Ψαλμός 115

Δοξολογίαι.

Αἰνεῖτε τὸν Κύριον.

Ἐπίστευσα εἰς τὸν Θεόν, καί, φωτιζόμενος ἀπὸ αὐτὴν τὴν πίστιν, ὡμίλησα τὴν ἀλήθειαν καὶ εἶπα· ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν θλίψεων ἐταπεινώθηκα πάρα πολύ.

Ἐπίστευσα εἰς τὸν Θεόν, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐξεδήλωσα δι’ ὁμολογίας τοῦ στόματός μου τὴν πλημμυροῦσαν τὴν καρδίαν μου πίστιν καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς αὐτόν. Ἰδοὺ δὲ τί εἶπον· Ἐγὼ ἀπὸ τοὺς σφοδροὺς πειρασμοὺς περιῆλθον εἰς πολλὴν ταπείνωσιν καὶ ἐξευτελισμόν.

Ἐγὼ δὲ εἰς κατάστασιν ἐκστάσεως καὶ ἀναταραχῆς εὑρισκόμενος εἶπα· Κάθε ἄνθρωπος εἶναι ψεύστης· εἰς αὐτόν, λοιπόν, θὰ στηριχθῶ ἢ εἰς τὸν παντοδύναμον καὶ ἀληθινὸν Θεόν;

Εἰς τὴν ψυχικὴν δὲ ἔκστασιν καὶ ἀναισθησίαν, τὴν ὁποίαν μοῦ προεκάλεσαν τὰ πολλὰ δεινά, εἶπα ὁ ταλαίπωρος ἐγώ· Πᾶς ἄνθρωπος εἶναι ψεύστης, ὕπαρξις ἄστατος καὶ σαθρά. Εἰς ἀνθρώπους λοιπὸν θὰ στηριχθῶ, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἐλπίσω;

Τί ἀνταποδώσω εἰς τὸν Κύριον δι’ ὅλας τὰς εὐεργεσίας τὰς ὁποίας ἔχει κάμει πρὸς ἐμέ;

Εἰς τὸν Θεὸν προσέφυγα καὶ ἐπροστατεύθην. Τί νὰ ἀνταποδώσω εἰς τὸν Κύριον δι’ ἅλα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰς προστασίας, τὰς ὁποίας ὡς νὰ μοῦ τὰς ἐχρεώστει πλουσίους ἔδωκεν εἰς ἐμέ;

Θὰ πάρω καὶ θὰ πιῶ οἶνον ἀπὸ τὸ ποτήριον τῆς εἰρηνικῆς θυσίας, ποὺ τοῦ προσφέρω διὰ τὴν σωτηρίαν μου, καὶ πλήρης εὐγνωμοσύνης θὰ ἀναφέρω καὶ θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Κατὰ τὴν εἰρηνικὴν θυσίαν, ποὺ θὰ τοῦ προσφέρω ἐπὶ τῇ διασώσει μου, θὰ λάβω ποτήριον εὐχαριστίας καὶ πλήρης εὐγνωμοσύνης θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Τὰ τάματα, τὰ ὁποῖα ἔχω κάμει, θὰ τὰ ἀποδώσω πρὸς τὸν Κύριον ἔμπροσθεν ὅλου τοῦ λαοῦ.

Τὰς θυσίας ποὺ ἔταξα καὶ ὑπεσχεθην εἰς τὸν Κύριον, θὰ ἐκτελέσω καὶ θὰ τοῦ τὰς προσφέρω δημοσία καὶ πανηγυρικῶς ἔμπροσθεν ὅλου τοῦ λαοῦ του.

Τιμᾷ ὁ Θεός, βραβεύει καὶ δοξάζει τοὺς ἀφωσιωμένους εἰς αὐτόν, ὅταν μάλιστα ἀποθνήσκουν διὰ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν δόξαν του.

Λογαριάζει πολὺ ὁ Κύριος τὸν θάνατον τῶν ἀφωσιωμένων εἰς αὐτὸν καὶ στεφανώνει δι’ ἀνυπολογίστων τιμῶν τοὺς ἀποθνήσκοντας διὰ τὴν ἀγάπην του.

Ὦ Κύριε, ἐγὼ εἶμαι δοῦλος ἰδικός σου, εἶμαι δοῦλος ἰδικός σου, παιδὶ τῆς δούλης σου. Σὺ ἔθραυσες τὶς ἁλυσίδες τῶν μεγάλων καὶ πολλῶν δεινῶν μου, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων ἐκινδύνευα νὰ ἀποθάνω.

Ὦ Κύριε, καὶ ἐγὼ εἶμαι δοῦλος σου· καὶ ἐγὼ εἶμαι δοῦλος ἰδικός σου καὶ εἶμαι υἱὸς τῆς δούλης σου, ἡ ὁποία ὑπὸ τὴν στέγην σου, ὡς ἀνήκοντα ἐξ ὁλοκλήρου εἰς σέ, μὲ ἐγέννησε. Ἔσπασας τὰς ἁλύσεις καὶ τὰ δεσμὰ τῶν δεινῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐκινδύνευον νὰ ἀποθάνω.

Εἰς σὲ λοιπὸν θὰ προσφέρω θυσίαν δοξολογίας διὰ τὴν διάσωσίν μου καὶ τὸ Ὄνομά σου τὸ σεβαστὸν ἐπικαλοῦμαι καὶ θὰ ἐπικαλοῦμαι.

Εἰς σὲ λοιπὸν καὶ ἐγὼ τώρα θὰ προσφέρω θυσίαν αἰνέσεως καὶ πλήρης εὐγνωμοσύνης θὰ σὲ ἐπικαλεσθῶ, ὅταν θὰ ὑψώνω εὐλαβῶς τὸ ποτήριον διὰ νὰ ἐκφράσω τὰς εὐχαριστίας μου εἰς τὸ ὄνομά σου.

Τὰ τάματά μου πρὸς τὸν Κύριον θὰ τὰ ἐκπληρώσω ἐγὼ δημοσίᾳ, ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ του,

Τὰ ὅσα ὑπεσχέθην ταξίματα εἰς τὸν Κύριον, ὅταν κινδυνεύων ἐπεκαλούμην τὴν βοήθειάν του, θὰ τὰ ἐκτελέσω ἐπακριβῶς ὡς χρέος ἱερὸν ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ του,

ἐκεῖ, εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ τοῦ Κυρίου ἐντὸς τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ.

προσφέρων τὰς θυσίας ποὺ ἔταξα εἰς τὰς ἱερὰς αὐλὰς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου, ἐν τῷ ναῷ, ὅστις ἔχει ἀνεγερθῇ εἰς τὸ κέντρον σου, ὦ Ἱερουσαλήμ.