυριαρχίαν μου. Εἰς ἐμὲ θὰ ὑποταχθοῦν οἱ Φιλισταῖοι.

Οἱ Μωαβῖται εἶναι ὁ λέβης καὶ ἡ λεκάνη, ἐντὸς τῆς ὁποίας θὰ πλύνῃ τοὺς πόδας του ὁ ἐκλεκτὸς λαός μου, ἐπὶ τὸν ὁποῖον ἐλπίζω, καὶ ἐπὶ τῆς Ἰδουμαίας θὰ ἐπιβάλω τὸ ὑπόδημά μου ὑποτάσσων καὶ καταδούλων τοὺς κατοίκους αὐτῆς· εἰς ἐμὲ καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀλλόφυλοι ὑπετάγησαν.

Αὐτὰ εἶπες, Κύριε. Ποιὸς τώρα θὰ με φέρῃ νικητὴν εἰς περιτειχισμένην πόλιν, ὅπως εἶναι ἡ πρωτεύουσα τῆς Ἰδουμαίας; Ποιὸς θὰ με ὁδηγήσῃ ἕως εἰς τὴν χώραν τῆς Ἰδουμαίας;

Αὐτὰ εἶπες καὶ ὑπεσχέθης, Κύριε· ποῖος τώρα θὰ μὲ φέρῃ νικητὴν εἰς πόλιν περιτειχισμένην καὶ ὀχυράν, ὅπως εἶναι ἡ πρωτεύουσα τῆς Ἰδουμαίας; Ἡ ποῖος θὰ μὲ ὁδηγήσῃ ὡς ἀρχηγὸς καὶ στρατηλάτης μου μέχρι τῆς Ἰδουμαίας;

Σύ, Κύριε, δὲν θὰ εἶσαι ὁ ὁδηγός μου, σὺ ὁ ὁποῖος προηγουμένως μᾶς εἶχες ἀπομακρύνει ἀπὸ κοντά σου; Σὺ ὁ Θεός μου δὲν θὰ ἐξέλθῃς μαζῆ με τὰς στρατιωτικάς μας δυνάμεις, διὰ νὰ μας ὁδηγήσῃς εἰς νίκας;

Δὲν θὰ μὲ ὁδηγήσῃς σύ, ὦ Θεέ, ὁ ὁποῖος τώρα μᾶς ἀπώθησας καὶ μᾶς ἀπεδοκίμασας; Καὶ δὲν θὰ ἐξέλθῃς μετὰ τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεών μας, ὦ Θεέ, στρατηγὸς καὶ κραταιὸς σύμμαχός μας;

Δός μας, λοιπόν, βοήθειαν εἰς τὴν παροῦσαν θλῖψιν, διότι εἶναι μάταιον νὰ περιμένωμεν σωτηρίαν καὶ βοήθειαν ἀπὸ ἀνθρώπους.

Δός μας βοήθειαν διὰ νὰ σωθῶμεν ἀπὸ τὴν θλψιν ἡ ὁποία μᾶς συνέχει, διότι εἰς μάτην θὰ προσπαθήσῃ οἰοσδήποτε ἄνθρωπος νὰ μᾶς σώσῃ.

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ θὰ ἐνεργήσωμεν μὲ δύναμιν καὶ θὰ νικήσωμεν. Καὶ αὐτὸς μόνος θὰ ἐκμηδενίσῃ καὶ θὰ ἐξευτελίσῃ τοὺς ἐχθρούς μας.

Διὰ τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ θὰ δράσωμεν μετὰ δυνάμεως καὶ ἰσχύος καὶ αὐτὸς θὰ ἐκμηδενίσῃ τοὺς ἐχθρούς μας.